Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie:
I. przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy tj.:
1. art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111), dalej jako o.p. w zw. z art. 14 § 2 o.p. poprzez wydanie interpretacji indywidualnej, niespełniającej wymogów stawianych interpretacji prawa podatkowego w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej tj. z modyfikacją stanu faktycznego przedstawionego przez Spółkę, w szczególności poprzez utożsamienie technicznej kalkulacji odsetek w systemie cash poolingu z rzeczywistą "wypłatą odsetek", co skutkowało wydaniem interpretacji z rażącym naruszeniem prawa;
2. art. 14b § 3 w zw. z art. 14k §1 o.p. poprzez wydanie interpretacji indywidualnej na podstawie stanu faktycznego odmiennego od przedstawionego przez Wnioskodawcę, mimo, że organ interpretacyjny jest obowiązany oceniać prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy i nie ma kompetencji do modyfikowania lub domniemywania faktów, które nie zostały wskazane we wniosku, co skutkowało wydaniem interpretacji, która nie rozstrzyga problemu podatkowego, z jakim zwrócił się Wnioskodawca, a w konsekwencji nie ma mocy ochronnej przewidzianej w art. 14k O.p.;
3. art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 14b § 3 o.p. poprzez wydanie interpretacji indywidualnej w oparciu o błędną analizę elementów stanu faktycznego przedstawionego we wniosku w zakresie uznania przez DKIS, że w sprawie dochodzi do kompensacji odsetek dodatnich i ujemnych, co sztucznie wpływa na podstawę opodatkowania podatkiem u źródła, mimo, że ze stanu faktycznego przedstawionego przez Skarżącą ten fakt nie wynika, wręcz przeciwnie, co skutkowało wydaniem rozstrzygnięcia w oparciu o ustalenia własne poczynione przez DKIS w oderwaniu od treści wniosku, przy jednoczesnym zaniechaniu objaśnienia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia;
4. art. 121 § 1 o.p. poprzez pominięcie jednolitej i utrwalonej praktyki interpretacyjnej organów podatkowych w zakresie opodatkowania cash poolingu, zgodnie z którą - w analogicznych stanach faktycznych - za podstawę opodatkowania przyjmowano odsetki netto, rozliczane raz w miesiącu (por. m.in. interpretacje indywidualne: 0111-KDIB1-3.4010.478.2024.2.PC z 28 października 2024 r" 0111-KDIB1-3.4010.218.2021.1.M8D z 16 sierpnia 2021 r., IPPB5/423-747/10-2/JC z 31 stycznia 2011 r.), co skutkowało stworzeniem stanu niepewności prawnej w tym zakresie i całkowitym pominięciem zasady lojalności państwa wobec obywatela oraz przewidywalności prawa podatkowego.
II. przepisów prawa materialnego tj.:
1. art. 16 ust. 1 pkt 11 w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy o CIT poprzez ich niezastosowanie, skutkujące zignorowaniem przez DKIS zasady "kasowości odsetek" wynikającej z ww. przepisu i uznaniem, że podstawą opodatkowania w podatku u źródła są odsetki skalkulowane, a nie faktycznie wypłacone przez Wnioskodawcę (lub naliczone Wnioskodawcy), mimo, że dopiero faktyczna zapłata odsetek jest wykonaniem zobowiązania i generuje po stronie Spółki obowiązek poboru podatku, a ze względu na specyfikę umowy cash poolingu, nie jest możliwe wyliczenie i zapłata podatku u źródła od odsetek, które nigdy nie zostały wypłacone (lub otrzymane), a stanowiły jedynie "wirtualną kalkulację" na potrzeby realizacji umowy, gdyż dostępu do takich danych nie ma żaden z uczestników;
2. art. 26 ust. 1 i ust. 7 w zw. z art. 3 ust. 2 i 3 pkt 5 ustawy o CIT poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że Spółka powinna pobrać i zapłacić podatek u źródła od całkowitej kwoty skapitalizowanych odsetek należnych Pool Leaderowi, tj. kwoty odsetek naliczonych i skapitalizowanych, bez pomniejszania ich o kwotę odsetek należnych Spółce od Pool Leadera, mimo, że:
