- przesłanka wymieniona w art. 28 ust. 3 pkt 3 u.s.u.s. - nie zachodzi, działalność gospodarcza 1 września 2017 r. została zawieszona, co nie jest równoznaczne z zaprzestaniem jej prowadzenia,
- przesłanka określona w art. 28 ust. 3 pkt 4a u.s.u.s. nie zachodzi, ponieważ wysokość nieopłaconych składek przekracza kwotę kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 5 stycznia 2021 r. w sprawie wysokości kosztów upomnienia doręczanego zobowiązanemu przed wszczęciem egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2021 r., poz. 67) wysokość kosztów upomnienia wynosi 16,00 zł,
- wystąpiła przesłanka określona w art. 28 ust. 3 pkt 5 u.s.u.s.
W tym zakresie ZUS wskazał, że zawiadomieniem z 5 października 2022 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. zakończył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie dalszego tytułu [...]. Na poczet realizacji zobowiązań wynikających z wystawionych tytułów wykonawczych Urząd Skarbowy zajął samochód [...] z 2012 r., samochód osobowy [...] rok 2008 i [...] z 2007 r. oraz maszyny szwalnicze wykorzystywane do prowadzonej działalności gospodarczej. Samochód [...] i maszyny szwalnicze zostały, za zgodą Urzędu Skarbowego, sprzedane przez Skarżącego we własnym zakresie, a uzyskane środki zostały zabezpieczone na poczet zobowiązań - w pierwszej kolejności na poczet kosztów i wydatków egzekucyjnych. Samochód [...] i [...] były przedmiotem zabezpieczenia umów pożyczek między z bankiem. W związku z wypowiedzeniem umów bank przejął samochody na własność. Skarżący mieszka pod adresem [...] C., ul. [...] w domu, który jest własnością matki. Zajmuje w nim jedno pomieszczenie, a wyposażenie lokum to przedmioty codziennego użytku, które nie przestawiają wartości handlowej. Nie figuruje w elektronicznym rejestrze ksiąg wieczystych. Według Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (dane z 4 października 2022 r.) posiada zarejestrowanych kilkanaście środków transportu. Samochody są zarejestrowane na Skarżącego, nie mają nowych właścicieli lub figurują jako zapisy archiwalne (pojazdy nie mają aktualnych badań technicznych i polis ubezpieczeniowych, prawdopodobnie nie są użytkowane). Skarżący posiada na własność jedynie motorower [...] z 2012 r., a jak wynika z protokołu o stanie majątkowym, pojazd ten od dłuższego czasu jest niesprawny technicznie; w ocenie pracownika urzędu nie przedstawia wartości handlowej. Wobec powyższego egzekucja w niniejszym zakresie jest bezskuteczna. Pomimo uchylenia czynności egzekucyjnych, pozostają jednak w mocy prawa osób trzecich nabyte na skutek tych czynności. Aktualnie Dyrektor Oddziału ZUS w C. prowadzi wobec pozostałych należności postępowanie egzekucyjne.
- przesłanka opisana w art. 28 ust. 3 pkt 6 u.s.u.s. nie zachodzi - nie jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne; aktualnie Dyrektor Oddziału ZUS w C. prowadzi wobec Skarżącego postępowanie egzekucyjne z rachunku bankowego oraz z wynagrodzenia za pracę; postępowanie nie zostało zakończone.
ZUS uznał, że w sprawie zaistniała przesłanka całkowitej nieściągalności, o której mowa w art. 28 ust. 3 pkt 5 u.s.u.s. Zaznaczył, że spełnienie którejkolwiek z przesłanek automatycznie nie powoduje podjęcia decyzji o umorzeniu należności, ponieważ przepisy art. 28 ust. 3 u.s.u.s. określają jedynie warunki, w których zaległości mogą być umorzone.
Analizując przesłanki umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne określone w rozporządzeniu, ZUS ustalił, że Skarżący od 1 września 2017 r. zawiesił prowadzenie działalności gospodarczej, co nie jest równoznaczne z zaprzestaniem jej prowadzenia, natomiast od 16 listopada 2022 r. jest zatrudniony w K. Sp. z o.o. z wynagrodzeniem za maj 2024 r. w kwocie 4.374,00 zł brutto, tj. 3.311,64 zł netto, za czerwiec 2024 r. w kwocie 0,00 zł, za lipiec 2024 r. w kwocie 4.374,00 zł, tj. 3.311,64 zł netto. Skarżący oświadczył, że nie ponosi stałych miesięcznych wydatków z tytułu utrzymania, gdyż utrzymuje go mama. Na tej podstawie uznać należy, że egzystencja Skarżącego nie jest zagrożona. Skarżący podał inne stałe miesięczne wydatki w kwocie 1.800,00 zł miesięcznie oraz, że posiada zobowiązania pieniężne w tytułu kredytów. W dniu 29 listopada 2013 r. nastąpiło rozwiązanie małżeństwa Skarżącego z M. K.; ze związku małżeńskiego jest dwoje dzieci: W. K. (22 lata) oraz K. K. (17 lat).
ZUS wskazał, że minimum socjalne ustalone w I kwartale 2024 r. na podstawie danych z GUS przez Instytut Pracy i Spraw Socjalnych dla 1 - osobowego gospodarstwa pracowniczego wynosi 1.773,44 zł i jest znacznie niższe od dochodu Skarżącego.
Organ wyjaśnił, że zadaniem regulacji zawartej w art. 28 ust. 3a u.s.u.s. oraz w § 3 ust. 1 rozporządzenia jest zabezpieczenie niezbędnego minimum socjalnego, które pozwoli osobie zobowiązanej funkcjonować w codziennym życiu, dając gwarancję, że podstawowe potrzeby jej oraz rodziny będą zaspokojone.
Zdaniem ZUS nie może uznać, że sytuacja Skarżącego nosi znamiona ubóstwa i ma charakter trwały i pogłębiający się. Skarżący oświadczył, że pozostaje na utrzymaniu mamy, która ponosi miesięczne opłaty z tego tytułu. Skarżący ma 54 lata i pozostało przed nim wiele lat aktywności zawodowej. Jest zatrudniony i z tego tytułu osiąga dochód, aktualnie w kwocie najniższej krajowej; stan zdrowia nie wyklucza go z rynku pracy. Skarżący zawiesił działalność gospodarczą, co oznacza, że każdej chwili może zostać wznowiona i stanowić źródło dochodów.
W ocenie ZUS podjęcie decyzji o umorzeniu należności z tytułu składek na obecnym etapie postępowania byłoby działaniem przedwczesnym i nieuzasadnionym.
ZUS zauważył, że Skarżący nie opłacał należnych składek od stycznia 2013 r. do sierpnia 2017 r., co spowodowało naliczenie wysokich odsetek. Skarżący uchybił obowiązkowi ustawowemu i zasadzie obowiązującej wszystkich płatników, a więc powszechności i systematyczności w opłacaniu składek. Zadłużenie Skarżącego zawiera, oprócz należności za osobę ubezpieczoną będącą równocześnie płatnikiem tych składek oraz za zatrudnionych pracowników w części finansowanej przez płatnika składek, zaległe składki za pracowników, w części finansowanej przez nich samych. ZUS podniósł, że każdy zatrudniany przez Skarżącego pracownik, miał ze swojego wynagrodzenia potrącane składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne. Skarżący pobierał składki od pracowników i korzystał z nich bezprawnie, zamiast przekazać je do ZUS. Tym samym działał na szkodę zatrudnionych pracowników, gdyż brak tych składek skutkuje obniżeniem wysokości ich przyszłych emerytur.
ZUS, odnosząc się do zarzutu Skarżącego, że "organ w swojej decyzji odnosi się tylko do składek, pomijając fakt, że większość zadłużenia stanowią odsetki", wyjaśnił, że umorzenie odsetek od należności z tytułu składek odbywa się na tych samych zasadach, co należności głównych. Podkreślił, że odsetki za zwłokę należne są z mocy prawa, co wynika z art. 23 u.s.u.s.
5. Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zarzucając decyzji ZUS:
1. naruszenie art. 28 ust. 3a u.s.u.s. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy w sprawie zachodzi uzasadniony przypadek przemawiający za uwzględnieniem jego wniosku o umorzenie, w szczególności, że wysokość zadłużenia jest tak znaczna, że biorąc pod uwagę uzyskiwane przeze Skarżącego dochody, nigdy nie będzie w stanie spłacić swego zadłużenia, (co więcej, organ powinien wziąć pod uwagę, że została zaoferowana Skarżącemu pomoc w spłacie, przez co nie wnosi o całościowe umorzenie należności, ale częściowe, z częściowym rozłożeniem na raty),
2. naruszenie art. 28 ust. 3 pkt 3 u.s.u.s. poprzez jego niezastosowanie i stwierdzenie, że w sprawie nie nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej, podczas gdy faktycznie ono wystąpiło. Od dawna bowiem Skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej, a fakt, iż nie doszło do wykreślanie z CEIDG, a do wpisania wzmianki o zawieszeniu działalności, nie powinno być interpretowane jako prowadzenie działalności gospodarczej.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W ocenie Skarżącego w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające uwzględnienie wniosku. Zwrócił uwagę na treść art. 28 ust. 3a u.s.u.s., który mówi o "uzasadnionych przypadkach", a zatem ma on charakter otwarty i tym samym każdorazowo należy dokonać analizy, czy w sprawie nie zachodzi "uzasadniony przypadek". Co istotne, pojęcia "uzasadniony przypadek" nie można ograniczać wyłącznie do np. konieczności utrzymania rodziny etc. W sytuacji Skarżącego to nie on utrzymuje rodzinę, tylko w istocie rodzina utrzymuje jego. Łączna wysokość zadłużenia względem ZUS wraz z kosztami egzekucyjnymi wynosi niemalże milion złotych i kwota ta stale rośnie o dalsze odsetki. Biorąc zatem pod uwagę wysokość zadłużenia i odnosząc ja do wysokości zarobków, oczywistym jest, że Skarżący nie będzie w stanie spłacić chociażby jednej czwartej tego zadłużenia. Nie można też przy tym pomijać faktu, że to Skarżący jest wspierany przez rodzinę.
Skarżący zwrócił również uwagę, że nie wnosi o całkowite umorzenie należności, ale częściowe oraz częściowe rozłożenie na raty. Co istotne, splata będzie możliwa poprzez uzyskanie pomocy w tym przedmiocie od osoby trzeciej (osoby z najbliższej rodziny), która zadeklarowała pomoc w spłacie do 250.000,00 zł, pod warunkiem, że będzie to skutkować całkowitym oddłużeniem. Większej pomocy nie jest w stanie pozyskać i nie jest w stanie w ogóle pozyskać pomocy, jeżeli spłata nie będzie równoznaczna z całkowitym oddłużeniem.
Mając na uwadze okoliczność, że pomimo ciężkiej sytuacji finansowej Skarżący stara się spłacić znaczą część zadłużenia, jego wniosek powinien zostać uwzględniony. Skarżący podkreślił, że wysokość zadłużenia w stosunku do osiąganych dochodów oraz perspektyw ich podwyższenia, przy uwzględnieniu, że stan zadłużenia istnieje już od wielu lat i nie ulega zmniejszeniu, samo w sobie stanowi uzasadniony przypadek przemawiający za uwzględnieniem jego wniosku.
Skarżący argumentował, że w sprawie zachodzi również przypadek z art. 28 ust. 3 pkt 3 u.s.u.s. Argumentował, iż kwestia sporna, co do jego zastosowania odnosi się jedynie do rozumienia pojęcia "zaprzestania" prowadzenia działalności gospodarczej. Okoliczność, że nie posiada majątku, z którego można prowadzić egzekucję jest bezsporna. Ustosunkowując się zatem do kwestii rozumienia pojęcia "zaprzestania" prowadzenia działalności gospodarczej, wskazał, że przyjęte rozumienie tego pojęcia przez organ było błędne. Według Skarżącego wymaganie przez ZUS, aby doszło do wykreślenia z CEIDG, a nie jedynie do zawieszenia, należy uznać za przejaw zbytniego formalizmu, gdyż dokonując oceny zasadności uwzględnienia wniosku o umorzenie, należy ocenić cały materiał dowodowy i cały stan faktyczny. W sprawie, zawieszenie działalności gospodarczej przez Skarżącego miało miejsce przeszło 7 lat temu. Nie sposób zatem mówić, że prowadzi działalność gospodarczą.
6. W odpowiedzi na skargę ZUS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko i uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga okazała się bezzasadna.
W sprawie organ prawidłowo uznał, że nie zachodzą przesłanki pozwalające na stwierdzenie całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek, tj. przesłanki określone w art. 28 ust. 3 pkt 1 – 4c oraz pkt 6 u.s.u.s.
Odnosząc się do kwestii spornej – zarzutu naruszenia przez ZUS art. 28 ust. 1 pkt 3 u.s.u.s. poprzez uznanie, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka umorzenia wskazana w tym przepisie, wskazać należy, iż w myśl tego przepisu całkowita nieściągalność, o której mowa w ust. 2, zachodzi, gdy nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
W sprawie bezsporne jest, że Skarżący z dniem 1 września 2017 r. zawiesił prowadzenie działalności gospodarczej, co nie jest równoznaczne z zaprzestaniem jej prowadzenia. Sformułowanie zawarte w art. 28 ust. 3 pkt 3 u.s.u.s. ma charakter precyzyjny, nieprzewidujący wykładni rozszerzającej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 347/17 trafnie wskazał, że "zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej nie jest zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej. Zaprzestanie prowadzenia nie obejmuje zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej, co wynika wprost z regulacji instytucji zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej w art. 14a ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj. Dz. U. z 2015 r. poz. 584), skoro w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej jest dopuszczalne podejmowanie pewnych czynności dotyczących działalności gospodarczej. Wyklucza to przyjęcie, że zawieszenie działalności gospodarczej jest równoznaczne z zaprzestaniem działalności gospodarczej."
W ocenie Sądu zawieszenie działalności gospodarczej, które nie ma definitywnego charakteru, nie może być traktowane na równi z przesłanką, o jakiej mowa w art. 28 ust. 3 pkt 3 u.s.u.s. (zob. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 2005/11; wyrok WSA w Lublinie z dnia 25 września 2024 r., sygn. akt I SA/Lu 335/24 z dnia 13 kwietnia 2021 r.; wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 274/21).
ZUS uznał, że w sprawie wystąpiła przesłanka umorzenia zaległości z tytułu składek określona w art. 28 ust. 3 pkt 5 u.s.u.s., lecz odmówił Skarżącemu umorzenia zaległości. Wyjaśnić w tym miejscy trzeba, iż rozstrzygnięcia, które wydawane są w przedmiocie umorzenia zaległych należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne są podejmowane w ramach tzw. uznania administracyjnego, przejawiającego się w możliwości (nie zaś konieczności) umorzenia tych należności. Zatem ZUS, pomimo, że stwierdził wystąpienie ww. przesłanki umorzenia zaległości z tytułu składek, miał prawo wydać decyzje odmowną, a Sąd nie ma żadnych instrumentów aby ją zakwestionować w tym zakresie.
ZUS, rozpoznając sprawę, dokonał również jej analizy pod kątem możliwości zastosowania przepisu art. 28 ust. 3a u.s.u.s., w którym ustawodawca stworzył organom możliwość umorzenia określonych zaległości z tytułu składek, mimo braku ich całkowitej nieściągalności.
Szczegółowe przesłanki umorzenia należności w oparciu o ten przepis sprecyzowane zostały w § 3 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku:
1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych;
2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności;
3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.
W świetle art. 28 ust. 3a u.s.u.s. w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia, to ubiegający się o umorzenie należności z tytułu ubezpieczeń społecznych ma wykazać, że ze względu na stan majątkowy, sytuację rodzinną oraz zdrowotną nie jest w stanie opłacić tych należności, gdyż pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny. Skoro zobowiązany ma wykazać spełnienie przesłanek wymienionych w § 3 rozporządzenia, będących podstawą dla organu rentowego do wydania decyzji o umorzeniu składek, to oznacza, że ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na nim, jako wnioskodawcy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn. akt I GSK 980/18).
Z ustalonego w oparciu o oświadczenia Skarżącego stanu faktycznego wynika, że Skarżący jest zatrudniony w K. Sp. z o.o. z wynagrodzeniem za maj 2024 r. w kwocie 4.374,00 zł brutto, tj. 3.311,64 zł netto, za czerwiec 2024 r. w kwocie 0,00 zł, za lipiec 2024 r. w kwocie 4.374,00 zł, tj. 3.311,64 zł netto. Skarżący nie ponosi stałych miesięcznych wydatków z tytułu utrzymania, gdyż utrzymuje go mama, u której mieszka. Ujawnił inne stałe miesięczne wydatki w kwocie 1.800,00 zł miesięcznie oraz, że posiada zobowiązania pieniężne w tytułu kredytów.
