Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 26 czerwca 2026 r. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu wniosku K. G. (skarżący) o ponowne rozpoznanie sprawy utrzymał w mocy własną decyzję z 27 kwietnia 2026 r. o odmowie umorzenia należność z tytułu nieopłaconych składek.
Decyzja ta została w następującym stanie prawnym;
Pismem z 12 stycznia 2025 r. skarżący zwrócił się o umorzenie całości zadłużenia z tytułu składek. Podał, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. W latach 2022-2023 prowadził działalność gospodarczą z przerwami, jednak zapomniał zamknąć działalności formalnie. W okresie od 1 listopada do 15 grudnia 2022 r. oraz od 20 lipca do 31 października 2023 r. wykonywał krótkotrwałe zlecenia, a od maja 2023 r. pracuje na umowę o współpracę w firmie G. Jego działalność gospodarcza w pozostałych okresach była faktycznie zawieszona, co uniemożliwiło generowanie jakichkolwiek dochodów. Zaznaczył, że nie posiada żadnego majątku rzeczowego, w tym nieruchomości czy samochodów. Od maja 2023 r. jego dochody, pomimo regularnej pracy, ledwo wystarczają na pokrycie podstawowych potrzeb życiowych. Dodatkowo jego budżet obciążają wysokie koszty serwisowania wynajmowanego pojazdu. Skarżący zaznaczył, że wierzytelności z tytułu składek za okres 2011- 2013 są przedawnione. Wniosek ten został uzupełniony pismami z 25 stycznia 2026 r. (2 pisma) oraz z 27 stycznia 2026 r.
Decyzją z 27 kwietnia 2026 r. organ działając na podstawie:
1. art. 83 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 28 ust. 2 i 3 oraz art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2026 r., poz. 199 ze zm.), dalej: "u.s.u.s.", odmówił skarżącemu umorzenia należności z tytułu składek za zatrudnionych pracowników w części finansowanej przez płatnika składek oraz za osobę prowadzącą działalność gospodarczą w łącznej kwocie 248 487,88 zł, w tym na:
a) ubezpieczenia społeczne w łącznej kwocie 173 344,31 zł, w tym z tytułu: