4. na podstawie art. 33 § 2 pkt 6 lit. c ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jego naruszenie bo egzekwowany obowiązek pieniężny jest niewymagalny albowiem nałożona decyzją administracyjną z dnia 26 lipca 2016 r. (znak:[...]) kara pieniężna za zajęcie pasa drogowego jest objęta postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 10 lutego 2017 r. (nr [...]), w efekcie czego doszło do niedopuszczalnego wszczęcia i prowadzenia kolejnego postępowania egzekucyjnego, na podstawie dublujących się tytułów wykonawczych;
5. na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 i 6 lit c ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jego naruszenie egzekwowany obowiązek pieniężny nie istnieje lub jest niewymagalny albowiem nałożona decyzją administracyjną z dnia 26 lipca 2016 r. (znak:[...]) administracyjna kara pieniężna za zajęcie pasa drogowego jest określona w różnych wysokościach, a tym samym jest niewykonalna.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że: obowiązek nie istnieje, obowiązek określony w tytule wykonawczym odbiega od obowiązku wynikającego z decyzji z 26 lipca 2016 r., obowiązek wygasł na skutek wykonania przymusowej egzekucji, obowiązek jest niewymagalny.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Na wstępie rozważań należy wskazać, że rozpoznanie niniejszej sprawy zostało dokonane przez sąd w składzie trzech sędziów na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, albowiem przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.) - dalej: "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W myśl zaś art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, których przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę.
Granice niniejszej sprawy wyznaczyło zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 listopada 2024 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z 24 września 2021 r. oddalającego zarzuty M. J. w sprawie egzekucji prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 8 czerwca 2021 r. nr [...] dotyczącego kary za zajęcie pasa drogowego w kwocie 7.992 zł.
Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w świetle wskazanych wyżej przepisów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kwestią sporną w sprawie pozostaje dokonana przez organ odwoławczy ocena zasadności złożonego w postępowaniu egzekucyjnym zarzutu.
Skarżący podniósł zarzut określony w:
1. art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. - nieistnienie obowiązku, bowiem decyzja nakładająca egzekwowany obowiązek nie została wprowadzona do obrotu prawnego, co potwierdza postanowienie SKO w [...] z 27 października 2017 r.,
2. art. 33 § 2 pkt 2 lit. a u.p.e.a. - egzekwowany obowiązek odbiega treścią od nałożonego decyzją obowiązku, a kara jest określona w różnych wysokościach,
3. art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. - egzekwowany obowiązek wygasł na skutek jego wyegzekwowania w dniu 23 lutego 2017 r. w związku z egzekucją prowadzoną na podstawie tytułu wykonawczego z 10 lutego 2017 r.,
4. art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. - egzekwowany obowiązek jest niewymagalny, bowiem jest objęty również tytułem wykonawczym z 10 lutego 2017 r.,
5. art. 33 § 2 pkt 1 i 6 lit. c u.p.e.a. egzekwowany obowiązek nie istnieje lub nie jest wymagalny bowiem kara pieniężna jest określona w różnych wysokościach, a tym samym jest niewykonalna.
Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie organu II instancji z dnia 28 listopada 2024 r. zostało wydane zgodnie z przepisami prawa. Podstawą normatywną działania organu w kontrolowanej judykacyjnie sprawie jest m.in. ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427, dalej: "u.p.e.a.").
Na wstępie wskazać należy, że zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzut, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki, które stanowią podstawę wniesienia zarzutu enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonego zarzutu regulują przepisy art. 34 u.p.e.a.
Zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:
1) nieistnienie obowiązku;
2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,
c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
3) błąd co do zobowiązanego;
4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit.a i b.
Wymienione w art. 33 § 2 u.p.e.a. przesłanki tworzą katalog zamknięty.
Podstawą zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego mogą być zatem wyłącznie konkretne zdarzenia i okoliczności wymienione w tym przepisie, a nie jakiekolwiek niezadowolenie zobowiązanego z poddania go egzekucji administracyjnej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 18 stycznia 2012 r., II FSK 1244/10; z 18 sierpnia 2015 r., II FSK 1688/13; z 18 listopada 2015 r., II FSK 2594/13; te i wymienione w dalszej części uzasadnienia wyroki dostępne są w CBOSA na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
W postępowaniu egzekucyjnym organ egzekucyjny nie jest uprawniony do merytorycznego badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, a dopuszczalny ustawą zakres badania przez organ egzekucyjny tytułu wykonawczego wskazuje, że badanie to ma tylko charakter formalny. Postępowanie wywołane zarzutami w trybie art. 33 u.p.e.a. nie może bowiem prowadzić do podważenia ostatecznych merytorycznych rozstrzygnięć organów, wydanych w toku postępowania administracyjnego - jako postępowania rozpoznawczego, a więc poza postępowaniem egzekucyjnym, które ma charakter postępowania wykonawczego, zmierzającego do realizacji obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym.
