Po dokonaniu według wskazanych zasad kontroli postanowienia zaskarżonego w niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że nie zachodzą podstawy do jego uchylenia.
Przedmiot kontroli Sądu stanowiło postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L. stwierdzające uchybienie przez skarżącą A. G. terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w związku z decyzją Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L. z dnia [...] 2025 r. ustalającą poziom potrzeby wsparcia.
Podstawę wydania wskazanej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 913 z późn. zm.). Zgodnie z art. 6b3 ust. 1 tej ustawy, decyzję ustalającą poziom potrzeby wsparcia wydaje wojewódzki zespół na wniosek osoby, o której mowa w art. 4b ust. 2, albo na wniosek podmiotu, o którym mowa w art. 6b ust. 1 i 2, dotyczący osoby, o której mowa w art. 4b ust. 2. Stosownie do art. 6b5 ust. 1 ustawy, w decyzji, o której mowa w art. 6b3 ust. 1, ustala się poziom potrzeby wsparcia, o którym mowa w art. 4b ust. 3. Natomiast na mocy art. 6b5 ust. 5 powołanej ustawy, od decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do wojewódzkiego zespołu składany w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.
Przepis art. 66 ust. 1 i ust. 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych przewiduje, że w sprawach nieunormowanych przepisami ustawy stosuje się Kodeks postępowania administracyjnego, Kodeks cywilny oraz Kodeks pracy. W postępowaniach o ustalenie niepełnosprawności albo stopnia niepełnosprawności lub w postępowaniach o ustalenie poziomu potrzeby wsparcia nie stosuje się przepisu art. 79a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej "k.p.a.").
Z kolei z art. 127 § 3 k.p.a. wynika, że do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.
Zgodnie zaś z art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Z powyższych przepisów wynika, że organ właściwy do rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, działając z urzędu – obligatoryjnie bada zachowanie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. Koniecznym warunkiem ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ jest uprzednie zbadanie, czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jest dopuszczalny oraz, czy został wniesiony w terminie.
W przypadku uchybienia przez stronę terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, właściwy organ jest zobowiązany do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu.
W sprawie niniejszej nie budzi wątpliwości, że decyzja Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L. z dnia [...] 2025 r. została doręczona w dniu 13 marca 2025 r. Potwierdzają to data wpisana obok podpisu osoby odbierającej, a także datownik urzędu pocztowego, widniejące na potwierdzeniu odbioru (k. 5 akt administracyjnych). Jednocześnie decyzja z dnia 1 lutego 2025 r. zawierała pouczenie, że stronie przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L. w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.
W świetle zatem przywołanego wyżej art. 6b5 ust. 5 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upłynął z dniem 27 marca 2025 r. Natomiast, jak wynika z niekwestionowanych ustaleń organu, skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dopiero w dniu 23 kwietnia 2025 r., czyli po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia. Potwierdza to także data widniejąca na kopercie zawierającej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przesłanej do organu.
W tych okolicznościach Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności obowiązany był stwierdzić w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ prawidłowo zastosował przywołane wyżej przepisy art. 134 k.p.a. w związku z art. 6b5 ust. 5 ustawy.
W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że uchybienie ustawowemu terminowi do wniesienia odwołania, a także – odpowiednio – wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ nie ma innej możliwości, niż wydanie postanowienia w oparciu o art. 134 k.p.a. W konsekwencji stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego. Termin do wniesienia odwołania (złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) jest bowiem terminem wyznaczonym przez ustawodawcę, a organ nie ma wpływu na jego długość, niemożliwe jest więc jego przedłużenie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 sierpnia 2024 r., sygn. akt I OSK 1748/23 oraz z 4 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2126/12). Treść art. 134 k.p.a., będącego bezwzględnie obowiązującą normą prawną, wskazuje na obowiązek organu odwoławczego wyraźnego ustosunkowania się do tej czynności. Stwierdzenie uchybienia terminu wymaga zatem jednoznacznego rozstrzygnięcia w formie postanowienia (por. G. Łaszczyca, Komentarz do art. 134 k.p.a., teza 9, Lex 2010 r.).
W świetle powyższego, orzekając w oparciu o art. 134 k.p.a. organ obowiązany jest ustalić dwie okoliczności: datę doręczenia decyzji stronie oraz datę wniesienia odwołania, co odpowiednio odnosi się do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 maja 2024 r., sygn. akt I GSK 966/20,). W niniejszej sprawie obie wymienione przesłanki zostały ustalone przez organ. Ustalenia te znajdują podstawę w zgromadzonych w sprawie dokumentach i nie są kwestionowane przez skarżącą. Skarżąca przyznała, że uchybiła terminowi do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując jedynie, że termin przeoczyła nieumyślnie. Nie ma zatem podstaw do podważania prawidłowości zaskarżonego postanowienia.
W tym stanie rzeczy nie zachodzą podstawy do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Trzeba też wskazać, że podniesione dopiero na etapie postępowania sądowego, w piśmie z dnia 18 lipca 2025 r., okoliczności dotyczące złego stanu zdrowia skarżącej jako przyczyny uchybienia terminu, pozostają bez wpływu dla oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia.
Tylko bowiem w przypadku złożenia po terminie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i złożenia równocześnie do organu wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, organ jest obowiązany w pierwszym rzędzie rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu i ocenić czy powołane we wniosku okoliczności wskazują na uchybienie terminu bez winy strony. Dopiero po negatywnym rozstrzygnięciu wniosku o przywrócenie terminu organ może wydać postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Natomiast w niniejszej sprawie skarżąca wraz ze złożonym po upływie terminu wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (zatytułowanym przez skarżącą jako "odwołanie") ani też przed wydaniem zaskarżonego postanowienia nie złożyła wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Skarżąca we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie powołała również okoliczności, z powodu których uchybiła terminowi. Treść pisma obejmującego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie pozwalała zatem na uznanie, że pismo to obejmuje również wniosek o przywrócenie uchybionego terminu.
W konsekwencji organ zasadnie poprzestał na ocenie terminowości wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, trafnie w stwierdzając w zaskarżonym postanowieniu uchybienie ustawowemu terminowi do złożenia takiego wniosku.
Powołane przez skarżącą przyczyny uchybienia terminu nie podlegają również ocenie Sądu w niniejszej sprawie, która dotyczy wyłącznie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu.
W konsekwencji przedstawione w skardze okoliczności dotyczące złego stanu zdrowia skarżącej w terminie przewidzianym na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, dotyczącej stwierdzenia obiektywnej okoliczności uchybienia terminu.
Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
W związku z tym i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.
Sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.