- [...] - od 4 lutego 2012 roku,
- [...] - od 6 marca 2012 roku,
- [...] (składki za 10,11/2012) - od 22 lutego 2013 roku,
- [...] - od 23 marca 2016 roku,
- [...] - od 4 lutego 2012 roku,
- [...] - od 6 marca 2012 roku,
- [...] - od 21 listopada 2012 roku,
- [...] - od 4 lutego 2012 roku,
- [...] od 4 lutego 2012 roku,
- [...] - od 23 marca 2016 roku,
- [...] - od 23 marca 2016 roku,
- [...] - od 29 sierpnia 2012 roku,
- [...] (składki za 10,11/2012) - od 22 lutego 2013 roku,
- [...] - od 21 listopada 2012 roku,
- [...] - od 4 lutego 2012 roku.
Biorąc pod uwagę, że w stosunku do zaległości objętych ww. tytułami nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia (we wskazanych datach) przedmiotowe zaległości z tytułu nieopłaconych składek nie uległy przedawnieniu, a postępowanie egzekucyjne nadal jest realizowane. Błędne wskazanie przerwania biegu terminu przedawnienia przez organ podatkowy pozostaje jednak bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.
W odniesieniu do zarzutu braku istnienia obowiązku z uwagi na zawieszenie działalności spółki [...] Sp.j. w zakresie zaległości objętych tytułem wykonawczym nr [...] z 2 marca 2016 roku organ II instancji wyjaśnił, że tytuł ten obejmuje składki na ubezpieczenie zdrowotne za styczeń i luty 2014 roku.
Z Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] wynika, że spółka od 10 lutego 2014 roku zawiesiła wykonywanie działalności, którą wznowiła 9 lutego 2016 roku. Odnosząc się do kwestii zawieszenia działalności, to w przypadku spółki jawnej (skarżąca jest wspólnikiem spółki jawnej), zawieszenie działalności przez spółkę wywołuje skutek wobec wszystkich jej wspólników w zakresie podlegania ubezpieczeniom społecznym. Ustaje zatem obowiązek ubezpieczenia społecznego i ustaje obowiązek opłacania składek. Powyższe wynika z wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 4 października 2022 roku, sygn. akt VIII U 281/22. Oznacza to, że w okresie zawieszenia działalności gospodarczej spółki jawnej, tj. od 10 lutego 2014 roku do 8 lutego 2016 roku wspólnicy tej spółki zwolnieni są z opłacania składek ubezpieczeniowych. Jeżeli jednak działalność zostaje zawieszona w trakcie miesiąca to należy pamiętać, że składka zdrowotna nie podlega proporcjonalnemu zmniejszeniu. Oznacza to, że niezależnie od tego, czy działalność wykonywana była przez cały miesiąc, czy tylko przez jego część, to składka zdrowotna należna jest od pełnej podstawy wymiaru. Nie ma więc podziału składki zdrowotnej na dni, czyli tak jak w przypadku składki na ubezpieczenie społeczne.
Analizowany tytuł wykonawczy obejmuje zaległe składki zdrowotne za styczeń i luty 2014 roku. Zważywszy więc na fakt, że zawieszenie przez spółkę prowadzenia działalności nastąpiło w okresie od 10 lutego 2014 roku do 8 lutego 2016 roku, to istnieje obowiązek zapłaty składek zdrowotnych za okresy objęte tym tytułem.
Tak więc zarzut braku istnienia obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym jest nieuzasadniony.
W odniesieniu do zarzutu braku istnienia obowiązku ubezpieczeniowego w związku z zatrudnieniem skarżącej na podstawie umowy o pracę w okresie od 13 maja 2013 roku do 30 kwietnia 2014 roku oraz wystawieniem przez niewłaściwy miejscowo organ tytułów wykonawczych o numerach: [...] z 2 marca 2016 roku organ wyjaśnił, że powyższe kwestie nie były przez skarżącą podnoszone przez organem egzekucyjnym, nie były zatem rozstrzygnięte w zaskarżonym postanowieniu. W tej sytuacji powyższe zarzuty nie mogą zostać rozpoznane w postępowaniu zażaleniowym, gdyż naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności, wynikającą z art. 15 k.p.a.
Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego doręczenia upomnień i tytułów wykonawczych, poprzez przesłanie ich na adres spółki, a nie adres zamieszkania, a także doręczenie pracownikowi spółki organ stwierdził, że również zarzut ten jest bezzasadny.
Przedmiotowe zaległości z tytułu nieopłaconych składek wynikają z faktu, że skarżąca jest wspólnikiem spółki jawnej. Już samo posiadanie statusu wspólnika spółki jawnej (wg KRS nieprzerwanie od 26 września 2008 roku) decyduje o podleganiu ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej. Jako wspólnik spółki jawnej - osoba fizyczna, skarżąca jest płatnikiem składek.
W związku z prowadzoną działalnością kilkukrotnie strona składała oświadczenie płatnika składek ZUS ZFA, tj. 5 maja 2010 roku, 13 maja 2013 roku, 11 września 2024 roku. We wszystkich tych oświadczeniach wskazała zarówno jako adres zamieszkania płatnika składek, jak i adres do korespondencji: ul. [...], [...]. W tej sytuacji organ egzekucyjny zobligowany był przesyłać korespondencję na wskazany przez nią w oświadczeniach adres do korespondencji. Strona nie przedstawiła innych oświadczeń potwierdzających zmianę adresu do korespondencji.
Organ egzekucyjny prawidłowo przesyłał do strony korespondencję na adres, który wskazała skarżąca w zgłoszeniach ZUS ZFA. Taką korespondencję uznaje się za doręczoną zarówno, gdy na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje data, pieczątka firmy oraz nazwisko odbierającego - pracownika spółki (a więc osoby upoważnionej do odbioru korespondencji), jak również w sytuacji, gdy pod wskazanym adresem korespondencja nie zostanie faktycznie doręczona, ale była dwukrotnie awizowana (zostaje wówczas uznana za doręczoną).
Z akt sprawy wynika, że tytuły wykonawcze o numerach: [...] (wystawione 2 marca 2016 roku) oraz poprzedzające je upomnienia zostały skarżącej doręczone 23 marca 2016 roku, na adres zamieszkania: ul. [...], [...]. Organ egzekucyjny wskazał, że adres ten wynika ze zgłoszenia dokonanego przez płatnika [...] 5 stycznia 2016 roku na druku ZUS ZUA.
W związku z faktem, iż od 2008 roku skarżąca jest nieprzerwanie wspólnikiem spółki jawnej i w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej w takiej formie winna była ona każdorazowo w przypadku zmiany danych płatnika składek (w tym także zmiany adresu zamieszkania, czy zmiany adresu do korespondencji) składać oświadczenie ZUS ZFA. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby o fakcie zmiany adresu zamieszkania powiadomiła ona organ ubezpieczeniowy, składając stosowne oświadczenie. W tej sytuacji organ II instancji uznał, że organ egzekucyjny mógł kierować do niej korespondencję zarówno na adres wynikający z oświadczenia ZUS ZFA, jak i na adres wskazany przez płatnika składek (pracodawcę strony), wynikający ze zgłoszenia US ZUA dokonanego 5 stycznia 2016 r. Z obowiązujących przepisów regulujących kwestę doręczeń wynika bowiem, że pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. Tak więc ww. tytuły wykonawcze oraz poprzedzające je upomnienia uznane zostały za doręczone prawidłowo.
Zdaniem organu przedmiotowe zaległości z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne objęte opisanymi tytułami wykonawczymi, w stosunku do których organ I instancji odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego nie uległy przedawnieniu i są wymagalne. Nie ma zatem podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego z powodu podniesionych przez stronę argumentów.
W skardze do WSA w Poznaniu strona podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Postanowieniu strona zarzuciła naruszenie art. 7 k.p.a. polegające na zaniechaniu wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz art. 77 i 10 k.p.a. w zw. z art. 79 k.p.a., a także naruszenia związane z niewyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy lub wyjaśnieniem go sprzecznie ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Skarżąca zarzuciła nieprawidłowe doręczenia pism procesowych na adres [...]. ul. [...]. W ocenie strony albo nie podlegała ona ubezpieczeniu we wskazanych okresach czasu, albo tytuły egzekucyjne nie były doręczane prawidłowo.