- w stanie faktycznym sprawy nie dochodzi do uznania na rachunku Wnioskodawcy odsetek dodatnich i ujemnych w trakcie miesiąca, a następnie ich wzajemnej kompensaty (potrącenia) - bowiem dopiero na koniec miesiąca Spółka otrzymuje informacje o saldzie miesięcznym i wysokości odsetek ujemnych lub dodatnich, od których podatek pobrany został przez Pool Leadera lub powinien zostać pobrany przez Spółkę, zaś
- obowiązek podatkowy w podatku u źródła występuje w dacie wykonania zobowiązania, tj. wypłaty odsetek z tytułu umowy cash poolingu, a wypłacający odsetki pełni funkcję płatnika, a więc jest zobowiązany do obliczenia kwoty podatku, pobrania jej z wypłacanej należności oraz wpłacenia podatku na rachunek właściwego urzędu skarbowego;
3. art. 21 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że Spółka jest zobowiązana do zapłaty podatku u źródła od kwoty odsetek skalkulowanych należnych Pool Leaderowi, a nie od odsetek faktycznie wypłaconych/zaksięgowanych na rachunku, co skutkowałoby podwójnym opodatkowaniem tych kwot, bowiem kwota wypłacanych przez i na rzecz Pool Leadera odsetek dla Spółki jest już pomniejszona o należny podatek u źródła pobierany przez Pool Leadera.
DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W doktrynie podkreśla się, że w świetle przytoczonego przepisu sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (por. A. Kabat, Komentarz do art. 57a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI Wolters Kluwer, wyd. elektr.).
W pierwszej kolejności należy wskazać, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do poglądu prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny poglądu wyrażonego we wniosku, winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i § 2 o.p.). Kontrola sądu administracyjnego w swojej istocie polega na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny/zdarzenie przyszłe przedstawiony przez podatnika we wniosku o interpretację, i jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa.
W niniejszej sprawie istota sporu sprowadzała się do oceny prawidłowości uznania przez organ wydający interpretację, że brak jest w przepisach obowiązującego prawa podstaw do przyjęcia, by podatek u źródła od odsetek wypłacanych Pool Leaderowi należy pobrać jedynie od różnicy między odsetkami należnymi Pool Leaderowi od Skarżącej w danym miesiącu a odsetkami przysługującymi Skarżącej w danym miesiącu.
W puncie wyjścia wskazać wypada, że zakres obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych podmiotów, które nie mają w Polsce siedziby ani zarządu, wyznacza art. 3 ust. 2 ustawy o CIT. Obowiązek ten obejmuje jedynie dochody, które podatnicy ci osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie do przepisu art. 7 ust. 1 ustawy o CIT, przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b ustawy, przedmiotem opodatkowania jest przychód. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2 przychodów z tytułu odsetek, ustala się w wysokości 20% tych przychodów. Regulacja a przepisu art. 21 ust. 2 ustawy o CIT stanowi natomiast, że przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
Trafnie organ w wydanej interpretacji odwołał się do przepisu art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, zgodnie z którym osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
Trafnie także organ odwołał się do przepisu art. 26 ust. 7 ustawy o CIT, mającego zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, zgodnie z którym wypłata, o której mowa w ust. 1, 1af, 1c, 1d, 1m, 2c i 2e oznacza wykonanie zobowiązania w jakiejkolwiek formie, w tym poprzez zapłatę, potrącenie lub kapitalizację odsetek. Ich wspólną cechą jest to, że dłużnik wykonuje swoje zobowiązanie i w wyniku jego wykonania dochodzi do wygaśnięcia zobowiązania.
Zarówno wypłata, której efektem jest zapłata, jak również potrącenie, powodują skutek uregulowania zobowiązania łączącego strony stosunku prawnego. Wierzytelności będące przedmiotem potrącenia zostają poddane działaniu rachunkowemu, którego rezultatem jest wzajemne zniesienie tych wierzytelności do wysokości wierzytelności niższej.
Przypomnieć należy, że prawu polskiemu, tak jak innym porządkom prawnym, znane są dwa rodzaje potrącenia: umowne i ustawowe. Potrącenie ustawowe dokonywane przez jednostronną czynność prawną, uregulowane jest w art. 498 i nast. ustawy Kodeks cywilny. Kodeks Cywilny nie zawiera natomiast regulacji potrącenia umownego. Według powszechnie przyjętego poglądu, jest ono dopuszczalne w ramach swobody umów (art. 353 1 Kodeksu cywilnego), wedle której strony mogą dowolnie ułożyć łączący je stosunek prawny, o ile nie sprzeciwia się on jego naturze, bądź prawu lub zasadom współżycia społecznego. Pogląd ten został wyrażony m.in. w wyroku Sądu Najwyższego z 26 stycznia 2005 r., V CK 404/04., w którego tezie zauważono, że pojęcie "kompensaty" (w istocie odpowiednika potrącenia) jest tu wykorzystywane do odróżnienia potrącenia umownego od potrącenia ustawowego (art. 498 i następne Kodeksu cywilnego) i urzeczywistnia się w porozumieniu kompensacyjnym, będącym pozakodeksową umową, której podstawę prawną stanowi art. 353 1 Kodeksu cywilnego. Umowa taka umożliwia dokonywanie przesunięć majątkowych między stronami, najczęściej w wyniku przelewu wierzytelności, przejęcia oraz zwolnienia z długu i prowadzi w konsekwencji do umorzenia ich zobowiązań ze skutkiem ex nunc. Co istotne, do konstrukcji tej nie stosuje się przepisów Kodeksu cywilnego dotyczących potrącenia ustawowego. W szczególności przedmiotem umownej kompensaty mogą być wierzytelności niejednorodne, niewymagalne, przyszłe, a także wynikające z zobowiązań naturalnych, a więc niezaskarżalne (por. wyrok SN z dnia 10 listopada 2000 r., IV CKN 163/00, wyrok SN z 12 października 2005 r., III CK 90/05). W ostatnim z powołanych orzeczeń Sąd Najwyższy wskazał, że w potrąceniu umownym - które nie spełnia funkcji egzekucyjnej w takiej postaci, jak w potrąceniu ustawowym, gdzie potrącający egzekwuje swoją należność, a druga strona musi poddać skutkom potrącenia - nie jest wymagana przesłanka wymagalności wierzytelności.
Zauważyć należy, że obecnie kompensata umowna odgrywa dużą rolę w życiu gospodarczym, przyspieszając wzajemne dokonywanie rozliczeń między stronami, bez konieczności sięgania do regulacji ustawowych. Eliminując faktyczną zapłatę, powoduje identyczny skutek, jak gdyby każda ze stron spełniła swoje zobowiązanie. Jednym z rodzajów kompensat umownych jest kompensata stała, która wykorzystywana jest w sytuacjach, gdy pomiędzy stronami istnieje wiele powtarzalnych stosunków prawnych lub jeden długotrwały. Na gruncie prawa polskiego, jako przykład kompensaty stałej często wskazuje się na okresowe rozliczenie salda - niezależnie od tego, czy mowa o operacjach bankowych, czy o rachunkach prowadzonych między przedsiębiorcami pozostającymi w stałych stosunkach handlowych (por. M Pyziak-Szafnicka, potrącenie w prawie cywilnym, Kraków 2002, str. 356). Pomiędzy stronami dochodzi do zawarcia umowy, która decyduje o czasie i sposobie potrącenia istniejących między nimi wierzytelności. W wyznaczonym momencie wzajemne zarachowanie wierzytelności dokona się ex lege, bez konieczności składania dodatkowych oświadczeń stron. Brak reakcji stron na dostarczone im wzajemne saldo rozliczeniowe, jest tożsame z jego uznaniem. W konsekwencji, w powyższej konstrukcji samo umorzenie dokonuje się właśnie przez potrącenie mające swe źródło w uprzednio zawartym porozumieniu stron.
