Na mocy ww. decyzji z 3 lipca 2025 r. (doręczoną stronie 23 lipca 2025 r. – w trybie doręczenia zastępczego: art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 44 § 4 k.p.a.) Prezes ZUS orzekł o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W jej uzasadnieniu argumentowano, że wniosek został złożony po upływie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu na złożenie tego typu wniosku/prośby. Poza tym dostrzeżono, że w przesłanym wniosku nie przedłożono informacji, które uzasadniałyby brak możliwości odebrania korespondencji przez drugiego wspólnika spółki cywilnej. Organ wskazał, że zgodnie z art. 41 § 1 k.p.a. w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu, w tym adresu elektronicznego. W razie zaniedbania powyższego obowiązku doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny. Tymczasem w okolicznościach rozpoznawanej sprawy strona nie poinformowała Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o zmianie adresu do korespondencji. Ponadto, zgodnie z danymi zawartymi w bazie REGON, spółka jest reprezentowana przez dwóch wspólników: M. G. oraz J. B..
W skardze złożonej 22 sierpnia 2025 r. (data nadania listem poleconym) strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika podniosła następujące zarzuty, a mianowicie naruszenie:
1. art. 58 § 1 i 2 k.p.a. co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia poprzez błędne zastosowanie tych przepisów w sytuacji, gdy skarżący uprawdopodobnił brak zawinienia w niedotrzymaniu terminu do wniesienia wniosku;
2. art. 41 § 1 k.p.a. co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia poprzez błędne zastosowanie tego przepisu polegające na uznaniu, że skarżący winien zawiadomić organ administracji o zmianie swojego adresu, w sytuacji, gdy wyjechał on służbowo na niecały miesiąc i nie zmieniał adresu korespondencji, a jedynie był czasowo nieobecny w Polsce.
W konsekwencji strona wniosła o: (1) uchylenie zaskarżonej decyzji ZUS Oddział w Z. w całości, oraz (2) zasądzenie od organu administracyjnego na rzecz skarżącego kosztów procesu według spisu kosztów lub według norm przepisanych, jeżeli spis kosztów nie zostanie złożony.
W uzasadnieniu skargi przekonywano, że odnosząc się do twierdzeń organu w zakresie spełnienia przez stronę przesłanek pozwalających jej na skorzystanie z możliwości przywrócenia terminu do złożenia wniosku należy wskazać, że skarżący nie zmienił adresu do korespondencji, a jedynie czasowo wyjechał w celach służbowych. Nie był on więc zobligowany, zdaniem strony, do wskazania innego adresu, a poza tym trudno byłoby go wskazać z uwagi na docelowe miejsce wyjazdu tj. Tajlandia. Wyjazd ten nie trwał na tyle długo, aby informowanie organów okazało się konieczne. Założenie, że każda osoba, która wyjeżdża na urlop trwający 2/3 tygodnie będzie informować o zmianie adresu korespondencji każdy organ państwowy, licząc, że może w okresie wakacyjnym któryś z nich prześle do niego korespondencje, wydaje się być – zdaniem strony – wręcz absurdalne.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 58 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 7 listopada 2025 r., Dz.U. z 2025 r. poz. 1691; dalej: k.p.a.) w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a.). Natomiast jak wynika z art. 58 § 3 k.p.a. przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne.
Stosownie zaś do treści art. 59 § 1-2 k.p.a. o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie. O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia.
W świetle niespornych okoliczności sprawy, a mianowicie faktu, że decyzja ZUS z 16 grudnia 2024 r. została okazana stronie 30 maja 2025 r., która "wówczas dopiero poznała jej treść, podstawy i uzasadnienie a także pouczenie o możliwości skorzystania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy", a także wobec okoliczności, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy opatrzony datą 4 czerwca 2025 r. nadany został listem poleconym dopiero 13 czerwca 2025 r. uznać należy, że skarżący nie spełnił koniecznego warunku do uwzględnienia jego żądania, gdyż – jak stanowi art. 58 § 2 zdanie pierwsze k.p.a. – prośby o przywrócenie terminu nie wniósł w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.
W tym miejscy podkreślić należy, że warunkiem rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy było jego wniesienie z zachowaniem terminu. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przesłanka dochowania siedmiodniowego terminu jest pierwotna w stosunku do pozostałych podstaw uwzględnienia wniosku (por. wyrok WSA w Gliwicach z 6 lutego 2025 r., II SA/Gl 1091/24, Legalis nr 3178262). Jej niedochowanie zawsze skutkuje nieuwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu, ponieważ zgodnie z art. 58 § 3 k.p.a., termin siedmiodniowy jest terminem, który nie podlega przywróceniu (por. np. wyroki NSA z 26 lipca 2017 r., I OSK 1992/15, Legalis nr 1650722 i z 16 grudnia 2016 r., II OSK 1365/16, Legalis nr 1555246).
Z treści art. 58 § 2 k.p.a. wynika, że datą, od której należy liczyć termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu, jest dzień ustania przyczyny uchybienia terminu. W niniejszej sprawie nastąpiło to 30 maja 2025 r. co wprost wskazała strona w uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W ocenie Sądu w tym dniu rozpoczął się dla skarżącego bieg 7-dniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Termin ten upłynął z dniem 4 czerwca 2025 r. W tej sytuacji uznać należało, że złożony do organu w dniu 13 czerwca 2025 r., za pośrednictwem operatora pocztowego, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy był spóźniony, a w związku z tym nie mógł podlegać merytorycznemu rozpoznaniu, oraz ocenie czy uchybienie terminu było zawinione czy też niezawinione. Jak to już bowiem zostało wskazane powyżej przesłanka dochowania terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu ma charakter pierwotny w stosunku do pozostałych podstaw uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji.