4) rysunku i specyfikacji nr [...] datowanej na dzień 5 maja 2021 r. (dotyczącej towaru o numerze referencyjnym [...] = [...]) oraz z rysunku i specyfikacji nr [...] datowanej na dzień 19 lipca 2021 r. (dotyczącej towaru o numerze referencyjnym [...] = [...]), w których wskazano, że towary te mają zostać dostarczane do V. w stanie nienamagnesowanym (skoro towary te miały być dostarczone do V. w stanie nienamagnesowanym to towary te w momencie ich importu przez V. nie mogły być magnesami),
5) schematu procesu produkcyjnego realizowanego w zakładzie V. w ramach, którego wykorzystywana jest stacja do magnetyzacji (stanowiąca nieodłączną część całej linii produkcyjnej zlokalizowanej w zakładzie V. — stacja ta funkcjonuje w zakładzie V. od "samego początku", w tym funkcjonowała w momencie dokonywania Zgłoszenia celnego), co oznacza, że:
a) V. nie ma i nigdy nie miało interesu w tym, aby importować magnesy, gdyż wówczas stacja ta byłaby zbędna, tym bardziej, że Zgłoszenie celne objęło aż 800000 sztuk komponentów (V. musiałoby ponosić koszty utrzymania stacji pomimo, że stacja ta nie byłaby wykorzystywana),
b) na tą linię nie mogą i nigdy nie mogły być wprowadzane "magnesy", gdyż to spowodowałoby trwale jej uszkodzenie, a dodatkowo wiązałoby się to z niebezpieczeństwem dla osób, które linię produkcyjną obsługują (cała linia produkcyjna została skonstruowana pod indywidualne zamówienie V. i jest to linia dedykowana do "obsługi" towarów o numerach referencyjnych [...] = [...] oraz [...] = [...], tj. dla towarów, które nie posiadają i nigdy nie posiadały właściwości magnetycznych),
6) materiałów wideo, które przedstawiają proces produkcyjny realizowany w zakładzie V., a z których wprost wynika, że towary o numerach referencyjnych [...] (jest to ten sam towar co towar o numerze [...]) oraz [...] (jest to ten sam towar co towar o numerze [...]) nie są magnesami, lecz bloczkami, które dopiero mają stać się magnesami (potwierdza to nie tylko doświadczenie przeprowadzone przez pracownika V., ale również sposób przechowywania/składowania/podawania do podajnika wibracyjnego (bloczki swobodnie się przesuwają, żaden z nich na siebie nie oddziałuje w sposób właściwy dla towarów posiadających właściwości magnetyczne, tzn. bloczki nie odpychają się, jak również nie przyciągają się, co oznacza że nie wykazują one żadnych właściwości magnetycznych),
2. art. 187 § 1 OP oraz art. 191 OP w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1) Prawa celnego, poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu zawnioskowanego przez V., tj. dowodu z przesłuchania świadków pracowników V. Pana M. W. (Site Process Manufacturing Engineering Manager) oraz Pana M. C. (Mechanical Development Manager), posiadających wiedzę ekspercką, pomimo że dowody te zmierzały do ustalenia okoliczności, które nie zostały ustalone na korzyść V., a które mają istotne znaczenia dla sprawy, tj. do ustalenia tego, że towary o numerach referencyjnych [...] oraz [...] nie są magnesami, lecz bloczkami, które dopiero mają stać się magnesami, a zatem towarami, które prawidłowo powinny być taryfikowane do kodu TARIC, dla którego właściwa stawka cła to 0%. Przeprowadzenie tego dowodu było tym bardziej uzasadnione, gdyż V. zastrzegło, że w trakcie przesłuchania pracownicy okażą NUCS takie same towary jak towary objęte Zgłoszeniem celnym, co pozwoliłoby organoleptycznie stwierdzić, że towary te nie są magnesami, lecz bloczkami, które dopiero w ramach procesu produkcyjnego mają stać się magnesami,
3. art. 187 § 1 OP oraz art. 191 OP w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1) Prawa celnego, poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a to:
1) Starego WIT, gdyż NUCS zasugerował się tym WIT-em pomimo, że wynikający z niego kod TARIC, tj. kod [...] został usunięty z Taryfy Celnej z końcem 2022 r., co oznacza, że WIT ten nie ma żadnego znaczenia w sprawie,
