Natomiast sporną kwestią w sprawie było ustalenie konkretnego podmiotu urządzającego gry na automatach. Kluczowym dowodem w kwestii ustalenia organizatora gier na przedmiotowych automatach była przedłożona przez skarżącą do akt sprawy, w związku z przeprowadzoną kontrolą, umowa najmu z 1 sierpnia 2021 r. powierzchni 12 m2 w O. przy ul. K. [...] zawarta z A., [...] K., O. [...] (najemca). Z zapisów tej umowy wynikało, że celem wynajęcia powierzchni było zainstalowanie urządzeń do gier (G., H., B.) niepodlegających ustawie z 12 marca 2003 r., których najemca jest właścicielem. Dodatkowo w złożonym oświadczeniu w sprawie zajęcia części zamiennych do automatów skarżąca wskazała, że zostały one dostarczone do magazynu przez pracownika firmy "A.", przy czym skarżąca nie była obecna. Części te, według wiedzy skarżącej, miały być przechowywane w kartonach lub pojemnikach, a nie w obudowach od automatów do gier.
Odnosząc się do zarzutów odwołania DIAS podał, że pomimo, że skarżąca nie jest właścicielem kontrolowanego lokalu, to jednak przedłożyła do akt sprawy umowę najmu powierzchni tego lokalu oraz składała pisemne oświadczenia co do zatrzymanych automatów. Tymi działaniami potwierdziła swój związek z lokalem w O., zatem zarzuty w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie.
Zdaniem DIAS, zestawienie całokształtu zgromadzonych dowodów - w tym protokołu kontroli, oględzin i eksperymentów procesowych, dokumentów dotyczących lokalu oraz zeznań świadków - prowadziło do jednoznacznej konkluzji, że 3 sierpnia 2021 r. to skarżąca faktycznie rozporządzała ww. lokalem przy ul. K. [...] w O. Ustalono, że podnajęła ten lokal od nieustalonej osoby oraz zorganizowała w nim miejsce prowadzenia gier hazardowych. Zgodnie z ustaleniami, w lokalu zatrudniona była osoba, która w złożonych zeznaniach wskazała, że do jej obowiązków należało pilnowanie zainstalowanych urządzeń; nadzór nad lokalem oraz wypłacanie wygranych graczom z posiadanych środków pieniężnych, ponieważ automaty nie wypłacały wygranych bezpośrednio. Okoliczność ta potwierdza, że skarżąca zorganizowała przedsięwzięcie obejmujące zarówno udostępnienie miejsca, jak i zapewnienie mechanizmów niezbędnych do prowadzenia gier - w tym zakredytowania urządzeń, obsługi graczy oraz realizacji wypłat, bez wątpienia czerpiąc korzyści finansowe z prowadzonej działalności. Co istotne, powyższe ustalenia organów podatkowych znalazły potwierdzenie w prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w Olkuszu, II Wydział Karny, sygn. akt [...] z 28 maja 2025 r.
DIAS zauważył też, że skarżąca przedkładając ww. umowę do akt sprawy nie kwestionowała jej autentyczności, ani podpisów. Wskazał też, że fakt, że treść decyzji nie odpowiada oczekiwaniom strony nie oznacza, że naruszone zostały ogólne zasady prowadzenia postępowania podatkowego.
W ocenie DIAS, w skontrolowanej sprawie podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy stanowił wystarczającą i zupełną podstawę do ustalenia charakteru gier dostępnych na spornych urządzeniach oraz podmiotu urządzającego te gry.
DIAS zaznaczył też, że wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu nie mógł zostać uwzględniony. Zarówno przepisy ustawy o grach hazardowych oraz ustawy Ordynacja podatkowa nie przewidują instytucji obrońcy z urzędu, ani jakiejkolwiek innej formy przymusowego lub nieodpłatnego zastępstwa procesowego przyznawanego przez organ administracji publicznej.
DIAS nie znalazł nadto podstaw do zastosowania art. 189f § 1k.p.a.
W skardze na decyzję DIAS zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. przez:
– brak rozważenia wszelkich istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności zaniechanie przesłuchania skarżącej jako strony postępowania pomimo jej wniosku w tej kwestii,
– zaniechanie ustalenia autentyczności jej "rzekomego podpisu" pod okazaną umową najmu - pomimo zgłaszanych przez nią w odwołaniu uzasadnionych wątpliwości co do jego autentyczności i brak skorzystania w tym celu z pomocy biegłego grafologa,
– zaniechanie zwrócenia się do biegłego z zakresu psychiatrii celem ustalenia czy skarżąca mogła w sposób świadomy podjąć samodzielną decyzję bez wpływu osób trzecich co do ewentualnego podnajęcia części lokalu filmie A., zwłaszcza, że zgodnie z ustaleniami NMUCS nie była uprawniona do podpisania takiej umowy - nie byłam bowiem najemcą lokalu przy ul. K. [...] w O.
W odpowiedzi DIAS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie ponieważ wydany w sprawie karnej prawomocny wyrok skazujący skarżącą za tożsame czyny, które stały się podstawą nałożenia kary pieniężnej w postępowaniu administracyjnym – był wiążący zarówno dla orzekającego sądu administracyjnego jak i dla organów administracyjnych.
Zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) – dalej "p.p.s.a." ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Wprawdzie powołany przepis dotyczy bezpośrednio sądu administracyjnego, ale ponieważ wiąże on ten sąd w ocenie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej (tu: decyzji o nałożeniu kary pieniężnej) to oczywistym jest, że i organ administracyjny w prowadzonym postępowaniu będzie związany ustaleniami skazującego wyroku w postępowaniu karnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się więc, że to co przesądził w sposób prawomocny skazujący wyrok karny w zakresie między innymi strony podmiotowej i przedmiotowej przestępstwa oraz czasu jego popełnienia, nie może być już odmiennie dowodzone w toku prowadzonego postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego (por. wyrok NSA z 12 lutego 2026 r., I FSK 838/24).
W rozpatrywanej sprawie to właśnie te same czynności kontrolne, dokonane w dniu 3 sierpnia 2021 r. stały się podstawą wszczęcia postępowania przygotowawczego, a ostatecznie wydania wyroku skazującego przez Sąd Rejonowy w Olkuszu, II Wydział Karny, który to wyrok z klauzulą prawomocności znajduje się w aktach administracyjnych (k.94-95 akt administracyjnych). W związku z powyższym Sąd nie uwzględnił zarzutów skargi podważających prawidłowość ustaleń faktycznych w sprawie, a w szczególności okoliczności, że to nie skarżąca urządzała i prowadziła gry hazardowe bez wymaganej koncesji i rejestracji we właściwym urzędzie celno-skarbowym.
Skoro skarżącej wymierzono karę pieniężną decyzją z dnia 19 września 2025 r. to nie upłynął jeszcze termin przedawnienia, o którym mowa w art. 189g §1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa. Skoro naruszenie prawa nastąpiło 3 sierpnia 2021 r. to decyzja wymierzająca karę pieniężną z tego tytułu została wydana przed upływem terminu przedawnienia.
Sąd zwraca również uwagę, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych. Sąd z uwagi na zbieg wymierzonej kary pieniężnej z wymierzoną w postępowaniu karnym (ww. wyrokiem Sądu Rejonowego w Olkuszu z 4 kwietnia 2024 r.) nie miał jednak wątpliwości natury konstytucyjnej. Sąd kierował się bowiem treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2015 r., P 32/12, w którym to wyroku, w analogicznej sytuacji, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że określona w art. 89 ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych kara pieniężna w zbiegu z karą grzywny przewidzianą w art. 107 § 4 kodeksu karnego skarbowego nie jest niewspółmiernie dolegliwą lub nieracjonalną i dlatego nie stanowi nadmiernej reakcji państwa na naruszenie prawa.
Z tych to powodów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.