Sąd podziela stanowisko ZUS, że, biorąc pod uwagę wiek Skarżącego, uzyskiwanie przez Skarżącego dochodu z tytułu zatrudnienia, ponoszenie jego kosztów utrzymania przez matkę, Skarżący nie jest zagrożony ubóstwem. Skarżący nie wskazał, iż korzysta z pomocy społecznej, a jego dochody są wyższe od minimum socjalnego ustalone w I kwartale 2024 r. (przez Instytut Pracy i Spraw Socjalnych) dla 1 - osobowego gospodarstwa pracowniczego na kwotę 1.773,44 zł.
W sprawie Skarżący nie wskazał na wystąpienie przesłanki umorzenia zaległości określonej w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w postaci przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.
Zgodnie z treścią rozporządzenia, to Skarżący winien wykazać, że ze względu na stan majątkowy, sytuację rodzinną, czy zdrowotną nie jest w stanie spłacić należności z tytułu składek. W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia, do umorzenia należności z tytułu składek (odsetek) nie wystarczy samo powołanie się na trudną sytuację materialną, rodzinną oraz zdrowotną. Konieczne jest wystąpienie sytuacji braku możliwości uregulowania należności z tej przyczyny, że ich opłacenie pociągnęłoby zbyt ciężkie skutki dla skarżącego i jego rodziny, a tej okoliczności Skarżący nie wykazał. Przeciwnie, podał, że koszty jego utrzymania ponosi mama.
Sąd podziela stanowisko ZUS, że należności publicznoprawne korzystają ze szczególnej ochrony prawnej i powinny być zaspokajane w pierwszej kolejności. W orzecznictwie sądowym akcentuje się, iż "w sprawach o umorzenie należności z tytułu zaległych składek ubezpieczeniowych na podstawie art. 28 ust. 1 u.s.u.s interes publiczny musi być szczególnie mocno akcentowany, bowiem akceptowanie stanu, w którym dopuszcza się niewywiązywanie się z obowiązku opłacania składek godzi w prawa innych opłacających składki osób i narusza nakreśloną art. 2a ust. 1 i 2 pkt 2 u.s.u.s. zasadę równego traktowania ubezpieczonych" (por. wyroki NSA: z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 99/10; z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 193/14, LEX nr 1658374; z dnia 21 lutego 2007 r., sygn. akt II GSK 301/06;z dnia 9 maja 2018 r., I GSK 955/18, z dnia 26 maja 2020 r. sygn.. akt I GSK 211/20 publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl 8). Decydując się na podjęcie aktywności zarobkowej, Skarżący musiał liczyć się z obowiązkiem terminowej zapłaty należności publicznoprawnych, w tym z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy.
Jak już Sąd wyjaśnił, zgodnie z art. 28 ust. 1 u.s.u.s. należności z tytułu składek mogą być umarzane, a w myśl ust. 2 należności te mogą być umarzane tylko w przypadku całkowitej nieściągalności. Przypadki całkowitej nieściągalności składek wymienia wyczerpująco ust. 3 tego artykułu. Natomiast art. 28 ust. 3a u.s.u.s. ustanawia wyjątek od powyższej reguły i przewiduje możliwość umorzenia należności z tytułu składek pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Wyjątek ten jest ustawowo ograniczony do jednej tylko kategorii zadłużenia tj. należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek. Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne w § 1 wskazuje, że określa szczegółowe zasady umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne ubezpieczonych będących jednocześnie płatnikami tych składek. W rozpoznawanej sprawie wniosek o umorzenie należności z tytułu składek dotyczy także składek za zatrudnionych przez Skarżącego pracowników, zatem w tym zakresie nie ma zastosowania art. 28 ust. 3a u.s.u.s.
W świetle powyższych uwag uznać należało, że organ w sposób poprawny zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, a przeprowadzona przezeń analiza sytuacji Skarżącego przez pryzmat przesłanek umorzenia należności z tytułu składek nie nosi znamion dowolności.
Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał zarzuty skargi za bezzasadne i, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.