b) za prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o nieujawnione stronie dokumenty, pomimo iż sprawa dostępu do wyłączonych dokumentów nie została ostatecznie rozstrzygnięta, a zatem nie jest wiadomo czy strona została pozbawiona swojego kluczowego prawa w sposób dopuszczalny czy też niedopuszczalny.
5.art. 27 ust. 1, art. 22 ust. 7 w zw. z art. 29 UKC poprzez brak ustalenia zaistnienia łącznego trzech wymaganych przesłanek unieważnienia korzystnych decyzji, w tym w szczególności, że posiadacz decyzji – F. S.A. wiedział lub powinien wiedzieć, że informacje o przedmiotowym wyprowadzeniu są nieprawidłowe.
Wskazując na powyższe, odwołujący wniósł: o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie spraw do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.
Po rozpatrzeniu odwołań, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie decyzjami:
- z 18 marca 2026 r., nr 1201-IOC.4401.36.2025,
- z 27 marca 2026 r., nr 1201-IOC.4401.15.2025
- z 27 marca 2026 r., nr 1201-IOC.4401.16.2025
- z 27 marca 2026 r., nr 1201-IOC.4401.19.2025
utrzymał w mocy decyzje organu I instancji.
W uzasadnieniach organ odwoławczy wskazał, że w ramach ustalonego stanu faktycznego nie budzi sporu, że Spółka zgłosiła do procedury wywozu, w formie elektronicznej w dniach 11 stycznia 2019 r., 27 lutego 2019 r., 6 marca 2019 r. i 13 czerwca 2019 r według ww. zgłoszeń, towar unijny, zakupiony przez irlandzką firmę T., który miał zostać dostarczony do odbiorcy ukraińskiego, firmy A. z siedzibą we L. W trakcie realizacji procedury wywozu zadeklarowany w zgłoszeniu celnym polski urząd celny wyprowadzenia znajdujący się na granicy z Ukrainą został zmieniony na fiński urząd celny wyprowadzenia nr ref. FI009801 zlokalizowany w Helsinkach, a w elektronicznym systemie wywozu AES (historia operacji) w dniach: 30 stycznia 2019 r., 25 marca 2019 r., 3 maja 2019 r. i 1 lipca 2019 r – odpowiednio do poszczególnych zgłoszeń - po upływie kilku tygodni od daty objęcia towaru procedurą wywozu, odnotowano "zmianę trasy". Zmiana urzędu celnego wyprowadzenia z polskiego urzędu na fiński urząd celny, w znaczący sposób wydłużyła trasę przewozu, czyniąc ją nieekonomiczną i tym samym budząc uzasadnione wątpliwości organu celnego co do faktycznego wywozu towarów.
DIAS podał, że z materiału dowodowego otrzymanego z Biura OLAF, w tym z Raportu końcowego oraz z pism administracji celnej Finlandii wynika, że m.in. przedmiotowa procedura celna wywozu nie została poprawnie zakończona w Finlandii, w urzędzie celnym wyprowadzenia nr ref. FI009801, zlokalizowanym w Helsinkach. W urzędzie tym potwierdzenia wywozu dokonywane były retrospektywnie, na podstawie dowodów alternatywnych (dokumentów przewozowych) bez fizycznego przedstawienia towaru. Taki tryb postępowania, jest niezgodny z przepisami unijnego kodeksu celnego, które stanowią, że na podstawie dowodów alternatywnych wywóz może być potwierdzony tylko i wyłącznie przez urząd celny wywozu (art. 334 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1447 z dnia 24 listopada 2015 r.). DIAS podkreślił, że wyłączony z akt sprawy Raport końcowy OLAF potwierdził wcześniejsze ustalenia w zakresie nieprawidłowości w zamknięciu procedur wywozowych w Finlandii. W dochodzeniu ustalono, że liczne potwierdzenia wywozu towarów w procedurze eksportowej w urzędach celnych w Vuosaari (Finlandia) były niezgodne z prawem, a dane towary nigdy nie opuściły terytorium UE przez te przejścia graniczne. Do raportu m.in. dołączono wykaz zakwestionowanych 1155 zgłoszeń eksportowych. Przedmiotowe zgłoszenia znajdują się na liście tych zgłoszeń.
W toku postępowania przed organem celnym I instancji Spółka nie przedstawiła, zdaniem organu odwoławczego, wiarygodnych, alternatywnych dowodów potwierdzających w sposób niebudzący wątpliwości wyprowadzenie z obszaru celnego UE towarów objętych przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi.
Organ odwoławczy podkreślił, że fakty o konieczności przedłożenia dowodów alternatywnych były znane Spółce już w 2023 roku i można było, w związku z prowadzonymi postępowaniami przechować dokumentację (dokumentującą wywóz, jeżeli taka istniała) poza okres 2023 roku. Jeżeli Spółka była w posiadaniu wiarygodnych dowodów alternatywnych, mogła je przedstawić już w 2023 roku, a tego nie uczyniła, próbując przerzucić ciężar dowodzenia na organ.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej potwierdził zasadność stanowiska organu I instancji, że dowody przedłożone przez eksportera są to jedynie dowody potwierdzające przeprowadzenie transakcji handlowej pomiędzy eksporterem, a podmiotem mającym siedzibę na terytorium UE, w Irlandii, nie dowodzą natomiast fizycznego, faktycznego wyprowadzenia towaru poza obszar celny Unii Europejskiej. Faktura eksportowa potwierdza, w ocenie organu odwoławczego, jedynie fakt przeznaczenia towarów objętych przedmiotowym zgłoszeniem na eksport. Podobnie dokument dostawy czy Packing List niepotwierdzone przez odbiorcę towaru czy organ celny państwa trzeciego nie dowodzą wywozu towarów poza obszar celny UE.
DIAS odniósł się także do pozostałych dowodów dostarczonych przez Spółkę i stwierdził ostatecznie, że w toku postępowania, pomimo wezwania organu, eksporter nie przedłożył żadnego dowodu wystawionego przez organy administracji celnej Ukrainy, który w sposób jednoznaczny potwierdziłby fakt wjazdu przedmiotowego towaru na terytorium Ukrainy czy jakiegokolwiek dowodu opuszczenia przez towar granic UE. Brak jakiejkolwiek adnotacji urzędowej, dotyczącej realizacji wywozu towarów, na żadnym z przedstawionych dokumentów, potwierdza, że dowody te uznać należy za niewystarczające do potwierdzenia wyprowadzenia przedmiotowych towarów poza granicę Unii.
Organ odwoławczy wyjaśnił, mając na uwadze treść art. 194 O.p. oraz art. 86 ustawy Prawo celne, że zarówno pisma (informacje) OLAF, jak i administracji celnej Finlandii mają charakter i moc dowodową dokumentu urzędowego. W konsekwencji czego wynikające z nich ustalenia są wiążące dla polskich organów celnych. Uzyskany, urzędowo potwierdzony materiał i równocześnie brak przedstawienia przez stronę dowodów alternatywnych stanowił podstawę unieważnienia zgłoszenia celnego w wywozie.
DIAS w Krakowie, odnosząc się do zarzutów odwołania, przypomniał, że z akt sprawy wyłączono dokumenty dotyczące prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych OLAF czynności, w związku z podejrzeniem zaistnienia nieprawidłowości przy potwierdzaniu wywozu towarów w oddziałach celnych m.in. zlokalizowanych na terytorium Finlandii w Helsinkach.
W Raporcie końcowym OLAF zawarto informację o śledztwie prowadzonym w Prokuraturze Regionalnej w Rzeszowie, na które negatywny wpływ może mieć umożliwienie osobom, podmiotom gospodarczym objętym dochodzeniem OLAF, podejrzanym o popełnienie oszustwa, komentowania faktów ich dotyczących. Wobec stanowiska Prokuratury Regionalnej w Rzeszowie, Naczelnik Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Krakowie wyłączył ze względu na interes publiczny z akt spraw, prowadzonych wobec Spółki m.in. wersje elektroniczne całości przekazanych dokumentów, tj. kompletnego raportu OLAF.
Według organu odwoławczego, bez wpływu na ustalenia niniejszego postępowania pozostaje kwestia przedstawienia Stronie postępowania pełnego Raportu OLAF i umożliwienie przedstawienia uwag. Zgodnie z zapewnieniami przedstawicieli OLAF, Eksporter otrzyma taką możliwość po uzyskaniu zgody z właściwej prokuratury w Polsce. Decyzja o unieważnieniu zgłoszenia celnego została wydana na podstawie wiarygodnego i pełnego materiału dowodowego, a podstawą jej wydania były ustalenia fińskich organów celnych, Biura OLAF, ukraińskich organów celnych, a przede wszystkim brak dowodów alternatywnych, potwierdzających wywóz towarów poza obszar UE.
Spółka w skierowanych do WSA w Krakowie skargach na decyzje DIAS w Krakowie zarzuciła naruszenie następujących przepisów prawa celnego:
1. art. 248 ust. 2 RD poprzez unieważnienie zgłoszenia, pomimo iż ze zgromadzonych w sprawie dowodów nie wynika, że towary objęte zgłoszeniem w terminie 150 dni od zwolnienia towarów do wywozu nie opuściły obszaru celnego Unii Europejskiej;
2. art. 187 i 194 § 1 i 3 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 PC oraz art. 51 ust. 1 UKC w zw. z art. 9 PC poprzez przyjęcie, że eksporter był zobowiązany do dostarczenia dokumentów i informacji celnych na okoliczność wyprowadzenia po upływie terminu do przechowywania dokumentów celnych, tj. po 31.12.2024 roku, w sytuacji gdy do zaprzeczenia domniemania prawdziwości przedłożonych w sprawie dokumentów urzędowych IE 599 i IE 518 doszło 27 marca 2025 roku poprzez włączenie w tym dniu do akt sprawy raportu końcowego OLAF i pozostałych dokumentów celnych mających stanowić przeciwdowód IE 518, a tym samym IE 599;
3. art. 51 ust. 1 UKC w zw. z art. 9 PC poprzez przyjęcie, że wezwanie do przedłożenia wyjaśnień i dokumentów celnych przed upływem terminu przechowywania dokumentów celnych ma wpływ na bieg tego terminu;
4. art. 179 § 1 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 PC poprzez unieważnienie przedmiotowego zgłoszenia celnego bez uprzedniego umożliwienia stronie zweryfikowania w toku instancji oraz w postępowaniu sądowym prawidłowości decyzji o odmowie udostępnienia kluczowych dla sprawy dokumentów;
5. Art. 191 O.p. w związku z art. 73 ust. 1 pkt 1 PC poprzez:
a) dowolną, a nie swobodną ocenę wiarygodności oświadczeń kierowców wykonujących transport w ramach przedmiotowego zgłoszenia celnego;
b) przyjęcie, że wnioski i ustalenia raportu OLAF w przedmiotowej sprawie mają charakter ostateczny, pomimo iż odroczono wykonanie obowiązku polegającego na wezwaniu osoby objętej dochodzeniem do zgłoszenia uwag, a zatem zgodnie gwarancjami proceduralnymi, o których mowa w art. 9 ust. 4 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 248, str. 1 z późn. zm.), procedura nie została ukończona, a wnioski końcowe mogą ulec zmianie.
c) za prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o nieujawnione stronie dokumenty bez zweryfikowanej sądowo decyzji w sprawie ich udostępnienia.
6. Art. 27 ust. 1, art. 22 ust. 7 w zw. z art. 29 UKC poprzez brak ustalenia zaistnienia łącznego trzech wymaganych przesłanek unieważnienia korzystnych decyzji, w tym w szczególności, że posiadacz decyzji – F. S.A. wiedział lub powinien wiedzieć, że informacje o przedmiotowym wyprowadzeniu są nieprawidłowe.
W związku z powyższym wniesiono o:
- uchylenie zaskarżonych decyzji oraz decyzji organu celnego pierwszej instancji i umorzenie postępowań,
- ewentualnie uchylenie i przekazanie spraw do ponownego rozpoznania.
Wniesiono także o zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania.
Odpowiadając na skargi DIAS w Krakowie wniósł o ich oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawach.
