8. art. 7 w zw. z art. 8 § 1 i 2 k.p.a. przez całkowite pominięcie w procesie wykładni art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 zasady wynikającej z wykładni normatywnej wyrażonej przez ustawodawcę w art. 15gg ust. 7a ustawy COVID-19 i w ten sposób naruszenie przez organ zasad starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz realizację zasady pogłębiania zaufania obywatela do władzy publicznej, szczególnie mając na uwadze, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ani w żadnym z pism kierowanych do skarżącej w trakcie trwania postępowania, organ nie odniósł się do bogatego orzecznictwa Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, jak również Naczelnego Sądu Administracyjnego, przytaczanych przez skarżącą na potwierdzenie zastosowanej przez nią wykładni prawa, co stanowiło naruszenie art. 7a § 1 k.p.a. poprzez wykładnię normy prawn budzącej wątpliwości na niekorzyść strony, a także działanie wbrew zasadzie budowania zaufania do władzy publicznej oraz nie odstępowania bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktyczny i prawny, jak również naruszenie art. 11 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia stronie skarżącej przesłanek, którymi kieruje się organ przy załatwieniu sprawy, szczególnie mając na uwadze, że wszelkie działania podejmowane przez stronę skarżącą w okresie trwania na terytorium Polski stanu pandemii COVID-19 nakierowane były na zachowanie miejsc pracy, szczególnie w okresach, gdy z uwagi na wprowadzone na terytorium kraju obostrzenia obroty spółki znacząco się zmniejszyły, a środki, których zwrotu żąda organ, umożliwiły osiągnięcie ww. celu.
Mając powyższe zarzuty na uwadze strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, uznało wniesione odwołanie za nieuzasadnione i opisaną na wstępie decyzją z dnia 10 grudnia 2024 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Na wstępie organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz powołał przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie m.in. art. art. 15gg ust. 23c ustawy COVID-19, zgodnie z którym w przypadku wykorzystania świadczeń, o których mowa w ust. 1, lub środków, o których mowa w ust. 2, niezgodnie z przeznaczeniem, pobrania ich nienależnie lub w nadmiernej wysokości stosuje się odpowiednio przepisy art. 169 ust. 1-6 u.f.p. Z kolei w myśl art. 169 ust. 1 u.f.p dotacje udzielone z budżetu państwa: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. Natomiast w przypadku niedokonania zwrotu dotacji w terminie, o którym mowa w ust. 1 oraz w art. 150 pkt. 5, art. 151 ust. 2 pkt 6, art. 168 ust. 1 i 2, organ lub inny dysponent części budżetowej, który udzielił dotacji, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki (art. 169 ust. 6 u.f.p.).
W motywach rozstrzygnięcia, organ odwoławczy zwrócił uwagę, że stronie skarżącej przyznano wsparcie na podstawie art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19 w okresie od 1 lutego 2021 r. do 30 kwietnia 2021 r. Dodatkowo stronie skarżącej przyznane zostało również wsparcie na tych samych pracowników na podstawie art. 31zo ust wy COVID-19 przez Powiatowy Urząd Pracy.
SKO zwróciło również uwagę, że w elektronicznym formularzu wniosku o dofinansowanie strona skarżąca zaznaczyła oświadczenie, że "nie ubiegałem się o pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie tych samych tytułów wypłaty na rzecz ochrony miejsc pracy", składając je pod rygorem odpowiedzialności karnej. Następnie, w rozliczeniu złożonym w dniu 30 lipca 2021 r., strona skarżąca ponownie oświadczyła, że nie ubiega się i nie skorzystała z innych źródeł pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat. Dodatkowo, w rozliczeniu nie oznaczono oświadczenia o nieskorzystaniu ze zwolnień w opłacaniu składek ZUS, co w ocenie organu odwoławczego oznacza, że strona skarżąca złożyła niezgodne z prawdą oświadczenie.
