Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że z analizy zapisów na etykietach wyrobów, informacji z Kart charakterystyki wyrobów oraz badań laboratoryjnych zleconych przez organ kontrolny wynika, że w ich składzie występuje m.in. glikol lub gliceryna, wskazujące na możliwość wykorzystania przez konsumenta jako płyny uzupełniające do papierosów elektronicznych.
DIAS za prawidłowe uznał ustalenie, że sprzedawane przez Stronę produkty powinny zostać objęte podatkiem akcyzowym jako roztwory przeznaczone do wykorzystania w papierosach elektronicznych. W ocenie DIAS za takim ustaleniem przemawia szereg okoliczności, takich jak oferowanie produktu do sprzedaży pośród innych wyrobów tytoniowych, właściwości chemiczne substancji (skład i proporcje): mieszaniny glikolu lub gliceryny, sposób dystrybucji i charakter opakowania oraz charakter stoiska: sklep specjalizujący się w sprzedaży płynów do e-papierosów, urządzeń i akcesoriów do konsumpcji tych wyrobów.
DIAS wskazał, że pismem z 23 sierpnia 2023 r., NUS wezwał Stronę do wskazania czy od wyrobów akcyzowych, które były w posiadaniu Spółki w trakcie prowadzonej wobec niej kontroli podatkowej, został zapłacony podatek akcyzowy. Strona nie udzieliła jednak odpowiedzi na powyższe wezwanie. DIAS uznał zatem, że w sprawie brak jest dowodów, które mogą nawet pośrednio świadczyć, że doszło w odniesieniu do zakwestionowanych wyrobów akcyzowych do zapłaty od nich należnego podatku akcyzowego przez innego podatnika.
Reasumując DIAS stwierdził, że ujawnione podczas kontroli podatkowej wyroby akcyzowe Strona oferowała do sprzedaży z przeznaczeniem do użycia w papierosach elektronicznych, a tym samym stanowiły one wyrób akcyzowy w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 35 u.p.a. Wyroby te Strona oferowała w sklepach (punktach) specjalizujących się w sprzedaży wyrobów tytoniowych, ich substytutów oraz urządzeń i akcesoriów do konsumpcji tych wyrobów. DIAS podzielił stanowisko NUS, że niezbędne stało się określenie zobowiązania w podatku akcyzowym.
1. Skarżąca nie zgodziła się z powyższą decyzją DIAS i zaskarżyła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji DIAS oraz poprzedzającej ją decyzji NUS. Alternatywnie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji DIAS Strona zarzuciła:
1) naruszenie przepisów prawa procesowego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 127 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4, art. 124, art. 121 § 1 O.p., poprzez niedokonanie przez organ odwoławczy ponownego rozpoznaniu i rozstrzygnięcia sprawy a w konsekwencji sporządzenie wadliwego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, które nie odzwierciedla toku rozumowania organu odwoławczego, tj. nie zawiera ponownej, wyczerpującej oceny materiału dowodowego, analizy zarzutów i argumentacji Skarżącej zawartej w odwołaniu;
b) art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p., poprzez niepodjęcie przez organy podatkowe wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji zebranie materiału dowodowego w sposób niepełny i wybiórczy oraz dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego;
c) art. 14n § 4 pkt 2 oraz § 5 w zw. z art. 14k i art.14 m, art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 2a O.p., poprzez brak uwzględnienia przez organy podatkowe w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy podatkowej istniejącej, utrwalonej praktyki interpretacyjnej Krajowej Informacji Skarbowej, która funkcjonowała w latach 2020 - 2022 a do której Skarżąca stosowała się, i z której wynikało, że kwestionowane przez organy podatkowe produkty nie są przeznaczone do wykorzystania w papierosach elektronicznych i nie spełniają definicji legalnej płynu do papierosów elektronicznych co skutkowało naruszenie przez organy podatkowe zasady zaufania do organów podatkowych oraz zasady in dubio pro tributario;
2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
a) art. 2 ust. 1 pkt 35 u.p.a., poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że za płyn do papierosów elektronicznych można uznać aromaty, które nie są przeznaczone do wykorzystania w papierosach elektronicznych;
b) art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż zgromadzony materiał dowodowy nie dawał podstaw do zastosowania tej regulacji i opodatkowania sprzedawanych przez Spółkę produktów podatkiem akcyzowym.
3. DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
4.1. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż kontrolowana decyzja DIAS jest zgodna z prawem.
4.2. Zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie powstania obowiązku podatkowego, przedmiotem opodatkowania akcyzą jest również nabycie lub posiadanie wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości a w wyniku kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony.
W konsekwencji, już samo posiadanie wyrobów akcyzowych stanowi czynność opodatkowaną podatkiem akcyzowym. W sytuacji zaś gdy fakt ten został stwierdzony w wyniku przeprowadzonej przez odpowiedni organ kontroli, obowiązek zapłaty akcyzy powstaje w momencie stwierdzenia faktu posiadania przez dany podmiot wyrobów akcyzowych.
W stanie prawnym obowiązującym w sprawie art. 2 ust. 1 pkt 35 u.p.a. zawierał definicję płynu do papierosów elektronicznych, zgodnie z którą jest to roztwór przeznaczony do wykorzystania w papierosach elektronicznych, zarówno z nikotyną, jak i bez nikotyny, w tym baza do tego roztworu zawierająca glikol lub glicerynę.
4.3. Skarżąca, powołując się na wskazany przepis, argumentuje, że objęcie danego produktu podatkiem akcyzowym wymaga łącznego spełnienia dwóch przesłanek. Po pierwsze, produkt musi stanowić roztwór zawierający glicerynę i/lub glikol, po drugie zaś – roztwór ten musi być przeznaczony do wykorzystania w papierosach elektronicznych.
W realiach niniejszej sprawy zasadniczo nie jest sporne, że zakwestionowane produkty zawierały w swoim składzie glicerynę i/lub glikol. Spór dotyczy natomiast przeznaczenia tych produktów do użycia w papierosach elektronicznych.
Skarżąca wywodzi, że oferowane przez nią towary nie były przeznaczone do wykorzystywania w papierosach elektronicznych, co – jej zdaniem – potwierdza sposób ich ekspozycji i sprzedaży. Wskazuje, że w punktach sprzedaży wyodrębnione były regały, na których znajdowały się produkty niemające zastosowania w papierosach elektronicznych. Podnosi również, iż organy podatkowe nie uwzględniły faktu, że produkty te były sprzedawane zgodnie z przeznaczeniem nadanym im przez producentów, przy czym zarówno w kartach charakterystyki, jak i na etykietach wskazywano, że nie są to płyny ani roztwory do papierosów elektronicznych.
Skarżąca argumentuje również, że na gruncie powołanych przepisów za płyn do papierosów elektronicznych należy uznać nie tylko sam roztwór, lecz także bazę do tego roztworu zawierającą glicerynę lub glikol. Zdaniem Skarżącej, baza stanowi roztwór będący podstawą do produkcji płynu do papierosów elektronicznych, bez którego nie mógłby on powstać, a tym samym stanowi zasadniczą część składu finalnego produktu. Skarżąca podnosi jednocześnie, że wlanie do papierosa elektronicznego wyłącznie aromatu – podobnie jak samej gliceryny lub glikolu – choć technicznie możliwe, nie jest praktykowane, co jej zdaniem przemawia przeciwko uznaniu zakwestionowanych produktów za płyny do papierosów elektronicznych w rozumieniu przepisów ustawy.
Ponadto Spółka wskazuje, że nie miała wpływu na ewentualne działania podmiotów trzecich, tj. nabywców produktów, którzy mogli wykorzystywać je niezgodnie z ich deklarowanym i oznaczonym przeznaczeniem.