Na rozprawie 6 sierpnia 2026 r. Sąd postanowił, na zasadzie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skarg skarżącej Spółki na cztery powyższe decyzje unieważniające, zarejestrowane pod sygnaturami akt III SA/Kr 679/26, III SA/Kr 680/26, III SA/Kr 681/26 i III SA/Kr 682/26 i prowadzić je dalej pod sygnaturą III SA/Kr 679/26.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Skargi zasługują na uwzględnienie.
W ocenie Sądu kluczowa dla rozstrzygnięcia w niniejszych sprawach jest kwestia, czy skarżąca Spółka powinna mieć możliwość zapoznania się z nieujawnionymi jej dokumentami z raportu OLAF. Sąd miał na uwadze, że wyrokiem z 7 lipca 2027 r., sygn. akt III SA/Kr 647/26, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z 16 marca 2026 r., nr 1201-IOC.4401.14.2025, oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Krakowie z 30 października 2025 r., znak 358000-CZC1.4401.169 do 196.2024, o odmowie zapoznania się z dokumentami wyłączonymi z akt sprawy pismem z 27 marca 2025 r.
Wedle zasady uregulowanej w art. 178 § 1 O.p., strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, odpisów oraz sporządzania kopii przy wykorzystaniu własnych przenośnych urządzeń. Wyjątek od powyższej zasady jest uregulowany w kolejnym artykule. W myśl art. 179 § 1 O.p., przepisów art. 178 nie stosuje się do znajdujących się w aktach sprawy dokumentów zawierających informacje niejawne, a także do innych dokumentów, które organ podatkowy wyłączy z akt sprawy ze względu na interes publiczny.
Zgodnie z odesłaniem zawartym w art. 73 ust. 2 Prawa celnego, rozstrzygnięcie o odmowie umożliwienia stronie zapoznania się z dokumentami następuje w formie decyzji.
W doktrynie trafnie podkreśla się, że konstytucyjny rodowód prawa dostępu do akt oraz ustawowa reglamentacja ograniczeń tego prawa (art. 51 ust. 3 Konstytucji RP), dają podstawy do przyjęcia, że wyjątki należy interpretować w sposób ścisły (por. P. Pietrasz [w:] Ordynacja podatkowa. Tom II. Procedury podatkowe. Art. 120-344. Komentarz aktualizowany, red. L. Etel, LEX/el. 2025, art. 179. P. Pietrasz [w:] J. Brolik, R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, P. Pietrasz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. V, Warszawa 2013, art. 179, a także Ł. Porada [w:] A. Mariański (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. 2, 2023, art. 179.).
Jak wskazano w orzecznictwie, interes publiczny należy rozumieć jako korzyść służącą ogółowi, dyrektywę postępowania nakazującą respektowanie takich wartości wspólnych dla całego społeczeństwa jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, a także dobro osób trzecich, niebędących stroną w toczącym się postępowaniu, których dotyczą informacje zawarte we włączonych do akt sprawy dokumentach, bowiem zawierają istotne dane o tych podmiotach. Z całą pewnością interesem publicznym mogą być tajemnice, do których chronienia obowiązany jest organ podatkowy, z wyłączeniem tajemnicy skarbowej, która jest informacją niejawną w rozumieniu ustawy o ochronie informacji niejawnych. Takimi informacjami mogą być choćby tajemnica przedsiębiorstwa niebędącego podatnikiem, obowiązek ochrony informacji dotyczących niezakończonego postępowania przygotowawczego czy konieczność wyłączenia jawności dokumentów z uwagi na dobro śledztwa. Organ prowadzący postępowanie ma obowiązek wyłączyć dokumenty zawierające informacje o związanych pośrednio ze sprawą osobach trzecich, które pozwoliłyby osobom nieuprawnionym na ich identyfikację (por. wyrok NSA z 7.3.2018 r., I GSK 592/16, wyrok WSA w Łodzi z 25.8.2020 r., I SA/Łd 724/19, wyrok WSA w Łodzi z 16.4.2020 r., I SA/Łd 860/19, wyrok NSA z 29.3.2022 r., III FSK 3958/21).
Sąd rozpoznający także niniejsze sprawy dostrzega przedstawiane przez organ stanowisko, że brak zgody prokuratora na udostępnienie stronie materiałów prowadzonego postępowania ma dla organów podatkowych charakter wiążący przy rozpatrywaniu wniosków o udostępnienie dokumentów z akt sprawy, a w sytuacji kolizji interesów tajemnicy postępowania karnego i jawności postępowania celnego, czy podatkowego, prymat został przyznany stanowisku organu prowadzącego śledztwo, choćby nawet stanowisko to ograniczało zasadę jawności postępowania administracyjnego i czynnego udziału strony w tym postępowaniu. Sąd nie kwestionuje powyżej zaprezentowanego poglądu, obecnego w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2025 r., III FSK 1376/23, czy wyrok NSA z 3 lipca 2018 r., I FSK 1700/16). Problem jednak w tym, że w niniejszych sprawach organy nie dysponują stanowiskiem Prokuratora, które uzasadniałoby odmowę udostępnienia stronie całości żądanych przez spółkę akt.
Również w realiach niniejszych spraw Sąd poddał analizie znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy III SA/Kr 679/26 pismo Prokuratora Prokuratury Regionalnej w Rzeszowie z 19 grudnia 2024 r. W piśmie tym wskazano na wstępie, że Prokuratura prowadzi śledztwo o wskazanym w piśmie przedmiocie. Dalej Prokurator wyraził stanowisko, że z uwagi na dobro tego śledztwa materiały zawarte w Raporcie końcowym OLAF nie mogą zostać udostępnione stronom postępowania prowadzonego przez organ celny wobec skarżącej pod znakiem sprawy powołanym przez Prokuratora zgodnie z pismem organu celnego z 13 grudnia 2024 r. Stanowisko Prokuratora zostało jednak wyrażone z dwoma zastrzeżeniami: po pierwsze zakaz Prokuratora jest ograniczony czasowo – do czasu zakończenia śledztwa, a po drugie – co najistotniejsze – jest ograniczony zakresowo, jedynie do części Raportu, a nie jego całości. Prokurator wskazał, że jego zakaz dotyczy "części wstępnej na kartach nr 1-32 oraz części szczegółowej dotyczącej podmiotu (...) (Raport z kontroli na miejscu w (...), karty nr 1-10)". Jak przy tym wynika z pism organów celnych, zanonimizowana w piśmie Prokuratora nazwa wskazanego wyżej podmiotu odnosi się do podmiotu innego niż skarżąca.
O ile zatem w stosunku do części wstępnej Raportu końcowego OLAF na kartach nr 1-32 oraz części szczegółowej dotyczącej określonego podmiotu stanowisko organu o braku możliwości zapoznania się z aktami można było uznać za uzasadnione, to zupełnie pozbawione podstaw jest stanowisko, że przedmiotowy Raport "decyzją prokuratora w ogóle nie może zostać udostępniony Stronie postępowania", czy "Prokurator Prokuratury Regionalnej w Rzeszowie nie wyraziła zgody na udostępnienie raportu końcowego OLAF Stronie ww. postępowań" (organ odwoławczy). Trzeba raz jeszcze bowiem podkreślić, że brak zgody Prokuratora odnosi się tylko do części Raportu, a nie całości Raportu. Stanowisko organów jest tym bardziej niekonsekwentne, że forsując tezę o braku zgody Prokuratora na udostępnienie stronie całości Raportu, jednocześnie pozostawiają w aktach, jako dostępne dla strony, wybrane dokumenty załączone do Raportu (Raport z kontroli na miejscu w skarżącej, wyciąg zakwestionowanych zgłoszeń skarżącej i pismo ukraińskiej administracji celnej). Tym samym główny argument organów celnych za wystąpieniem przesłanki interesu publicznego należy uznać za nieuzasadniony.
Jeżeli chodzi o drugi argument organów za nieudostępnieniem stronie akt, tj. dobro osób trzecich, niebędących stroną w toczącym się postępowaniu, których dotyczą informacje zawarte w dokumentach, to trzeba zauważyć, że strona skarżąca wyraźnie wskazała, że jej wniosek o umożliwienie zapoznania się z aktami nie obejmuje "informacji o podmiotach gospodarczych niebędących stroną postępowań". Skoro zatem sama Spółka zrezygnowała z ubiegania się o informacje o podmiotach obcych – co dodatkowo zaakcentowała w skardze – to nietrafna i zbędna jest argumentacja organu, jakoby akt nie sposób udostępnić z uwagi na ochronę danych osób trzecich.
