Ponadto Dyrektor powołał się na Zarządzenie Nr [...] Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie warunków postępowania dotyczącego zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej wskazując na spełnienie powyższych warunków w ofercie, co zostało zweryfikowane przez Komisję Konkursową na etapie postępowania konkursowego.
Dalej Dyrektor wskazał na zarzut Strony, że Oferent O nie spełnił warunku określonego w zarządzenie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia Nr [...] z 20 listopada 2019 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju pomoc doraźna i transport sanitarny (z późn. zm.), wobec braku posiadania na dzień złożenia oferty działającej komórki organizacyjnej zgodnej z kodami wskazanymi w wyżej wymienionym zarządzeniu. W tym zakresie wyjaśnił, że kluczowa jest okoliczność, czy Oferent jest gotowy do realizacji umowy od pierwszego dnia jej obowiązywania oraz czy komórka organizacyjna, w ramach której mają być udzielone świadczenia, jest wpisana do Rejestru Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą, a oba warunki zostały spełnione.
Na koniec podkreślił, że zasady, według których prowadzone było przedmiotowe postępowanie określone są wprost w ustawie oraz wskazanych wcześniej aktach wykonawczych Ministra Zdrowia i zarządzeniach Prezesa NFZ. Komisja Konkursowa w ramach postępowania konkursowego stosowała te same zasady i przepisy prawa wobec wszystkich oferentów biorących udział w postępowaniu. Zgodnie z art. 134 ust. 2 ustawy wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej udostępnione były wszystkim oferentom na tych samych zasadach, dostępne były na tablicach ogłoszeń w siedzibie Oddziału oraz na stronach internetowych Oddziału. Taki sposób udostępnienia materiałów umożliwiał zapoznanie się z nimi przez wszystkich Oferentów. Stwierdzić zatem należało, że Komisja Konkursowa nie naruszyła zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, które mogłoby spowodować uszczerbek w interesie prawnym Odwołującego.
Kwestionując prawidłowość powyższej decyzji ostatecznej w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący podniósł zarzuty naruszenia przepisów prawa:
1. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na braku odrzucenia oferty O pomimo zawarcia w jej treści nieprawdziwych informacji dotyczących posiadania dla komórki organzacyjnej desygnowanej do realizacji umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia certyfikatu akredytacyjnego ISO 9001 system zarządzania jakością pomimo, iż nie było możliwym posiadanie w dacie złożenia oferty certyfikatu dla tej komórki;
2. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na braku odrzucenia oferty O pomimo braku spełnienia wymaganych warunków określonych w przepisach prawa oraz w szczegółowych warunkach umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2 ustawy wynikającego z rozpoczęcia działalności komórki odpowiedzialnej za realizację umowy dopiero z dniem 1 stycznia 2025 r.;
3. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 134 ust. 1 ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na braku zapewnienia wszystkim uczestnikom postępowania równego traktowania na skutek przyjęcia interpretacji obowiązujących przepisów w zakresie punktowania ciągłości udzielania świadczeń dla danego obszaru w sposób jednoznaczny stawiającej na uprzywilejowanej pozycji ze względu na dokonane zmiany w zakresie terytorialnym objętym poszczególnymi obszarami kontraktowania;
4. naruszenie prawa materialnego tj. § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej poprzez błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że możliwe jest uznanie za spełnione kryterium posługiwania się certyfikatem akredytacji dla komórki organizacyjnej, która nie działała w momencie jego wydania podcas, gdy wykładnia celowościowa wskazuje, iż taka sytuacja jest niedopuszczalna z uwagi na brak możliwości weryfikacji spełnienia kryteriów certyfikacji.