W objaśnieniach prawnych w zakresie możliwości jednoczesnego skorzystania przez przedsiębiorców ze zwolnienia z opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, oraz z dofinansowania na ochronę miejsc pracy, wydanych przez Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wskazano, że wprowadzone instrumenty pomocy dla przedsiębiorców mają charakter konkurencyjny i to po stronie przedsiębiorcy leży wybór jednego, najkorzystniejszego dla siebie rozwiązania. Nie ma możliwości kumulatywnego korzystania przez przedsiębiorcę z powyższych instrumentów pomocy dla tego samego pracownika w zakresie tego samego tytułu wypłaty. Potwierdzają to wprowadzone przepisami m.in. art. 15gg ust. 7 czy art. 15zzb ust. 12 ustawy COVID-19 ograniczenia w możliwości przyznania wsparcia dla przedsiębiorcy. Kumulatywne stosowanie instrumentów pomocy doprowadziłoby do nieuprawnionego zróżnicowania sytuacji występujących z wnioskiem na podstawie art. 15gg ustawy COVID-19 przedsiębiorców w zależności od terminu złożenia wniosku. W związku z powyższym w przypadku, gdy uzyskano na podstawie art. 15zzb na okres 3 miesięcy, brak jest możliwości przyznania pomocy z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w zakresie takiego samego tytułu wypłaty. Zwrócono również uwagę, iż przedsiębiorca występując z wnioskiem o udzielenie wsparcia na podstawie art. 15gg ustawy COVID-19, składa we wniosku oświadczenie o nieubieganiu się i rezygnacji z ubiegania się o pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy oraz o skorzystaniu ze zwolnień w opłacaniu składek na ZUS, o których mowa w ustawie. W przypadku złożenia zgodnych ze stanem faktycznym oświadczeń w powyższym zakresie, środki FGŚP powinny zostać przyznane w prawidłowej wysokości, a co za tym idzie nie występowałyby sytuacje kierowania przez wojewódzkie urzędy pracy wezwań o zwrot środków przyznanych w nadmiernej wysokości.
Zgodnie z art. 15gg ust. 6 oraz art. 15 zzb ust. 5 ustawy COVID-19. świadczenia, o których mowa w ust. 1 oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy (art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19). A skoro tak, to podmiot, o którym mowa w ust. 1, który otrzymał dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, nie może wypowiedzieć umowy o pracę z przyczyn niedotyczących pracownika w okresie pobierania świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia (art. 15gg ust. 8 ustawy COV1D-19).
W ocenie Kolegium, świadczenia z art. 15zzb, art. 15gg i art. 31zo ustawy COVID-19, mimo że pochodzą z różnych źródeł, mają charakter środków publicznych i nie mogą się dublować względem tych samych pracowników i tych samych tytułów wypłat, ani być przyznane na okres dłuższy niż łącznie 3 miesiące. Ustawodawca konsekwentnie określał maksymalny, trzymiesięczny okres pomocy, co miało zapewnić równy dostęp do wsparcia. Nie można zatem dwukrotnie choćby przy zastosowaniu dwóch różnych trybów (art. 15zzb, art. 15gg czy art. 3łzo ustawy COV1D-19) dofinansowywać wynagrodzeń i składek na ubezpieczenie społeczne od tych wynagrodzeń odnoszących się do tych samych pracowników za okres powyżej 3 miesięcy, bo wówczas mielibyśmy do czynienia z podwójnym finansowaniem pochodzącym ze środków publicznych.
Bez znaczenia pozostaje fakt, czy pierwsze dofinansowanie dotyczyło innego okresu niż to wskazane w kolejnym wniosku, ponieważ przepisy art. 15gg ust. 6 i 7 ustawy COVID-19 jasno wskazują, że pomoc przysługuje przez łączny okres 3 miesięcy i nie można jej otrzymać, jeśli wcześniej uzyskało się pomoc na tych samych pracowników w zakresie tych samych tytułów wypłat. Zatem przyznanie świadczenia z art. 15gg ustawy COVID-19 mogłoby nastąpić jedynie jako uzupełnienie do pełnych 3 miesięcy, gdyby inne dofinansowanie nie obejmowało całego tego okresu, co potwierdził m.in. WSA w Krakowie w wyroku z dnia 13 lipca 2021 r. sygn. I SA/Kr 384/21.