2) Starego WIT, gdyż NUCS nie zauważył tego, że WIT ten dotyczył jedynie towarów o numerach referencyjnych [...] (jest to ten sam towar co towar o numerze referencyjnym [...]), a zatem NUCS nie zauważył tego, że WIT ten nie dotyczył towarów o numerach referencyjnych [...] (jest to ten sam towar co towar o numerze referencyjnym [...]), co oznacza, że WIT ten nie może być dowodem na to, że towary o numerach referencyjnych [...] są/były magnesami,
3) wniosku o zwrot cła z dnia z 3 lutego 2023 r. złożonego przez V. oraz rozstrzygnięcia niemieckiego organu celnego nr [...] z dnia 3 kwietnia 2023 r. w sprawie zwrotu cła na rzecz V., jak również WIT nr [...] wydanego na rzecz V., gdyż NUCS uznał, że na podstawie tych dokumentów nie można ustalić stanu faktycznego sprawy, w której rozstrzygał niemiecki organ celny, pomimo że z dokumentów tych wynika wprost, że stan faktyczny, w którym znalazło się V. i V. był wręcz identyczny, przy czym V. uzyskało zwrot cła, a V,
4. art. 116 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (wersja przekształcona) (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 269, str. 1 z późn. zm.) (dalej jako: "UKC") w zw. z art. 1 UKC, poprzez:
1) błędne uznanie, że nie zaistniały przesłanki do zwrotu cła, podczas gdy V. "nadpłaciło cło", gdyż w rzeczywistości importowało bloczki (płytki), które mają stać się magnesami trwałymi po ich namagnesowaniu, a nie magnesy, co oznacza, że V. nadpłaciło kwoty należności przywozowych, gdyż uregulowało cło według stawki 2,2% (od magnesów), a nie według stawki 0% (od bloczków [płytek], które dopiero mają stać się magnesami trwałymi dopiero po ich namagnesowaniu),
Podkreślono, że zwrot cła na podstawie art. 116 ust. 1 lit. a) UKC nie jest uzależniony od sprostowania zgłoszeń celnych w trybie art. 173 ust. 3 UKC, co oznacza, że dopuszczalne jest zwrócenie cła bez jednoczesnego sprostowania Zgłoszenia celnego, jak również zwrócenie cła i jednoczesne sprostowanie Zgłoszenia celnego.
Zarzucono błędne uznanie, że rozstrzygnięcia wydane przez niemiecki organ celny w stosunku do V. nie mają dla sprawy V. żadnego znaczenia, podczas gdy NUCS w myśl zasady nakazującej stosować UKC w sposób jednolity na całym obszarze celnym UE, powinien te rozstrzygnięcia uwzględnić przy rozstrzyganiu sprawy V., tj. powinien zwrócić cło na rzecz V., a więc powinien postąpić analogicznie jak niemiecki organ celny w przypadku V., naruszenie art. 173 ust. 3 UKC, poprzez; błędne uznanie, że nie zaistniały przesłanki do sprostowania Zgłoszenia celnego, pomimo że prawidłowa analiza całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie potwierdza, że w Zgłoszeniu celnym wskazano na magnesy, lecz towarami, które faktycznie były objęte Zgłoszeniem celnym były bloczkami (płytkami), które dopiero mają stać się magnesami trwałymi po ich namagnesowaniu, błędne uznanie, że uregulowanie przez V. wszystkich należności celnych sprawia, że nie została wypełniona przesłanka, w myśl której sprostowanie zgłoszenia celnego ma umożliwić zgłaszającemu spełnienie obowiązków wynikających z objęcia towarów daną procedurą celną, podczas gdy przez zwrot "umożliwienie realizacji obowiązków wynikających z objęcia towarów daną procedurą celną" należy rozumieć uregulowanie należności celnych nie w jakiejkolwiek, lecz w prawidłowej wysokości, a tymczasem V. nie uregulowało dotychczas tych należności w prawidłowej wysokości, gdyż uiściło cło w kwocie wyższej niż kwota należna, błędne uznanie, że prawo do wydania decyzji uznaniowej daje możliwość wydania w zasadzie dowolnego rozstrzygnięcia (jednego z przewidzianych przez przepisy prawa), podczas, gdy niedopuszczalna jest taka sytuacja, w której organ podatkowy powołując się na uznaniowość odmawia podatnikowi zwrotu podatku, który w wyniku błędu został przez niego uiszczony w kwocie wyższej niż kwota należna.