Sąd wskazuje, że w sytuacji, gdy chodzi o tak kluczową gwarancję procesową, jak dostęp strony do akt sprawy, prezentowane przez organ motywy rozstrzygnięcia powinny być wnikliwe i konkretne, tak by możliwe było zapoznanie się z racjami, argumentami usprawiedliwiającymi odejście od jawności postępowania w danym, konkretnym przypadku. W niniejszej sprawie – jak wyżej wykazano – ani brak zgody Prokuratora, ani powołanie się na ochronę danych osób trzecich, nie mogły uzasadnić zaistnienia przesłanki interesu publicznego, o której mowa w art. 179 § 1 O.p. Sąd zatem uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 179 § 1 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego. Naruszenie to nie tylko mogło mieć, ale miało istotny wpływ na wynik postępowania, bowiem doprowadziło do nieuzasadnionej odmowy skarżącej możliwości zapoznania się z dokumentami.
W tym miejscu trzeba również odnieść się do okoliczności upływu czasu od wyrażenia braku zgody przez Prokuratora (19 grudnia 2024 r., a zatem około półtora roku od dnia wyrokowania) i zastrzeżenia, że brak zgody jest wyrażony jedynie "do czasu zakończenia śledztwa". Jeżeli określony interes wymaga jedynie czasowej ochrony, np. w przypadku ochrony dobra innego toczącego się postępowania, to organ nie powinien w sposób trwały ograniczać stronie dostępu do akt sprawy. Przed ponownym rozstrzygnięciem kwestii zapoznania się z dokumentami, których jawność została wyłączona, organ powinien zatem ustalić, czy w dalszym ciągu istnieją powody uzasadniające ograniczenie stronie dostępu do zgromadzonego w jej sprawie materiału dowodowego.
Uznanie odmowy możliwości zapoznania się z dokumentami wyłączonymi z akt sprawy za bezpodstawną i uchylenie decyzji organów celnych obu instancji w tym zakresie ma bezpośrednie przełożenie na kontrolę legalności aktów zaskarżonych w niniejszym postępowaniu (decyzji unieważniających zgłoszenia celne). Należy bowiem stwierdzić, że skutki naruszenia art. 179 § 1 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego prowadzą do wniosku, iż Spółce nie zostało zagwarantowane prawo wglądu w akta sprawy (art. 178 § 1 O.p.), tj. podstawowe uprawnienie procesowe strony postępowania. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem dotyczy dokumentów, które organ uznał za ważny dowód w sprawach unieważnienia zgłoszeń celnych Spółki do procedury wywozu (tak w piśmie do Prokuratury z 13 grudnia 2024 r. – k. 103 akt adm. w sprawie III SA/Kr 679/26) oraz przyznał, że "Ww. materiały mają znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego sprawy" (tak w piśmie z 27 marca 2025 r. o wyłączeniu dokumentów z akt) oraz na ich podstawie poczynił w decyzjach unieważniających obu instancji ustalenia o nieprawidłowościach przy potwierdzaniu wywozu towarów, co obciążyło Spółkę obowiązkiem przedłożenia dowodów alternatywnych. Zasadny zatem okazał się sformułowany w skargach zarzut naruszenia art. 179 § 1 O.p..
Zaprezentowane powyżej stanowisko w całości koreluje i pozostaje zbieżne ze stanowiskiem WSA w Krakowie zaprezentowanym w ww. wyroku z 7 lipca 2026 r. sygn. akt III SA/Kr 647/26. Rozstrzygnięcie to miało bezpośredni wpływ na uznanie zasadności skarg w omawianym zakresie, także w realiach niniejszych spraw.
Sąd zatem uchylił zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji unieważniające zgłoszenia celne, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Ponownie rozpoznając sprawy organy zwrócą uwagę, że brak zgody Prokuratora nie dotyczy całości Raportu końcowego OLAF, ustalą czy śledztwo opisane w piśmie Prokuratora nadal trwa oraz wezmą pod uwagę, że strona skarżąca nie domaga się umożliwienia jej zapoznania się z informacjami o podmiotach trzecich.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i 205 § 2 p.p.s.a.