Postępowanie w sprawie zarzutu egzekucyjnego jest postępowaniem incydentalnym w ramach administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Postępowanie dotyczące zgłoszonego zarzutu nie dotyczy zatem sprawy administracyjnej, lecz jest toczącym się w ramach sprawy egzekucyjnej postępowaniem, w którym bada się szczególny środek zaskarżenia zobowiązanego, kwestionującego dopuszczalność wszczęcia lub dalszego prowadzenia egzekucji administracyjnej albo dopuszczalność lub zasadność zastosowania określonego środka egzekucyjnego. Ustalenia faktyczne mogą zatem dotyczyć jedynie podstaw zgłoszonych zarzutów, a nie kwestii związanych z oceną prawną zasadności lub prawidłowości obowiązku określonego w tytule wykonawczym, co wprost wynika z art. 29 § 1 u.p.e.a.
Zdaniem Sądu organ II instancji zasadnie uznał zarzuty egzekucyjne skarżącego za niezasadne. Argumenty organ ten przedstawił wyczerpująco w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Stan faktyczny ustalony w niniejszej sprawie przez organy nie budzi wątpliwości i stanowił on podstawę do dokonania przez organy aktu subsumcji i zastosowania w sprawie prawidłowych - z perspektywy wzorców normatywnych – przepisów prawa.
Organ II instancji prawidłowo stwierdził, że administracyjna kara pieniężna w wysokości w wysokości 7.992 zł została nałożona na podstawie decyzji organu I instancji z dnia 26 lipca 2016 r. (k. 1-3 akt administracyjnych). Decyzja ta doręczona została skutecznie tj. zgodnie z wzorcami normatywnymi dnia 27 marca 2019. Jak wynika z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłka zawierająca decyzję została odebrana w sposób bezpośredni tj. przez M. J. (k. 3v. akt administracyjnych). Podkreślenia też wymaga, że pierwotnie ww. decyzja w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na stronę nie została skutecznie wprowadzona do obrotu prawnego. Okoliczność tę potwierdziło postanowienie SKO z 27 października 2017 r., wskazujące, że doręczenie uznane zostało jako nieskuteczne na płaszczyźnie prawnej. Decyzję tę doręczono wobec tego skutecznie dnia 27 marca 2019r. (okoliczność bezsporna, zob. str. 4 uzasadnienia postanowienia Prezydenta z 24 września 2021 r.).
Powyższa decyzja została – w zakresie wysokości kary pieniężnej (z uwagi na rozbieżność zarówno w zakresie wysokości kary pieniężnej (6.480 zł i 7.992 zł), wysokości stawek oraz wielkości powierzchni) - sprostowana postanowieniem organu I instancji z dnia 31 sierpnia 2021 r. (k. 4 akt administracyjnych). Postanowienie w przedmiocie sprostowania zostało doręczone w sposób bezpośredni. Odebrał je osobiście M. J. dnia 16 września 2021 r. (k. 4v. akt administracyjnych). Tytuł wykonawczy został wystawiony dnia 8 czerwca 2021r. Z treści tego tytułu wykonawczego wynika, że podstawą jego wydania jest ww. decyzja organu I instancji z dnia 26 lipca 2016 r. (k. 5 akt administracyjnych).
Upomnienie nr [...] z dnia 23 października 2020r. (opiewające na kwotę 7.992 zł - tytułem należności głównej; na kwotę w wysokości 779,07 zł - tytułem odsetek oraz na kwotę 11,60 zł - tytułem kosztów upomnienia (k. 5 akt administracyjnych) zostało doręczone skarżącemu dnia 16 listopada 2020 r. Trafnie więc organ odwoławczy wskazał, że w sprawie obowiązek wynika z ww. ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 26 lipca 2016 r., dotyczącej kary pieniężnej za zajęcia pasa drogowego w kwocie 7.992 zł, doręczonej bezpośrednio stronie dnia 27 marca 2019 r.
Na podstawie powyższej decyzji Prezydenta z dnia 26 lipca 2016r. wystawiony został tytuł wykonawczy z dnia 8 czerwca 2021 r. nr [...] i na podstawie tego tytułu wykonawczego ponownie wszczęto postępowanie egzekucyjne (k. 6-7 akt administracyjnych).
Wskazać należy, że ww. decyzja Prezydenta z dnia 26 lipca 2016 r. została sprostowana postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2021 r., doręczonym bezpośrednio stronie dnia 16 września 2021 r. ( k. 4 – 4v. akt administracyjnych).
W ocenie Sądu organ II instancji zasadnie uznał, że postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie pierwszego tytułu wykonawczego z 10 lutego 2017 r. nie może mieć wpływu na aktualnie prowadzone postępowanie egzekucyjne, gdyż kwoty wyegzekwowane na postawie tego tytułu zostały zwrócone skarżącemu (jest to okoliczność bezsporna w sprawie). Nie jest to zatem obowiązek niewymagalny ze względu na jego wyegzekwowanie.
Odnosząc się do zarzutu w zakresie różnicy pomiędzy obowiązkiem egzekwowanym a nałożonym i wynikającym z treści decyzji organ II instancji wskazał prawidłowo, że decyzja Prezydenta z dnia 26 lipca 2016 r. została sprostowana postanowieniem tego organu z 31 sierpnia 2021 r. Postanowienie w przedmiocie sprostowania jest prawomocne.
Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Sąd stwierdza, że zarzuty skargi okazały się niezasadne, dlatego należało orzec o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.