Zdaniem Kolegium, w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca uzyskała dofinansowanie na tych samych pracowników zarówno na podstawie art. 15gg, jak i wcześniej na podstawie art. 31zo ustawy COVID-19, co prawda za inne okresy, ale z tego samego tytułu, przekraczając łączny, trzymiesięczny limit pomocy ze środków publicznych. W związku z tym, stanowisko organu I instancji o niemożności łączenia tych form wsparcia jest prawidłowe. Organ ten właściwie określił kwoty do zwrotu oraz daty naliczania odsetek, a jego ustalenia znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym. Wobec niewywiązania się strony z obowiązków ustawowych, organ I instancji nie miał innej możliwości niż orzec o zwrocie przyznanej pomocy w całości.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie strona skarżąca zarzuciła naruszenie:
1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i niewyczerpującym rozpatrzenie materiału dowodowego, które skutkowało wydaniem przez organ pierwszej instancji decyzji stwierdzającej obowiązek zwrotu części świadczeń przysługujących skarżącej na podstawie art. 15gg ustawy, a która to decyzja została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy, jako rzekomo świadczenia te zostały przez skarżącą wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, pomimo że zostały w całości przeznaczone na cele wskazane w ustawie i zgodnie z obowiązującą aktualnie ich wykładnią,
2. art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez:
a) brak odniesienia się przez odwołaniu, w tym m.in. w kwestii interpretacji pojęcia "takich samych tytułów wypłat", o którym mowa w art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19, co skutkowało licznymi naruszeniami prawa materialnego, o których mowa w kolejnych punktach,
b) brak wyjaśnienia, dlaczego organ oparł rozstrzygniecie wyłącznie na wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 lipca 2021 r., sygn. I SA/Kr 384/21, pozostającego w opozycji do dominującego orzecznictwa, w tym orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego powołanego przez skarżącą zarówno w odwołaniu, jak i w licznych pismach składanych w toku sprawy, które to orzecznictwo aktualnie uznać już można za spójną i dominującą linię orzeczniczą;
3. art. 15gg w zw. z art. 31zo ustawy z dnia 2 marca 2020 r. ustawy COVID-19 poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe uznanie, że przedsiębiorca może skorzystać wyłącznie z jednego dofinansowania na podstawie ww. przepisów w sytuacji, gdy każde z wsparcie udzielone jest na podstawie innego tytułu prawnego, a wiec poprzez błędne przyjęcie, że pomoc udzielona na podstawie art. 15gg ustawy, która była warunkowana spadkiem przychodów i zobowiązywała do utrzymania w zatrudnieniu osób objętych ta organ do argumentów skarżącego wskazaniach w formą pomocy, jest tym samym rodzajowo świadczeniem pomocowym, co zwolnienie z opłacania składek ZUS, o którym mowa w art. 31zo ust. 1 ustawy, które to zwolnienie było udzielane powszechnie małym firmom i jednocześnie nie było warunkowane spadkiem przychodów, ani nie zobowiązywało beneficjenta do utrzymania w zatrudnieniu osób objętych zwolnieniem ze składek na ZUS podstawie art, 31zo ust. 1 ustawy, a ponadto występowało w innym okresie i dotyczyło innych tytułów wypłat, a w konsekwencji nierozpoznanie istoty sprawy i błędne przyjęcie, że pomoc wynikająca z art. 3Izo ustawy jest konkurencyjna w stosunku do świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy udzielonych na podstawie art. 15gg ustawy, skutkiem czego było niesłuszne utrzymanie w mocy Decyzji Dyrektora WUP w Krakowie, zgodnie z którą, strona skarżąca zobowiązana jest do zwrotu środków wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem, podczas gdy strona skarżąca otrzymała wsparcie z WUP za miesiąc maj i czerwiec 2021 r. oraz skorzystała ze zwolnienia ze składek z ZUS za miesiąc marzec, kwiecień i maj 2020 r., czyli za inne okresy niż otrzymane wsparcie z Wojewódzkiego Urzędu Pracy (WUP), a wszelkie otrzymane kwoty wydatkowała zgodnie ze wskazanym celem, a więc zgodnie z ich przeznaczeniem,
4. art. 15gg ust. 7a w zw. z art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 poprzez pominięcie zastosowania art. 15gg ust. 7a ustawy COVID-19, który to przepis stanowi wykładnię normatywną pojęć zawartych w art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 wprost wskazując, że przepisu art. 15gg ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmiot zwrócił się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, to jest świadczeń z art. 15gg ust. 1 i ust. 2 ustawy COVID-19, co prowadziło do błędnego przyjęcia, że strona skarżąca wykorzystała otrzymane dofinansowanie niezgodnie z przeznaczeniem, przy czym nie wyłącza obowiązku stosowania ww. wykładni fakt, że przepis ten wszedł w życie dopiero w lipcu 2021 r., bowiem wydając decyzję w niniejszej sprawie organ zarówno I, jak i II instancji ma obowiązek posługiwać się aktualnie obowiązującą wykładnią przepisów, w tym w szczególności wykładnią autentyczną, przyjętą wprost przez ustawodawcę;
5. art. 15gg ust. 1 i 2 w zw. z art. 15gg ust. 5, ust. 6 i ust. 7 w zw. z art. 15gg ust. 23c ustawy COVID-19 w zw. z art. 169 ust. 1-6 u.f.p. przez ich błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że rację miał organ I Instancji uznając, że część środków otrzymanych z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na podstawie art. 15gg ustawy COVID-19, tj. środków na pokrycie składek ZUS finansowanych ze środków pracowników (część świadczeń wynikających z art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19) oraz na pokrycie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy (świadczenia wynikające z art. 15gg ust. 2 ustawy COVID-19), została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, w sytuacji gdy środki, których zwrotu żąda organ I instancji w utrzymanej w mocy decyzji, zostały przez stronę skarżącą wykorzystane właśnie na zapłatę składek ZUS, a więc zgodnie z art. 15gg ust. 1 i ust. 2 ustawy COVID-19, w celu ochrony miejsc pracy w bardzo trudnej sytuacji związanej z wprowadzonymi na terytorium Polski obostrzeniami, co zostało wykazane na podstawie przekazanych do WUP dokumentów potwierdzających zapłatę ww. składek,
6. art. 15gg ust. 6 i ust. 7 ustawy COVID-19 w zw. z art. 15gg ust. 7a ustawy COVID-19 poprzez błędne przyjęcie, że zwolnienie strony skarżącej ze składek ZUS za okres 3 miesięcy tj., marzec, kwiecień i maj 2020 r. na podstawie art. 31zo ust. 1 ustawy COVID-19 stanowi takie same tytuły wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy, jak składki na ubezpieczenia społeczne pracowników należne od wynagrodzeń, ale dotyczące miesięcy luty, marzec i kwiecień 2021 r., na których pokrycie wypłacono środki z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w ramach dofinansowania, o którym mowa wart. 15gg ustawy COVID-19, a których zwrotu żąda organ I Instancji utrzymaną w mocy decyzją, w sytuacji gdy przyjmując wykładnię wprowadzoną przez ustawodawcę wprost w art. 15gg ust. 7a ustawy COVID-19 należało uznać, że art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmiot, o którym mowa w ust. 1 ww. ustawy, tj. w tym przypadku strona skarżąca, zwróciła się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, a ponadto nie sposób uznać, że dofinansowanie z art. 31zo ustawy COVID-19 stanowi tytułu wypłaty, gdyż w tej instytucji nie następuje żadna "wypłata", bowiem pomoc ta nie polega na wypłacie, lecz na "zwolnieniu" z obowiązku opłacania nieopłaconych składek, co również uniemożliwia przyjęcie, że otrzymana przez skarżącą kwota dofinasowania została wypłacona bez podstawy,
7. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 15gg ust. 28 pkt 2 ustawy COVID-19, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego, które skutkowało utrzymaniem w mocy błędnej decyzji przez Dyrektora WUP w Krakowie stwierdzającej obowiązek zwrotu części świadczeń przysługujących stronie skarżącej na podstawie art. 15gg ustawy COVID-19, jako świadczeń wykorzystanych przez skarżącą niezgodnie z przeznaczeniem, w szczególności mając na uwadze, że skarżącą wydatkowała środki w celu wskazanym we wniosku o ich wypłatę, potwierdziła płatności przedłożonymi dokumentami, a z samych przepisów art. 15gg ust. 9 ustawy COVID-19 nie wynikało prawo do badania przez organ okoliczności uzyskania przez wnioskodawcę jakichkolwiek innych dofinansowań,
