Strona wniosła zażalenie na postanowienie z 14 stycznia 2025 r.
Postanowieniem z 26 lutego 2025 r. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, dalej: "[...]PIS", powołując jako podstawę prawną art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572), dalej: K.p.a.", uchylił postanowienie organu pierwszej instancji w części, tj. w zakresie dotyczącym rozpoznania zarzutu nr 3, i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w tej części oraz utrzymał w mocy to postanowienie w pozostałej części.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano m. in., że w świetle art. 33 § 2 p.e.a. nie można postawić zarzutu nr 3 (niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów z art. 27 p.e.a.), stąd w tym zakresie postanowienie organu pierwszej instancji należy uchylić i umorzyć postępowanie w tej części. Z kolei pozostałe zarzuty (nr 1 i nr 2) są niezasadne (z wymienionych w uzasadnieniu względów), stąd utrzymano w tym zakresie w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o ich oddaleniu.
Strona wniosła skargę na postanowienie organu drugiej instancji w części orzekającej o utrzymaniu w mocy postanowienia organu pierwszej instancji zarzucając:
1. określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa przez zobowiązanie do poddania córki nieistniejącym szczepieniem, niezawartym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. 2023 r., poz. 2077 ze zm.);
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, tj. uznanie, że skarżący nie wykonał obowiązku podczas gdy nie jest on wymagalny;
3. naruszenie art. 7, art. 77, art. 136 i art. 138 K.p.a. w zw. z art. 27 p.e.a. przez niezbadanie czy tytuł wykonawczy spełnia wymogi z art. 27 p.e.a.;
4. naruszenie art. 17 ust. 2 ustawy, podczas gdy brak jest potwierdzenia wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia;
5. naruszenie art. 7a, art. 77 i art. 81a K.p.a. przez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść skarżącego, jak również wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy i brak wszechstronnego rozważenia całości materiału dowodowego;
6. naruszenie art. 80 K.p.a. przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny w sposób dowolny.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w zaskarżonej części.
W odpowiedzi na skargę WPIS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Postanowieniem z 14 stycznia 2025 r. PPIS oddalił zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a jedynie w uzasadnieniu postanowienia odniósł się oddzielnie do poszczególnych zarzutów (nr 1, nr 2 i nr 3).
Z kolei zaskarżonym postanowieniem [...]PIS uchylił postanowienie PPIS w części, tj. w zakresie dotyczącym rozpoznania zarzutu nr 3, i umorzył postępowanie PPIS w tej części oraz utrzymał w mocy to postanowienie w pozostałej części.
W pierwszej kolejności należy ustalić, czy sentencja zaskarżonego postanowienia, w kontekście brzmienia sentencji postanowienia organu pierwszej instancji, jest zgodna z prawem.
Stosownie do art. 138 § 1 w zw. z art. 144 K.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której:
1) utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie albo
2) uchyla zaskarżone postanowienie w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając to postanowienie - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo
3) umarza postępowanie zażaleniowe.
Organ odwoławczy może uchylić zaskarżone postanowienie w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy postanowienie to zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (art. 138 § 2 zdanie pierwsze K.p.a.).
Porównując sentencję zaskarżonego postanowienia z wymienionymi w art. 138 § 1 i 2 K.p.a. możliwymi rozstrzygnięciami organu odwoławczego, w kontekście brzmienia sentencji postanowienia organu pierwszej instancji, należy stwierdzić, że sentencja zaskarżonego postanowienia została skonstruowana nieprawidłowo. Postanowienie [...]PIS zawiera rozstrzygnięcie nieprzewidziane w przepisach, gdyż orzeka o uchyleniu postanowienia PPIS w części i umorzeniu postępowania PPIS w tej części oraz utrzymaniu w mocy tego postanowienia w pozostałej części. Możliwe jest co prawda uchylenie postanowienia organu pierwszej instancji w części (art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.), ale ta uchylana część powinna stanowić odrębną część sentencji postanowienia organu pierwszej instancji, nie zaś część odnoszącą się do części zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (tu: zarzutu nr 3). Jeżeli zatem organ pierwszej instancji w sentencji swego postanowienia oddala zarzuty, organ odwoławczy nie ma możliwości uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji w części, jako że jego sentencja nie została podzielona na części. Z tego względu Sąd konsekwentnie uznał, że skarga dotyczy całego postanowienia [...]PIS, a nie jedynie jego części.
Naruszenie przepisów postępowania (art. 138 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a.) mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stąd zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.".
Przedwczesne byłoby zatem na obecnym etapie sprawy rozpatrywanie zarzutów dotyczących jej meritum i związanych z nimi zarzutów naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ drugiej instancji weźmie pod uwagę zawarte w niniejszym uzasadnieniu wskazania co do konstrukcji sentencji orzeczenia.
W tym stanie sprawy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w pkt I. sentencji.
Rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów sądowych zapadło w pkt II. sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się kwota 100 zł uiszczona tytułem wpisu od skargi.