Wyrok WSA z dnia 28 października 2025, sygn. III SA/Wa 1290/25

Sygnatura: III SA/Wa 1290/25
Data orzeczenia: 28 października 2025
Sąd: Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA)
Status: Nieprawomocne
Podatnik: spółka z o.o.

Streszczenie

Spółka L. sp. z o.o. prowadzi działalność szkoleniową online, oferując kursy doskonalenia zawodowego dla osób wykonujących lub planujących wykonywanie zawodu dyrektora finansowego. Spółka nie jest jednostką systemu oświaty ani uczelnią. Kursy są odpłatne, prowadzone przez wykwalifikowanych wykładowców, z programem obejmującym zagadnienia finansowe, zarządcze i marketingowe. Uczestnicy otrzymują certyfikaty po spełnieniu warunków (prace domowe, punkty). Spółka ma swobodę w kształtowaniu…

programu i nie spełnia wymogów form i zasad przewidzianych w odrębnych przepisach. Usługi nie są finansowane ze środków publicznych. Czy usługi szkoleniowe w postaci kursów doskonalenia zawodowego dla dyrektorów finansowych korzystają ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a) ustawy o VAT? Spółka twierdzi, że tak, ponieważ spełnia warunki zwolnienia dla usług kształcenia zawodowego, a polski przepis jest niezgodny z Dyrektywą VAT, która wymaga jedynie podobieństwa celów do podmiotów publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną interpretację DKIS, uznając ją za naruszającą prawo. Sąd stwierdził, że organ błędnie uzależnił zwolnienie od prowadzenia szkoleń w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach, co nie wynika z art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT. Sąd wskazał, że polski przepis jest nieprawidłową implementacją Dyrektywy i należy go interpretować zgodnie z prawem unijnym. Sąd nakazał ponowne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem, że kluczowe jest, czy Spółka realizuje cele podobne do celów podmiotów publicznych, a nie działanie pod kontrolą państwa.

jeszcze 163 słowa

Pełne streszczenie po zalogowaniu

Streszczenie AI to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby zobaczyć pełną analizę.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Dębkowski, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant sekretarz sądowy Krzysztof Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2025 r. sprawy ze skargi L. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 25 marca 2025 r. nr 0114-KDIP4-2.4012.21.2025.2.MMA w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz L. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

1. Postępowanie przed Dyrektorem Krajowej Informacji Skarbowej.

1.1. Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS/organ interpretacyjny) z dnia 25 marca 2025 r. w zakresie podatku od towarów i usług wydana na wniosek L. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Spółka/Skarżąca/Strona).

1.2. Jak wynika z akt sprawy we wniosku z dnia 13 stycznia 2025 r. Spółka wskazała, że prowadzi działalność w zakresie organizacji/tworzenia oraz prowadzenia szkoleń biznesowych (sprawuje również nadzór merytoryczny nad tymi szkoleniami).

Spółka prowadzi działalność szkoleniową, w szczególności organizuje i prowadzi odpłatne szkolenia i kursy umożliwiające uzyskiwanie i uzupełnianie wiedzy, umiejętności i kwalifikacji zawodowych. Tematyka szkoleń obejmuje zagadnienia z obszarów zarządzania, marketingu, IT, zarządzania zasobami ludzkimi, finansów oraz z sektorów kreatywnych (game-dev, design) Szkolenia realizowane są online, w czasie rzeczywistym (na żywo), w formie webinarów. Szkolenia prowadzone są przez wykwalifikowanych wykładowców posiadających wiedzę i doświadczenie w danym obszarze. Zdalna forma uczestnictwa pozwala uczestnikom na udział w szkoleniu online, ale i konsultowanie się z wykładowcą w czasie rzeczywistym. Uczestnik posiada także możliwość odtworzenia nagranego wykładu w terminie późniejszym. W tym celu utworzona została platforma L.. Uczestnik szkolenia, w celu skorzystania z platformy, podczas rejestracji proszony jest o wypełnienie ankiety, podając dane autoryzacyjne, na podstawie których Spółka przyznaje uczestnikowi dostęp do indywidualnego konta użytkownika, a co za tym idzie do konkretnych szkoleń.

W ramach prowadzonej działalności Spółka prowadzi kurs doskonalenia zawodowego dla osób wykonujących lub planujących wykonywanie zawodu dyrektora finansowego. Kurs ma na celu zapoznanie uczestników z zawodem, przygotowanie uczestników do wykonywania zawodu oraz rozszerzenie kompetencji w obszarach istotnych w zawodzie. Poruszane są także praktyczne aspekty zawodu, w tym dotyczące marketingu, współpracy z klientem, czy sztuką negocjacji. Kurs przygotowujący wszechstronnie do roli dyrektora finansowego w organizacji. Bazując na pewnym doświadczeniu finansowym uczestników, rozwija, systematyzuje, doskonali wiedzę z obszaru finansów oraz narzędzia i metody analityczne, wykorzystywane w raportowaniu. Kurs obejmuje także m.in. budowę na wartościach działu finansowego i zarządzanie nim w kontekście motywacji i zaangażowanie, zbudowanie pozycji partnera dla Zarządu poprzez odpowiednią komunikację z interesariuszami oraz poznanie języka biznesu czy modelowanie finansowe na poziomie strategicznym oraz ocenę projektów inwestycyjnych.

Na str. 2-8 zaskarżonej interpretacji szczegółowo wymieniono program szkolenia i poruszane zagadnienia.

Spółka nie posiada statusu jednostki objętej systemem oświaty w rozumieniu przepisów Prawa oświatowego, w zakresie kształcenia i wychowania, nie posiada także statusu uczelni, jednostki naukowej Polskiej Akademii Nauk oraz jednostki badawczo-rozwojowej, w zakresie kształcenia na poziomie wyższym. Spółka nie świadczy usług w zakresie kształcenia na poziomie wyższym, nie jest również podmiotem, który uzyskał akredytację w rozumieniu Prawa oświatowego.