Pismem z 23 stycznia 2025 r. Organ wezwał Spółkę o uzupełnienie akt sprawy o następujące dokumenty: Zamówienia dotyczące importowanych (wg ww. zgłoszenia celnego) towarów ujętych na fakturze nr [...] z 6 stycznia 2023 r. wraz z ich urzędowymi tłumaczeniami na język polski, Urzędowe tłumaczenia dokumentów dotyczących importowanych towarów (wymienionych w polu 44 ww. zgłoszenia), faktury nr [...] z 6 stycznia 2023 r., packing list z 6 stycznia 2023 r. bill of loadingnr[...] i poinformował iż organ odwoławczy nie ma możliwości dostępu do materiałów wideo, mających obrazować poszczególne etapy procesu produkcyjnego od momentu kontroli dostawy towarów do momentu ich namagnesowania, na które powołano się w odwołaniu a wcześniej w piśmie z 8 października 2024 r. Materiały te zostały bowiem udostępnione organowi pierwszej instancji za pośrednictwem linku do zaszyfrowanych plików wysłanego mailem, do których dostęp ma wyłącznie ten organ. W związku z czym poproszono o nadesłanie rzeczonych materiałów w formie umożliwiającej organowi odwoławczemu do nich dostęp (np. na przenośnym nośniku pamięci).
W odpowiedzi, za pismami z 3 lutego 2025 r. nadesłano żądane dokumenty oraz płytę CD zawierającą wspomniane wyżej materiały wideo.
Pismem z 18 marca 2025 r., spółka podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Zaskarżoną decyzją DIAS nie uznał zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu. W uzasadnieniu decyzji DIAS przedstawił obszernie stan faktyczny i argumenty prawne, podzielając w pełni stanowisko organu I instancji Przytaczając regulacje prawne zaakcentował brak nieprawidłowości w spornym zgłoszeniu wobec zapisów systemu importowym AIS, przeprowadzonej kontroli tych zgłoszeń, badania dokumentów, informacji systemowych i częściowej rewizji towarów pod kątem ich tożsamości i zgodności ze zgłoszeniem. Wskazał na dokładny opis i dane towaru w zgłoszeniu i pełną zgodność pomiędzy opisem towaru a kodem taryfowym i dokumentami handlowymi. Odniósł się do odmienności sytuacji Spółki i podmiotu niemieckiego podnosząc związanie decyzją WIT w dacie dokonywania zgłoszeń Skarżącej.
Wyjaśnił procedurę dot. wydania WIT-u i jej charakter akcentując odmienność towarów objętych WIT-em z 2020r. i następnym z 2023r. bowiem każda z tych decyzji dotyczyła innego towaru na datę jej wystawiania. Podkreślił, że przeprowadzona w trakcie kontroli zgłoszeń celnych rewizja celna importowanych towarów nie wykazała nieprawidłowości. Zatem żądanie sprostowania wnioskowanych zgłoszeń jest niedopuszczalne.
W skardze do WSA w Gliwicach DIAS zarzucono naruszenie przepisów postępowanie, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
1. art. 187 § 1, art. 191OP w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawo celnego poprzez dokonanie dowolnej oraz sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym poprzez wręcz wykreowanie zupełnie nowego stanu faktycznego, co skutkowało błędnym uznaniem, że zgłoszenie celne obejmowało magnesy, a nie bloczki, które dopiero mają stać się magnesami, a w konsekwencji odmówieniem zwrotu cła oraz sprostowania Zgłoszenia celnego, tj- w szczególności poprzez:
1) bezpodstawne stwierdzenie, że "w swojej historii" V. dla towarów o numerach referencyjnych [...] oraz [...] posiadało dwie prawidłowe decyzje Wrr, 1j. WIT nr [...] z dnia 9 lipca (dalej jako: "Stary WIT"), który co istotne nie obowiązywał już w momencie dokonywania Zgłoszenia celnego, oraz WIT nr [...] z dnia 4 kwietnia 2023 r. (dalej jako: "Nowy WIT"), które dotyczyły/dotyczą dwóch różnych towarów, tj. Stary WIT magnesów, zaś Nowy WIT bloczków, które dopiero mają stać się magnesami, a tym samym, że V. pod numerami referencyjnymi [...] oraz [...] importowało i importuje dwa rodzaje towarów, tj. magnesy albo bloczki, które dopiero mają stać się magnesami, przy czym Znoszenie celne obejmowało magnesy, podczas gdy zasady logiki i doświadczenia życiowego nakazują przyjąć, że żaden uczestnik obrotu gospodarczego nie oznacza dwóch różnych towarów tymi samymi numerami referencyjnymi (numery te są nadawane po to, aby odróżnić jeden towar od drugiego), a ponadto ze zgromadzonego materiału wynika, że pod numerami referencyjnymi [...] oraz [...] istniał i nadal istnieje tylko jeden rodzaj towarów, bloczki, które nabywają właściwości magnetyczne dopiero w trakcie procesu produkcyjnego realizowanego w zakładzie produkcyjnym V., a to oznacza, że V. zawsze importowało tylko i wyłącznie bloczki, które dopiero mają stać się magnesami, tyle tylko, że na rzecz V. został wydany Stary WIT, który obowiązywał do końca 2022 r., a w którym towary o numerach referencyjnych [...] oraz [...] zostały błędnie zataryfikowane do kodu TARIC, dla którego stawka cła to 2,2% (prawidłowo towary te powinny zostać zataryfikowane do kodu TARIC, dla którego stawka cła to 0%),
2) przyznanie, że V. w swoim zakładzie produkcyjnym posiada stację do magnetyzacji, a jednocześnie bezpodstawne stwierdzenie, że towary o numerach referencyjnych [...] oraz [...] (objęte Zgłoszeniem celnym) były magnesami, a nie bloczkami, które dopiero miały stać się magnesami, podczas gdy V. przedstawiło liczne dokumenty, z których jednoznacznie wynika, że w/w towary były wprowadzane na linię produkcyjną nie tylko w okresie obowiązywania Nowego WIT, ale również Starego WIT, przy czym co istotne ilość towarów o numerach referencyjnych [...] oraz [...] wprowadzonych przez V. na Unię produkcyjną to ok 40 min sztuk a to oznacza, że gdyby V. nabywało magnesy to stacja do magnetyzacji byłaby zbędna, a V. musiałoby ponosić koszty jej utrzymania,
3) przyznanie, że V. w swoim zakładzie produkcyjnym posiada linię produkcyjną, która jest linią dedykowaną dla towarów o numerach referencyjnych [...] oraz [...] (objętych Znoszeniem celnym), a na którą magnesy nie mogą i nigdy nie mogły być wprowadzane, gdyż to doprowadziłoby do poważnej awarii całej linii i sprowadziłoby niebezpieczeństwo dla obsługujących ją osób, a jednocześnie bezpodstawne stwierdzenie, że V. mogło nabywać jakiekolwiek towary (w tym magnesy), podczas gdy jest ono typową spółką produkcyjną, która nabywa towary po to, aby wykorzystać je w ramach procesu produkcyjnego i w tym też procesie towary o numerach referencyjnych (objęte Znoszeniem celnym) były wykorzystywane, gdyż ono "wprowadzało" te towary na Unię produkcyjną, a to oznacza, że towary o numerach referencyjnych objęte Zgłoszeniem celnym nie były i nadal nie są magnesami, lecz były i nadal są bloczkami, które dopiero mają stać się magnesami, a zatem były i nadal są towarami, dla których właściwa stawka cła to 0%-
2. art. 187 § 1 OP oraz art. 191 OP w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1) Prawo celne poprzez zignorowanie całego materiału dowodowego przedstawionego przez V. i oparcie rozstrzygnięcia tylko i wyłącznie na słownym opisie towarów w Starym WIT, Zgłoszeniu celnym oraz załączonych do niego dokumentach (w których to dokumentach towary o numerach referencyjnych [...] oraz [...] zostały generalnie opisane jako magnes), a w konsekwencji odmówienie stronie zwrotu cła i sprostowania Zgłoszenia celnego, pomimo, że z całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że towary objęte Zgłoszeniem celnym nie są i nigdy nie były magnesami, lecz bloczkami, a zatem towarami dla których właściwa stawka cła to 0%.
To, że towary objęte Zgłoszeniem celnym były bloczkami, które dopiero mają stać się magnesami wynika z dowodów, które zostały zignorowane przez DIAS: w tym, z Nowego WIT, WIT-u nr [...] z dnia 21 marca 2023 r. wydanego dla V., oświadczeń z dnia 16 kwietnia 2024 r. złożonych przez chińskich kontrahentów V., od których to kontrahentów w okresie od 2022 r. do 2023 r. V. importowało towary o numerach referencyjnych [...] oraz [...], rysunku i specyfikacji nr [...] datowanej na dzień 5 maja 2021 r. oraz z rysunku i specyfikacji nr [...] datowanej na dzień 19 lipca 2021 r. w których wskazano, że towary o numerach referencyjnych [...] oraz [...] mają być dostarczane do V. w stanie nienamagnesowanym co oznacza iż towary te w momencie ich importu nie mogły być magnesami, schematu procesu produkcyjnego przeprowadzanego w zakładzie V., wyciągów danych z systemu SAP V. (dane dotyczące "ruchu" komponentów na magazynie V., materiałów wideo, które przedstawiają proces produkcyjny realizowany w zakładzie V.