8. art. 6 w zw. z art. 7 i art. 8 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez ich niezastosowanie, a w konsekwencji błędne przyjęcie (wbrew zasadzie, iż wyjątki należy interpretować ściśle), że organ administracyjny uprawniony jest do wykroczenia poza powszechnie przyjęte zasady interpretacyjne nakazujące prymat wykładni językowej nad innymi oraz zasadę powstrzymania się od rozszerzającej wykładni wyjątków, co skutkowało uznaniem, że zwrot "takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy" należy interpretować w sposób rozszerzający zakres semantyczny tego pojęcia, podczas gdy wskazane powyżej przepisy wprost nakazują, aby - zgodnie z zasadą praworządności i działania w granicach prawa - wyrażenia językowe interpretować w sposób ścisły oraz przy zachowaniu prymatu wykładni językowej, a zatem pojęcie "taki sam'' należy rozumieć jako synonim słowa "identyczny", tym samym wykluczając z jego zakresu semantycznego wszelkie desygnaty, które identyczne nie są, co powinno skutkować uznaniem, że organ administracyjny, działając jedynie na podstawie i w granicach prawa, nie może dopisywać nowych rozwiązań do obowiązujących aktów prawnych, rozszerzając przy tym ich kontekst językowy, arbitralnie ograniczając tym samym skarżącej możliwość uzyskania pełnego przysługującego dofinansowania, jednocześnie prowadząc do naruszenie zasady równości obywateli wobec prawa, bowiem w przypadku przedsiębiorców, którzy otrzymali dofinansowanie po 1 lipca 2021 r. wypłaty na rzecz ochrony miejsc pracy, w szczególności na poczet należnych składek ZUS, nie są uznawane za takie same tytuły wypłat, jeśli dotyczą innych miesięcy niż te, za które przedsiębiorca korzystał ze zwolnienia ze składek ZUS;
9. art. 7 w zw. z art. 8 § 1 i 2 k.p.a. przez całkowite pominięcie w procesie wykładni art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 zasady wynikającej z wykładni normatywnej wyrażonej przez ustawodawcę wart. 15gg ust. 7a ustawy COVID-19 i w ten sposób naruszenie przez organ zasad starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz realizację zasady pogłębiania zaufania obywatela do władzy publicznej, szczególnie mając na uwadze, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ani w żadnym z pism kierowanych do skarżącej w trakcie trwania postępowania, organ ani I, ani II instancji nie odniosły się do bogatego orzecznictwa Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, jak również Naczelnego Sądu Administracyjnego, przytaczanych przez skarżącą na potwierdzenie zastosowanej przez nią wykładni prawa, co stanowiło naruszenie art. 7a § 1 k.p.a. poprzez wykładnię normy prawa budzącej wątpliwości na niekorzyść strony, a także działanie wbrew zasadzie budowania zaufania do władzy publicznej oraz nie odstępowania bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktyczny i prawnym, jak również naruszenie art. 11 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia stronie skarżącej przesłanek, którymi kieruje się organ przy załatwieniu sprawy, szczególnie mając na uwadze, że wszelkie działania podejmowane przez stronę skarżącą w okresie trwania na terytorium Polski stanu pandemii COVID-19 nakierowane były na zachowanie miejsc pracy, szczególnie w okresach, gdy z uwagi na wprowadzone na terytorium kraju obostrzenia obroty spółki znacząco się zmniejszyły, a środki, których zwrotu żąda organ I instancji w utrzymanej w mocy przez SKO w Krakowie decyzji, umożliwiły osiągnięcie ww. celu.
W oparciu o powyższe zarzuty, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca obszernie rozwinęła powyższe zarzuty.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
W analogicznych sprawach do niniejszej zapadły wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego np. z dnia 17 lipca 2025 r., sygn. I GSK 491/24, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela wyrażone tam stanowisko, dlatego też posłuży się użytymi tam argumentami.
Kluczowe znaczenie dla sprawy ma interpretacja przepisu art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19. Zgodnie z tym przepisem podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Bezsporne jest przy tym, że spółka uzyskała dofinansowanie zarówno na podstawie art. 31zo ust. 1 ustawy COVID-19, jak i dofinansowanie na podstawie art. 15gg ust. 1 tej ustawy.
