Organ stwierdził, że Komisja Konkursowa zgodnie z art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach, stosowała te same zasady wobec wszystkich oferentów, z zachowaniem zasad uczciwej konkurencji i równego traktowania.
Organ również zauważył, że wszystkie etapy postępowania poprzedzającego zawarcie umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej, prowadzonego w ramach NFZ nie podlegają przepisom postępowania administracyjnego. Rozstrzygnięcie tego postępowania przez komisję jest wyborem najkorzystniejszej oferty przez zamawiającego. Dopiero z chwilą złożenia przez oferenta odwołania od rozstrzygnięcia postępowania sprawa o zawarcie umowy o udzielenie świadczeń staje się sprawą administracyjną.
Podsumowując organ stwierdził, że Komisja Konkursowa nie naruszyła zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, które mogłoby spowodować uszczerbek w interesie prawnym skarżącej Spółki.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik skarżącej Spółki zarzucił organowi naruszenie:
1. przepisów postępowania, tj. art. 6,7 ,8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez naruszenie zasady równego traktowania oferentów, zachowanie zasad uczciwej konkurencji, brak pogłębiania zasad zaufania, poprzez zmianę oferty innego oferenta już po jej złożeniu, a także przyznanie oferentowi, którego oferta została wybrana do udzielania świadczeń 15 pkt w kryterium ciągłości pomimo, że oferent w dniu złożenia oferty nie realizował, na podstawie umowy procesu leczenia świadczeniobiorców w ramach danego zakresu świadczeń i w ramach obszaru, którego dotyczy postępowanie, bowiem w tym obszarze żaden z oferentów nie udzielał świadczeń - obszar ten został utworzony na potrzeby postępowania;
2. przepisów prawa materialnego, tj.:
- art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (zwanej dalej jako "ustawa o świadczeniach"), zgodnie z którym "1. Fundusz jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji." poprzez ocenę oferty z naruszeniem powołanego przepisu, tj. nierówne potraktowanie oferenta z naruszeniem zasad uczciwej konkurencji;
- art. 148 ustawy o świadczeniach, zgodnie z którym "1. Porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej dokonuje się według kryteriów wyboru ofert: 1) jakości, 2) kompleksowości, 3) dostępności, 4) ciągłości, 5) ceny.- udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej" poprzez ocenę oferty z naruszeniem powołanego przepisu, tj. nierówne potraktowanie Oferenta z naruszeniem zasad uczciwej konkurencji;
- § 4 Zarządzenia Nr [...] Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie warunków postępowania dotyczącego zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej,
- § 5 Zarządzenia Nr [...] Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie warunków postępowania dotyczącego zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej,
- § 10.4. Zarządzenia Nr [...] Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie warunków postępowania dotyczącego zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej;
- § 14,5. Zarządzenia Nr [...] Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie warunków postępowania dotyczącego zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.
Pełnomocnik skarżącej podnosząc powyższe zarzuty nie sprecyzował wniosków skargi.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, w całej rozciągłości podtrzymując prezentowane dotąd stanowisko. Dodatkowo wskazał, że skarga powiela zarzuty podniesione wcześniej w odwołaniu skarżącej, do których organ szczegółowo odniósł się w zaskarżonej decyzji.
Jednocześnie pełnomocnik O Sp. z o. o. C. Sp. komandytowa, oferenta wybranego do zawarcia umowy, w piśmie procesowym złożonym w toku postępowania sądowego wyjaśnił, że O Sp. z o.o. C. Sp. K. nieprzerwanie posiada certyfikowany system zarządzania jakością oparty o normę ISO [...], potwierdzony certyfikatem nr [...], wraz z kolejnymi jego rozszerzeniami. Zaznaczył, że certyfikat nr [...], jest jednym z takich rozszerzeń i nigdy nie został wycofany, przez co pozostawał ważny w okresie jego obowiązywania, a informacja dotycząca wycofania certyfikatu obejmowała jego kolejne wydanie, tj. nr [...]. Zawiadomienie o wycofaniu tego dokumentu O otrzymała pisemnie od jednostki certyfikującej G Sp. z o.o. w dniu 6 czerwca 2025 r. Z otrzymanych wówczas dokumentów wynikało, że w wyniku błędu proceduralnego popełnionego przez Audytora Wiodącego podczas procesu certyfikacji, konieczne jest ponowne przeprowadzenie audytów w komórkach organizacyjnych zlokalizowanych w C. oraz w C., co pozostaje bez związku z posiadaniem przez O obowiązującego przez cały czas certyfikatu obejmującego komórkę organizacyjną w J. przy ul. [...]. wykazaną w ofercie, w przedmiotowym postępowaniu nr [...]. W związku z powyższym, wydanie certyfikatu ISO nr [...] pomimo ważności do dnia 16 stycznia 2026 roku zostało z dniem 30 maja 2025 roku wycofane i zastąpione z tym samym dniem, wydaniem nr [...]. Ponieważ sytuacja ta wynikła z przyczyn niezależnych od O i niemożliwych do przewidzenia wcześniej, uczestnik nie miał wpływu na jej zaistnienie i przebieg. Dlatego też G Sp. z o. o., jako jednostka certyfikująca, natychmiast podjęła działania naprawcze zmierzające do przeprowadzenia audytu specjalnego i ponownego wpisania na certyfikacie lokalizacji komórek w C. oraz C.. Zlecony niezwłoczne w tych komórkach audyt, zakończył się pozytywnie i pozwolił na ich ponowne umieszczenie na certyfikacie w kolejnym wydaniu nr [...] z dnia 18 czerwca 2025 r.
Wobec powyższego nieprawdą jest twierdzenie, że Oferent nie spełniał i nie spełnia warunków udziału w postępowaniu. O cały czas posiada ważny certyfikat ISO w lokalizacji, której dotyczy niniejsza sprawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei, przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a.
Według art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma jednak obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (por. NSA w wyroku z 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04). Orzekanie w myśl art. 135 p.p.s.a. następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w powyżej zakreślonych granicach, Sąd w składzie orzekającym stwierdził, że skarga Spółki nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowią przepisy wyżej powołanej ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. W dziale VI ustawy określono procedurę zawierania umów w sprawie udzielania świadczeń opieki zdrowotnej. Zgodnie z art. 134 ust. 1 ustawy, Fundusz jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej udostępniane są świadczeniodawcom na takich samych zasadach (art. 134 ust. 2 ustawy). Co do zasady, zawieranie przez Fundusz umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, odbywa się po przeprowadzeniu postępowania w trybie konkursu albo rokowań (art. 139 ust. 1 ustawy). W tym celu Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu powołuje komisję konkursową. Konkurs ofert składa się z części jawnej i niejawnej. .W części jawnej konkursu ofert komisja w obecności oferentów stwierdza prawidłowość ogłoszenia konkursu ofert oraz liczbę złożonych ofert; otwiera koperty lub paczki z ofertami i ustala, które z ofert spełniają warunki, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy; przyjmuje do protokołu zgłoszone przez oferentów wyjaśnienia lub oświadczenia (art. 142 ust. 1 i ust. 2 ustawy). Z kolei, w myśl art. 142 ust. 5 ustawy, w części niejawnej konkursu ofert komisja może; wybrać ofertę lub większą liczbę ofert, które zapewniają ciągłość udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej, kompleksowość udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej i ich dostępność oraz przedstawiają najkorzystniejszy bilans ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia; nie dokonać wyboru żadnej oferty, jeżeli nie wynika z nich możliwość właściwego udzielania świadczeń opieki zdrowotnej.
Przedmiot postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, oraz szczegółowe warunki umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej określa Prezes Funduszu (art. 146 ust. 1 ustawy). W myśl art. 147 ustawy kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców są jawne i nie podlegają zmianie w toku postępowania, Z kolei, porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej obejmuje w szczególności: ciągłość, kompleksowość, dostępność, jakość oraz cenę udzielanych świadczeń ( art. 148 ust. 1 ustawy) Wyłonienie świadczeniodawcy w postępowaniu konkursowym ma przede wszystkim na celu realizację zadania ustawowego, tj. zapewnienie udzielania świadczeń opieki zdrowotnej nadanym obszarze. W toku postępowania Fundusz zobowiązany jest zapewnić równe traktowanie świadczeniodawców, z zachowaniem zasad uczciwej konkurencji.