3, art. 187 § 1 OP oraz art, 191 OP w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1) Prawo celne, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny wyników rewizji celnej mającej miejsce jeszcze przed realizacją transakcji objętej Zgłoszeniem celnym tj. rewizji celnej towarów objętych zgłoszeniem celnym z dnia 11 maja 2022 r., a w konsekwencji bezpodstawne uznanie, że wyniki te potwierdzają, że V. pod numerami referencyjnymi importowało magnesy, podczas gdy w wyniku tej rewizji towary o numerach referencyjnych [...] oraz [...] nie zostały opisane jako magnesy, lecz jako "metalowe blaszki o kształcie prostokąta". Blaszki te nie mogły być magnesami, gdyż;
1) kontrolujący z całą pewnością byliby w stanie odróżnić "zwykłe" metalowe blaszki od magnesów. Magnesy oddziaływałyby bowiem na siebie (przyciąganie lub odpychanie) a nie leżały "luźno" obok siebie, co oznacza, że właściwości fizykochemiczne magnesów zostałyby dostrzeżone przez funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej już na pierwszy "rzut oka", a tak się nie stało,
2) magnesy nie są transportowane w zwykłych kartonowych pudełkach, a jeśli już taka sytuacja ma miejsce to są one od siebie oddzielane po to, aby zapewnić ich odpowiednią ekranizację i separację magnetyczną. Tymczasem towary, które nabywało i które V. w dalszym ciągu nabywa nigdy nie były od siebie oddzielane na czas transportu.
4. art. 187 § 1 OP oraz art. 191 OP w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1) Prawo celne, poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, bezpodstawne uznanie, że Stary WIT - który nie obowiązywał już w momencie realizacji transakcji objętej zgłoszeniem celnym - potwierdza prawidłową taryfikację nie tylko towarów o numerach referencyjnych [...], ale również towarów o numerach referencyjnych [...], podczas gdy z całego materiału dowodowego wynika, że w Starym WIT towary te zostały błędnie zataryfikowane, a dodatkowo zestawienie Starego WIT z rysunkami i specyfikacjami technicznymi towarów wskazuje, że Stary WIT dotyczył wyłącznie towarów o rozmiarach 25 x 10,1 x 3,35, a zatem wyłącznie towarów o numerach referencyjnych [...] (towary te mają rozmiar 25 x 10,1 x 3,35 mm), co oznacza, że Stary WIT nie dotyczył towarów o numerach referencyjnych [...] (towary te mają rozmiary 25 X 25 X 4,35 mm) i nie może potwierdzać ich prawidłowej taryfikacji,
5. art. 187 § 1 OP oraz art. 191 OP w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1) Prawo celne, poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny wniosku o zwrot cła z dnia 3 lutego 2023 r. a w konsekwencji bezpodstawne stwierdzenie, że dokumenty te nie mają dla sprawy żadnego znaczenia, gdyż niemiecki organ celny rozstrzygał w zupełnie innym stanie faktycznym, pomimo że z dokumentów tych wynika, że stan faktyczny, był wręcz identyczny, co oznacza, że, DIAS powinien te rozstrzygnięcia uwzględnić przy rozstrzyganiu sprawy V., tj. powinien zwrócić cło
6. art. 187 § 1 OP oraz art. 188 OP w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego, poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez V. , które zmierzały do ustalenia okoliczności istotnych dla sprawy,
Zarzucono także naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to; art. 116 ust. 1 lit. a) UKC, poprzez błędne uznanie, że nie zaistniały przesłanki do zwrotu cła, art. 173 ust. 3 UKC, poprzez błędne uznanie, że nie zaistniały przesłanki do sprostowania Zgłoszenia celnego, pomimo że prawidłowa analiza całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie potwierdza, że towarami, które faktycznie były objęte Zgłoszeniem celnym były bloczkami, które dopiero mają stać się magnesami po ich namagnesowaniu, a zatem towary, które prawidłowo powinny być taryfikowane do kodu TARIC, dla którego właściwa stawka cła to 0%.
Wniesiono końcowo o uchylenie decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, zasądzenie na rzecz V. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi DIAS podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie zauważając, że w większości stanowią powielenie zarzutów podniesionych w odwołaniu i organ szczegółowo się do nich ustosunkował.