Z tego względu zasadne był zarzuty dotyczące konieczności umorzenia postępowania egzekucyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej: p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd uznał zarzuty zawarte w skardze za niezasadne.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dalej: u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym od 25 marca 2024 roku)
§ 1. Postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części w przypadku:
8) niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, w tym ze względu na zobowiązanego;
9) niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym;
10) niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27;
11) śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek:
a) jest ściśle związany ze zobowiązanym,
b) nie jest ściśle związany ze zobowiązanym, a egzekucja jest prowadzona wyłącznie z prawa majątkowego, które wygasło wskutek śmierci zobowiązanego;
12) gdy postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;
13) gdy z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego wystąpi wierzyciel;
14) gdy odrębne ustawy tak stanowią.
§ 1a. Postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części na wniosek wierzyciela albo z urzędu, jeżeli organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem, w przypadku wystąpienia przyczyny określonej w art. 33 § 2:
3) pkt 1-5;
4) pkt 6, jeżeli przyczyna braku wymagalności obowiązku ma charakter trwały lub wystąpiła przed wszczęciem egzekucji administracyjnej.
Na postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego przysługuje zażalenie zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym (art. 59 § 5 u.p.e.a.).
Zgodnie z art. 59 § 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.
W tym miejscu wskazać należy, że omawiany przepis art. 59 § 1 u.p.e.a. zawiera enumeratywny katalog przestanek, stanowiących przeszkody do dalszego prowadzenia egzekucji zarówno natury prawnej, jak i faktycznej. Zaistnienie którejkolwiek ze wskazanych okoliczności powoduje obligatoryjne umorzenie postępowania egzekucyjnego.
Stwierdzić należy ponadto, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje także fakultatywne umorzenie postępowania egzekucyjnego. Przesłanka fakultatywnego umorzenia postępowania egzekucyjnego została uregulowana w art. 59 § 2 u.p.e.a., zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne może zostać umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.
Sąd podkreśla, że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe.
Sąd po przeanalizowaniu akt sprawy uznał, że rozstrzygnięcia organów obu instancji w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...] nie budzi wątpliwości. W powyższym zakresie skarżąca nie wskazała zresztą w zażaleniu żadnych zarzutów.
Sąd uznał ponadto, że organ II instancji zasadnie stwierdził, że należności objęte tytułami wykonawczymi, w stosunku do których organ egzekucyjny odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego nie uległy przedawnieniu i są one nadal wymagalne.
W tym zakresie orzeczenia organów obu instancji są prawidłowe i zostały wydane zgodnie z prawem.
Co do regulacji prawnych dotyczących przedawnienia wskazać należy, że zasady przedawnienia należności z tytułu składek wynikają z uregulowań art. 24 ust. 4 (i następnych) ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Nowela z dnia 18 grudnia 2002 roku o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 241, poz. 2074 ze zm.) dokonała z dniem 1 stycznia 2003 roku zmiany ww. przepisu stanowiąc, że należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Przyjmuje się, że upływ terminu przedawnienia (wynoszącego do dnia 31 grudnia 2002 roku pięć lat) przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej powodował skutek wygaśnięcia zobowiązania. Natomiast w przypadku, gdy zobowiązanie to przed dniem 1 stycznia 2003 roku (data wejścia w życie ustawy z 18 grudnia 2002 roku) nie uległo przedawnieniu, to ma do niego zastosowanie zasada bezpośredniego działania ustawy nowej, co oznacza, że zobowiązanie z tytułu składek nieprzedawnionych przed dniem 1 stycznia 2003 roku ulega dziesięcioletniemu przedawnieniu. Taki pogląd wyrażony został m.in. w dwóch uchwałach Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2008 roku, sygn. akt II UZP 5/08 oraz z dnia 8 lipca 2008 roku, sygn. akt I UZP 4/08.