Zaskarżona decyzja wydana została, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na podstawie art. 154 ust. 3 ustawy o świadczeniach.
Stosownie do art. 152 ust. 1 oraz art. 154 ust. 1 tej ustawy, odwołanie do dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu przysługuje świadczeniodawcy, którego interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. W związku z tym odwołanie podlega uwzględnieniu, gdy stwierdzony zostanie uszczerbek w interesie prawnym świadczeniodawcy będący wynikiem naruszenia zasad takiego postępowania. Organ rozpoznający odwołanie bada, czy rozstrzygnięcie postępowania dokonane przez komisję konkursową zostało podjęte z naruszeniem zasad postępowania i czy wskutek tego doszło do naruszenia interesu prawnego odwołującego, przy czym dla uwzględnienia odwołania obie te przesłanki muszą wystąpić łącznie.
Analiza powyższych regulacji prowadzi do wniosku, że zakres kontroli dokonywanej przez organ administracyjny jest ściśle związany z pojęciem uszczerbku interesu prawnego świadczeniodawcy, powstałego w wyniku naruszenia zasad postępowania. Wniesienie odwołania jest uwarunkowane istnieniem po stronie świadczeniodawcy (uczestnika postępowania konkursowego) interesu prawnego, ocenianego przez pryzmat konkretnego postępowania oraz możliwości zawarcia w jego wyniku umowy i wystąpienia w tak rozumianym interesie prawnym uszczerbku na skutek nieprawidłowości przebiegu postępowania. Będzie to miało miejsce wówczas, gdy wnoszący odwołanie został pozbawiony możliwości zawarcia umowy w wyniku naruszenia zasad przez podmiot prowadzący postępowanie.
W rozpoznawanej sprawie interes prawny skarżącej uzasadnia fakt, że ostatecznie w rankingu podmiotów biorących udział w konkursie zajęła miejsce, które nie uprawniało jej do podpisania umowy o świadczenie usług. W tej sytuacji należało uznać, że w sprawie została spełniona przesłanka określona w art. 154 ust. 1 w zw. z art. 152 ust. 1 ustawy.
Postępowanie konkursowe prowadzone przez Prezesa Funduszu ma charakter administracyjny bowiem po rozpoznaniu odwołania organ ten wydaje decyzję administracyjną (art. 154 ust. 3 ustawy). Rozpatrując przewidziane ustawą środki odwoławcze Prezes Funduszu jest zatem zobligowany stosować reguły postępowania określone w k.p.a., co obejmuje respektowanie wszystkich naczelnych zasad procedury administracyjnej.
W niniejszej sprawie skarżąca Spółka wniosła odwołanie od rozstrzygnięcia postępowania prowadzonego w trybie konkursu ofert na zawarcie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej na okres od 1 kwietnia 2025 r. do 31 marca 2030 r. w rodzaju świadczeń: pomoc doraźna i transport sanitarny, w zakresie: świadczenia udzielane przez zespół transportu medycznego na obszarze obejmującym powiat [...], [...], [...], ,[...],[...] m. J., J., K., M., R., S., T., Z..
Skarżąca podniosła w odwołaniu, a następnie w skardze zarzut nierównego potraktowania, czego jednak bliżej nie uzasadniła. Z kolei, do każdego z postawionych w skardze zarzutów organ się odniósł.
W rozpoznawanej sprawie, wbrew stawianym zarzutom, postępowanie konkursowe przeprowadzone zostało zgodnie z ustawowymi kryteriami i zasadami uczciwej konkurencji.
W części jawnej Komisja Konkursowa dokonała oceny formalno-prawnej wszystkich złożonych ofert, jak również przeprowadziła weryfikację zgodności ofert z wymaganiami określonymi w przepisach prawa. Podczas tej weryfikacji Komisja Konkursowa wzywała oferentów do złożenia wyjaśnień na okoliczność informacji podanych w ofertach, jak również do złożenia dokumentów potwierdzających te informacje w przypadku wątpliwości lub rozbieżności. Miało to na celu potwierdzenie spełnienia deklarowanych warunków, które nie mogą być zweryfikowane przez Komisję Konkursową w inny sposób. Następnie Komisja Konkursowa przeprowadziła wizytacje u czterech Oferentów, w tym u skarżącej Spółki, w miejscach stacjonowania zespołów, które nie były przedmiotem dotychczasowych umów, aby porównać dane zawarte w ofertach, dotyczące miejsc udzielania świadczeń i zasobów sprzętowych ze stanem faktycznym, co zostało odnotowane w załącznikach do protokołów z weryfikacji.
Spośród siedmiu podmiotów, których oferty spełniały warunki formalne, Komisja wybrała jednego oferenta, którego oferta otrzymała łączną liczbę punktów oceny 76000 i tym samym była była najkorzystniejsza. W rankingu końcowym skarżąca zajęła dopiero czwarte miejsce z łączną liczbą punktów oceny 43000. Ranking końcowy zawarty w aktach administracyjnych organu przedstawia szczegółową punktację otrzymaną przez każdego z oferentów z tytułu wszystkich kryteriów podlegających ocenie.
Sąd nie dopatrzył się w postępowaniu zakończonym zaskarżonym rozstrzygnięciem naruszenia kryteriów wyboru ofert tj. jakości, kompleksowości, dostępności, ciągłości oraz ceny. Wbrew postawionym zarzutom Sąd nie stwierdził nierównego potraktowania skarżącej z naruszeniem zasad uczciwej konkurencji. Organ obszernie odniósł się w zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów, a wyjaśnienia organu są w ocenie Sądu prawidłowe jako znajdujące potwierdzenie w przedłożonych Sądowi aktach administracyjnych.
O wyborze ofert w przedmiotowym postępowaniu zadecydowały punkty przyznane w każdym kryterium oceny ofert. Potencjał zadeklarowany w ofercie przez Spółkę okazał się niewystarczający do uzyskania pierwszego miejsca w rankingu końcowym. Nie jeden, ale trzech oferentów, otrzymało dodatkowe punkty za "ciągłość" (art. 148 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach) co spowodowało uzyskanie większej liczbę punktów, niż Spółka.
Organ wskazał, że pojęcie "ciągłości" wyjaśnione zostało w piśmie Ministra Zdrowia z 23 października 2024 r. Należy przyjąć, że kryterium ciągłości jest zapewnienie ciągłości udzielania świadczeń przez świadczeniodawców na obszarze objętym postępowaniem. Wobec tego, jeżeli obszar objęty przedmiotem postępowania konkursowego choćby częściowo pokrywał się z obszarem, na który w dniu składania oferty przez oferenta realizowane są przez niego świadczenia w rodzaju pomoc doraźna i transport sanitarny w zakresie świadczeń udzielanych przez zespół transportu medycznego, oferent powinien otrzymać dodatkowe punkty. Sąd podziela to stanowisko.
Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania, w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wydane rozstrzygnięcie.
Sąd stwierdza, że organ działał na podstawie obowiązujących przepisów prawa, zaś stan faktyczny w sprawie został ustalony i przedstawiony zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.). Brak podstaw, by stwierdzić, że organ nie kierował się zasadą bezstronności i równego traktowania (art. 8 K.p.a.).
Odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 134 ust. 1 i art. 148 ustawy), należy stwierdzić, że nie zasługują one na uwzględnienie. Organ słusznie stwierdził, że w kontrolowanym postępowaniu nie doszło do naruszenia przez Komisję konkursową zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, a szczególności przepisów ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej i wydanych na jej podstawie aktów prawnych.
Zarzuty skargi, zarówno dotyczące naruszenia prawa procesowego, jak i materialnego, okazały się bezzasadne.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.