W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi wskazując, że składanie przez skarżącego niepodpisanych pism może oznaczać nadużycie prawa, które nie zasługuje na ochronę.
W dodatkowym piśmie procesowym skarżący podniósł, że niepodpisanie zażalenia nie stanowi nadużycia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga podlega uwzględnieniu, gdyż zaskarżone postanowienie narusza art. 64 § 2 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").
W postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia w rozumieniu K.p.a. w stosunku do państwowego powiatowego inspektora sanitarnego jest państwowy wojewódzki inspektor sanitarny (art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej; Dz. U. z 2024 r. poz. 416).
W postępowaniu przed organami Państwowej Inspekcji Sanitarnej stosuje się przepisy K.p.a. (art. 37 ust. 1 powyższej ustawy).
Podanie wniesione na piśmie (m. in. zażalenie) powinno być podpisane przez wnoszącego (art. 63 § 3 K.p.a.). W przepisie tym chodzi o podpis własnoręczny.
Jeżeli podanie nie spełnia powyższego wymagania, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braku w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tego braku spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 K.p.a.).
Zażalenie wniesione przez skarżącego na postanowienie organu pierwszej instancji nie zostało przez niego podpisane. W takiej sytuacji organ odwoławczy miał obowiązek wezwania wnoszącego zażalenie do usunięcia tego braku w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tego braku spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 K.p.a.). Obowiązku tego organ odwoławczy nie wykonał, rozpatrując niepodpisane zażalenie. Mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w przypadku wezwania i nieusunięcia braku formalnego zażalenia podlegałoby ono pozostawieniu bez rozpoznania (art. 64 § 2 K.p.a.).
W realiach kontrolowanej sprawy nie można uznać, że wniesienie niepodpisanego zażalenia stanowi nadużycie prawa. Poza tym, w przypadku nadużycia prawa organ odwoławczy nie mógłby merytorycznie rozpatrzyć zażalenia (gdyż miało ono brak formalny), natomiast mógłby bez wezwania w trybie art. 64 § 2 K.p.a. pozostawić je bez rozpoznania. Paradoksem byłoby bowiem uznanie, że niepodpisanie zażalenia stanowi nadużycie prawa i jednoczesne rozpatrzenie niepodpisanego zażalenia bez wzywania strony do uzupełnienia braku formalnego.
Organ odwoławczy zastosuje się do powyższych uwag wzywając stronę do podpisania zażalenia w trybie art. 64 § 2 K.p.a.
Wobec tego w pkt I. sentencji wyroku Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.
Rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów sądowych zapadło w pkt II. sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się kwota 100 zł uiszczona tytułem wpisu od skargi.