Następnie Dyrektor wyjaśnił, jakie przepisy znajdują zastosowanie w sprawie i wskazał, że w trakcie realizacji procedury wywozu zadeklarowany w zgłoszeniu celnym polski urząd celny wyprowadzenia znajdujący się na granicy z Ukrainą został zmieniony na fiński urząd celny wyprowadzenia zlokalizowany w Helsinkach, a w elektronicznym systemie wywozu AES (historia operacji) w dniu 03.05.2019 r., po upływie trzech miesięcy od daty objęcia towaru procedurą wywozu, odnotowano "zmianę trasy". W ocenie Dyrektora, taka zmiana urzędu celnego w znaczący sposób wydłużyła trasę przewozu, czyniąc ją nieekonomiczną i tym samym budząc uzasadnione wątpliwości organu celnego co do faktycznego wywozu towarów.
Ponadto z materiału dowodowego otrzymanego z Biura OLAF, w tym z raportu końcowego oraz z pism administracji celnej Finlandii wynika, że m.in. przedmiotowa procedura celna wywozu nie została poprawnie zakończona w Finlandii, w urzędzie celnym wyprowadzenia nr ref. FI009801, zlokalizowanym w Helsinkach. W urzędzie tym potwierdzenia wywozu dokonywane były retrospektywnie, na podstawie dowodów alternatywnych (dokumentów przewozowych) bez fizycznego przedstawienia towaru.
Dalej organ odwoławczy uznał, iż wyłączony z akt sprawy Raport końcowy OLAF potwierdził wcześniejsze ustalenia w zakresie nieprawidłowości w zamknięciu procedur wywozowych w Finlandii. W dochodzeniu ustalono, że liczne potwierdzenia wywozu towarów w procedurze eksportowej w urzędach celnych w Vuosaari (Finlandia) były niezgodne z prawem, a dane towary nigdy nie opuściły terytorium UE przez te przejścia graniczne. Do raportu m.in. dołączono wykaz zakwestionowanych 1155 zgłoszeń eksportowych. Przedmiotowe zgłoszenie znajduje się na liście tych zgłoszeń.
Organ II instancji podkreślił, że w toku postępowania przez Naczelnikiem spółka nie przedstawiła wiarygodnych, alternatywnych dowodów potwierdzających wyprowadzenie z obszaru celnego UE towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym. W ocenie Dyrektora, przedłożone przez Spółkę w toku postępowania dokumenty potwierdziły jedynie przeprowadzenie transakcji handlowej pomiędzy eksporterem, a podmiotem mającym siedzibę na terytorium UE, w Irlandii, nie dowodzą natomiast fizycznego, faktycznego wyprowadzenia towaru poza obszar celny UE. Podkreślił przy tym, że z pisma Państwowej Służby Celnej Ukrainy wynikało wprost, że podmiot ukraiński – spółka A., ostatni raz dokonywał wymiany towarowej z zagranicą 26.03.2018 r.
Odnosząc się zaś do kwestii okresu przechowywania dokumentów Dyrektor podkreślił, że fakty o konieczności przedłożenia dowodów alternatywnych były znane Spółce w 2023 r., a nie dopiero w 2024 r., po otrzymaniu dodatkowych dokumentów przez organ i można było przechować dokumentację (dokumentującą wywóz, jeżeli taka istniała) poza okres 2023 r. Ponadto zarówno w 2023 r. jak i w 2025 r. Spółka nie była w stanie przedstawić stosownych dokumentów potwierdzających wywóz przedmiotowego towaru poza granice UE.
Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art.179 § 1 O.p. organ II instancji wyjaśnił, że odniósł się do tych zarzutów w decyzji z dnia 16.03.2026 r. (znak: 1201- IOC.4401.14.2025) utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika z 30.10.2025 r. (znak: 358000-CZC1.4401.169 do 196.2024). Dyrektor stwierdził, że bez wpływu pozostaje kwestia przedstawienia Spółce pełnego Raportu OLAF i umożliwienie przedstawienia uwag. Podkreślił, że decyzja o unieważnieniu zgłoszenia celnego została wydana na podstawie wiarygodnego i pełnego materiału dowodowego, a podstawą jej wydania były ustalenia fińskich organów celnych, Biura OLAF, ukraińskich organów celnych, a przede wszystkim brak dowodów alternatywnych, potwierdzających wywóz towarów poza obszar UE. W ocenie Dyrektora w sytuacji, gdy administracja celna Ukrainy, w sposób kategoryczny stwierdziła, że firma A. wymiany towarowej z zagranicą dokonała ostatni raz w marcu 2018 r. to dowodom przedłożonym przez eksportera w postaci nieopieczętowanego dokumentu CMR, braku potwierdzenia importera zamieszonego na fakturze, packing list, oświadczenia kierowcy oraz braku zgłoszenia celnego importowego, nie można przypisać wiarygodności, a w konsekwencji uznać ich za dowody alternatywne potwierdzające wywóz towaru.
7. W skardze na opisaną decyzję strona skarżąca podniosła zarzuty zasadniczo zbieżne z zawartymi w odwołaniu, a ponadto podniosła zarzuty naruszenia:
a) art. 187 i 194 § 1 i 3 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 PC oraz art. 51 ust. 1 UKC w zw. z art. 9 PC poprzez przyjęcie, że eksporter był zobowiązany do dostarczenia dokumentów i informacji celnych na okoliczność wyprowadzenia po upływie terminu do przechowywania dokumentów celnych tj. po 31.12.2024 r., w sytuacji gdy do zaprzeczenia domniemania prawdziwości przedłożonych w sprawie dokumentów urzędowych lE 599 i lE 518 doszło 27 marca 2025 r. poprzez włączenie w tym dniu do akt sprawy raportu końcowego OLAF i pozostałych dokumentów celnych mających stanowić przeciwdowód lE 518, a tym samym lE 599;
b) art. 51 ust. 1 UKC w zw. z art. 9 PC poprzez przyjęcie, że wezwanie do przedłożenia wyjaśnień i dokumentów celnych przed upływem terminu ma wpływ na bieg tego terminu.
Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że zgłoszenia celne były dokonywane za pośrednictwem agencji celnej. Zmiany urzędu celnego wyprowadzenia (z polskiego na fiński) nie dokonywał eksporter (bo nie ma takiej możliwości). Zmiany mógł dokonywać sam przewoźnik lub przewoźnik w uzgodnieniu ze zleceniodawcą – T. Stronie skarżacej jest wiadomo, że T. zaopatrywał się również w produkty fińskiego dostawcy V., stąd trasa przewozu łączonego przez Finlandię w tej perspektywie nie jest nieekonomiczna. Przedstawiciel T. na piśmie wyjaśnił, że łączono towar w ramach transportu. O zmianach tras eksporter dowiedział się dopiero w 2022 r. w ramach kontroli posteksportowych. W komunikatach lE 599 przesyłanych do spółki w formacie .pdf nie było informacji o zmianie urzędu celnego wyprowadzenia. Zmianę tą wprowadzono do celnego systemu informatycznego w latach późniejszych.
Zdaniem Spółki, skoro do zaprzeczenia prawdziwości dokumentów urzędowych tj. lE 599 i lE 518 doszło w dniu 27.03. 2025 roku, tj. po upływie okresu na przechowywanie dokumentów i informacji, o którym mowa w art. 51 ust. 1 UKC w zw. z art. 9 PC tj. z dniem 31.12.2024 r, to organ celny chcąc unieważnić zgłoszenie nie mógł żądać od eksportera w 2025 r. wykazania, że nie zachodzi przesłanka do unieważnienia zgłoszenia celnego (towar pozostał w UE), lecz okoliczności te miał 10 ?)0 obowiązek ustalić samodzielnie. Tymczasem organ celny pierwszej instancji nie udowodnił, że towar nie opuścił obszaru UE, a organ celny drugiej instancji nie dopatrzył się tego uchybienia.