Kolejna zmiana okresu przedawnienia została wprowadzona od 1 stycznia 2012 roku. Z tym dniem na podstawie art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 16 września 2011 roku o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz.U. Nr 232, poz. 1378) zmieniono treść art. 24 ust. 4 u.s.u.s. i skrócono okres przedawnienia składek na ubezpieczenia społeczne z dziesięciu do pięciu lat. Wedle zasady wynikającej z art. 27 ust. 1 powołanej ustawy, do należności składkowych nieprzedawnionych przed 1 stycznia 2012 roku ma zastosowanie pięcioletni termin przedawnienia, z tym jednak bardzo istotnym zastrzeżeniem, że liczy się go nie od daty ich wymagalności, ale od dnia 1 stycznia 2012 roku. Wyjątek od tej zasady stanowi ust. 2 powołanego przepisu, zgodnie z którym, jeżeli przedawnienie rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 2012 roku nastąpiłoby zgodnie z przepisami dotychczasowymi wcześniej, przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego przepisu (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 27 czerwca 2013 roku, sygn. akt III AUa 1656/12; wyrok Sądu Apelacyjnego w Gliwicach z dnia 20 lutego 2017 roku, sygn. akt I SA/GI 685/16).
Mocą powołanej ustawy został także zmieniony przepis art. 24 ust. 5 u.s.u.s., do którego dodano ust. 5a-5d. Przepis art. 24 ust. 5b u.s.u.s. z dniem 1 lipca 2004 roku uległ dalszej nowelizacji na postawie art. 10 pkt 10 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 121, poz. 1264) i otrzymał brzmienie: "bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego." Przepis art. 24 ust. 5b u.s.u.s. został ponownie zmieniony od 1 stycznia 2022 roku ustawą z dnia 24 czerwca 2021 roku o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 roku, poz. 1621), jednak na podstawie art. 13 pkt 1 ww. ustawy, do egzekucji ze świadczeń z ubezpieczeń społecznych wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 stycznia 2022 roku przepisy art. 24 ust. 2 i 5b ustawy zmienianej w art. 1 (u.s.u.s.) stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.
Aktualnie, zgodnie z art. 24 ust. 4 u.s.u.s., należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5-6.
Zasadnie zdaniem Sądu uznał wobec tego organ II instancji, że w stosunku do należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych powstałych do 11/2011 - ma zastosowanie pięcioletni termin przedawnienia liczony nie od daty ich wymagalności lecz od 1 stycznia 2012 roku, doliczając okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia.
Z kolei odnośnie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych powstałych w okresie od 1 stycznia 2012 roku (dotyczy także składek za okres 12/2011) - ma zastosowanie pięcioletni termin przedawnienia liczony nie od daty ich wymagalności lecz od 1 stycznia 2012 roku, doliczając okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia.
Jak wynika z ww. przepisu, bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Za pierwszą czynność egzekucyjną skutkującą zawieszeniem biegu terminu przedawnienia uznaje się doręczenie tytułu wykonawczego.
Organ egzekucyjny I instancji w swoim postanowieniu zamieścił tabelę, w której do każdego tytułu wykonawczego wskazano okres zaległości, datę wymagalności składki, datę przedawnienia składki w przypadku braku zawieszenia terminu przedawnienia oraz okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia w związku z prowadzonym postępowanie egzekucyjnym.
Zdaniem Sądu organ II instancji trafnie uznał, że organ egzekucyjny prawidłowo wskazał poszczególne okresy zaległości, daty wymagalności składek oraz daty przedawnienia w przypadku braku zawieszenia terminu przedawnienia. Nieprawidłowo określił natomiast zawieszenie biegu terminu przedawnienia uznając, że zawieszenie to nastąpiło w stosunku po szczególnych tytułów z dniem doręczenia upomnień.
Organ II instancji trafnie stwierdził wobec tego, że doręczenie upomnienia nie jest czynnością zmierzającą bezpośrednio do wyegzekwowania zobowiązania. Pierwszą czynnością zmierzająca do wyegzekwowania zaległości jest bowiem doręczenie tytułu wykonawczego.