Odnosząc poczynione wyżej rozważania prawne do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że rozliczenie należności odsetkowych polegające na pomniejszeniu sumy odsetek należnych Skarżącej od Pool Leadera - jest niczym innym, jak umownym potrąceniem (kompensatą) wzajemnych wierzytelności odsetkowych. Nie ma przy tym żadnego znaczenia, że do rozliczenia w powyższym zakresie dochodzi na podstawie łączącej strony umowy cash-poolingu. Swoboda umów pozwalająca na stworzenie struktury wspólnego zarządzania płynnością finansową nie może w żaden sposób modyfikować podstawy opodatkowania, która wynika z przepisów prawa podatkowego.
Mając na uwadze przedstawioną wyżej argumentację prawną, uwzględniając treść przepisu art. 26 ust. 7 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT stwierdzić należy, że organ interpretacyjny prawidłowo uznał, iż nie ma podstaw prawnych do przyjęcia, że podstawę opodatkowania podatkiem u źródła z tytułu należności odsetkowych, w związku z uczestnictwem w systemie cash-poolingu, stanowi jedynie wynik bilansowania odsetek należnych od Skarżącej Pool Leaderowi i należnych na rzecz Skarżącej od Pool Leadera, a nie cała kwota odsetek naliczonych z tytułu generowanego w danym miesiącu salda ujemnego (tj. należnych Skarżącej).
Jak prawidłowo ujął to organ, nie można przyjąć, że podstawą opodatkowania podatkiem u źródła jest kwota odsetek płacona raz w miesiącu na rzecz Pool Leadera, gdyż jest ona już różnicą między kwotą odsetek należnych a kwotą odsetek naliczonych. Nie ma przy tym znaczenia, że jak argumentuje Skarżąca, "uregulowaniu" podlega wyłącznie skompensowana wartość odsetek. Jak sama wskazuje skarżąca, owo rozliczenie w takiej a nie innej wysokości jest rezultatem
skalkulowania wzajemnych należności i technicznego przyjęcia że wypłacie podlega jedynie kwota stanowiąca różnicę między sumą odsetek naliczonych od Skarżącej dla Pool Leadera i odsetek przysługujących Skarżącej od Pool Leadera. Ów sposób kalkulacji nie oznacza, że odsetki przypadające dla Skarżącej nie są w całości odsetkami należnymi. Zdaniem Sądu, przeciwne stanowisko oznaczałoby niedopuszczalną korzyść podatkową dla Skarżącej i stawianie jej w pozycji uprzywilejowanej w stosunku do tych podatników, którzy płacą podatek u źródła od przychodu z tytułu wypłaconych odsetek, a nie od wyniku bilansu (różnicy odsetek).
Organ wskazał w interpretacji, że "do wypłaty odsetek" dochodzi na koniec miesiąca. Suma należnych odsetek naliczonych z tytułu generowanego w danym miesiącu salda ujemnego jest kompensowana z sumą odsetek naliczonych z tytułu generowanego salda dodatniego. Od wypłaconej w ten sposób całej sumy odsetek naliczonych z tytułu generowanego w danym miesiącu salda ujemnego jako stanowiącej należność, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy, powinien zatem zostać pobrany podatek u źródła stosownie do art. 26 ust. 1 ustawy o CIT. Przez wypłatę odsetek rozumie się ich uregulowanie w jakiejkolwiek formie. Organ wskazał, że obowiązek poboru podatku "u źródła" istnieje nie tylko w momencie fizycznej zapłaty odsetek, ale również w momencie ich kapitalizacji i nie można uznać, że podstawę opodatkowania podatkiem u źródła, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, stanowić będzie różnica pomiędzy odsetkami kosztowymi oraz odsetkami przychodowymi - kapitalizacja odsetek wyłącznie w odniesieniu do ich salda.
Organ (prawidłowo) utożsamił więc wypłatę, o której mowa w art. 26 ust. 1 i ust. 7 ustawy o CIT także z "kompensatą" odsetek naliczonych z tytułu generowanego w danym miesiącu salda ujemnego z sumą odsetek naliczonych z tytułu generowanego salda dodatniego. Organ słusznie zauważył, że przez wypłatę odsetek rozumie się ich uregulowanie w jakiejkolwiek formie, a więc w tym przez potrącenie czy kapitalizację. Stanowisko organu zaprezentowane w zaskarżonej interpretacji jest więc prawidłowe.