W uzasadnieniu szczegółowo opisał i uargumentował przedstawione zarzuty. Nadto zawnioskował o dopuszczenie dokumentów: pisma Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach z dnia 9 kwietnia 2025r., na okoliczność stanowiska podmiotu prowadzącego rejestr podmiotów wykonujących działalność leczniczą, co do terminu rozpoczęcia działalności nowej komórki organizacyjnej; wydruku księgi rejestrowej nr [...] - na okoliczność braku wpisu w rejestrze O informacji o posiadanym certyfikacie akredytacyjnym. W konsekwencji tych zarzutów wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozstrzygnięcia postępowania prowadzonego w trybie konkursu ofert; zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko w sprawie. Zaakcentował, że wykaz miejsc udzielania świadczeń - komórka nie stanowi faktycznego miejsca udzielania świadczeń, a jest jedynie miejscem stacjonowania zespołu transportu medycznego. W związku z powyższym zarzut jest chybiony. Nadto kluczowa jest okoliczność, czy Oferent jest gotowy do realizacji umowy od pierwszego dnia jej obowiązywania oraz czy komórka organizacyjna, w ramach której mają być udzielone świadczenia, jest wpisana do Rejestru Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą.
Na rozprawie sądowej pełnomocnik strony podtrzymał zarzuty skargi.
W odpowiedzi pełnomocnik organu podtrzymał argumenty. Pełnomocnik uczestnika postępowania - O Sp. z o.o. C. Sp. Komandytowa – wyjaśnił kwestię spornego certyfikatu powołując się na przesłaną do tut. Sądu jego kopię, z której wynika kontynuacja usług.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje :
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c ustawy). Sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z powyższego więc wynika, że jedynym kryterium rozpoznania sprawy jest zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, jej legalność. Sąd przy tej ocenie kieruje się jedynie prawem, a nie zasadami celowości, czy słuszności albo sprawiedliwości społecznej. Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom zarzucić naruszenia przepisów prawa.
Na wstępie wskazać trzeba, że za podstawę wyroku Sąd przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu, albowiem nie stwierdził naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy zasadnie Skarżący zarzucił naruszenie art. 149 ust. 1 pkt 2 i 7, art. 134 ust. 1 ustawy oraz § 6 pkt 2 rozporządzenia z 5 sierpnia 2016 r., wskazując w szczególności: (1) wadliwy podział obszarów kontraktowania, (2) sposób stosowania kryterium "ciągłość", (3) sposób stosowania kryterium "kompleksowość", (4) nieprawdziwe informacje o certyfikacie ISO 9001, (5) brak "działającej komórki" O na dzień złożenia oferty.
Organ z kolei powołując się na podstawy prawne prowadzenia i rozstrzygania postępowań konkursowych oraz wymagania określone przez Ministra Zdrowia i Prezesa NFZ wskazał na specyfikę konkursu i wymogi w ramach konkretnego zamówienia.
Zauważyć przede wszystkim należy, że postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami, unormowane w dziale VI ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, stanowi swoistą, znaną tylko tej ustawie, procedurę zawarcia umowy w sprawie udzielania świadczeń opieki zdrowotnej. Postępowanie to jest sformalizowane, a ustawodawca stworzył obligatoryjnie stosowane szczególne wymagania dotyczące trybu przeprowadzenia tego postępowania. Szczegółowo tryb postępowania regulują przepisy art. 132 - 161 ustawy oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z 8 września 2015 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1194 z późn. zm.), 22 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia szpitalnego (tj. Dz.U. z 2023 r. poz. 970 z późn. zm.) oraz z 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, a także zarządzeń wykonawczych Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia: Nr [...] z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie warunków postępowania dotyczącego zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz Nr [...] z 20 listopada 2019 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju pomoc doraźna i transport sanitarny.
Art. 139 ustawy reguluje tryby zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotne – m.in. ust. 1 pkt 1 stanowi, że zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej następuje po przeprowadzeniu postępowania w trybie konkursu ofert. Prezes NFZ, stosownie do art. 146 ustawy, określa przedmiot postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, kryteria oceny ofert oraz warunki wymagane dla świadczeniodawców. Kryteria te są jawne i nie podlegają zmianie w toku postępowania (art. 147). W myśl art. 134 ustawy NFZ jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej udostępniane są świadczeniodawcom na takich samych zasadach.