Organ II instancji trafnie uznał wobec tego, że w przedmiotowej sprawie zawieszenie biegu terminu przedawnienia w związku z podjęciem pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu zaległych składek, w odniesieniu do poszczególnych tytułów wykonawczych biegnie od daty doręczenia skarżącej poszczególnych tytułów wykonawczych, a zatem w zakresie poszczególnych tytułów wykonawczych tj.:
- [...] - od 23 marca 2016 roku,
- [...] - od 4 lutego 2012 roku,
- [...] - od 23 marca 2016 roku,
- [...] - od 4 lutego 2012 roku,
- [...] - od 6 marca 2012 roku,
- [...] (składki za 10,11/2012) - od 22 lutego 2013 roku,
- [...] - od 2 listopada 2012 roku,
- [...] - od 4 lutego 2012 roku,
- [...] - od 4 lutego 2012 roku,
- [...] - od 4 lutego 2012 roku,
- [...] - od 6 marca 2012 roku,
- [...] (składki za 10,11/2012) - od 22 lutego 2013 roku,
- [...] - od 23 marca 2016 roku,
- [...] - od 4 lutego 2012 roku,
- [...] - od 6 marca 2012 roku,
- [...] - od 21 listopada 2012 roku,
- [...] - od 4 lutego 2012 roku,
- [...] od 4 lutego 2012 roku,
- [...] - od 23 marca 2016 roku,
- [...] od 23 marca 2016 roku,
- [...] - od 29 sierpnia 2012 roku,
- [...] (składki za 10,11/2012) - od 22 lutego 2013 roku,
- [...] - od 21 listopada 2012 roku,
- [...] - od 4 lutego 2012 roku.
Organ II instancji prawidłowo stwierdził wobec tego, że w stosunku do zaległości objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia (we wskazanych ww. datach) - przedmiotowe zaległości z tytułu nieopłaconych składek nie uległy zatem przedawnieniu, a postępowanie egzekucyjne nadal jest prowadzone.
Organ II instancji poczynił też prawidłowe ustalenia faktyczne co do zarzutu braku istnienia obowiązku z uwagi na zawieszenie działalności spółki [...] Sp. j. w zakresie zaległości objętych tytułem wykonawczym nr [...] z 2 marca 2016 roku (tytuł ten obejmuje składki na ubezpieczenie zdrowotne za styczeń i luty 2014 roku).
Organ odwoławczy wskazał ponadto prawidłowo, że z Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] wynika, że spółka od 10 lutego 2014 roku zawiesiła wykonywanie działalności, którą wznowiła 9 lutego 2016 roku. W przypadku spółki jawnej zawieszenie działalności przez spółkę wywołuje skutek wobec wszystkich jej wspólników w zakresie podlegania ubezpieczeniom społecznym. Ustaje zatem obowiązek ubezpieczenia społecznego i ustaje obowiązek opłacania składek. Powyższe wynika z wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 4 października 2022 roku, sygn. akt VIII U 281/22.
Prawidłowo uznał wobec tego organ II instancji, że w okresie zawieszenia działalności gospodarczej spółki jawnej, tj. od 10 lutego 2014 roku do 8 lutego 2016 roku wspólnicy tej spółki zwolnieni są z opłacania składek ubezpieczeniowych. Jeżeli jednak działalność zostaje zawieszona w trakcie miesiąca to składka zdrowotna nie podlega proporcjonalnemu zmniejszeniu. Oznacza to, że niezależnie od tego, czy działalność wykonywana była przez cały miesiąc, czy tylko przez jego część, to składka zdrowotna należna jest od pełnej podstawy wymiaru. Nie ma więc podziału składki zdrowotnej na dni, czyli tak jak w przypadku składki na ubezpieczenie społeczne.
Przedmiotowy tytuł wykonawczy obejmuje zaległe składki zdrowotne za styczeń i luty 2014 roku. Ponieważ zawieszenie przez spółkę prowadzenia działalności nastąpiło w okresie od 10 lutego 2014 roku do 8 lutego 2016 roku, to istnieje obowiązek zapłaty składek zdrowotnych za okresy objęte tym tytułem.
W tym zakresie zarzut braku istnienia obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym jest nieuzasadniony.
Niezasadny był ponadto w ocenie Sądu zarzut nieprawidłowego doręczenia upomnień i tytułów wykonawczych, poprzez przesłanie ich na adres spółki, a nie na adres zamieszkania, a także doręczenie przesyłki pracownikowi spółki.