4.4. Odnosząc się do powyższej argumentacji zauważyć należy, że z przytoczonej ustawowej definicji płynu do papierosów elektronicznych wynika, że kluczowe znaczenie dla tej klasyfikacji miało obiektywne przeznaczenie roztworu do wykorzystania w papierosach elektronicznych, wyznaczone przede wszystkim przez określony chemiczny skład, zawartość glikolu lub gliceryny. Wykorzystanie w papierosach elektronicznych nie musiało być jedynym możliwym przeznaczeniem takiego roztworu. Jednak jeżeli roztwór o składzie opisanym w art. 2 ust. 1 pkt 35 u.p.a. był sprzedawany w punkcie handlowym (stacjonarnym, czy internetowym), oferującym papierosy elektroniczne i akcesoria do nich, to wówczas jego przeznaczenie nie tylko możliwe, ale i faktyczne polegało na wykorzystaniu w papierosach elektronicznych w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 35 u.p.a.
Dlatego w konsekwencji ustawodawca nie wprowadził żadnych dodatkowych warunków dotyczących dokumentowania, potwierdzania przy sprzedaży przeznaczenia nabywanego roztworu, zawierającego glikol lub glicerynę, do wykorzystania w papierosach elektronicznych. Ustawodawca przyjął bowiem, że roztwór, zawierający glikol lub glicerynę, sprzedawany – nabywany w punktach handlowych z papierosami elektronicznymi, akcesoriami do nich, racjonalnie rzecz biorąc, nie ma innego rzeczywistego przeznaczenia, jak do wykorzystania wyłącznie w papierosach elektronicznych.
W realiach sprawy oba te elementy definicji z art. 2 ust. 1 pkt 35 u.p.a. zostały przez organ wykazane. Skład spornych roztworów obejmował glikol lub glicerynę, a Skarżąca oferowała na sprzedaż i sprzedawała roztwory o takim składzie w ramach handlu papierosami elektronicznymi i akcesoriami do takich papierosów. Nie ma tu znaczenia, że dla tych wyrobów wydzieliła odrębny regał w punktach sprzedaży.
W stanie prawnym obowiązującym od 1 styczna 2023 r. art. 2 ust. 1 pkt 35 u.p.a. uzyskał nowe brzmienie. Ustawodawca zdefiniował płyn do papierosów elektronicznych jako roztwór przeznaczony do wykorzystania w papierosach elektronicznych, zarówno z nikotyną, jak i bez nikotyny, w tym bazę do tego roztworu zawierającą glikol lub glicerynę, przy czym roztwór uważa się za przeznaczony do wykorzystania w papierosach elektronicznych, gdy jest używany albo ze względu na jego skład i właściwości fizykochemiczne może być użyty w papierosach elektronicznych, bez względu na miejsce jego sprzedaży bądź oferowania na sprzedaż.
Ustawodawca chciał w ten sposób wyraźnie odejść od warunków sprzedaży płynu do papierosów elektronicznych, aby uszczelnić system opodatkowania akcyzą w tym zakresie.
Porównanie przytoczonych definicji płynu do papierosów elektronicznych prowadzi do stwierdzenia, że zmiana stanu prawnego od 1 stycznia 2023 r. miała charakter doprecyzowujący wolę ustawodawcy, który już wprost przypisał kluczowe, rozstrzygające znaczenie wyłącznie parametrom fizykochemicznym, które z kolei wyznaczają obiektywne właściwości i tym samym rzeczywiste, zasadnicze przeznaczenie w obrocie.
Wobec tego nie można zgodzić się ze Skarżącą, która przekonywała, że sporne aromaty, zawierające glikol, czy glicerynę, które oferowała i sprzedawała wraz z papierosami elektronicznymi, akcesoriami do nich, pozostawały poza zakresem art. 2 ust. 1 pkt 35 u.p.a.
Warto podkreślić, że skład chemiczny tych aromatów wynikał z karty charakterystyki/etykiet produktów. Ponadto w odniesieniu do płynu o nazwie ETHER, aromat mango - 40 ml, producent: S. sp. z o.o. oraz płynu o nazwie SELECT Marakuja 10 ml, producent: S. sp. z o.o., Laboratorium Celne [...] Urzędu Celno-Skarbowego w B. w wyniku przeprowadzonych badań chromatograficznych stwierdziło, że "skład próbek jest charakterystyczny dla płynu do papierosów elektronicznych. W zakresie użytych metod badawczych w próbkach stwierdzono obecność: glikolu propylenowego i gliceryny substancji o właściwościach aromatyzujących (nadających próbce właściwości zapachowo-smakowe). W badanych próbkach nie stwierdzono obecności nikotyny. Dodatkowo przeprowadzono z wynikiem pozytywnym próbę użycia badanych wyrobów w papierosie elektronicznym z wytworzeniem charakterystycznego aerozolu przypominającego dym papierosowy".
4.5. Odnośnie do argumentacji, że sporne produkty były sprzedawane zgodnie z przeznaczeniem nadanym im przez producentów, a zarówno w kartach charakterystyki, jak i na etykietach wskazywano, że nie są to płyny ani roztwory do papierosów elektronicznych, wskazać trzeba, że do oceny "przeznaczenia do wykorzystania w papierosach" nie wystarczy zamiar sprzedawcy, założenie producenta, ani ich wyobrażenie o sposobie korzystania z oferowanego wyrobu. Jak wyżej wskazano, kluczowe znaczenie ma obiektywna możliwość użycia danego produktu do palenia w papierosach elektronicznych. Przyjęcie stanowiska, że przeznaczenie wyrobu na różnych etapach obrotu i wykorzystania (producent, sprzedawca, konsument) może być inne powoduje oderwanie określenia przeznaczenia wyrobów od kryteriów obiektywnych.
Zatem Sąd uznał za prawidłowe ustalenie, że sprzedawane przez Skarżącą produkty oferowane jako aromaty spożywcze, aromaty do tytoniu, aromaty do kominków, czy też płyny do amortyzacji kart powinny zostać objęte podatkiem akcyzowym jak roztwory przeznaczone do wykorzystania w papierosach elektronicznych. Za taką oceną przemawiał szereg okoliczności takich jak: oferowanie produktów do sprzedaży pośród innych wyrobów tytoniowych, właściwości chemiczne, sposób dystrybucji (sklepy specjalizujące się w sprzedaży płynów do e-papierosów, urządzeń i akcesoriów do konsumpcji tych wyrobów). Sklepy, w których oferowano na sprzedaż wyroby akcyzowe były stricte specjalistycznym miejscem typu VAPE SHOP.
Całokształt przywołanych okoliczności – ocenianych zgodnie z art. 187 § 1 i art. 191 O.p. – potwierdzał faktyczne przeznaczenie oferowanych produktów jako płynów do papierosów elektronicznych.
Jeśli chodzi o argumentację skargi, że wskazanych aromatów nie można kwalifikować jako płynu do papierosów elektronicznych, wyjaśnić należy, że płynem do papierosów elektronicznych jest każdy roztwór przeznaczony do wykorzystania w papierosach elektronicznych. W przepisie art. 2 ust. 1 pkt 35 u.p.a. nie ma mowy o tym, że chodzi tylko o produkt finalny, który można użyć (wlać) do e-papierosa. Pojęcie "roztworu" jest szerokie, otwarte i w jego zakresie mieści się każdy płyn, o ile jest "przeznaczony do wykorzystania w papierosach elektronicznych". Opodatkowaniu podatkiem akcyzowym podlega zatem zarówno gotowy finalny produkt przeznaczony do wykorzystania w papierosach elektronicznych (gotowy do zużycia bezpośrednio w e-papierosie), a także wszelkie płyny, które przeznaczone są do wykorzystania w papierosach elektronicznych, w tym sensie, że sam konsument zużyje je do wytworzenia płynu gotowego do użycia w e-papierosie, który to płyn ma właściwości parotwórcze.
Wskazanie w definicji ustawowej płynu do papierosów elektronicznych "bazy" jako przykładu półproduktu do wytworzenia płynu do papierosów w ostatecznej, finalnej postaci pozwala na przyjęcie, że pod pojęciem "płyn do papierosów elektronicznych" należy rozumieć nie tylko wyrób w ostatecznej postaci stosowanej w papierosie elektronicznym, lecz również półprodukty służące do jego wytworzenia, pod warunkiem, że mieszczą się w definicji ustawowej, jako roztwór przeznaczony do wykorzystania w papierosach elektronicznych.
Nie budzi wątpliwości, że aromat przeznaczony jest jako dodatek, domieszka do wytwarzania płynu do papierosów, a więc nie jest produktem finalnym. Dostrzec jednak należy, że "baza do roztworu", z samej swej definicji, też nie jest produktem finalnym, a została uznana za płyn do papierosów elektronicznych.
W katalogu pojęcia "roztwór przeznaczony do wykorzystania w papierosach elektronicznych" znajduje się "baza" do tego roztworu, ale mogą znajdować się inne roztwory. Baza została wymieniona tu przykładowo, o czym świadczy użyta w przepisie fraza "w tym".
Tym samym, użyty w definicji zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 35 u.p.a. zwrot "baza" stanowi jedynie uszczegółowienie definicji tego płynu i nie wyklucza uznania innych półproduktów za wyroby akcyzowe pod warunkiem, że przeznaczone są do wytwarzania płynu do papierosów elektronicznych, co ma też miejsce w niniejszej sprawie.
4.6. Wbrew zarzutom skargi organy podatkowe zgromadziły wystarczający materiał dowodowy, pozwalający na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, przy uwzględnieniu reguł logiki i doświadczenia życiowego. W ten sposób organ zrealizował standardy określone w art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art.187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 O.p. Odmienna od stanowiska Skarżącej ocena materiału dowodowego, nie oznacza naruszenia przez organ proceduralnych zasad postępowania podatkowego.
4.7. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 14n § 4 pkt 2 oraz § 5 w zw. z art. 14k i art. 14 m, art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 2a O.p., wskazać należy, że w sprawie brak jest podstaw do wywodzenia ochrony Skarżącej wynikającej z utrwalonej praktyki interpretacyjnej. W sprawie nie doszło również do naruszenia zasady zaufania, czy też zasady in dubio pro tributario.
Przede wszystkim należy podkreślić, że w sprawie przedmiotem sporu nie jest interpretacja indywidualna, odbiegająca od utrwalonej linii interpretacyjnej, a określenie zobowiązania podatkowego, w postępowaniu podatkowym, będącym wynikiem przeprowadzonych u Skarżącej czynności kontrolnych, które wykazały, że w prowadzonych przez Skarżącą punktach oferowane były do sprzedaży wyroby akcyzowe, od których nie zapłacono podatku akcyzowego.
Pamiętać też trzeba, że interpretacje indywidualne nie stanowią źródła prawa obowiązującego, a jedynie jego urzędową interpretację, która dotyczy indywidualnego stanu faktycznego oraz zdarzenia prawnego i na mocy przepisów Ordynacji podatkowej ochrona z nich wynikająca dotyczy zasadniczo wyłącznie wnioskodawcy, wobec którego została wydana interpretacja indywidualna. Wydając interpretację indywidualną organ jak i sąd związani są przedstawionym stanem faktycznym, w opisie którego może się zdarzyć, że wnioskodawca pominie pewnie ważne okoliczności lub przedstawi je jako wiążący element stanu faktycznego.
Tym samym, skoro w ramach stanu faktycznego w powołanych interpretacjach wnioskodawcy wskazywali np., że produkty będą miały inne przeznaczenie niż do wykorzystania w papierosach elektronicznych, to organ interpretacyjny był powyższym związany.
Niezależnie od powyższego, ostateczne stwierdzenie, czy w konkretnym przypadku, dane wyroby oferowane na sprzedaż z uwagi na swój charakter, skład i właściwości, są czy też nie są, przeznaczone do wykorzystania w papierosach elektronicznych – a tym samym, czy spełniają kryterium wyrobów akcyzowych – może być dokonywane wyłącznie w ramach postępowania prowadzonego przez właściwe organy podatkowe. Organ wydający interpretację indywidualną nie dokonuje natomiast takiej oceny będąc związanym opisem stanu faktycznego. To dopiero w trakcie kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej albo postępowania podatkowego właściwy organ może badać okoliczności sprawy i przesądzić, czy nabywane i sprzedawane wyroby w konkretnym przypadku spełniają warunki uznania ich za wyroby akcyzowe, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 35 u.p.a.
Nie mogła również zadecydować o uchyleniu zaskarżonej decyzji argumentacja Skarżącej, zgodnie z którą kontrole przeprowadzone wobec Spółki w innych lokalizacjach miały potwierdzać, że posiadanie przez nią produkty powinny być sprzedawane bez obciążenia podatkiem akcyzowym. Organ wydający zaskarżoną decyzję obowiązany był bowiem działać na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów prawa, a tym samym nie był związany ustaleniami poczynionymi w toku odrębnych kontroli podatkowych prowadzonych przez inne organy podatkowe i w ramach innych postępowań.
Skoro natomiast w toku niniejszego postępowania organ ustalił, że Skarżąca była w posiadaniu wyrobów akcyzowych, od których nie została zapłacona należna akcyza, to w świetle przepisów ustawy o podatku akcyzowym nie miał on innej możliwości niż określenie wysokości zobowiązania podatkowego z tego tytułu. Okoliczność odmiennych ustaleń dokonanych przez inne organy podatkowe w innych postępowaniach nie mogła zwalniać organu z obowiązku zastosowania obowiązujących norm prawa materialnego do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.
4.8. Zaskarżona decyzja nie narusza również zasady dwuinstancyjności postępowania ani zasady przekonywania, w stopniu, który uzasadniałby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Wbrew twierdzeniom skargi, organ odwoławczy dokonał ponownego rozpoznania sprawy oraz jej merytorycznego rozstrzygnięcia, odnosząc się do istotnych zarzutów i okoliczności sprawy. Okoliczność, że argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji ma charakter zwięzły, nie oznacza sama przez się, że uzasadnienie to nie spełnia wymogów określonych w przepisach Ordynacji podatkowej.
Nie stanowi wadliwości zaskarżonej decyzji okoliczność, że organ odwoławczy dokonał zbiorczej oceny zakwestionowanych produktów. W ocenie Sądu, takie ujęcie było uzasadnione, albowiem wskazane aromaty i płyny do aromatyzacji posiadały w swoim składzie glikol i/lub glicerynę, co w sprawie nie było przedmiotem sporu. Okoliczności podnoszone przez Skarżącą, odnoszące się do deklarowanego przez producentów przeznaczenia tych wyrobów, a także sposobu ich ekspozycji i sprzedaży, dotyczyły w jednakowym zakresie wszystkich kwestionowanych produktów, a zatem mogły zostać ocenione zbiorczo.
Również informacje zawarte w kartach charakterystyki oraz na etykietach, z których miało wynikać, że nie są to płyny ani roztwory do papierosów elektronicznych, są tożsame dla wszystkich kwestionowanych produktów. Przy czym organ zasadnie w tym zakresie przyjął, że okoliczności te nie mogą decydować o nieopodatkowaniu wyrobów podatkiem akcyzowym, skoro w odniesieniu do zakwestionowanych produktów spełnione zostały ustawowe przesłanki do uznania ich za płyny do papierosów elektronicznych w rozumieniu przepisów ustawy o podatku akcyzowym.
Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie naruszeń, w szczególności takich, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Lakoniczność wywodu nie jest bowiem równoznaczna z jego wadliwością, jeżeli z treści uzasadnienia wynika tok rozumowania organu oraz motywy, którymi kierował się przy wydaniu rozstrzygnięcia.
Tym samym nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 127 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4, art. 124, art. 121 § 1 O.p.
4.9. Reasumując, zgromadzony w sprawie materiał dowody potwierdza, że Skarżąca była w posiadaniu wyrobów akcyzowych w postaci płynów do papierosów elektronicznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 35 u.p.a., znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, odnośnie do których nie ustalono, aby podatek akcyzowy został zapłacony. W konsekwencji, prawidłowo określono Skarżącej zobowiązanie w podatku akcyzowym za grudzień 2021 r. oraz styczeń i luty 2022 r. na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a.
4.10. Z powodów omówionych wyżej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest niezasadna i podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.).