Uzasadnienie
1.1. Ł. W. – nazywany dalej "Skarżącym", wniósł do Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie skargę na czynności egzekucyjne, tj. zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych i wkładu oszczędnościowego na poczet należności pieniężnej.
Zdaniem Skarżącego organ nie wybrał środka najmniej uciążliwego spośród możliwych. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że nie zgadza się z wysokością zobowiązania z tytułu składek. Dalej zaś zarzucił organom skupienie się na kwestiach formalnych, przypisując im zamiar pozbawienia go środków koniecznych do obrony.
1.2. Postanowieniem z 18 marca 2024 r. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie oddalił powyższą skargę na czynność egzekucyjną.
Jako podstawę swojego rozstrzygnięcia organ wskazał art. 54 § 1 pkt 2 i § 4 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r., poz. 132; dalej jako "u.p.e.a.").
Wskazując na art. 7 § 2 u.p.e.a. organ przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych, wyjaśniając między innymi, że głównym celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do wykonania, w sposób przymusowy, obowiązków ciążących na zobowiązanym. Postępowanie egzekucyjne musi być zatem przede wszystkim skuteczne. Ocena stopnia dolegliwości poszczególnych środków egzekucyjnych należy od organu egzekucyjnego, ponieważ to on jest gospodarzem postępowania. Dokonując wyboru między kilkoma środkami egzekucyjnymi, organ powinien uwzględnić rodzaj środków, jakie ma do dyspozycji oraz okoliczności faktyczne danej sprawy. Wyjaśnił następnie, że zajęcie rachunku bankowego stanowi jeden z mniej uciążliwych środków egzekucyjnych. W przypadku prowadzenia takiej egzekucji strona zostaje ograniczona w prawie udzielania zleceń rozliczeń pieniężnych i to jedynie do wysokości należności podlegających egzekucji. Istotne jest to, że rachunek pozostaje otwarty, a strona może dysponować swobodnie nadwyżką ponad zajętą kwotę. W konsekwencji wybór środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w pełni realizował zasadę celowości opisaną w art. 7 § 2 u.p.e.a.
1.3. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 7 § 2 u.p.e.a., wskazując równocześnie, że organ nie rozważył nawet możliwości zastosowania innych środków egzekucyjnych. Ponadto w odniesieniu do jednego z zajęć bank nie odnotował żadnych wpływów na rachunki, co oznacza, że zajęcie nie przyniosło żadnego efektu, co czyni je nie tyko uciążliwymi, ale i nieskutecznymi.
1.4. Postanowieniem z 3 czerwca 2025 r. (nr 1201-IEE.7113.2.81.2025.2) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
Ustosunkowując się do kwestii zastosowania nadmierni uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 54 § 1 pkt 2 oraz art. 7 § 2 u.p.e.a.) organ wyjaśnił, że celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do zaspokojenia wierzyciela przy zastosowaniu najmniej uciążliwego środka. Wybrany przez organ egzekucyjny środek w najprostszy sposób realizował ten cel. Organ zaznaczył przy tym, że specyfika postępowania egzekucyjnego sprawia, że już samo zastosowanie jakiegokolwiek środka egzekucyjnego jawi się dla zobowiązanego jako uciążliwe. Ponadto, aby można było mówić o zastosowaniu najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego, organ egzekucyjny powinien mieć możliwości wyboru innych środków egzekucyjnych. Biorąc pod uwagę, że w toku postępowania egzekucyjnego nie odnaleziono innych składników majątkowych, z których możliwa byłaby egzekucja, a równocześnie Skarżący nie wyjaśnia, w jaki inny sposób możliwe byłoby wyegzekwowanie zaległości – nie można przypisać organowi egzekucyjnemu naruszenia art. 7 § 2 u.p.e.a.