Spółka wskazała, w celu odpowiedniego zaewidencjonowania transakcji sprzedaży nabędzie jedną drukarkę fiskalną, o której mowa w § 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 12 września 2021 r. w sprawie wymagań technicznych dla kas rejestrujących (Dz. U. 2024.1654). Drukarka fiskalna, która będzie eksploatowana przez Spółkę, będzie zapewniała prawidłowe zaewidencjonowanie, przechowywanie i bezpieczne przesyłanie danych z kasy rejestrującej na zewnętrzne nośniki danych oraz umożliwiała połączenie i przesyłanie danych między kasą rejestrującą a Centralnym Repozytorium Kas, określone w art. 111a ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. 2024.361, dalej: "U.p.t.u."). Pamięć fiskalna kasy rejestrującej będzie posiadała numer unikatowy nadawany w drodze czynności materialno-technicznych przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Drukarka fiskalna znajdująca się w posiadaniu Spółki będzie spełniała wymagania techniczne pozwalające na wystawianie E-paragonów, która to funkcjonalność będzie stwierdzona odpowiednim potwierdzeniem Głównego Urzędu Miar. Urządzenie będzie znajdowało się w siedzibie Spółki, co oznacza, że Brand Masterzy nie będą posiadać kas rejestrujących w trakcie prowadzenia Akcji. Drukarka fiskalna zostanie zintegrowana z Platformą w celu automatycznej fiskalizacji zawartych transakcji.
Skarżąca wskazała, że przed rozpoczęciem prowadzenia ewidencji, serwisant dokona fiskalizacji drukarki, zapewniając połączenie umożliwiające przesyłanie danych pomiędzy kasą a Centralnym Repozytorium Kas. Spółka zapewni w tym celu stałe połączenie drukarki fiskalnej z Internetem. Drukarka fiskalna będzie wystawiać paragony wyłącznie w postaci elektronicznej dzięki dodatkowej integracji z oprogramowaniem, będącym repozytorium dokumentów fiskalnych w postaci elektronicznej, udostępnionym przez Partnera (dalej: Repozytorium). Podczas transakcji Repozytorium połączy się w czasie rzeczywistym z Platformą i urządzeniem fiskalnym. Sprzedaż zostanie zarejestrowana na drukarce fiskalnej, a Repozytorium odbierze zaszyfrowane dane dokumentu bezpośrednio z urządzenia fiskalnego. Repozytorium na bazie otrzymanych danych umożliwi dostęp dokumentu elektronicznego w postaci ustrukturyzowanej oraz czytelnej wizualizacji dokumentu. Spółka otrzyma z Repozytorium link (adres strony internetowej), pod którym dostępne będą wyżej wymienione pliki. Podkreślić należy, że Repozytorium nie tworzy E-paragonu, a służy jedynie do wygenerowania plików na podstawie danych pobranych z drukarki fiskalnej, który można przekazać Konsumentowi.
Spółka podniosła, że system sprzedażowy automatycznie prześle otrzymany link Konsumentowi w uzgodniony sposób, tj. na adres e-mail podany w zamówieniu za uprzednim wyrażeniem zgody w postaci akceptacji Regulaminu. Konsument otrzyma więc możliwość pobrania E-paragonu w formie ustrukturyzowanej oraz jego wizualizację. Cały proces będzie przebiegał automatycznie w czasie rzeczywistym. Repozytorium eparagony.pl będzie także służyło do przechowywania E-paragonów przez okres minimum 3 lat od daty ich wystawienia, co oznacza, że przez ten okres Konsument będzie miał możliwość pobrania dokumentów znajdujących się pod otrzymanym linkiem. E-paragony przesyłane Konsumentom na adres e-mail będą zapewniały brak możliwości ingerencji w ich treść (brak możliwości edycji, niezmienność), jak również pełną ich czytelność. Będą one także zawierać wszystkie elementy paragonu fiskalnego, o których mowa w § 22 ust. rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 12 września 2021 r. w sprawie wymagań technicznych dla kas rejestrujących (Dz.U. 2024.1654). E-paragony będą wyłącznie dokumentami utworzonymi przez kasę on-line, które będą stanowić zbiór ustrukturyzowanych i uporządkowanych danych z dokumentów fiskalnych, zapisywanych w pamięci fiskalnej lub pamięci chronionej, w formacie określonym w protokole komunikacyjnym przesyłania danych.
W związku z powyższym zadano pytania:
1) Czy Spółka dokonując transakcji po wcześniejszym zaakceptowaniu Regulaminu, w którym jednym z postanowień będzie wyrażenie zgody na wystawienie i przesłanie paragonu w postaci elektronicznej na adres mailowy Konsumenta, będzie mogła dokonywać fiskalizacji sprzedaży wyłącznie w formie elektronicznej, stosownie do treści art. 111 ust. 3a pkt 1 lit. b U.p.t.u. oraz będzie mogła wydawać Konsumentom paragony z pomocą oprogramowania udostępnionego przez Partnera w sposób opisany we wniosku?
2) Czy Spółka będzie postępować prawidłowo, stosując jedno urządzenie fiskalne w celu ewidencji wszystkich transakcji sprzedaży zawartych podczas prowadzonej Akcji?
W ocenie Skarżącej, w zakresie pytania numer 1, Spółka dokonując transakcji po wcześniejszym zaakceptowaniu Regulaminu, w którym jednym z postanowień będzie wyrażenie zgody na wystawienie i przesłanie linku do paragonu w postaci elektronicznej na adres mailowy Konsumenta, będzie mogła dokonywać fiskalizacji sprzedaży wyłącznie w formie elektronicznej, stosownie do treści art. 111 ust. 3a pkt 1 lit. b U.p.t.u. oraz będzie mogła wydawać Konsumentom paragony przy użyciu oprogramowania udostępnionego przez Partnera w sposób opisany we wniosku. W zakresie pytania numer 2 Skarżąca stwierdziła, iż Spółka będzie mogła korzystać z jednej kasy rejestrującej w celu zaewidencjonowania wszystkich transakcji sprzedaży zawartych w ramach prowadzonej Akcji. Nie istnieją bowiem przesłanki, które powodowałyby konieczność posiadania urządzenia fiskalnego przez każdego Brand Mastera zaangażowanego w Akcję.
W ocenie DKIS stanowisko, które przedstawiła Skarżąca we wniosku było nieprawidłowe.
DKIS wskazał, że wątpliwości Skarżącej dotyczą sposobu wystawiania i wydawania nabywcom paragonów fiskalnych oraz możliwości stosowania przez Spółkę jednego urządzenia fiskalnego w celu ewidencji wszystkich transakcji sprzedaży zawartych podczas prowadzonej Akcji.
W opinii DKIS, podatnik dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej jest zobowiązany prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących wystawiając i wydając nabywcy paragon fiskalny z każdej sprzedaży. Obowiązek wystawienia i wydania nabywcy paragonu powinien być realizowany natychmiast po dokonaniu sprzedaży (przyjęciu płatności) w miejscu sprzedaży (przyjęcia płatności). Tym samym kasa rejestrująca, za pośrednictwem której podatnik ewidencjonuje sprzedaż na rzecz klientów indywidualnych (konsumentów), powinna znajdować się w miejscu faktycznej sprzedaży.