Program zajęć zakłada część teoretyczną w formie wykładów/prezentacji oraz ćwiczeń praktycznych do wykonania w ramach pracy domowej oraz pracy na zajęciach. Grupy kursowe składają się z 25 do 50 osób. Kursy odbywają się według zatwierdzonych przez Spółkę konspektów przygotowanych przez wykładowców, w terminach wynikających z harmonogramu zajęć. Wykładowca jest zobowiązany do przeprowadzenia kursu zgodnie z zatwierdzonym konspektem, wymaganiami i warunkami określonymi w umowie współpracy oraz ustalonym harmonogramem zajęć. Spółka przygotowuje i wydaje uczestnikom certyfikaty i zaświadczenia potwierdzające ukończenie kursu. Prowadzone przez Spółkę kursy mają na celu nabycie przez uczestniczące w nich osoby wiedzy teoretycznej oraz umiejętności praktycznych przydatnych do wykonywania zawodu zgodnie ze standardami powszechnie stosowanymi w Polsce.

Osoby uczestniczące w kursach legitymują się umiejętnościami zawodowymi predysponującymi je do wykonywania pracy zawodowej. Kursy umożliwiają dokształcanie i doskonalenie zawodowe, usystematyzowanie i rozwijanie wiedzy. Teoretyczne podstawy wyjaśniane są w sposób, który umożliwia wykorzystanie zdobytych informacji w konkretnych przypadkach.

Wiedza i umiejętności pozyskane podczas szkoleń mogą być wykorzystywane zarówno w ramach wykonywanego dotychczas przez uczestników zawodu jak również mogą stanowić podstawę do rozszerzenia działalności o nowe usługi. Tym samym oferowane przez Spółkę usługi szkoleniowe należy uznać za świadczone na rzecz osób, które nabywają je w związku z wykonywanym aktualnie zawodem lub w związku z zamiarem zdobycia nowej wiedzy i umiejętności.

Warunkiem ukończenia poszczególnych etapów kursu jest odbycie całości szkolenia i opanowanie objętego nim materiału. Uczestnicy muszą również oddać wszystkie prace domowe, które są punktowane przez osobę prowadzącą kurs, a minimalna ilość punktów zdobytych uprawniająca do uzyskania dyplomu ukończenia to 160 punktów (na 200 dostępnych).

W rezultacie odbycia szkolenia uczestnicy zdobywają lub pogłębiają teoretyczną i praktyczną wiedzę dotyczącą zawodu, niezbędne do prowadzenia samodzielnej działalności. Wiedza zdobyta w trakcie szkoleń stanowi istotny element dokształcenia zawodowego, ale także daje możliwość zdobycia nowych kompetencji dla osób, które chcą uzyskać nowe umiejętności w celu rozszerzenia katalogu świadczonych usług.

Uzupełniając stan faktyczny Skarżąca wskazała, że usługa szkoleniowa oferowana przez Spółkę nie jest prowadzona w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach. Cele Spółki w zakresie prowadzenia kursów należy uznać za podobne do określonych w § 3 pkt 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 stycznia 2012 r. w sprawie kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 622 ze zm.).

Szkolenia prowadzone są przez wykładowców posiadających wykształcenie, kompetencje i doświadczenie zawodowe pozwalające na prowadzenie zajęć oraz przekazanie wiedzy uczestnikom szkolenia. Spółka posiada dowolność w zakresie kształtowania zasad swojego działania w odniesieniu do prowadzonych szkoleń. Formuła szkolenia oparta jest na wykładach merytorycznych, ćwiczeniach i zadaniach praktycznych z aktywnym udziałem uczestników oraz prace domowe do samodzielnego wykonania przez uczestników szkolenia. Uczestnicy są oceniani poprzez system punktowy, wpływający na zaliczenia danego kursu. Jest to metodologia prowadzenia zajęć zbliżona do tej stosowanej przez np. uczelnie wyższe.

Spółka podkreśliła, że Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 ze zm., dalej: Dyrektywa VAT) nie uzależnia zwolnienia dla usług kształcenia od elementów przedmiotowych takich jak formy i zasady przewidziane w odrębnych przepisach. Dyrektywa VAT uzależnia udzielenie zwolnienia od elementu podmiotowego, a zatem wymaga aby to kształcenie było prowadzone albo przez podmioty prawa publicznego, albo przez podmioty prywatne, ale których cele uznane są za podobne przez państwo członkowskie. Analizując zatem, czy dane usługi korzystają ze zwolnienia warunek przedmiotowy dotyczący form i zasad przewidzianych w odrębnych przepisach, jako niezgodny z przepisem prawa unijnego, należy pominąć. Zawężająca jest wykładnia art. 132 ust. 1 lit. a) Dyrektywy VAT uzależniająca skorzystanie ze zwolnienia od pozostawania przez podmiot prywatny pod zinstytucjonalizowaną kontrolą państwa. Taki wymóg nie wynika z Dyrektywy VAT. Przesłanka zwolnienia zawarta w ww. przepisie Dyrektywy VAT wymaga jedynie, aby standardy szkolenia prowadzonego przez podmiot prywatny były analogiczne do tych standardów, które są oferowane przez podmiot publiczny (uczelnię publiczną).

Celem wykonywanych przez Spółkę usług nie jest osiągnięcie dodatkowego dochodu, przez konkurencyjne wykonywanie czynności, o których mowa we wniosku, w stosunku do podatników niekorzystających ze zwolnienia od podatku VAT. Usługi nie są finansowane w całości ani w części ze środków publicznych.

Zobowiązanie do stałego podnoszenia kwalifikacji zawodowych nie wynika wprost z przepisów prawa, jest jednak trudno wskazać zawód, w ramach którego nie ma podstaw do podnoszenia kwalifikacji. Zobowiązanie takie jest związane z dynamicznymi zmianami na rynku pracy, jak i w samej branży finansowej i zarządczej, które stale się rozwijają i są aktualizowane. W branży pojawiają się nowe przepisy prawa, nowe technologie i narzędzia wspomagające zarządzanie finansami przedsiębiorstwa, co wymaga ciągłego doskonalenia umiejętności. Niezależnie, podnoszenie kwalifikacji jest niezbędne z uwagi na wzrost oczekiwań rynkowych i konkurencyjność. Zarówno pracodawcy oraz klienci oczekują coraz wyższej efektywności, elastyczności i innowacyjności w zarządzaniu przedsiębiorstwem.

Konkurencja na rynku pracy sprawia, że dyrektorzy finansowi muszą wyróżniać się nowoczesnym podejściem i aktualną wiedzą. W różnych zarządzanych przez dyrektorów finansowych branżach istnieją specyficzne normy i regulacje, które ewoluują. Aktualizacji wiedzy wymagają także przepisy dotyczące ochrony danych (RODO, GDPR) czy zarządzania ryzykiem.

Projekty coraz częściej obejmują różne dziedziny i wymagają znajomości nowych obszarów wiedzy. Znajomość pojawiających się nowoczesne technologii, jak sztuczna inteligencja, automatyzacja czy analiza danych, wpływają istotnie na sposób zarządzania projektami. Dyrektor finansowy musi być zatem podnosić kwalifikacje, aby skutecznie wdrażać innowacyjne i skuteczne rozwiązania.

1.3. Skarżąca zwróciła się do DKIS z następującym pytaniem: czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, że w oparciu o obowiązujące przepisy Spółce przysługuje zwolnienie od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 775 ze zm., dalej: uptu) w zakresie świadczonych usług szkoleniowych opisanych we wniosku, wykonywanych przez Spółkę?

1.4. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Spółka wskazała, że prowadząc działalność obejmującą kursy zawodowe dla osób wykonujących lub planujących wykonywanie zawodu dyrektora finansowego spełnia warunki do zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29) lit. a) uptu.

1.5. DKIS w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia 25 marca 2025 r. uznał, że stanowisko Spółki jest nieprawidłowe.

Organ interpretacyjny wskazał, że dokonując oceny, czy świadczone przez Skarżącą usługi szkoleniowe będą objęte zwolnieniem, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29) lit. a) uptu, należy w pierwszej kolejności zbadać, czy spełnione są warunki określone w art. 43 ust. 1 pkt 26) uptu, gdyż przepis art. 43 ust. 1 pkt 29) uptu zwalnia od podatku usługi kształcenia zawodowego i przekwalifikowania zawodowego inne niż wymienione w pkt 26.

DKIS przypomniał, że Skarżąca wskazała, że nie posiada statusu jednostki objętą systemem oświaty w rozumieniu przepisów Prawa oświatowego. Nie posiada również statusu uczelni, jednostki naukowej Polskiej Akademii Nauk, ani instytutu badawczego. Tym samym, świadczone usługi szkoleniowe w postaci kursów doskonalenia zawodowego dla osób wykonujących lub planujących wykonywanie zawodu dyrektora finansowego nie spełniały przesłanek umożliwiających skorzystanie ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26) uptu.

W ocenie DKIS dla zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29) uptu, istotne jest w pierwszej kolejności uznanie danej usługi za usługę kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, a następnie spełnienie dodatkowych warunków wynikających z niniejszego przepisu. DKIS uznał, że biorąc pod uwagę podane przez Spółkę informacje, świadczone przez Spółkę usługi szkoleniowe w postaci kursów doskonalenia zawodowego dla osób wykonujących lub planujących wykonywanie zawodu dyrektora finansowego należy uznać za usługi kształcenia/przekwalifikowania zawodowego. W konsekwencji zostanie spełniony pierwszy z warunków uprawniających do zwolnienia od VAT ww. usług, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29) uptu.

Jednak dla oceny czy świadczone przez Spółkę usługi szkoleniowe, są zwolnione od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29) lit. a) uptu, konieczne jest jeszcze uznanie, że są to usługi prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach.

Organ interpretacyjny zauważył, że ten warunek nie został spełniony. DKIS argumentował, że odrębne przepisy określające formy i zasady to uregulowania, z których wynika np. program szkolenia, ilość godzin szkolenia, tematyka, krąg osób objętych szkoleniem, warunki, jakie musi spełnić organizator kształcenia. Zauważył, że we wniosku wskazano, że oferowana usługa szkoleniowa nie jest prowadzona w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach. Spółka posiada dowolność w zakresie kształtowania zasad swojego działania w odniesieniu do prowadzonych szkoleń. W związku z powyższym DKIS stwierdził, że świadczone przez Spółkę usługi szkoleniowe w postaci kursów doskonalenia zawodowego dla osób wykonujących lub planujących wykonywanie zawodu dyrektora finansowego nie korzystają ze zwolnienia od VAT przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 29) lit. a) uptu, gdyż szkolenia te nie są prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach.

DKIS wskazał również, że nie zastały spełnione warunki zwolnienie, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29) lit. b) i lit. c) uptu, bowiem Skarżąca nie jest podmiotem, który uzyskał akredytację w rozumieniu Prawa oświatowego. Nie został również spełniony wymóg finansowania usług w określonej wysokości ze środków publicznych.

DKIS odnosząc się do argumentacji przedstawionej w stanowisku, odwołał się również do przepisów Dyrektywy VAT. Wskazał, że z analizy art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT wynika, że aby stwierdzić, czy usługi kształcenia wykonywane przez dany podmiot korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie ww. przepisu konieczne jest stwierdzenie, czy mamy do czynienia z podmiotem prawa publicznego powołanym w celach edukacyjnych, działającym w tym zakresie pod kontrolą państwa, która ma zapewnić jakość świadczeń oraz odpowiednią ich cenę, realizującym przy tym określoną politykę edukacyjną, dysponującym przy tym zasobem kadrowym oraz odpowiednią infrastrukturą.

Jak argumentował DKIS, Dyrektywa VAT nie zezwala na ogólne zwolnienie wszystkich usług edukacyjnych świadczonych przez podmioty niepubliczne w celach komercyjnych. Takie zwolnienie może być stosowane tylko w zależności od celów realizowanych przez podmioty świadczące wskazane powyżej usługi oraz warunków, w jakich te podmioty działają.

Zdaniem DKIS, skoro ze zwolnienia od podatku mogą korzystać również inne instytucje uznane przez państwo członkowskie za mające podobne cele jak podmioty prawa publicznego, należy uznać, że instytucje takie muszą realizować cele edukacyjne podobne do tych realizowanych przez podmioty prawa publicznego. Zatem podobne cele edukacyjne realizować będą podmioty, które świadczą usługi kształcenia zapewniające odpowiednią jakość, cenę, zakres programowy odpowiadający realizowanym celom publicznym państwa członkowskiego, a zatem kształcenie odbywające się pod "kontrolą państwa".

DKIS wskazał, że oceniając usługi szkoleniowe, które świadczone będą przez Spółkę pod kątem objęcia ich zwolnieniem od podatku na podstawie art. 132 ust. 1 pkt lit. i) Dyrektywy VAT z uwzględnieniem tez wyroków TSUE, należało uznać, że Spółka nie będzie posiadać żadnej z cech podmiotu prawa publicznego.

Odnosząc się do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, DKIS zwrócił uwagę, że świadczone przez Spółkę usługi nie są prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach. Spółka posiada dowolność w zakresie kształtowania zasad swojego działania w odniesieniu do prowadzonych szkoleń. Zdaniem DKIS, skoro w istocie nie ma żadnych norm regulujących działalność Spółki w zakresie prowadzenia opisanych kursów, to nie można uznać Spółki za instytucję, której cele uznane są za podobne do celu edukacyjnego podmiotów publicznych.

W rezultacie, zdaniem organu interpretacyjnego, biorąc pod uwagę opis sprawy, treść powołanych przepisów Dyrektywy VAT oraz orzeczenia TSUE należało stwierdzić, że usługi szkoleniowe, które świadczone będą przez Spółkę, nie będą mieściły się w zakresie zwolnienia określonego w art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT, ponieważ Spółka nie będzie odpowiednim podmiotem prawa publicznego lub inną instytucją działającą w tej dziedzinie, której cele są uznane za podobne przez państwo członkowskie. W konsekwencji, świadczone przez Spółkę usługi szkoleniowe nie będą spełniały przesłanki do objęcia ich zwolnieniem.

2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.

2.1. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Spółka wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na interpretację wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

2.2. Skarżonej interpretacji Strona zarzuciła naruszenie następujących przepisów:

1) art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a) uptu w zw. z art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT w zw. z art. 44 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do Dyrektywy VAT w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L. z 2011 r. Nr 77, str. 1 z ze zm., dalej: rozporządzenie wykonawcze) poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że usługi polegające na przeprowadzeniu kursu doskonalenia zawodowego dla osób wykonujących lub planujących wykonywanie zawodu dyrektora finansowego nie korzystają ze zwolnienia od podatku, ponieważ Spółka nie jest "odpowiednim" podmiotem prawa publicznego lub inną instytucją działającą w tej dziedzinie, której cele są uznane za podobne przez państwo członkowskie oraz uznanie, że świadczone przez Spółkę usługi szkoleniowe skierowane do osób wykonujących lub planujących wykonywanie zawodu dyrektora finansowego, trudno uznać za zaspokajające podstawowe potrzeby ludności, a tym bardziej jako wykonywane w interesie publicznym;

2) art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT oraz w zw. z art. 44 rozporządzenia wykonawczego poprzez jego błędne zastosowanie polegające na wprowadzeniu wymogu bycia "odpowiednim" podmiotem, jako warunku zwolnienia od podatku, dla usług kształcenia i doskonalenia zawodowego, mimo że warunek taki nie wynika z art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT i rozporządzenia wykonawczego;

3) art. 43 ust. 1 pkt 29) lit. a) uptu poprzez dopuszczenie się błędnej jego wykładni, bez uwzględnienia treści art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT, przejawiającej się w przyjęciu, że dla zwolnienia usług od podatku od towarów i usług niezbędne jest ich świadczenie w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach;

4) art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT poprzez dopuszczenie się błędnej jego wykładni, przejawiającej się w uznaniu, że o podobieństwie celu działania podmiotu niepublicznego do celu działania podmiotu publicznego przesądza fakt sprawowania przez państwo kontroli nad podmiotem niepublicznym;

5) art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT poprzez niewłaściwą ocenę co do jego zastosowania, odmawiającą jego zastosowania, mimo że Skarżąca spełnia warunki celu działania podobnego do celu działania podmiotów publicznych oraz działa w interesie publicznym;

6) art. 14b § 1 i 3 w zw. z art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm., dalej: Op) poprzez dokonanie oceny prawnej oraz wskazanie prawidłowego stanowiska z naruszeniem prawa materialnego, a także poprzez brak uzasadnienia prawnego dla wskazanego przez organ stanowiska co do zastosowania w sprawie art. 132, art. 133 i art. 134 Dyrektywy VAT;

7) art. 14c § 1 i 2 Op poprzez wadliwe uznanie stanowiska Spółki za nieprawidłowe oraz poprzez dokonanie oceny prawnej oraz wskazanie prawidłowego stanowiska z naruszeniem prawa materialnego;

8) art. 120 w zw. z art. 121 § 1 Op poprzez naruszenie przez DKIS zasady działania organów podatkowych na podstawie przepisów prawa oraz nieuwzględnienie w zaskarżonej interpretacji indywidualnej orzecznictwa sądowo-administracyjnego oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczącego rozpatrywanej kwestii prawnej, co w konsekwencji prowadzi do rażącego naruszenia zasady budowania zaufania do organów podatkowych.

2.3. W odpowiedzi na skargę DKIS podtrzymał stanowisko zaprezentowane w interpretacji i wniósł o oddalenie skargi.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

3.1. Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

3.2. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: ppsa) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 57a ppsa skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

3.3. Dokonując oceny zaskarżonej interpretacji indywidualnej pod kątem wskazanych powyżej kryteriów, Sąd uznał, że narusza ona prawo.

W tym miejscu należy wskazać, że tożsamym co do istoty zagadnieniem prawnym dotyczącym kursów doskonalenia zawodowego w analogicznych ustaleniach stanu faktycznego i w odniesieniu do Skarżącej zajmował się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w szeregu wyrokach (sygn. akt III SA/Wa 1251/25, III SA/Wa 1312/25, III SA/Wa 1313/25, III SA/Wa 13124/25, III SA/Wa 1318/25, III SA/Wa 1358/25, III SA/Wa 1402/25, III SA/Wa 1441/25, III SA/Wa 1442/25), których tezy w całości podziela skład orzekający w rozpoznawanej sprawie i z tego tytułu przy sporządzaniu uzasadnienia wyroku wykorzystał argumentację z powołanych orzeczeń.

3.4. Istota sporu w sprawie dotyczy tego, czy opisane przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji kursy doskonalenia zawodowego dla osób wykonujących lub planujących wykonywanie zawodu dyrektora finansowego, podlegają zwolnieniu od podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29) lit. a) uptu oraz art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT.

3.5. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 29) lit. a) uptu, zwalnia się od podatku usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, inne niż wymienione w pkt 26, prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach.

O ile organ interpretacyjny zgodził się ze Skarżącą, że świadczone przez nią usługi szkoleniowe należy uznać za usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29) uptu, to jednak zakwestionował drugą z przesłanek zwolnienia, tj. fakt prowadzenia opisanego we wniosku szkolenia "w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach".

Sąd stwierdza, że przedstawiona przez organ wykładnia art. 43 ust. 1 pkt 29) lit. a) uptu jest wadliwa, albowiem nie uwzględnia faktu, że przedmiotowa regulacja stanowi przykład nieprawidłowej implementacji do prawa krajowego przepisu art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT, która prowadzi do bezpodstawnego zawężenia zwolnienia od podatku od towarów i usług do podatników świadczących usługi wyłącznie "w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach". Na wadliwość tej implementacji wielokrotnie wskazywały już w swoim orzecznictwie sądy administracyjne. W ślad za wyrokiem NSA z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt I FSK 1731/17, należy wskazać, że TSUE wielokrotnie w swoim orzecznictwie (np. w wyroku z dnia 15 czerwca 1989 r., 348/87) podkreślał, że pojęcia stosowane dla określenia zwolnień przewidzianych w art. 13 szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG), obecnie art. 131-137 Dyrektywy VAT, należy interpretować ściśle, ponieważ stanowią one wyjątki od ogólnej zasady, że podatek obrotowy jest nakładany na wszystkie usługi świadczone za wynagrodzeniem przez podatnika. Także przy wprowadzaniu zwolnień do krajowego porządku prawnego, jak zauważał Trybunał, należy pamiętać, że Dyrektywa VAT wyczerpująco definiuje zakres oraz rodzaje zwolnień, które we wszystkich krajach Unii Europejskiej muszą być identyczne. Obowiązek ten wynikał wprost z preambuły do szóstej Dyrektywy (motyw dziewiąty i jedenasty), zgodnie z którym dyrektywa ta miała na celu harmonizację podstawy opodatkowania VAT, a zwolnienia od tego podatku stanowią samodzielne pojęcia prawa wspólnotowego, które należy postrzegać w ogólnym kontekście wspólnego systemu VAT ustanowionego przez dyrektywę (por. wyrok TS z dnia 26 marca 1987 r. w sprawie 235/85 i wyrok TS z dnia 11 grudnia 2008 r. w sprawie C-407/07). Analogiczna intencja unijnego prawodawcy wynika z preambuły do Dyrektywy VAT (motyw trzydziesty piąty), w świetle której "Należy sporządzić wspólny wykaz zwolnień, aby umożliwić gromadzenie zasobów własnych Wspólnoty w porównywalny sposób we wszystkich państwach członkowskich".

Zgodnie z art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT, państwa członkowskie zwalniają transakcje obejmujące: kształcenie dzieci lub młodzieży, kształcenie powszechne lub wyższe, kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie, łącznie ze świadczeniem usług i dostawą towarów ściśle z taką działalnością związanych, prowadzone przez odpowiednie podmioty prawa publicznego lub inne instytucje działające w tej dziedzinie, których cele uznane są za podobne przez dane państwo członkowskie.

Nie może zatem budzić wątpliwości, że na podstawie tej normy kraj członkowski UE ma obowiązek zwolnić od podatku, m.in. kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie, łącznie ze świadczeniem usług i dostawą towarów ściśle z taką działalnością związanych, prowadzone przez odpowiednie podmioty prawa publicznego lub inne instytucje działające w tej dziedzinie, których cele uznane są za podobne przez dane państwo członkowskie.

Przy stosowaniu zwolnienia określonego na podstawie art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT, należy mieć na uwadze także treść art. 44 rozporządzenia wykonawczego. Zgodnie z tym przepisem, mającym bezpośrednie zastosowanie w każdym kraju unijnym, usługi w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania świadczone na warunkach określonych w art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT obejmują nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, jak również nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych. Czas trwania kursu w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania nie ma w tym przypadku znaczenia.

Podsumowując tę część rozważań Sąd podkreśla, że poza wskazanym zakresem, zarówno Dyrektywa VAT, jak i rozporządzenie wykonawcze, nie przewidują przy zastosowaniu omawianego zwolnienia ograniczeń o charakterze przedmiotowym.

3.6. Stosownie do art. 133 Dyrektywy VAT, państwa członkowskie mogą uzależnić przyznanie podmiotom innym niż podmioty prawa publicznego zwolnienia m.in. przewidzianego w art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT, od spełnienia, w szczególnych przypadkach, jednego lub kilku z następujących warunków:

a) podmioty, których to dotyczy, nie mogą systematycznie dążyć do osiągnięcia zysku, przy czym ewentualne zyski nie mogą zostać rozdzielone, lecz przeznaczone na kontynuację lub doskonalenie świadczonych usług;

b) podmioty te muszą być zarządzane i administrowane co do zasady bez wynagrodzenia przez osoby niezainteresowane bezpośrednio ani pośrednio, ani osobiście ani przez pośredników, wynikami takiej działalności;

c) podmioty te stosują ceny zatwierdzone przez organy władzy publicznej lub nieprzekraczające wysokości takich zatwierdzonych cen lub też, w odniesieniu do tych usług, których ceny nie wymagają zatwierdzenia, stosują ceny niższe niż pobierane za podobne usługi przez przedsiębiorstwa komercyjne podlegające VAT;

d) zwolnienia nie mogą powodować zakłóceń konkurencji na niekorzyść przedsiębiorstw komercyjnych podlegających VAT.

Podobnie, zgodnie z art. 134 Dyrektywy VAT dostawa towarów ani świadczenie usług nie korzystają ze zwolnienia przewidzianego w m.in. w art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT, w następujących przypadkach:

a) gdy nie są one niezbędne do dokonywania transakcji podlegających zwolnieniu;

b) gdy ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu dla danego podmiotu poprzez dokonywanie transakcji będących w bezpośredniej konkurencji z działalnością przedsiębiorstw komercyjnych podlegających VAT.

Zatem ustawodawca unijny w sposób enumeratywny wskazuje, od jakich warunków państwo członkowskie może uzależnić przyznanie zwolnień określonych w art. 132 Dyrektywy VAT. Sposób zredagowania art. 133 i art. 134 Dyrektywy VAT w szczególności nie wskazuje na możliwość stosowania przez państwo członkowskie ograniczeń odmiennych od przytoczonych powyżej.

Analizując w świetle powyższego treść art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a) uptu, Sąd stwierdza, że przepis ten w sposób niewłaściwy implementuje do polskiego porządku prawnego art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT. Ostatnio wymieniony przepis Dyrektywy VAT pozwala państwom członkowskim na jedynie podmiotowe zawężenie zwolnienia m.in. spornych w tej sprawie usług kształcenia i przekwalifikowania zawodowego, gdyż zwalnia odpowiednie, wymienione w nim usługi, łącznie ze świadczeniem usług i dostawą towarów ściśle z taką działalnością związanych, prowadzone przez odpowiednie podmioty prawa publicznego lub inne instytucje działające w tej dziedzinie, których cele uznane są za podobne przez dane państwo członkowskie.

Tymczasem w polskiej ustawie zwolnienie usług kształcenia i przekwalifikowania zawodowego uzależniono od uregulowania tych kwestii w "odrębnych przepisach", zawężono więc zwolnienie w oparciu o kryteria nieprzewidziane w Dyrektywie VAT.

Właściwe implementowanie przepisu art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT powinno polegać na uzależnieniu zwolnienia m.in. usług kształcenia i przekwalifikowania zawodowego od świadczenia takich usług przez podmioty, których cele uznane są przez dane państwo członkowskie za podobne do celów podmiotów prawa publicznego, a nie od uregulowania kwestii prowadzenia takich szkoleń w odrębnych przepisach.

Przedstawione powyżej stanowisko jest jednolicie prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1014/12; z dnia 12 września 2013 r., I FSK 1145/12; z dnia 22 października 2013 r., I FSK 1622/12; z dnia 3 czerwca 2014 r., I FSK 970/13; z dnia 6 września 2016 r., I FSK 392/15; z dnia 26 stycznia 2023 r., I FSK 1961/19; a także wyroki WSA: w Krakowie z dnia 10 lutego 2023 r., I SA/Kr 585/22; w Gliwicach z dnia 7 lutego 2024 r., I SA/Gl 871/23).

Z tych powodów, Sąd uznaje za zasadny zarzut skargi podnoszący naruszenie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a) uptu poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że wymogiem zastosowania zwolnienia w podatku od towarów i usług świadczonych przez Skarżącą szkoleń/kursów, jest prowadzenie ich "w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach", pomimo błędnej implementacji art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT do polskiego porządku prawnego i braku takiego wymogu w przepisach Dyrektywy VAT.

3.7. W dalszej kolejności należy zatem ustalić, czy Skarżąca w świetle przedstawionego stanu faktycznego, spełnia warunki opisane w art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT. Zbadania wymaga w szczególności, czy Skarżąca jest podmiotem prawa publicznego lub instytucją działająca w tej dziedzinie, której cele uznane są za podobne przez dane państwo członkowskie.

Z brzmienia art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT wyraźnie wynika, że zawarte w nim zwolnienie podatkowe jest skierowane do podmiotów publicznych, a także do "innych instytucji działających w tej dziedzinie, których cele uznane są za podobne przez dane państwo członkowskie".

Właśnie w ramach tej części przepisu Skarżąca upatruje możliwości zastosowania zwolnienia z podatku świadczonych przez siebie usług i tego aspektu sprawy dotyczy zasadnicza argumentacja skargi.

Dyrektywa nie definiuje też pojęcia "instytucji, której cele uznane są za podobne" do celów podmiotu publicznego. W tej kwestii wypowiedział się TSUE w wyroku z dnia 28 kwietnia 2022 r., C-612/20, stwierdzając, że w zakresie, w jakim art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT nie określa warunków ani też sposobów uznania tych podobnych celów, zasadniczo to do prawa krajowego każdego z państw członkowskich należy ustalenie zasad, według których możliwa będzie taka kwalifikacja owych podmiotów. Państwa członkowskie dysponują w tym zakresie swobodą uznania (zob. podobnie wyroki: z dnia 26 maja 2005 r., C-498/03, pkt 49, 51; a także z dnia 28 listopada 2013 r., C-319/12, pkt 37). Ponadto do sądów krajowych należy zbadanie, czy nakładając takie warunki, państwa członkowskie nie przekroczyły granic swobodnego uznania oraz przestrzegały zasad prawa Unii, a w szczególności zasady równego traktowania, która w dziedzinie VAT jest wyrażona zasadą neutralności podatkowej (wyrok z dnia 28 listopada 2013 r., C-319/12, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo).

Dodatkowo w zakresie oceny prawidłowości implementacji powyższego zwolnienia należy odwołać się do wyroku TSUE z dnia 28 listopada 2013 r. w sprawie C-319/12. W wyroku tym TSUE wskazał, że jeśli chodzi o cel, któremu służy zwolnienie przewidziane w art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT, z przepisu tego wynika, że owo zwolnienie, zapewniając bardziej korzystne traktowanie świadczenia usług edukacyjnych w zakresie podatku VAT, służy ułatwieniu dostępu do tych usług, co umożliwia uniknięcie wyższych kosztów, które wynikałyby z objęcia tych usług podatkiem VAT (zob. podobnie wyrok z dnia 20 czerwca 2002 r., C-287/00).

Zważywszy na ten cel, TSUE przypomniał, że komercyjny charakter danej działalności nie wyklucza, w kontekście art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT, aby miała ona charakter działalności użyteczności publicznej. Podobnie pojęcie "podmiot" wymienione w art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT jest co do zasady wystarczająco szerokie, aby objąć także podmioty prywatne mające cel zarobkowy (zob. wyroki: z dnia 3 kwietnia 2003 r., C-144/00, pkt 38; a także z dnia 26 maja 2005 r., C-498/03, pkt 31). W konsekwencji TSUE uznał, że art. 132 ust. 1 lit. i), art. 133 i 134 Dyrektywy VAT nie sprzeciwiają się objęciu zwolnieniem od podatku VAT usług edukacyjnych świadczonych przez podmioty niepubliczne w celach komercyjnych (pkt 34).

Zgodnie z art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT usługi edukacyjne są jednak zwolnione tylko wtedy, gdy są świadczone przez podmioty prawa publicznego o celach edukacyjnych lub przez inne instytucje działające w tej dziedzinie, których cele uznane są za podobne przez dane państwo członkowskie. Wynika z tego, że inne podmioty, czyli podmioty prywatne, powinny spełniać przesłankę celów podobnych do celów rzeczonych podmiotów prawa publicznego. Z brzmienia art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT wynika bowiem wyraźnie, że nie zezwala on państwom członkowskim na zwolnienie usług edukacyjnych wszystkich podmiotów prywatnych świadczących takie usługi, włącznie z tymi, których cele nie są podobne do celów rzeczonych podmiotów prawa publicznego (pkt 36).

Analiza art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT prowadzi więc do wniosku, że zwolnienie określone w tym przepisie odnosi się do usług kształcenia świadczonych przez instytucje w tym celu powołane, zapewniające odpowiednią jakość świadczeń, realizujące określoną politykę edukacyjną, dysponujące przy tym zasobem kadrowym oraz odpowiednią infrastrukturą. Podmioty prawa publicznego powołane przez państwo do świadczenia usług edukacyjnych lub szkoleniowych to podmioty, których zarówno powstawanie jak i późniejsze działanie jest określone przez odpowiednie przepisy prawa (ustawy, rozporządzenia) (np. szkoły, uczelnie). Podmioty takie działają na podstawie odpowiednich regulacji zarówno jeśli chodzi o działalność edukacyjną jak i inną ściśle z nią związaną. Podmioty te działają w oparciu o konkretne programy nauczania, zasady zatrudniania osób o odpowiednich kwalifikacjach i muszą spełniać odpowiednie warunki techniczne, zapewnić odpowiednią infrastrukturę. Działania te odbywają się pod kontrolą państwa, a podmioty te nie mają dowolności w kształtowaniu ogólnych zasad swego działania.

Skoro zaś ze zwolnienia od podatku mogą korzystać również inne instytucje uznane przez państwo członkowskie za mające podobne cele jak podmioty prawa publicznego, należy uznać, że instytucje takie muszą realizować cele edukacyjne podobne do tych realizowanych przez podmioty prawa publicznego.

Zatem podobne cele edukacyjne realizować będą podmioty, które świadczą usługi kształcenia zapewniające odpowiednią jakość, cenę, zakres programowy odpowiadający realizowanym celom publicznym państwa członkowskiego. Kształcenie to powinno odpowiadać standardom kształcenia odbywającego się pod kontrolą państwa. Takie stanowisko w zakresie wykładni art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a) uptu w zw. z art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT, jest prezentowane w najnowszym orzecznictwie NSA (por. wyroki z dnia: 3 lutego 2023 r., sygn. akt I FSK 1852/19; 26 stycznia 2023 r., sygn. akt I FSK 1899/19; 26 stycznia 2023 r., sygn. akt I FSK 1961/19; 23 lutego 2023 r., sygn. akt I FSK 1999/19).

3.8. Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawaj sprawy podkreślić należy, że w zaskarżonej interpretacji DKIS przyjmuje, że Skarżąca nie jest instytucją, której cele uznane są za podobne do celu edukacyjnego podmiotów publicznych bowiem:

- kształcenie nie odbywa się pod kontrolą państwa (właściwych instytucji państwowych);

- kursy nie są prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach (Skarżąca decyduje o formie i zasadach prowadzonych kursów).

Odnosząc się do tych kwestii Sąd zauważa, że bezzasadnie organ wymaga, aby Skarżąca działała pod kontrolą państwa. W orzecznictwie, na tle analizowanego przepisu, formułuje się warunek, że kształcenie powinno odpowiadać standardom kształcenia odbywającego się pod kontrolą państwa, co zdaniem Sądu orzekającego w tej sprawie nie jest tym samym.

Chodzi zatem, nie o fakt zinstytucjonalizowanej kontroli państwa nad prowadzącym szkolenie podmiotem prywatnym, ale o zrelatywizowanie jakości, ceny, czy zakresu programowego szkoleń oferowanych przez podmioty prawa publicznego i podmioty prywatne.

Z art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT nie wynika warunek, aby podmiot prowadzący szkolenie działał "pod kontrolą państwa". Omawianym zwolnieniem mogą zostać przecież objęte działające komercyjnie podmioty prywatne (por. wyrok TSUE z dnia 26 maja 2005 r., C-498/03, punkty 31 i 35). Zwolnienie od podatku uzależnione jest jedynie od podobieństwa celów. Przedstawiona w interpretacji wykładnia nie znajduje zatem oparcia normatywnego w treści Dyrektywy VAT, a wręcz wypacza jej sens. Uzyskanie lub podniesienie kwalifikacji w danym zawodzie, może stanowić cel analogiczny jak w przypadku działalności edukacyjnej prowadzonej przez podmioty publiczne. Zwolnienie od podatku jest determinowane zatem celem działalności danego podmiotu.

Odnośnie ponownie akcentowanej argumentacji DKIS, że kursy nie są prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach, zauważyć należy, że po pierwsze jak już wskazywano nie jest to warunek, od którego można uzależniać brak zwolnienia z opodatkowania, a po drugie – brak w tym zakresie stosownych regulacji prawnych może wskazywać, że również podmioty publiczne mają zbliżoną do Skarżącej swobodę w kształtowaniu chociażby programu tego rodzaju szkoleń. Nie oznacza to automatycznie, że Skarżąca nie realizuje celów podobnych do instytucji publicznych. Skarżąca w skardze podkreślała, że metodologia prowadzenia opisanych zajęć jest zbliżona do tej stosowanej np. przez uczelnie wyższe.

Mając to na uwadze Sąd uznał za uzasadniony podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT.

3.9. Reasumując, w rozpoznawanej sprawie DKIS dokonując wykładni art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a) uptu w zw. z art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT niewątpliwe błędnie przyjął, że zwolnienie od opodatkowania usług kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego świadczonych przez podmioty prywatne uwarunkowane jest ich prowadzeniem "w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach" oraz, że kształcenie to musi się odbywać pod kontrolą państwa.

3.10. Jednocześnie Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania, w tym zwłaszcza nie dopatrzył się w tym zakresie naruszeń mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, z faktu, że organ interpretacyjny nie zgodził się ze stanowiskiem Skarżącej przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i dokonał negatywnej oceny tego stanowiska nie można wnioskować, że zaskarżona interpretacja indywidualna wydana została z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów procesowych. Wykładnia DKIS i ocena, co do zastosowania w sprawie przepisu prawa materialnego jest błędna, co Skarżąca skutecznie zakwestionowała stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego. Chybione jest więc dodatkowe negowanie, błędnego na płaszczyźnie materialnoprawnej stanowiska organu, przez stawianie zarzutów naruszenia przepisów procesowych.

3.11. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ interpretacyjny, powinien uwzględnić wyżej wskazane przez Sąd przesłanki skorzystania ze zwolnienia podatkowego określonego w art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT oraz art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a) uptu. W tym kontekście DKIS powinien ocenić, czy Skarżąca prowadząc opisane we wniosku kursy kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego realizuje cele podobne do tych realizowanych przez podmioty prawa publicznego oraz czy kształcenie to odpowiada standardom kształcenia odbywającego się pod kontrolą państwa. Przy czym organ interpretacyjny powinien rozważyć, czy okoliczności przedstawione przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji są wystarczające do ich kwalifikacji prawnej, czy też Skarżąca powinna zostać wezwana do ich uzupełnienia.

3.12. Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną interpretację na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ppsa.

3.13. Konsekwencją uwzględnienia skargi stało się orzeczenie o kosztach postępowania sądowego zgodnie z art. 200 ppsa w związku z art. 205 § 4 ppsa. Na zasądzoną kwotę 697 zł złożyły się uiszczony wpis od skargi w wysokości 200 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł ustalone na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1687) oraz opłata za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielnie pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

jeszcze 4233 słowa

Przeczytaj pełną treść uzasadnienia

Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Szukasz podobnych spraw?

QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.

Wypróbuj za darmo