Na rozprawie sądowej pełnomocnicy Spółki i DIAS podtrzymali swoje stanowiska w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c p.p.s.a.). Przy rozstrzyganiu spraw Sąd nie kieruje się zasadami słuszności, sprawiedliwości społecznej, wyjątkowymi, w ocenie skarżącego, okolicznościami, które miałyby uzasadniać niezastosowania jakiegoś przepisu prawa, bądź interpretację sprzeczną z treścią przepisu.
Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem organy obu instancji dokonały prawidłowej interpretacji przepisów prawa unijnego.
Na wstępie wskazać trzeba, że za podstawę wyroku Sąd przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu, albowiem nie stwierdził naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zatem istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy istniały podstawy faktyczne i prawne do uwzględnienia wniosku Skarżącej o sprostowanie zgłoszenia celnego z 14 marca 2023 oraz zwrot uiszczonego cła; przedmiotem którego był towary sklasyfikowany jako magnesy trwałe (kod taryfowy [...]) i opodatkowane stawką celną 2,2%. Natomiast Skarżąca twierdzi, że przedmiotem importu były bloczki, które dopiero po imporcie, w ramach procesu produkcyjnego, podlegały magnetyzacji i nabywały właściwości magnetycznych, a więc powinny być klasyfikowane według stawki 0% (kod [...]). Nowa informacja taryfowa (WIT) wydana na wniosek Spółki potwierdza tę klasyfikację.
Organ celny odmówił sprostowania zgłoszenia, uznając, że sprostowanie nie może powodować zmiany towarów na inne niż pierwotnie zgłoszone, oraz że towary w momencie importu były magnesami trwałymi wobec ustalonych okoliczności, a opisanych w części historycznej niniejszego uzasadnienia.
Rozstrzygając powyższy spór w pierwszej kolejności należy omówić instytucję sprostowania zgłoszenia celnego. Jest ono uznawane przede wszystkim za oświadczenie woli osoby zgłaszającej, wyrażające chęć objęcia towaru określoną procedurą celną, odpowiednie jego zaklasyfikowanie i poddanie określonej stawce celnej. Jednocześnie zawiera elementy oświadczenia wiedzy, ponieważ osoba dokonująca zgłoszenia przekazuje organowi celnemu informacje m.in. dotyczące właściwości technicznych, fizycznych czy chemicznych, itp. towaru oraz deklaruje ich prawidłowość i kompletność zgodnie z przepisami. Zgłaszający zobowiązany jest zatem do odpowiedniego zaklasyfikowania sprowadzanego towaru i poniesienia w związku z tym określonych należności celno-podatkowych.
Natomiast zgodnie z art. 173 ust. 1 UKC, zgłaszający może, na swój wniosek i za zgodą organu celnego, po przyjęciu zgłoszenia celnego sprostować jedną lub kilka danych tego zgłoszenia. Jednak sprostowanie nie może powodować, iż zgłoszenie celne będzie dotyczyć towarów innych niż te pierwotnie zgłoszone.
Zatem z mocy z art. 173 Unijnego Kodeksu Celnego (UKC): zgłaszający może na swój wniosek i za zgodą organu, sprostować określone dane zgłoszenia celnego po jego złożeniu. Sprostowanie nie może powodować, że zgłoszenie będzie dotyczyło towarów innych niż pierwotnie zgłoszone. Sprostowanie jest niedopuszczalne, gdy wnioskowano o nie po wszczęciu rewizji lub po zwolnieniu towarów. Dozwolone jest sprostowanie po zwolnieniu towarów tylko w terminie 3 lat od złożenia wniosku. Organ, działając zgodnie z tym przepisem, prawidłowo zanegował więc wniosek o sprostowanie zgłoszenia celnego, powołując się na fakt, iż z treści zgłoszenia i dołączonych dokumentów m.in. zamówień, faktur, dokumentów załadunkowych przewozowych - jasno wynika, iż towary identyfikowane jako magnesy trwałe, a więc objęte taryfą [...] o stawce 2,2%, w chwili importu posiadały właściwości magnetyczne.
Sąd w pełni podziela stanowisko organu, iż zmiana opisu towaru z magnesu na bloczek, a w konsekwencji zmiana klasyfikacji taryfowej na podstawie zaktualizowanych informacji taryfowych nie może mieć miejsca w trybie sprostowania spornego zgłoszenia gdyż prowadziłoby to do objęcia zgłoszeniem towarów innych niż te faktycznie importowane w chwili składania zgłoszeń celnych, co jest sprzeczne z ich istotą i funkcją. W niniejszej sprawie organ słusznie wskazał, że zmiana opisu towarów z magnesów na bloczki oznacza, że importowany był inny towar niż pierwotnie zgłoszony, co wyklucza dopuszczalność sprostowania.