Konkurs ofert składa się z części jawnej i niejawnej. W części jawnej komisja konkursowa stwierdza prawidłowość ogłoszenia konkursu ofert oraz liczbę złożonych ofert, otwiera koperty lub paczki z ofertami i ustala, które z ofert spełniają warunki, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2 oraz przyjmuje do protokołu zgłoszone przez oferentów wyjaśnienia lub oświadczenia (art. 142 ust. 2 ustawy o świadczeniach). W części niejawnej konkursu ofert komisja może wybrać ofertę lub większą liczbę ofert, nie dokonać wyboru żadnej oferty, może też przeprowadzić negocjacje z oferentami w celu ustalenia liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej i ich ceny (art. 142 ust. 5 i ust. 6 ustawy o świadczeniach). W sytuacji, gdy oferent lub oferta nie spełniają wymaganych warunków określonych w przepisach prawa wówczas komisja konkursowa odrzuca ofertę (art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach). Odrzuca się również ofertę zawierającą nieprawdziwe informacje (art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach).
W postępowaniu w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami mogą wystąpić dwie fazy. Rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w drodze konkursu ofert, jeśli żaden z uczestników konkursu nie skorzysta ze środka wymienionego w art. 154 ust. 1 ustawy o świadczeniach, co do zasady kończy to postępowanie. Jednakże w przypadku gdy którykolwiek z uczestników postępowania złoży odwołanie od rozstrzygnięcia konkursu, rozpoczyna się faza postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2006 r., sygn. II GSK 186/06, publ. W ONSAiWSA 2007/4/101). Należy więc przyjąć, że odwołanie składane w trybie art. 154 ust. 1 ustawy o świadczeniach, otwiera postępowanie administracyjne, do którego zastosowanie mają przepisy K.p.a., w zakresie niewyłączonym przez przepisy ustawy o świadczeniach. Jak stanowi art. 152 ustawy o świadczeniach, świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i 154. Środki odwoławcze możliwe do uruchomienia w fazie nieadministracyjnej, wymienione są w art. 153, te zaś, z których można skorzystać w postępowaniu administracyjnym w art. 154.
Celem procedury uruchamianej na podstawie art. 154 ustawy o świadczeniach, jest weryfikacja w postępowaniu administracyjnym, czy we wcześniejszej, nieadministracyjnej fazie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, nie doznał uszczerbku interes prawny podmiotu powołującego się na naruszenie zasad postępowania. Zatem zakres kontroli dokonywanej przez organ administracyjny jest ściśle związany z pojęciem uszczerbku interesu prawnego, powstałego na skutek naruszenia zasad postępowania. Przy czym zauważyć należy, że zasady postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej są określone w przepisach ustawy o świadczeniach oraz w dokumentach Prezesa Funduszu, wydanych na podstawie art. 146 tej ustawy.
Uszczerbek w interesie prawnym w procedurze zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej może zostać wywołany, gdy naruszenie zasad postępowania przez podmiot prowadzący postępowanie, ma wpływ na ocenę możliwości zawarcia umowy o świadczenie takich usług. Takie ujęcie determinuje sposób postępowania organu administracyjnego, którego zadaniem jest zbadanie okoliczności podnoszonych w odwołaniu i ocena czy i w jakim zakresie naruszenie to realnie spowodowało doznanie takiego uszczerbku (zob. wyrok WSA w Lublinie z dnia 27.01.2015 r., sygn. III SA/Lu 940/14, orzeczenia.nsa.gov.pl/doc). Zadaniem organu NFZ, któremu powierzono przeprowadzenie postępowania administracyjnego jest ustalenie, czy postępowanie konkursowe przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami prawa, z zachowaniem wyrażonej w art. 134 ustawy o świadczeniach, zasady równego traktowania świadczeniodawców w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Chodzi tu zatem nie tylko o kontrolę postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej pod kątem ewentualnego naruszenia przepisów prawa, ale także zbadanie stanu faktycznego sprawy w takim zakresie, który mógł mieć wpływ na uszczerbek interesu prawnego uczestnika postępowania. Tym samym etap zakończony decyzją Dyrektora NFZ, podlega kognicji sądu administracyjnego. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji w granicach art. 152 i 154 ustawy, tj. czy doszło do naruszenia zasad przeprowadzania postępowania konkursowego powodującego uszczerbek w interesie prawnym skarżącego.
Oceniając zasadność skargi w tak zakreślonych ramach należało stwierdzić, że jest ona bezzasadna bowiem organ nie naruszył zarzucanych w skardze przepisów prawa.
Odnośnie podnoszonych kwestii obszarów kontraktowania i naruszenia art. 134 ust. 1 ustawy, gdzie Skarżący zarzuca, że zmiana podziału obszarów kontraktowania względem poprzednich postępowań (m.in. rozdzielenie obszaru obejmującego [...]) doprowadziła do uprzywilejowania jednego z Oferentów i naruszyła zasadę równego traktowania z art. 134 ust. 1 ustawy to należy wyjaśnić, że z art. 139 ust. 3 pkt 5 i ust. 9 ustawy wynika, że określenie obszaru terytorialnego objętego postępowaniem – jako element szczegółowych warunków umów – należy do kompetencji Prezesa NFZ lub dyrektora OW NFZ i następuje w ogłoszeniu. Zaś z akt wynika, że propozycja nowych obszarów została przygotowana w oparciu o analizę liczby wyjazdów zespołów transportu medycznego i zatwierdzona przez dyrektora ŚOW NFZ 27 lutego 2024 r., tj. przed ogłoszeniem postępowania 14 listopada 2024 r.; po ogłoszeniu nie dokonywano zmian obszarów. Orzecznictwo przyjmuje, że same szczegółowe warunki umów, w tym podział obszarów, nie są przedmiotem kontroli w ramach odwołania z art. 154 ustawy – sąd i organ odwoławczy badają, czy zastosowanie tych warunków wobec konkretnego oferenta nie naruszyło art. 134 ust. 1 i zasady równego traktowania i nie spowodowało uszczerbku w jego interesie prawnym. Natomiast Skarżący, składając ofertę, zaakceptował warunki konkursu, w tym przyjęty podział obszarów, składając stosowne oświadczenie w formularzu ofertowym. Samo to, że dotychczasowy świadczeniodawca – realizujący wcześniej duży obszar – mógł dzięki kryterium "ciągłości" uzyskać większą liczbę punktów na kilku obszarach, nie stanowi jeszcze naruszenia zasady równego traktowania, o ile kryteria i obszary zostały określone jednolicie i zastosowane w ten sam sposób względem wszystkich uczestników. Skarżący nie wykazał, aby obszar kontraktowania został zmieniony ad hoc pod konkretnego oferenta ani aby w toku oceny ofert stosowano różne reguły w odniesieniu do poszczególnych podmiotów. Tym samym zarzut naruszenia art. 134 ust. 1 ustawy w tym zakresie należało ocenić jako niezasadny.
Odnośnie podnoszonego kryterium "ciągłość" i zarzutu nierównego traktowania Skarżący akcentuje, że przy przyjętym podziale obszarów żaden oferent nie mógł udzielić odpowiedzi twierdzącej na pytania 1.2 i 1.3 ankiety dotyczące ciągłości udzielania świadczeń, przez co kryterium było iluzoryczne i naruszało zasadę równego traktowania. Oceniając ten zarzut należy wskazać, że rozporządzenie Ministra Zdrowia z 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert stanowi, że ciągłość jest jednym z kryteriów jakościowych, przy czym jego spełnienie jest dodatkowo punktowane i nie stanowi warunku dopuszczenia do konkursu. Komisja stosowała kryterium "ciągłości" w oparciu o pisemną opinię Ministra Zdrowia z 23 października 2024 r., z której wynika, że jeżeli obszar objęty postępowaniem choćby częściowo pokrywa się z obszarem, na którym w dniu złożenia oferty oferent realizuje świadczenia w tym samym rodzaju (pomoc doraźna i transport sanitarny, zespół transportu medycznego), to należy przyznać mu punkty za ciągłość. Zaś z akt wynika, że informację o sposobie rozumienia kryterium "ciągłości" przekazano wszystkim potencjalnym oferentom podczas szkolenia w dniu 26 listopada 2024 r. oraz drogą mailową tego samego dnia. Skarżący nie wskazał sytuacji, w której porównywalny podmiot – przy takim samym stanie faktycznym – otrzymał punkty za ciągłość, podczas gdy jemu ich odmówiono; jego argumentacja ogranicza się do podważenia celowości samego ukształtowania kryterium na tle przyjętego podziału obszarów. W konsekwencji więc brak było podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 134 ust. 1 ustawy skoro kryterium ciągłości zostało ustanowione w akcie powszechnie obowiązującym i doprecyzowane w jednolicie stosowanej opinii Ministra Zdrowia, a jego zastosowanie wobec wszystkich oferentów odbywało się według tych samych zasad.