DKIS wskazał, że w niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę na specyficzny model sprzedaży urządzeń G., które są oferowane Klientom w ramach prowadzonej przez Spółkę Akcji. Brand Masterzy mają za zadanie prezentację urządzenia G. i zachęcenie potencjalnych Klientów do jego zakupu. Prezentacja tego urządzenia będzie dokonywana m.in. podczas targów, koncertów, festiwali oraz w sklepach detalicznych i lokalach gastronomicznych nienależących do Spółki, czyli w niestałych punktach sprzedaży. Jak bowiem wynika z opisu sprawy Brand Masterzy będą pełnili funkcję mobilnych prezenterów urządzeń G., tj. co do zasady codziennie będą przemieszczać się w celu znalezienia jak największej liczby potencjalnych klientów. Będą prezentować ww. urządzenia w miejscach i podczas wydarzeń uzgodnionych z Kontrahentem. W przypadku prowadzenia Akcji w sklepach detalicznych lub lokalach gastronomicznych Brand Master nie będzie obecny w danej placówce codziennie, a jedynie w wybranych dniach i w różnych odstępach czasowych. Decyzja o obecności Brand Mastera w danym sklepie będzie podejmowana na bieżąco w oparciu o wypracowane wyniki sprzedażowe, niemniej jednak nie będzie to obecność stała ani cykliczna. Brand Master może także w ciągu dnia zmieniać swoją lokalizację, jeżeli uzna to za uzasadnione ekonomicznie. Tym samym konsument ma możliwość bezpośredniego zapoznania się z urządzeniem G. w obecności przedstawiciela Spółki – Brand Mastera podczas targów, koncertów, festiwali czy w sklepach detalicznych i lokalach gastronomicznych. Jeżeli Klient zdecyduje się na zakup tego urządzenia, to zasadniczo jest ono dostępne "od ręki", jest ono bowiem wydawane przez Brand Mastera kupującemu po dokonaniu płatności.
DKIS podniósł, że opisany przez Spółkę sposób sprzedaży urządzeń G. w ramach organizowanej Akcji wskazywał, że sprzedaż ta nie jest prowadzona z siedziby Spółki, lecz jest dokonywana poza tą siedzibą (tj. w miejscach opisanych wyżej) z fizyczną obecnością przedstawicieli Spółki – tj. Brand Masterów. Mamy więc do czynienia z bezpośrednią sprzedażą odbywającą się w konkretnych miejscach/punktach, tj. w lokalach gastronomicznych, sklepach detalicznych nienależących do Spółki oraz na targach, koncertach i festiwalach. W miejscach tych (będących punktami sprzedaży urządzeń G. należących do Spółki) znajdują się jednocześnie przedstawiciele sprzedawcy (Brand Masterzy) oraz nabywcy urządzenia G..
Zdaniem DKIS sam fakt złożenia zamówienia przez Klienta za pośrednictwem Platformy sprzedażowej Spółki (w pierwszej kolejności Brand Master w miejscu prezentacji rejestruje Klienta w bazie danych) oraz dokonanie płatności za pomocą bramki typu eService, nie powoduje że sprzedaż urządzenia G. jest dokonywana z siedziby Spółki. Zamówienie jest wprawdzie składane przez Platformę internetowo (jednakże w obecności i przy pomocy Brand Mastera), ale sama obsługa tego zamówienia i jego realizacja następuje na miejscu prezentacji przez Brand Mastera, a nie jest dokonywana przez pracowników Spółki znajdujących się w jej siedzibie. Zatem proces sprzedaży urządzeń G. (tj. prezentacja urządzenia, zebranie danych do realizacji zamówienia oraz wydanie urządzenia) jest realizowany przez przedstawiciela Spółki – Brand Mastera w ww. miejscach sprzedaży.
W ocenie DKIS, skoro miejscem sprzedaży urządzeń G. należących do Spółki (Spółka nabywa bowiem od Kontrahenta te urządzenia na własny rachunek) będą ww. niestałe punkty, to w tych miejscach powinny znajdować się kasy rejestrujące dokumentujące tę sprzedaż. Kasa rejestrująca powinna bowiem znajdować się w miejscu faktycznej sprzedaży dokonywanej na rzecz klienta indywidualnego przy bezpośredniej jego obecności. Ponadto jak Spółka wskazała akcja sprzedażowa urządzeń G. będzie prowadzona przez kilkudziesięciu/kilkuset Brand Masterów w wielu miejscach jednocześnie. Z racji tego, że Brand Masterzy będą pełnili funkcję mobilnych prezenterów urządzeń G., to będą zasadniczo codziennie przemieszczać się w celu znalezienia jak największej liczby potencjalnych klientów. Zatem w co najmniej kilkudziesięciu różnych miejscach będą równocześnie oferowane do sprzedaży towary należące do Spółki i będzie możliwość ich zakupu przez Klientów.
Zdaniem DKIS W związku z powyższym, kasa rejestrująca, za pośrednictwem której nastąpi zaewidencjonowanie sprzedaży urządzeń G., powinna znajdować się w miejscu faktycznej sprzedaży produktów, a nie jak wskazała i zaproponowała Spółka w siedzibie Spółki.
W ocenie DKIS nie można zgodzić się ze Skarżącą, że wystarczającym będzie stosowanie przez Spółkę jednej kasy rejestrującej on-line w celu fiskalizacji wszystkich transakcji sprzedaży zawartych w ramach prowadzonej Akcji. Nawet jeżeli każdy e-paragon będzie zawierał adres siedziby Spółki ze względu na prowadzenie sprzedaży urządzeń G. w miejscach niestałych.
DKIS zauważył, że Spółka w opisie sprawy wskazała, że Klientowi podczas finalizacji zamówienia urządzenia G. zostanie udostępniona wizualizacja wyświetlacza kasy rejestrującej. Wizualizacja ta pozwoli klientowi na odczytanie wartości sprzedaży. W ocenie Spółki taka forma jest wystarczająca.
DKIS wskazał, że działań Spółki odnoszących się do "wizualizacji wyświetlacza kasy rejestrującej", w sytuacji, gdy sprzedaż urządzeń realizowana jest w ww. punktach sprzedaży przy jednoczesnej obecności przedstawiciela Spółki (Brand Mastera) oraz konsumenta, nie można uznać za prawidłowe w świetle obowiązujących przepisów odnoszących się do ewidencjonowania sprzedaży z zastosowaniem kas rejestrujących. Trzeba bowiem mieć na uwadze cytowane powyżej przepisy:
- § 6 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących, który wskazuje, że podatnicy, prowadząc ewidencję umieszczają wyświetlacz kasy w miejscu umożliwiającym nabywcy odczyt pokazywanych na nim danych,
- § 6 pkt 9 rozporządzenia w sprawie wymagań technicznych dla kas rejestrujących, z którego wynika, że wyświetlacz dla nabywcy stanowi element konstrukcyjny kasy rejestrującej oraz
- § 14 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wymagań technicznych dla kas rejestrujących, z którego wynika, że wyświetlacz zapewnia nabywcy dostępny odczyt wyświetlanej wartości sprzedaży.
W opinii DKIS przepisy te odnoszą się do wyświetlacza jako elementu kasy rejestrującej, a nie innego mobilnego urządzenia, np. tabletu. Nie można więc uznać za prawidłowe działania Spółki odnoszące się do "wizualizacji wyświetlacza kasy rejestrującej".
W ocenie DKIS, w analizowanej sprawie nie są spełnione warunki wynikające z wyżej zacytowanych przepisów rozporządzeń odnoszących się do ewidencjonowania sprzedaży za pośrednictwem kas rejestrujących. Wyświetlacz kasy rejestrującej, jako jej element konstrukcyjny, nie zostanie fizycznie umieszczony, w miejscu umożliwiającym nabywcy odczyt pokazanych na nim danych. A co za tym idzie, nie jest prawidłowe postępowanie Spółki polegające na ewidencjonowaniu wszystkich zawartych w ramach prowadzonej Akcji transakcji sprzedaży rekwizytów tytoniowych za pośrednictwem jednej kasy rejestrującej zlokalizowanej w siedzibie Spółki. Takiego postępowania nie można uznać za prawidłowe na gruncie obowiązujących przepisów z zakresu ewidencjonowania sprzedaży przy użyciu kas rejestrujących.
DKIS podkreślił, że w związku z powyższymi przepisami, każdy Brand Master dokonujący bezpośredniej sprzedaży urządzeń G. na rzecz klienta powinien być wyposażony w kasę rejestrującą.
DKIS podniósł, że Spółka dokonując sprzedaży na rzecz osób, o których mowa w art. 111 ust. 1 U.p.t.u. i prowadząc ewidencję obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kasy rejestrującej, ma obowiązek, stosownie do zapisu art. 111 ust. 3a pkt 1 ustawy oraz § 6 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących, wydać paragon fiskalny nabywcy towaru. Wydanie paragonu może nastąpić – stosownie do treści art. 111 ust. 3a pkt 1 U.p.t.u. – w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, pod warunkiem, że nabywca wyrazi na to zgodę i dwie strony uzgodnią sposób przesłania tego paragonu.
DKIS podkreślił, że definicja e-paragonu wskazana w rozporządzeniu w sprawie kas rejestrujących. Rozporządzenie określa e-paragon mianem "dokumentu w postaci elektronicznej" − rozumie się przez to utworzony przez kasę online zbiór ustrukturyzowanych i uporządkowanych danych z dokumentów fiskalnych i niefiskalnych, zapisywanych w pamięci fiskalnej lub pamięci chronionej, w formacie określonym w protokole komunikacyjnym przesyłania danych w przypadku dokumentów fiskalnych.
DKIS podniósł, że przepisy nie standaryzują sposobu wyrażenia zgody przez klienta czy rozsyłania elektronicznych paragonów, wskazują jedynie, że powinien on być uzgodniony z nabywcą. Przekazanie e-paragonu może mieć więc miejsce np. SMS-owo, mailowo lub za pośrednictwem aplikacji należącej do wystawcy lub aplikacji mobilnej z odpowiednią funkcjonalnością. Co do zasady ustawodawca dopuścił dowolną możliwość przesyłania paragonu Klientowi. Ważne aby ten sposób przesyłania był z nabywcą (Klientem) uzgodniony. Zatem dopuszczalne jest doręczenie paragonu w formie elektronicznej w sposób uzgodniony z klientem, np. jako nieedytowalny obraz (odwzorowanie) wygenerowanego tradycyjnego paragonu, poprzez przesłanie klientowi linku do wewnętrznego repozytorium podatnika.
DKIS odnosząc się do pytania oznaczonego we wniosku nr 2 w zakresie braku możliwości ewidencjonowania sprzedaży urządzeń G. za pośrednictwem jednej kasy rejestrującej zlokalizowanej w siedzibie Spółki, za nieprawidłowe uznał również zaproponowane przez Spółkę rozwiązanie opisane w ramach pytania nr 1 w części odnoszącej się do wydawania Konsumentom paragonów z pomocą oprogramowania udostępnionego przez Partnera w sposób opisany we wniosku. Rozwiązanie to bowiem opiera się na wykorzystywaniu do ewidencjonowania całej sprzedaży urządzeń G. w ramach prowadzonej Akcji za pośrednictwem jednej kasy rejestrującej znajdującej się w siedzibie Spółki.
W konkluzji DKIS wskazał, że Spółka nie będzie postępować prawidłowo, stosując jedno urządzenie fiskalne w celu ewidencji wszystkich transakcji sprzedaży zawartych podczas prowadzonej Akcji, a w związku z tym każdy Brand Master zobowiązany jest do posiadania kasy rejestrującej, na której będzie ewidencjonował sprzedaż na rzecz Klientów. Ponadto Sprzedawca zobowiązany jest do wydania paragonu Klientowi w momencie sprzedaży.
Na powyższą interpretację Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonej interpretacji Strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz dopuszczenie się błędu wykładni i niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisów prawa materialnego, a także niezastosowania przepisów prawa materialnego, tj.:
1) art. 111 U.p.t.u., przepisów Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 kwietnia 2019 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. z 2021 r. poz. 1625) oraz Rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 12 września 2021 r. w sprawie wymagań technicznych dla kas rejestrujących (Dz. U. z 2024 r. poz. 1654) poprzez uznanie, że kasa rejestrująca powinna znajdować się w miejscu faktycznej sprzedaży także w przypadku prowadzenia sprzedaży w miejscach niestałych, mimo, iż taka dyspozycja nie wynika z obowiązujących przepisów;
2) § 6 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 kwietnia 2019 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. z 2021 r. poz. 1625) w zw. z § 6 pkt 9 oraz § 14 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 12 września 2021 r. w sprawie wymagań technicznych dla kas rejestrujących (Dz. U. 2024 r. poz. 1654) poprzez bezpodstawne stwierdzenie, wskutek całkowitego pominięcia celu przepisów, że udostępnienie nabywcy wizualizacji wyświetlacza kasy rejestrującej zapewniającego nabywcy odczyt wyświetlanej wartości sprzedaży nie spełnia dyspozycji wskazanych przepisów;
3) art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, dalej "O.p.") poprzez niewystarczające uzasadnienie prawne oceny stanowiska Skarżącej w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2, tj. ograniczenie się do przytoczenia przepisów prawa materialnego bez ścisłego powiązania ich ze zdarzeniem przyszłym przedstawionym we wniosku, uznania stanowiska Skarżącej za nieprawidłowe na podstawie stwierdzenia, że kasa rejestrująca musi znajdować się w miejscu faktycznej sprzedaży bez wskazania podstawy prawnej ani wyjaśnień dla tak postawionej przez Organ tezy, a także brak odniesienia do argumentacji Skarżącej;
4) art. 14c § 2 O.p. poprzez brak uzasadnienia prawnego interpretacji, które powinno stanowić rzetelną informację dla Wnioskodawcy oraz dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie, podczas gdy w zaskarżonej interpretacji Organ jedynie bezrefleksyjnie przytacza treści przepisów prawa podatkowego, lecz bez dokonania ich wykładni i powiązania z istotnymi dla hipotezy danych przepisów elementami stanu faktycznego opisanymi we wniosku Skarżącej a w konsekwencji uzasadnienie zaskarżonej interpretacji nie odnosi się do wyartykułowanego w stanowisku Skarżącej problemu prawnego.
W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga okazała się zasadna.
Istotą sporu jest stanowisko DKIS, i) że kasa rejestrująca powinna znajdować się w miejscu faktycznej sprzedaży także w przypadku prowadzenia sprzedaży w miejscach niestałych oraz ii) że udostępnienie nabywcy wizualizacji wyświetlacza kasy rejestrującej zapewniającego nabywcy odczyt wyświetlanej wartości sprzedaży wskazany przez Skarżącą nie spełnia dyspozycji przywołanych w interpretacji indywidualnej przepisów.
Zdaniem Sądu zasadne okazały się zarzuty naruszenia prawa art. 14c § 1 i § 2 O.p. poprzez brak uzasadnienia prawnego dla stanowiska organu. Organ nie wskazał, żadnej normy prawnej z której wywiódł, iż w przedstawionym stanie faktycznym kasa rejestrująca powinna znajdować się w miejscu faktycznej sprzedaży. A także nie poczynił należytych rozważań, co do miejsca faktycznej sprzedaży towarów.
Punktem wyjścia dla oceny Sądu było stanowisko organu, że opisany przez Spółkę sposób sprzedaży urządzeń G. w ramach organizowanej Akcji wskazywał, że sprzedaż ta nie jest prowadzona z siedziby Spółki, lecz jest dokonywana poza tą siedzibą (tj. w miejscach opisanych wyżej) z fizyczną obecnością przedstawicieli Spółki – tj. Brand Masterów.
Zdaniem Sądu stanowisko to nie znajduje uzasadnienia w opisie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o interpretację. Z opisu przebiegu transakcji wynika, że zadania Brand Master sprowadzają się do i) prezentera urządzeń G., ii) ewentualnie pomocnika w przeprowadzeniu zakupu oraz iii) ewentualnie "kuriera" wydającego zakupione urządzenie G..
Zakupu urządzenia G., co należy podkreślić, dokonuje samodzielnie klient. Zwrócić należy bowiem uwagę, że Brand Master wpisuje wskazane dane klienta, które są rejestrowane w bazie danych. W tym zakresie jego funkcja ma wyłącznie charakter pomocniczy. Stanowi jednak niezbędny etap sprzedaży podobnie jak w przypadku "klasycznej" sprzedaży w tzw. sklepach internetowych. Zauważyć jednak należy, że etap ten nie występuje w przypadku tzw. sprzedaży stacjonarnej. Kupując towar w sklepie stacjonarnym klient nie dokonuje rejestracji w bazie danych sklepu.
Następnie klient otrzymuje link do Platformy na podany adres mali lub poprzez sms. Dalsze czynności związane z zakupem klient dokonuje już samodzielnie tj. wyboru urządzenia, akceptacji Regulaminu (zgoda na otrzymanie paragonu w postaci elektronicznej), dokonania płatności bezgotówkowej, wyboru formy dostawy urządzenia G. (kurier, wydanie urządzenia G. przez Brand Master).
Zdaniem Sądu zaprezentowany sposób sprzedaży zbliżony jest do sprzedaży dokonywanej w tzw. sklepach internetowych a nie w sklepach stacjonarnych. Wskazuje na to: koniczność rejestracji w bazie danych Skarżącej, akceptacja Regulaminu w tym zgoda na otrzymanie paragonu w postaci elektronicznej, wyłącznie bezgotówkowy sposób zapłaty - okoliczności te stanowią warunek sine kwanon zakupu towaru - oraz wirtualny sposób wybór towaru. Organ zatem, zdaniem Sądu, bezzasadnie prezentowaną formę sprzedaży urządzeń G. sprowadził do sprzedaży w formie stacjonarnej.
Biorąc powyższe pod uwagę, zasadnie Skarżąca wskazuje, że uznanie, że kasa rejestrująca powinna znajdować się w miejscu faktycznej sprzedaży także w przypadku prowadzenia sprzedaży w miejscach niestałych w przedstawionym stanie faktycznym nie wynika z obowiązujących przepisów.
Sąd w omawianym stanie faktycznym w uzasadnieniu skarżonej interpretacji nie odnajduje, podobnie jak Skarżący, uzasadnienia prawnego dla tezy organu, że kasa rejestrująca powinna znajdować się w miejscu faktycznej sprzedaży.
Zdaniem Sądu w opisanym stanie faktycznym sprzedaży urządzenia G. nie dokonuje Brand Master działający w imieniu Skarżącej a Skarżąca. Zatem organ ponownie powinien rozważyć, gdzie znajduje się miejsce sprzedaży w szczególności uwzględniając, że na życzenie klienta towar może być wysłany kurierem na wskazany adres. Brand Master jest jedynie osobą wydającą towar kupiony od Skarżącej przez klienta. W tych rozważaniach organ powinien uwzględnić także treść art. 22 ustawy o VAT.
Brak uzasadnienia prawnego zawartego w treści uzasadnienia dla stanowiska organu, że kasa rejestrująca powinna znajdować się w miejscu faktycznej sprzedaży stanowi także naruszenia art. 14c § 1 i § 2 O.p.
Odnoszą się do drugiej spornej kwestii dotyczącej wyświetlacza kasy rejestrującej. Sąd w tym zakresie podziela pogląd Skarżącej, że jedynym celem przywołanych przez organ przepisów jest zapewnienie przejrzystości transakcji dla nabywcy. Kluczowym elementem jest umożliwienie klientowi odczytu danych dotyczących wartości sprzedaży, co pozwala mu na zweryfikowanie poprawności transakcji, a nie to, czy klient widzi fizyczną kasę rejestrującą. Jeżeli zatem Brand Master skorzysta z tabletu, który pokaże wierną wizualizację wyświetlacza kasy, i klient będzie mógł zobaczyć wyświetlane tam informacje w czasie rzeczywistym tak samo, jakby patrzył na fizyczną kasę, to cel przepisu - czyli przejrzystość transakcji dla nabywcy - jest realizowany. Ewentualne uwagi organu mogą dotyczyć więc rzeczywistego sposobu wizualizację wyświetlacza kasy, który nie zapewniałby w jego ocenie realizacji celu stosownych przepisów.
Konstatując organ nie przedstawił uzasadnienia prawnego dla stanowiska, że kasa rejestrująca powinna znajdować się w miejscu faktycznej sprzedaży, DKIS ma rozważyć w świetle przedstawionego stanu faktycznego, gdzie znajduje się miejsce sprzedaży urządzeń G.. Dokonując zatem ponownie oceny stanowiska Skarżącej organ weźmie pod uwagę powyższe stanowisko Sądu.
W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację. O kosztach postępowania orzeczono natomiast stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.