Tym samy, skoro organ egzekucyjny jest uprawniony do stosowania domniemania, zgodnie z którym korzystającym z pojazdu jest jego właściciel, a właściciel (Skarżąca) nie podała danych osoby, która tego pojazdu używała – brakowało podstaw, aby uwzględnić zgłoszony przez Skarżącą zarzut.
2.1. W skardze na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła między innymi o:
- o uchylenie postanowienia, ewentualnie rozpatrzenie sprawy;
- nakazanie "Targowiskom Miejskim" podania statusu firmy oraz powiadomienia Skarżącej na jakiej podstawie prawnej ma ona prawo do uzyskania danych osoby trzeciej;
- powołanie świadka, który zgłosi się na rozprawę i może wnieść wiele istotnych faktów w tej kwestii, które mogą mieć bardzo znaczący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i "ukazanie całej prawdy".
W motywach skargi strona wyjaśniła, że nie otrzymała informacji o statusie firmy "Targowiska Miejskie", ani informacji o podstawie prawnej jej żądania przekazania danych osobowych osoby trzeciej. Skarżąca zaznaczyła końcowo, że nie użytkowała samochodu w danym terminie i nie ma nic wspólnego z jego parkowaniem.
2.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym swoje dotychczasowe stanowisko.
3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co na stępuje:
3.1. Skarga jest bezzasadna, dlatego została oddalona.
3.2. Z akt administracyjnych sprawy oraz pism złożonych przez stronę w toku postępowania sądowoadministracyjnego wynika, że spór ogniskuje się wokół kwestii uprawnienia Targowisk Miejskich Miasta Gminy Tarnowa do żądania od Skarżącej, aby ta wskazała użytkownika pojazdu, który zaparkował ten pojazd w strefie płatnego parkowania i nie uiścił wymaganej opłaty. W tym zakresie Skarżąca konsekwentnie kwestionuje uprawnienie Targowisk Miejskich Miasta Gminy Tarnowa do domagania się od niej podania danych osobowych kierowcy, a równocześnie podnosi, że nie użytkowała w danym dniu pojazdu. Tym samym sporny tytuł egzekucyjny został skierowany do osoby nie będącej zobowiązanym w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a.
3.3. Zdaniem Sądu, wątpliwości Skarżącej nie miały usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim w upomnieniu skierowanym do Skarżącej w trybie art. 15 § 1 u.p.e.a., jako wierzyciel widnieje "Prezydent Miasta Tarnowa Targowiska Miejskie Gminy Miasta Tarnowa" (k. 3 akt administracyjnych). Już z tego pisma Skarżąca mogła powziąć wiadomość, że Targowiska Miejskie Gminy Miasta Tarnowa nie są "firmą", lecz publicznoprawną jednostką organizacyjną podlegającą Prezydentowi Miasta Tarnowa. Podobne informacje znalazły się w treści tytułu wykonawczego. Jako wierzyciel widnieje w nim Prezydent Miasta Tarnowa, a Targowiska Miejskie Gminy Miasta Tarnowa wskazano jako podmiot, któremu należy przekazać egzekwowaną należność. W piśmie Targowisk Miejskich z 11 października 2024 r., w którym znalazło się skierowane do Skarżącej wezwanie do podania danych osobowych użytkownika pojazdu, Skarżąca została również pouczona, że dane osobowe będą przetwarzane przez Targowiska Miejskie w zgodzie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679. Organ spełnił zatem przewidziany w art. 13f ust. 4 u.d.p. oraz art. 13 ust. 1 i 2 Rozporządzenia obowiązek przekazania informacji o administratorze danych osobowych.
Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że postanowienie z 29 października 2024 r. zostało wydane przez Prezydenta Miasta Tarnowa, w imieniu którego działał dyrektor Targowisk Miejskich w Tarnowie. Mimo to Skarżąca nie przekazała danych osoby, która miała w spornym okresie używać samochodu.
Ponadto, jak trafnie zauważyło SKO w Tarnowie, uchwałą Rady Miejskiej w Tarnowie z 29 stycznia 2009 r. nr XXXII/443/2009 utworzona została jednostka budżetowa Gminy Miasta Tarnowa, "Targowiska Miejskie", która podlegała Prezydentowi Miasta Tarnowa (§ 1 i 3). Nie jest to zatem podmiot prywatny, jak sugeruje Skarżącą nazywając "Targowiska Miejskie" firmą, tylko organ administracyjny władny nałożyć opłatę dodatkową przewidzianą w art. 13f ust. 1 u.p.d. Działa on przy tym, jako zarząd drogi w rozumieniu art. 13f ust. 3 tej ustawy. Strona skarżąca kwestii tej zdaje się nie dostrzegać, skoro przemilczała się w skardze skierowanej do sądu administracyjnego.
3.4. Sąd nie ma również wątpliwości, że oczekiwanie organu (tj. Targowisk Miejskich), aby Skarżąca wskazała osobę korzystającą z pojazdu w celu uwolnienia się od odpowiedzialności za opłatę dodatkową – było w pełni uzasadnione.
Organ administracyjny w postępowaniu egzekucyjnym w administracji w razie wniesienia stosowanego zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym winien rozstrzygnąć czy na zobowiązanym ciąży powstały z mocy prawa obowiązek uiszczenia opłaty parkingowej i opłaty dodatkowej. Z treści art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13f ust. 1 u.d.p. wynika bowiem, że obowiązek uiszczenia opłaty parkingowej i ewentualnie opłaty dodatkowej, jeżeli ta pierwsza nie zostanie uiszczona, obciąża korzystającego ż dróg publicznych. Użyte przez ustawodawcę pojęcie "korzystający" obejmuje, poza właścicielem pojazdu, również inne osoby, tj. osoby korzystające z pojazdu na podstawie tytułu prawnego, za zgodą właściciela, jak i osoby działające bez takiego tytułu czy zgody.
W tym miejscu podnieść należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i literaturze przedmiotu zgodnie przyjmuje się, że w razie nieuiszczenia opłaty za parkowanie, obowiązek jej zapłaty co do zasady obciąża właściciela pojazdu, albo jego posiadacza - w przypadku leasingu, a kierowanie egzekucji właśnie do niego opiera się zwykle na dwóch powiązanych elementach. Pierwszym jest domniemanie faktyczne, że to właściciel samochodu (posiadacz) jest korzystającym z dróg publicznych. Do przyjęcia takiego domniemania uprawniają zasady doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Jeśli ktoś jest właścicielem samochodu, to przede wszystkim on z niego korzysta. Drugim elementem jest zaś założenie, że jeśli właściciel samochodu z niego w danym dniu nie korzystał, to wie, kto to czynił i może udowodnić, że swój pojazd użyczył innej osobie. Uznaje się także, że organ egzekucyjny nie jest przy tym zobowiązany do prowadzenia specjalnego postępowania wyjaśniającego, dążącego do precyzyjnego ustalenia osoby korzystającej z drogi publicznej przez zaparkowanie samochodu, ponieważ na prowadzenie tego postępowania nie pozwala mu art. 29 § 1 u.p.e.a., zakazujący organowi badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Z tego powodu organ egzekucyjny ma prawo domniemywać co do zasady, że korzystającym z dróg publicznych był właściciel pojazdu, a ten może dochodzić swych racji (w przypadku, gdy wskazuje na istnienie innego podmiotu korzystającego z samochodu). Organ jest wobec tego uprawniony do stosowania domniemania faktycznego, zgodnie z którym za zobowiązanego do zapłaty uważa się właściciela pojazdu aż do chwili, gdy ten zwolni się z obowiązku, wskazując faktycznego użytkownika samochodu. Tym samym, jeśli ktoś jest właścicielem samochodu, to na nim spoczywa ciężar obalenia domniemania, że nie był "korzystającym" z pojazdu stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. (por. wyroki NSA z: 28 września 2017 r. sygn. akt II GSK 3674/15 i II GSK 3589/15; 30 listopada 2022 r., sygn. akt III FSK 1006/22; wyrok WSA w Lublinie z 25 października 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 519/17; wyrok WSA w Gliwicach z 2 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 446/17; wyroki WSA w Krakowie z 30 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 1006/22 oraz z 29 października 2024 r., sygn. akt III SA/Kr 1179/24).
Podkreślić przy tym należy, że poza sporem pozostaje to, że samochód będący własnością Skarżącej znajdował się 26 marca 2024 r. w strefie płatnego parkowania, a osoba z niego korzystająca nie uiściła opłaty za parkowanie przewidzianej w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.d.p. Strona nie kwestionuje także zasadności wystawienia wezwania do uiszczenia opłaty dodatkowej, o której jest mowa w art. 13f ust. 1 u.d.p. Sąd zaś nie ma podstaw, aby podważać powyższe, ponieważ zakres spornej sprawy został wytyczony przez treść zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, które zostały zgłoszone przez Skarżącą w piśmie z 17 września 2024 r.
W konsekwencji trudno jest odmówić racji SKO w Tarnowie, gdy podnosi, że skoro Skarżąca nie podała danych osobowych użytkownika pojazdu, należało zastosować względem niej wspomniane powyżej domniemanie.
3.5. Odnosząc się do wniosku Skarżącej o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka, należy wyjaśnić, że ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a.") nie przewiduje możliwości przeprowadzenie w toku postępowania przed sądem administracyjnym tego rodzaju dowodu. W art. 106 § 3 P.p.s.a. przewiduje jedynie możliwość przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
3.6. Mając na uwadze przedstawione okoliczności Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.