Dalej Skarżąca podkreśliła, że weryfikacja prawidłowości decyzji o odmowie dostępu do Raportu OLAF w toku instancji oraz w trybie sądowym jest jedyną gwarancją eksportera, że jego podstawowe prawo do obrony nie zostało naruszone. Tymczasem organ celny pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcia o unieważnieniu zgłoszeń celnych nie czekając, aż decyzja o odmowie dostępu do Raportu OLAF stanie się ostateczna. Oczywiście to, że zgodnie z UKC decyzja organu celnego pierwszej instancji była wykonalna, nie zmienia w żaden sposób wyżej wskazanego naruszenia. W ocenie Spółki nie budzi bowiem żadnych wątpliwości, że bezzasadna odmowa dostępu do Raportu OLAF stanowić będzie istotne (tj. mające wpływ na orzeczenie) naruszenie przepisów, które implikuje uchylenie decyzji unieważnieniowej lub może stanowić podstawę wznowieniową.
Spółka wskazała ponadto, że ze względu na wyłączenie kluczowych w sprawie dokumentów, nie ma możliwości ustosunkowania się do ich treści. W szczególności czy są nie są one ogólnikowe, czy dotyczą tego konkretnego zgłoszenia eksportowego, na czy polegały nieprawidłowości po stronie fińskiej służby celnej i czy na ich podstawie można przeprowadzić przeciwdowód przeciwko fińskiemu IE 518 (przedłożonemu przez stronę). Strona nie może również ustalić najistotniejszej kwestii tj. czy na podstawie dokumentów wyłączonych można zasadnie przyjąć, że towar pozostał na obszarze EU. Zdaniem Spółki działanie organu godzi w zasadę jawności postępowania dla strony.
Strona skarżąca dodała również, że zgodnie z art. 27 ust. 1 UKC wydanie zaskarżonej decyzji wymagało zaistnienia łącznie trzech warunków: decyzja została podjęta na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych informacji, posiadacz decyzji wiedział lub powinien był wiedzieć, że informacje są nieprawidłowe lub niekompletne, decyzja byłby inna, gdyby informacje były prawidłowe i kompletne. Organ w ocenie Skarżącej nie dokonał takich ustaleń.
8. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.
9. Na rozprawie w dniu 15.07.2026 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze, akcentując w szczególności fakt prawomocności wyroków WSA w Krakowie m.in. w sprawie III SA/Kr 698/26, w których potwierdzone zostało, że odmowa udostępnienia dokumentów Spółce nie była prawidłowa. Pełnomocnik zwrócił również uwagę na korzystne dla Spółki wyroki Sądu z 07.07.2026 r., m.in. w sprawie III SA/Kr 647/26. Ponadto wskazał, że raport OLAF nie jest ukończony i podkreślił szczególny charakter komunikatów IE519 i 599.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje:
10. Skarga była zasadna i skutkowała uchyleniem obu zaskarżonych decyzji.
11. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że w analogicznych sprawy dotyczących unieważnienia poszczególnych zgłoszeń celnych zapadły wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7.07.2026 r., sygn. III SA/Kr 648/26, z 16.04.2026 r., sygn. akt III SA/Kr 115/26 i III SA/Kr 120/26 (wszystkie publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Stanowisko zawarte w tych wyrokach, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całości podziela, dlatego posłuży się argumentacją w nich sformułowaną.
12.1. W kontrolowanej sprawie kluczowa jest w ocenie Sądu kwestia odmowy możliwości zapoznania się przez stronę skarżącą z dokumentami wyłączonymi przez organ I instancji z akt sprawy. Kwestia ta była rozpatrywana przez tut. Sąd w sprawie ze skargi Spółki na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z 16.03.2025 r., znak 1201-IOC.4401.14.2025 (por. punkt 6.1. części historycznej uzasadnienia) pod sygnaturą III SA/Kr 647/26. Wyrokiem z 7 lipca 2026 r. WSA w Krakowie uchylił tę decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
12.2. W tym miejscu podkreślić należy, że ustawa z dnia 19.03.2004 r. (Dz.U. 2024 r. poz. 1373) Prawo celne odsyła w art. 73 m.in. do rozdziału 10 ("udostępnienie akt") ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2026 r. poz. 622, dalej "O.p."), w tym do art. 178 § 1 O.p. który przewiduje, że strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, odpisów oraz sporządzania kopii przy wykorzystaniu własnych przenośnych urządzeń. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. W doktrynie podkreśla się, że zasady zawarte w art. 178 O.p. stanowią gwarancję nieskrępowanego udziału strony w każdym stadium postępowania przez udostępnianie jej akt postępowania. Takie uprawnienie sprzyja stronie postępowania w należytym ustosunkowaniu się do niekiedy bardzo obszernego materiału dowodowego. Omawiana regulacja wzmacnia zatem pozycję strony w postępowaniu (P. Pietrasz [w:] Ordynacja podatkowa. Tom II. Procedury podatkowe. Art. 120-344. Komentarz aktualizowany, red. L. Etel, Gdańsk 2025, art. 178). Żądanie dostępu do akt sprawy, z której swobodnie czerpią organy podatkowe, nie musi być w żaden szczegółowy sposób uzasadnione. Stanowi realizację prawa do obrony. Takie podejście należycie wyważa wartości, w służbie których jest zorganizowane postępowanie dowodowe. Ograniczanie prawa strony do dostępu do dotyczących jej zgromadzonych w sprawie dowodów może mieć miejsce tylko w wyjątkowych sytuacjach (por. wyrok NSA z 08.11. 2022 r., I FSK 1128/22). Wyrażone w art. 178 § 1 O.p. prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów stanowi jeden z aspektów zasady jawności postępowania podatkowego (art. 129 O.p.) i zasady czynnego udziału strony w tym postępowaniu (art. 123 § 1 O.p.). Koresponduje ono również z zasadami opisanymi w preambule do UKC.
Wyjątek od powyższej zasady jest uregulowany w art. 179 § 1 O.p., który stanowi, że przepisów art. 178 nie stosuje się do znajdujących się w aktach sprawy dokumentów zawierających informacje niejawne, a także do innych dokumentów, które organ podatkowy wyłączy z akt sprawy ze względu na interes publiczny.
W doktrynie trafnie podkreśla się, że konstytucyjny rodowód prawa dostępu do akt oraz ustawowa reglamentacja ograniczeń tego prawa (art. 51 ust. 3 Konstytucji RP), dają podstawy do przyjęcia, że wyjątki należy interpretować w sposób ścisły (por. P. Pietrasz [w:] Ordynacja podatkowa. Tom II. Procedury podatkowe. Art. 120-344. Komentarz aktualizowany, red. L. Etel, LEX/el. 2025, art. 179. P. Pietrasz [w:] J. Brolik, R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, P. Pietrasz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. V, Warszawa 2013, art. 179, a także Ł. Porada [w:] A. Mariański (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. 2, 2023, art. 179.).
12.3. W uzasadnieniu wyroku z dnia 7 lipca 2026 r. sygn. akt III SA/Kr 647/26 (por. punkt 12 niniejszego uzasadnienia) Sąd wskazał, że stanowisko Prokuratora zawarte w piśmie z dnia 19.12.2024 r. (na które powoływał się organ odmawiając stronie możliwości zapoznania się z aktami) zostało wyrażone z dwoma zastrzeżeniami: po pierwsze zakaz Prokuratora jest ograniczony czasowo – do czasu zakończenia śledztwa, a po drugie – co najistotniejsze – jest ograniczony zakresowo, jedynie do części Raportu końcowego OLAF, a nie jego całości. Ponadto sama Spółka zrezygnowała z ubiegania się o informacje o podmiotach obcych, więc nietrafna i zbędna jest argumentacja organu, jakoby akt nie sposób udostępnić z uwagi na ochronę danych osób trzecich. Ani brak zgody Prokuratora, ani powołanie się na ochronę danych osób trzecich, nie mogły zatem uzasadnić zaistnienia przesłanki interesu publicznego, o której mowa w art. 179 § 1 O.p. Sąd wobec tego uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 179 § 1 OP w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego.