Podsumowując stwierdzić należy, że przyjęty w ramach swobody umów sposób rozliczania należności odsetkowych między podmiotami uczestniczącymi w strukturze cash-poolingu nie może wpływać na ustalenie podstawy opodatkowania podatkiem u źródła. Trafnie więc wskazuje organ, że w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku podstawa opodatkowania podatkiem u źródła nie może być kalkulowany jako różnica odsetek kosztowych i przychodowych, lecz należy opodatkować całą kwotę odsetek należnych Pool Leaderowi bez pomniejszania ich o kwotę odsetek należnych Skarżącej od Pool Leadera.
Przepisy ustawy o CIT, w tym art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 26 ust. 1 i ust. 7 nie pozwalają na rozliczenie wyłącznie różnicy. Rację ma organ, że Podatnik podatku dochodowego od osób prawnych zobowiązany jest wykazać dla celów opodatkowania oddzielnie sumę odsetek należnych dla niego jako odsetki stanowiące przychód podatkowy oraz oddzielnie sumę odsetek należnych Pool Leaderowi jako odsetki stanowiące koszt podatkowy.
Sąd nie podzielił także stanowiska spółki odnośnie do naruszenia przepisów postępowania. Organ wskazał, jak prawidłowo ustalić podstawę opodatkowania podatkiem u źródła i wyjaśnił, że sposób kalkulacji tej podstawy zaprezentowany przez spółkę nie znajduje podstawy prawnej. Stanowisko organu jest zwięzłe, jednak czytelne i kompletne. Organ zasadnie stwierdził, że podstawa opodatkowania podatkiem u źródła nie może być kalkulowana jako różnica odsetek kosztowych i przychodowych, bowiem takiego sposobu jej ustalania nie przewidują obowiązujące przepisy.
W sprawie nie naruszono też przepisów postępowania. Zaskarżona interpretacja indywidualna zawiera wszystkie elementy określone w art. 14c Ordynacji podatkowej, w tym w szczególności ocenę stanowiska Skarżącej wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, zatem wypełnia ona dyspozycję zawartą www. przepisie. Organ nie naruszył art. 14b § 3 w zw. z art. 14k § 1 o.p. Skarżona interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego przez Skarżącą opisu stanu faktycznego i w odniesieniu do przedstawionego stanowiska Skarżącej.
Odnosząc się natomiast do powołanych przez Skarżącą interpretacji indywidualnych należy stwierdzić, że nie są one wiążące dla Organu interpretacyjnego w realiach sprawy bowiem dotyczą innych sytuacji prawno- faktycznych i w związku z tym mają zastosowanie tylko do konkretnej, indywidualnej sprawy, osadzonej w określonym stanie faktycznym i tylko w tej sprawie rozstrzygnięcie w nich zawarte jest wiążące. Podkreślenia wymaga, że obowiązkiem organu interpretacyjnego jest wskazanie prawidłowego stanowiska wraz uzasadnieniem prawnym i dlatego Organu nie obciąża obowiązek polemiki z powołanymi we wniosku o wydanie interpretacji orzeczeniami oraz interpretacjami (por. dla przykładu wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 2063/11). Podobnie, jak zwrócił na to uwagę NSA w wyroku z dnia 17 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 731/13, Organ interpretacyjny nie ma też obowiązku ustosunkowania się do wszystkich argumentów wnioskodawcy, zawartych we wniosku, gdyż do uprawnień organu należy wybór racji argumentacyjnych, które jego zdaniem będą wystarczające dla oceny merytorycznej problemu podatkowego objętego wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2014 r., I FSK 1548/13).
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał, że zarzuty sformułowane w skardze nie są zasadne. Organ dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, a wydana interpretacja spełnia wymogi określone w art. 14c oraz art. 121 § 1 o.p.
W konsekwencji Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.
Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.