Zdaniem organu prawidłowa wykładnia wskazanych regulacji prowadzić winna do wniosku, że użyte w art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 sformułowanie "taki sam tytuł" ma znaczenie generalne, tzn. powinno obejmować zarówno zwolnienie przewidziane w jej art. 31zo, jak i art. 15gg, niezależnie od tego, że zwolnienia na podstawie tych dwóch przepisów udzielone są za różne, niepokrywające się, okresy.
Argumentacja organu nie jest trafna. W tym zakresie w pierwszej kolejności zauważyć należy, że art. 15gg ust. 6 ustawy COVID-19, ograniczając prawo do uzyskania wsparcia (o którym traktuje art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19) przez wnioskujący o niego podmiot wyłącznie do okresu trzech miesięcy odnosi się jedynie do tych form wsparcia, które zostały wymienione w ust. 1 i ust. 2 art. 15gg ustawy COVID-19. Brak jest więc podstaw do łączenia tego rodzaju pomocy z tą, o której taktuje art. 31zo ustawy COVID-19, jak to uczyniły rozstrzygające sprawę organy.
Sąd podziela prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, że rozliczne formy wsparcia, wynikające z przepisów ustawy COVID-19 należy traktować rozłącznie i w ten sposób dokonywać wykładni regulujących je przepisów, jeżeli żaden z przepisów tej ustawy nie wskazuje wyraźnie, że się one wzajemnie wykluczają, czy też że należy sumować ich maksymalne okresy (por. np. wyroki NSA z dnia 27 kwietnia 2022 r., sygn. I GSK 251/22; z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. I GSK 28/22; opubl. w CBOSA).
Wskazania wymaga, że w licznych jednostkach redakcyjnych art. 15gg ustawy COVID-19, brak jest regulacji, która stanowiłaby o tym, że wymieniona w nim pomoc, nie może być łączoną z tą, o której mowa np. w art. 31zo ustawy COVID-19 lub że do maksymalnego okresu jej trwania zaliczyć należy okres wsparcia z art. 31zo, uzyskanego przez występujący o tę pomoc podmiot.
Podobne uwagi odnieść należy do wykładni i zastosowania art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19. O ile bowiem posłużenie się w nim zwrotem "takich samych tytułów wypłat", wskazuje że ustawodawca w tym wypadku nie ma na względzie bezwzględnie tożsamych tytułów wypłat, ale wykazujących zbliżone cechy, to jednak konkretne tytuły wypłat, o których mowa w tym przepisie, należy rozpatrywać w odniesieniu do form wsparcia, o których mowa wyłącznie w art. 15gg ustawy COVID-19.
Mając na względzie powyższe, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 p.p.s.a.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na zasadzie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 210 § 2 p.p.s.a. Kwota zasądzona na rzecz skarżącej tytułem zwrotu kosztów postępowania, to wpis sądowy, koszty poniesione przez pełnomocnika i opłata za czynności pełnomocnika, która, na podstawie art. 206 p.p.s.a., została miarkowana przy uwzględnieniu wkładu pełnomocnika w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych i zagadnień prawnych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, przy uwzględnieniu jej w istocie tożsamej treści stanowiska w dwóch analogicznych sprawach, dotyczących tej samej skarżącej i jednokrotnego stawiennictwa na rozprawie, wobec połączenia spraw do wspólnego rozpoznania. Jak wynika z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego "zgodnie z art. 206 p.p.s.a. sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Z powołanego przepisu wynika, że katalog sytuacji, w których sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania lub je miarkować, jest otwarty. Uwzględnienie skargi w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu jest tylko jednym uzasadnionym przypadkiem uzasadniającym takie rozstrzygnięcie, wskazanym przez ustawodawcę. Świadczy o tym użycie w powołanym przepisie zwrotu "w szczególności". Zastosowanie w konkretnej sprawie miarkowania kosztów ma charakter uznaniowy" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2021 r., sygn. II OZ 646/21, analogicznie postanowienie NSA z dnia 26 sierpnia 2021 r., sygn. II OZ 515/21, opubl. w CBOSA.