13. W kontrolowanej sprawie Sąd podziela przedstawiane przez organ stanowisko, że brak zgody prokuratora na udostępnienie stronie materiałów prowadzonego postępowania ma dla organów podatkowych charakter wiążący przy rozpatrywaniu wniosków o udostępnienie dokumentów z akt sprawy, a w sytuacji kolizji interesów tajemnicy postępowania karnego i jawności postępowania celnego, czy podatkowego, prymat został przyznany stanowisku organu prowadzącego śledztwo, choćby nawet stanowisko to ograniczało zasadę jawności postępowania administracyjnego i czynnego udziału strony w tym postępowaniu, ale jednocześnie zauważa, że organy nie dysponują stanowiskiem Prokuratora, które uzasadniałoby odmowę udostępnienia stronie całości (podkreślenie Sądu) żądanych przez Spółkę akt.
13.1. Analizując pismo Prokuratora Prokuratury Regionalnej w Rzeszowie z dnia 19.12.2024 r. (k. 56 a.s.) wskazać należy, że co prawda Prokurator wyraził stanowisko, iż z uwagi na dobro prowadzonego śledztwa materiały zawarte w Raporcie końcowym OLAF nie mogą zostać udostępnione stronom postępowania prowadzonego przez organ celny wobec strony skarżącej, jednakże stanowisko to zostało wyrażone z dwoma zastrzeżeniami:
- po pierwsze, zakaz Prokuratora jest ograniczony czasowo – do czasu zakończenia śledztwa,
-po drugie – co najistotniejsze – jest ograniczony zakresowo, jedynie do części Raportu (podkreślenie Sądu), a nie jego całości. Prokurator wskazał, że jego zakaz dotyczy "części wstępnej na kartach nr 1-32 oraz części szczegółowej dotyczącej podmiotu (...) (Raport z kontroli na miejscu w (...), karty nr 1-10)". Jak przy tym wynika z pism organów celnych, zanonimizowana w piśmie Prokuratora nazwa wskazanego wyżej podmiotu odnosi się do podmiotu innego niż strona skarżąca.
13.2. O ile zatem w stosunku do części wstępnej Raportu końcowego OLAF na kartach nr 1-32 oraz części szczegółowej dotyczącej określonego podmiotu stanowisko organu o braku możliwości zapoznania się z aktami można było uznać za uzasadnione, to zupełnie pozbawione podstaw jest twierdzenie, że "tut. Organ (..." wystąpił (...) do Prokuratora (...) z zapytaniem o możliwość udostępnienia stronie raportu końcowego OLAF. Prokuratura wyraziła stanowisko negatywne" (organ I instancji) czy "Prokurator Prokuratury Regionalnej w Rzeszowie nie wyraziła zgody na udostępnienie raportu końcowego OLAF Stronie ww. postępowań" (organ odwoławczy). Trzeba raz jeszcze bowiem podkreślić, że brak zgody Prokuratora odnosi się tylko do części Raportu, a nie całości Raportu. Stanowisko organów jest tym bardziej niekonsekwentne, że forsując tezę o braku zgody Prokuratora na udostępnienie stronie całości Raportu, jednocześnie pozostawiają w aktach, jako dostępne dla strony, wybrane dokumenty załączone do Raportu (Raport z kontroli na miejscu w Skarżącej, wyciąg zakwestionowanych zgłoszeń Skarżącej i pismo ukraińskiej administracji celnej). Tym samym główny argument organów celnych za wystąpieniem przesłanki interesu publicznego należy uznać za nieuzasadniony.
13.3. Analizując drugi z argumentów organów przemawiających w ich ocenie za nieudostępnieniem wyłączonych dokumentów (w tym kompletnego raportu OLAF), tj.
dobro osób trzecich, niebędących stroną w toczącym się postępowaniu, których dotyczą informacje zawarte w dokumentach, Sąd zauważa, że strona skarżąca w piśmie z 17.04.2025 r. (k. 94 akt adm.) wyraźnie wskazała, że jej wniosek o umożliwienie zapoznania się z aktami nie obejmuje "informacji o podmiotach gospodarczych niebędących stroną postępowań". Skoro zatem sama Spółka zrezygnowała z ubiegania się o informacje o podmiotach obcych – to nietrafna i zbędna jest argumentacja organu, jakoby akt nie sposób udostępnić z uwagi na ochronę danych osób trzecich.