W zakresie kryterium "kompleksowość" Skarżący kwestionuje przyznawanie punktów w tym zakresie tj. za realizację umów w rodzaju ratownictwo medyczne przez co najmniej 3 lata albo pomoc doraźna i transport sanitarny – zespół transportu medycznego – przez co najmniej 2 lata w ciągu ostatnich 5 lat - również na podstawie umów wykonywanych na innych obszarach i przez inne OW NFZ. Natomiast oceniając ten zarzut należy wskazać, że norma § 6 pkt 2 rozporządzenia z 5 sierpnia 2016 r. określa kryterium kompleksowości poprzez odniesienie do rodzaju świadczeń i okresu obowiązywania umów, nie wiążąc go z konkretnym obszarem kontraktowania czy właściwością miejscową oddziału NFZ. Nadto stanowisko Ministra Zdrowia z 9 stycznia 2020 r., przywołane w decyzji i odpowiedzi na skargę, potwierdza, że dodatkowe punkty za kompleksowość przysługują niezależnie od obszaru, w którym realizowano dotychczas umowy, co uzasadnia m.in. mobilny charakter świadczeń transportu medycznego oraz możliwość dyslokacji sprzętu w systemie Państwowego Ratownictwa Medycznego. Komisja konkursowa oceniała kryterium kompleksowości w oparciu o powyższą wykładnię, przyznając punkty wszystkim oferentom, którzy w wymaganym okresie realizowali umowy w danym rodzaju świadczeń, niezależnie od obszaru, a Skarżący nie wykazał, aby został potraktowany mniej korzystnie niż inni oferenci w identycznym stanie faktycznym; jego zarzut dotyczy raczej niezgody z przyjętą linią interpretacyjną, niż wykazania konkretnego naruszenia zasady równego traktowania. W konsekwencji więc tut. Sąd nie stwierdził naruszenia art. 134 ust. 1 ustawy ani § 6 pkt 2 rozporządzenia w zakresie stosowania kryterium kompleksowości.
Odnosząc się do kwestionowanego w skardze Certyfikatu ISO 9001 oraz twierdzenia Skarżącego, że O podało w ofercie nieprawdziwe informacje o posiadaniu certyfikatu ISO 9001 dla komórki ZTM C., skoro według RPWDL komórka ta rozpoczęła działalność 1 stycznia 2025 r., certyfikat wystawiono
5 grudnia 2024 r., a kopia certyfikatu została potwierdzona za zgodność 4 grudnia 2024 r. – to zauważyć należy, że bezsporne jest, że oferta O została złożona
5 grudnia 2024 r., tego samego dnia został wystawiony przez G Sp. z o.o., jednostkę posiadającą akredytację PCA i oznaczoną symbolem akredytacji, certyfikat ISO 9001 nr [...] obejmujący przedmiot postępowania oraz miejsce stacjonowania zespołu transportu medycznego wskazane w ofercie. Organ, odpowiadając na zarzuty, zwrócił się do G o wyjaśnienia i jednostka certyfikująca wskazała, że nie wydaje certyfikatów podmiotom nieprowadzącym działalności, ponieważ brak jest wówczas możliwości pozyskania dowodów na realizację usług. Jednocześnie potwierdziła, że O prowadzi działalność leczniczą w przedmiotowym zakresie nieprzerwanie od 2020 r. na terenie województwa śląskiego, realizując te same usługi tym samym personelem i według jednolitych procedur systemu zarządzania jakością; certyfikat z 5 grudnia 2024 r. stanowi potwierdzenie utrzymania tego systemu, obejmującego także nową lokalizację w C.. Z notatek audytora wynika, że na dzień audytu spółka posiadała wynajęte pomieszczenia we wskazanych lokalizacjach, zatrudnionych pracowników i sprzęt odpowiedni do udzielania świadczeń, a lokalizacje te były ujęte w RPWDL. Wyjaśnienie oferenta, iż przy przybijaniu pieczęci "za zgodność z oryginałem" błędnie pozostawiono datę 4 grudnia 2024 r. wskutek omyłki przy nastawieniu datownika, znalazło potwierdzenie w okazanym organowi oryginale certyfikatu, który nie wzbudził zastrzeżeń. Natomiast podnoszony w skardze art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy nakazuje odrzucenie oferty zawierającej "informacje nieprawdziwe", ale chodzi tu o informacje materialnie sprzeczne z rzeczywistością, a nie jedynie o wzbudzające wątpliwości co do formalnej chronologii. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego brak było więc podstaw do przyjęcia, że oferta O zawierała nieprawdziwe informacje o posiadaniu ważnego, obejmującego właściwy zakres i miejsce świadczeń certyfikatu ISO 9001 – przeciwnie, ustalenia organu znajdują oparcie w dokumentach jednostki certyfikującej i w okazanym oryginale certyfikatu. Tym samym zarzut naruszenia art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy nie zasługiwał na uwzględnienie.
Akcentując brak "działającej komórki" Skarżący podnosił, że zgodnie z RPWDL komórka 9250-009 (ZTM C., ul. [...]) ma datę rozpoczęcia działalności 1 stycznia 2025 r., a więc na dzień złożenia oferty 5 grudnia 2024 r. nie była "działającą komórką organizacyjną" w rozumieniu zarządzenia Prezesa NFZ nr [...], co powinno skutkować odrzuceniem oferty na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy. Oceniając ten zarzut odwołać należy się do normy § 3 ust. 3 zarządzenia [...], która stanowi, że oferta powinna zawierać informację o miejscu stacjonowania zespołów wraz z przyporządkowaniem komórek organizacyjnych zakładu leczniczego zarejestrowanych w RPWDL przy użyciu odpowiednich kodów resortowych. Natomiast zaskarżona decyzja i odpowiedź na skargę podkreślają, że zasadnicze znaczenie mają dwie okoliczności: (1) wpis komórki do RPWDL, (2) gotowość oferenta do realizacji umowy od pierwszego dnia jej obowiązywania. W piśmie Śląskiego UW, na które powołuje się Skarżący, wskazano, że rozpoczęcie działalności komórki może nastąpić w dacie wpisu do rejestru albo w dacie późniejszej wskazanej przez wnioskodawcę, przy czym data ta nie może być wcześniejsza niż data wpisu. Oznacza to, że podmiot leczniczy sam wiąże formalny "start" danej komórki z określoną datą, co w realiach niniejszej sprawy odpowiada dacie rozpoczęcia obowiązywania nowej umowy z NFZ tj. 1 stycznia 2025 r. lub później, a nie dowodzi braku wcześniejszej gotowości zasobowej. W świetle wyjaśnień G, że O od 2020 r. realizuje w województwie śląskim te same świadczenia tym samym personelem, zgodnie z tym samym systemem zarządzania jakością, oraz że na dzień audytu dysponowała pomieszczeniami, personelem i sprzętem w lokalizacji C., brak było podstaw aby przyjąć, że warunki udziału w postępowaniu dotyczące struktury organizacyjnej nie były spełnione. Art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy nie może być interpretowany w sposób skrajnie formalistyczny, prowadzący do wymagania faktycznego świadczenia usług w danej komórce przed rozpoczęciem obowiązywania umowy, gdy celem przepisów jest zapewnienie gotowości do udzielania świadczeń od pierwszego dnia trwania kontraktu. Sąd ocenił zatem, że organ trafnie uznał, iż zarówno wymóg wpisu komórki do RPWDL, jak i wymóg gotowości do realizacji umowy zostały przez O spełnione i wskutek tego zarzut naruszenia art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy nie znajduje uzasadnienia.