Przedmiotowe zaległości z tytułu nieopłaconych składek wynikają z faktu, że skarżąca jest wspólnikiem spółki jawnej. Posiadanie statusu wspólnika spółki jawnej (wg KRS nieprzerwanie od 26 września 2008 roku) decyduje o podleganiu ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej. Jako wspólnik spółki jawnej - osoba fizyczna, skarżąca była płatnikiem składek.
W związku z prowadzoną działalnością kilkukrotnie skarżąca składała oświadczenie płatnika składek ZUS ZFA, tj. 5 maja 2010 roku (k. 19 akt administracyjnych), 13 maja 2013 roku (k. 20 akt administracyjnych), 11 września 2024 roku (k. 21 akt administracyjnych).
W tych oświadczeniach wskazała skarżąca zarówno jako adres zamieszkania płatnika składek, jak i adres do korespondencji następujący adres: ul. [...], [...]. W tej sytuacji organ egzekucyjny zobligowany był – zdaniem Sądu - przesyłać korespondencję na wskazany przez skarżącą w powyżej opisanych oświadczeniach adres do korespondencji. Podkreślić należy, że skarżąca nie przedstawiła innych oświadczeń potwierdzających zmianę adresu do korespondencji.
Wskazać należy w tym miejscu, że zasady doręczania korespondencji regulują przepisy k.p.a. Zgodnie z art. 42 k.p.a., pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony wyżej, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie.
Zgodnie z treścią art. 43 k.p.a., w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Art. 44 k.p.a. stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43, operator pocztowy przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w wyznaczonym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Z tego względu Sąd uznał, że organ egzekucyjny prawidłowo przesyłał do skarżącej korespondencję na adres, który wskazała ona w zgłoszeniach ZUS ZFA. Taką korespondencję uznaję za doręczoną zarówno, gdy na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje data, pieczątka firmy oraz nazwisko odbierającego - pracownika spółki (a więc osoby upoważnionej do odbioru korespondencji), jak również w sytuacji, gdy pod wskazanym adresem korespondencja nie zostanie faktycznie doręczona, ale była dwukrotnie awizowana (przesyłka taka zostaje wówczas uznana za doręczoną).
Ponadto z akt sprawy wynika, że tytuły wykonawcze o numerach: [...] (wystawione 2 marca 2016 roku) oraz poprzedzające je upomnienia zostały doręczone skarżącej 23 marca 2016 roku, na adres zamieszkania: ul. [...], [...]. Organ egzekucyjny wskazał, że adres ten wynika ze zgłoszenia dokonanego przez płatnika [...] 5 stycznia 2016 roku na druku ZUS ZUA.
Sąd podkreśla w tym miejscu, że w związku z faktem, iż od 2008 roku skarżąca jest nieprzerwanie wspólnikiem spółki jawnej i w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej w takiej formie winna była ona każdorazowo w przypadku zmiany danych płatnika składek (w tym także zmiany adresu zamieszkania, czy zmiany adresu do korespondencji) składać oświadczenie ZUS ZFA.
Z akt sprawy nie wynika jednak, aby o fakcie zmiany adresu zamieszkania skarżąca powiadomiła w odpowiednim czasie organ ubezpieczeniowy, składając stosowne oświadczenie.
Organ II instancji zasadnie uznał wobec tego, że organ egzekucyjny mógł kierować do skarżącej korespondencję zarówno na adres wynikający z oświadczenia ZUS ZFA, jak i na adres wskazany przez płatnika składek (jako pracodawcę skarżącej), wynikający ze zgłoszenia US ZUA dokonanego 5 stycznia 2016 roku.
Z obowiązujących przepisów regulujących kwestę doręczeń wynika bowiem, że pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. Tak więc ww. tytuły wykonawcze oraz poprzedzające je upomnienia uznane zostały za doręczone w sposób prawidłowy.
Ostatecznie uznać należało zatem, że przedmiotowe zaległości z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne objęte spornymi tytułami wykonawczymi, w stosunku do których organ I instancji odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego nie uległy przedawnieniu i są wymagalne. Brak jest zatem podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego z powodu podniesionych przez skarżącą zarzutów.
Z tego względu skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu przez tutejszy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a.