Sad po zapoznaniu z materiałem dowodowym zebranym w aktach sprawy w całości podziela ocenę organów obu instancji, iż w spornym zgłoszeniu nr [...] z 14 marca 2023 r. w polu 31 zasadnie odnotowano importowany towar ze wskazaniem jako "magnes metalowy [...]/" z klasyfikacją zaimportowanego towaru do kodu [...] obejmującego magnesy trwałe o stawce 2,2 %. Ta klasyfikacja taryfowa dokonana przez stronę znajduje wprost potwierdzenie w opisie towaru zawartego w fakturze z 6 stycznia 2023 r nr [...]. dot. przedmiotowego towaru, w zgłoszeniu celnym gdzie w polu 44, jednoznacznie opisano towary jako "magnes ziem rzadkich", "magnes [...]" oraz "magnes [...]". Na prawidłowość zadeklarowanego w zgłoszeniu celnym rodzaju importowanego towaru do kodu [...] wskazują zamówienia określone jako umowy terminarzowe nr [...] i nr [...] z 6 października 2021 r. (wraz z ich urzędowymi tłumaczeniami na język polski) dotyczące towarów objętych ww. fakturą i zgłoszeniem celnym, a z których to wynika, iż u chińskiego dostawcy N. Zamówiono magnesy/[...]/. Podobnie dokumenty załadunkowe oraz transportowe wskazują, iż przywiezione towary były magnesami. Również z listu przewozowego (bill of loading) nr [...] wynika iż przedmiotem przewozu były magnesy ziem rzadkich. Także z listy załadunkowej (packing list) z 6 stycznia 2023 r. wynika iż przedmiotowe towary były magnesami. Także dokument tranzytowy nr [...] wskazuje, iż przewóz dotyczył magnesów. Zatem prawidłowo organy obu instancji w oparciu o w/w dokumenty przyjęły, iż przedmiotem zamówienia u chińskiego kontrahenta były magnesy, które za fakturą ich sprzedaży były zaimportowane i przywiezione, a następnie zaklasyfikowane do kodu [...] do zgłoszenia celnego zgodnie z procedurą dopuszczenia do obrotu .
Zaznaczenia wymaga, iż zgodnie z art. 173 ust. 2 UKC sprostowanie nie jest możliwe, jeżeli wnioskowano o nie po tym, jak organy celne poinformowały o zamiarze przeprowadzenia rewizji towarów lub po zwolnieniu towarów – a w rozpoznawanej sprawie towary zostały zwolnione do obrotu, a organy celne wszczęły kontrolę, co zgodnie z przepisami także wyklucza możliwość sprostowania. Tym bardziej, że brak jest dowodu rzeczowego w postaci próbek spornych towarów, z których wynikałyby jednoznacznie cechy fizyczno-chemiczne importowanego metalu.
Ponadto wyjaśnić, należy, iż decyzje niemieckiego organu celnego, w tym szczególnie wydane dla spółki V, które klasyfikowały towar jako magnesy trwałe już w 2020 roku, nie mogą skutkować automatycznie przeniesieniem tych rozstrzygnięć na sytuację spółki polskiej. Przepisy UE, szczególnie art. 33 UKC, podkreślają konieczność jednolitego stosowania prawa i rozstrzygnięć organów celnych, lecz zarazem wyraźnie ograniczają ich wiążący charakter do konkretnej strony i okoliczności danego postępowania. Organy – NUS i DIAS - słusznie podkreśliły, że na podstawie materiałów dowodowych, wyżej opisanych pierwotna klasyfikacja towaru dokonana przez Stronę była prawidłowa.
Nie może zmienić oceny co do prawidłowości decyzji wydanych w prawie decyzji okoliczność dysponowania decyzją WIT nr [...] 4 kwietnia 2023 r.. z okresem ważności od 4 kwietnia 2023 r. do 3 kwietnia 2026 r. gdyż ta nie obejmuje towarów zgłoszonych do procedury dopuszczenia do obrotu z 14 marca 2023 r. wg [...]. Poza tym ww. decyzja WIT dotyczy towarów, które dopiero mają stać się magnesami trwałymi po namagnesowaniu. Tymczasem, jak zostało wyżej szczegółowo opisane przedmiotem importu były magnesy metalowe, a więc produkty w stanie namagnesowanym. Podobnie odnosząc się do decyzji WIT nr [...] z 21 marca 2023 r. wydanej dla V. stwierdzić należy, iż pozostaje ona bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy skoro dotyczy on opisanych w nim towarów w stanie nienamagnesowanym, a więc nie takich jakie były przedmiotem spornego zgłoszenia celnego z 14 marca 2023 r.
Odnosząc się do zarzutów skargi i oceniając prawidłowość przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego należało stwierdzić, że dokonały prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w tym treści decyzji taryfowych, zamówień towaru przez Spółkę, wystawianych przez sprzedawcę faktur oraz specyfikacji technicznych, dokumentów przewozowych. W ocenie organu, zgodnie z obowiązującymi przepisami i posiadaną wiedzą faktyczną, towary deklarowane jako magnesy trwałe rzeczywiście takimi były w chwili importu – co obszernie uzasadniono.
Nie naruszyły więc organy zarzucanych w skardze zasad procesowych i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, który wymaga swobodnej, ale też logicznej i obiektywnej oceny dowodów, co znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu decyzji obu instancji. Odmienna od pożądanej przez Skarżącą ocena okoliczności sprawy nie świadczy o naruszeniu reguł postępowania. Złożone przez Spółkę dokumenty dot. towaru zaimportowanego a opisanego fakturą sprzedażową z 6 stycznia 2023r. nr [...], umowy z chińskim dostawcą z 6 października 2021 r., dokumenty załadunkowe przewozowe, tranzytowe związane ze spornym zgłoszeniem celnym , nie mogą zostać obalone po 3 latach, jak chce tego strona skarżąca, nowo wytworzonymi dokumentami. Przedstawione schematy procesu produkcyjnego, materiał wideo przedstawiających ten proces czy zawnioskowane przesłuchanie świadków, wyciągi z systemu SAP, informacja z 7 listopada 2024 r. od T. sp. z o.o. na okoliczność linii produkcyjnej - nie stanowią wystarczających przesłanek do podważenia wcześniej złożonych oświadczeń Spółki w formie zgłoszenia celnego. Wskazane dokumenty nie dają zdaniem sądu jakichkolwiek podstaw do dawania wiary dokumentom i świadkom na odmienność właściwości towaru.
Skoro więc zmiana opisu towaru z magnesów na bloczki skutkowałaby objęciem sprostowaniem towarów innych niż pierwotnie zgłoszone, to zgodnie z art. 173 UKC wnioskowane żądanie jest niedopuszczalne i stanowi podstawę do odmowy sprostowania. Poza tym sprostowanie może dotyczyć wyłącznie oczywistej omyłki tak aby umożliwić zgłaszającemu wywiązanie się z obowiązków wynikających z objęcia towarów daną procedurą celną – w tej sprawie należności w ramach samozakwalifikowania towaru i samoobliczenia należności zostały uiszczone w odpowiedniej wysokości.
Tym samym brak jest podstaw do dochodzenia nadpłaty w świetle prawidłowości stawki celnej bowiem nie zachodzą przesłanki pozwalające na zwrot cła na podstawie art. 116 UKC. Art. 116 ust.1 lit. a UKC przewiduje obowiązek zwrotu nadpłaconych kwot należności celnych, jeśli kwota celna została uiszczona w wysokości wyższej niż należna – a sytuacja taka, jak wskazano, nie zachodzi w tej sprawie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że prawo do zwrotu nadpłaty nie jest uzależnione od uprzedniego sprostowania zgłoszenia celnego. Jednak dla uznania nadpłaty konieczne jest wykazanie, że pierwotna klasyfikacja była błędna, czego Spółka – zdaniem tut. Sądu - nie wykazała. Zatem wobec powyższego bezzasadny jest wnioskowany zwrot cła na podstawie art. 116 UKC.
Konkludując należy stwierdzić, że organy nie naruszyły w rozpatrywanej sprawie przepisów prawa materialnego, a ponadto działały z poszanowaniem reguł postępowania. Wykorzystały dostępne możliwości dowodowe, zgromadziły materiał niezbędny do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji DIAS odniósł się do poczynionych ustaleń, a następnie dokonał ich oceny prawnej z zastosowaniem odpowiednich norm prawnych. Organ odwoławczy wyczerpująco odniósł się do wszystkich podniesionych zarzutów, które okazały się bezzasadne. Okoliczność, że skarżąca Spółka nie podziela tej oceny nie dyskwalifikuje jej. Zatem w całej rozciągłości należało podzielić stanowisko organów w zakresie podstawy prawnej orzekania w sprawie, a wywody zawarte w zaskarżonej decyzji w tym zakresie zasługiwały na pełną akceptację.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ppsa, skargę jako bezzasadną należało oddalić.