Zarzucając nieprawidłowości co do sposobu weryfikacji ofert i równego traktowania Skarżący twierdził, że organ zamiast odrzucić ofertę O z powodu wątpliwości co do certyfikatu ISO, przeprowadził postępowanie wyjaśniające (wezwania do G i do Oferenta) oraz zaakceptował wyjaśnienie omyłki w dacie potwierdzenia kopii za zgodność, czym naruszył zasadę równego traktowania z art. 134 ust. 1 ustawy. Oceniając tą argumentację należy zauważyć, że z art. 149 ust. 3 ustawy oraz § 17 rozporządzenia z 14 października 2020 r. wynika, że komisja konkursowa w toku postępowania ma prawo żądać od oferentów złożenia wyjaśnień dotyczących oferty oraz uzupełnienia braków formalnych, a w razie potrzeby może weryfikować dane przez oględziny pomieszczeń i żądanie dokumentów. Instrumenty te służą usunięciu niejasności, omyłek i braków, nie zaś faktycznej zmianie treści ofert; stosowane są co do zasady wobec wszystkich uczestników na jednakowych zasadach. Z akt wynika, że oferta samego Skarżącego również zawierała braki i nieścisłości, które były usuwane w trybie wezwań, nie zaś przez natychmiastowe odrzucenie oferty. Przyjęcie zatem postulowanego przez Skarżącego skrajnie rygorystycznego podejścia - odrzucania ofert przy każdej wątpliwości, bez możliwości wyjaśnienia - musiałoby prowadzić także do odrzucenia jego oferty, co pozostawałoby w sprzeczności z jego własnym interesem prawnym. Sąd zatem nie znajduje w materiałach sprawy dowodów na to, aby komisja lub organ stosowali narzędzia z art. 149 ust. 3 i § 17 rozporządzenia w sposób preferencyjny wobec O, pozwalając mu na zmianę merytorycznej treści oferty; działania te ograniczały się wyłącznie do wyjaśnienia oczywistej omyłki w dacie przy pieczęci i weryfikacji autentyczności certyfikatu. Zatem zarzut naruszenia art. 134 ust. 1 ustawy również w tym zakresie jest całkowicie niezasadny.
Konkludując - z przedstawionych względów sąd stwierdził, że: sposób ustalenia obszarów kontraktowania i ich zastosowanie w postępowaniu konkursowym nie naruszyły art. 134 ust. 1 ustawy; kryteria "ciągłość" i "kompleksowość" zostały zastosowane zgodnie z rozporządzeniem i oficjalnymi stanowiskami Ministra Zdrowia, w sposób jednolity wobec wszystkich oferentów; po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego brak jest podstaw do uznania, że oferta O zawierała nieprawdziwe informacje o certyfikacie ISO 9001 – przeciwnie, certyfikat z 5 grudnia 2024 r. stanowi kontynuację certyfikacji systemu jakości funkcjonującego od 2020 r.; wymogi dotyczące komórki organizacyjnej i gotowości do realizacji umowy zostały przez O spełnione, a wykładnia art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy zaproponowana przez Skarżącego jest nadmiernie formalistyczna; korzystanie przez komisję i organ z instrumentów wyjaśniających nie naruszyło zasady równego traktowania.
Podsumowując powyższe rozważania Sąd nie dopatrzył się naruszeń procedury przeprowadzenia przedmiotowego konkursu. Organ przedstawił powody swojego rozstrzygnięcia sprawy podając jego podstawą prawną i faktyczną; szeroko i wyczerpująco uzasadnił swoje stanowisko w oparciu o znajdujące się w aktach sprawy dokumenty odzwierciedlające tok postępowania. W konsekwencji zaskarżona decyzja Dyrektora NFZ nie narusza zarzucanych w skardze przepisów prawa.
Z tego względu, działając na podstawie z art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w sentencji.
-----------------------
18