14. Nie budzi wątpliwości Sądu, że w sytuacji, gdy chodzi o tak kluczową gwarancję procesową, jak dostęp strony do akt sprawy, prezentowane przez organ motywy rozstrzygnięcia powinny być wnikliwe i konkretne, tak by możliwe było zapoznanie się z racjami, argumentami usprawiedliwiającymi odejście od jawności postępowania w danym, konkretnym przypadku. W kontrolowanej sprawie – co już wyżej akcentowano- ani brak zgody Prokuratora, ani powołanie się na ochronę danych osób trzecich, nie mogły uzasadnić zaistnienia przesłanki interesu publicznego, o której mowa w art. 179 § 1 O.p.
15. Końcowo trzeba również odnieść się do zawartego w piśmie Prokuratora z dnia 19.12.2024 r. zastrzeżenia, że brak zgody jest wyrażony jedynie "do czasu zakończenia śledztwa". Jeżeli określony interes wymaga jedynie czasowej ochrony, np. w przypadku ochrony dobra innego toczącego się postępowania, to organ nie powinien w sposób trwały ograniczać stronie dostępu do akt sprawy. Przed ponownym rozstrzygnięciem kwestii zapoznania się z dokumentami, których jawność została wyłączona, organ powinien zatem ustalić, czy w dalszym ciągu istnieją powody uzasadniające ograniczenie stronie dostępu do zgromadzonego w jej sprawie materiału dowodowego.
16. Uznanie odmowy możliwości zapoznania się z dokumentami wyłączonymi z akt sprawy za bezpodstawną i uchylenie decyzji organów celnych obu instancji w tym zakresie ma bezpośrednie przełożenie na kontrolę legalności aktów zaskarżonych w niniejszym postępowaniu (decyzji unieważniających zgłoszenia celne). Należy bowiem stwierdzić, że skutki naruszenia art. 179 § 1 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego prowadzą do wniosku, iż Spółce nie zostało zagwarantowane prawo wglądu w akta sprawy (art. 178 § 1 O.p.), tj. podstawowe uprawnienie procesowe strony postępowania. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem dotyczy dokumentów, które jak sam przyznał organ I instancji w piśmie z 27.03.2025 r. (k. 84 akt adm.) "mają znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego sprawy" oraz na ich podstawie organy obu instancji poczyniły ustalenia o nieprawidłowościach przy potwierdzaniu wywozu towarów, co obciążyło Spółkę obowiązkiem przedłożenia dowodów alternatywnych. Zasadny zatem okazał się sformułowany w skardze naruszenia art. 179 § 1 O.p.
17. Powyższe stanowiło podstawę do uchylenia obu kontrolowanych decyzji, a podstawą rozstrzygnięcia był art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 145).
Wobec dostrzeżonych przez Sąd naruszeń proceduralnych, odniesienie się do pozostałych podniesionych w skardze zarzutów byłoby przedwczesne.
18. Ponownie rozpatrując sprawę organy usuną nieprawidłowości w zakresie dostępu Spółki do akt sprawy wedle wskazań zawartych w wyroku WSA w Krakowie z 7.07.2026 r. (III SA/Kr 647/26). Zwrócą tym samym uwagę, że wyrażone w piśmie z 19.12.2024 r. stanowisko Prokuratora w kwestii niemożności udostępnienia materiałów nie dotyczy całości Raportu końcowego OLAF. Ponadto rolą organów będzie ustalenie, czy opisane w ww. piśmie śledztwo jest nadal w toku oraz wezmą pod uwagę, że strona skarżąca z nie żądała umożliwienia zapoznania się z informacjami o podmiotach trzecich.
19. O kosztach (pkt II. sentencji) orzeczono na zasadzie art. 200 w zw. z art. 205 par. 2 p.p.s.a. Z przepisów tych wynika, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, co obejmuje również wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika strony skarżącej. Wobec powyższego, Sąd zasądził spółce zwrot uiszczonego wpisu (500 zł) oraz wynagrodzenie radcy prawnego – 480 zł (par. 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Min. Spr. z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych; Dz. U. 2026 r., poz. 118) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł), co łącznie dało 997 zł.