Zdaniem Skarżącej, sam fakt uprzedniej rejestracji pojazdu nie powinien być przesłanką decydującą o zasadności zwrotu, ponieważ nie doszło do konsumpcji tego samochodu w Polsce. Z kolei błędna praktyka organów podatkowych i sądów administracyjnych w zakresie wykładni art. 107 ust. 1 u.p.a. uzasadnia pominięcie rocznego terminu do złożenia wniosku.
Organy podatkowe stoją natomiast na stanowisku, że w świetle art. 107 ust. 1 u.p.a. Spółka nie dochowała rocznego terminu na złożenie wniosku o zwrot, który to termin jest nieprzywracalny. Ponadto zwrot akcyzy nie przysługuje, bowiem samochód został zarejestrowany wcześniej na terytorium kraju (czasowo z urzędu), na podstawie art. 74 ust. 2 pkt 1 u.p.r.d. W tym przypadku czasowa rejestracja jest częścią procesu rejestracji pojazdu, którego celem jest trwałe dopuszczenie do ruchu pojazdu na terytorium kraju.
W tym miejscu Sąd podkreśla, że odnośnie do tożsamych zagadnień prawnych, wypowiadał się tut. Sąd m.in. w wyrokach z dnia: 10 września 2024 r. III SA/Wa 1138/24, 9 października 2024 r. III SA/Wa 1609/24, 25 kwietnia 2025 r. III SA/Wa 68/25. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stanowisko tam zaprezentowane w całości podziela. Dlatego też w uzasadnieniu orzeczenia posłuży się w znacznej części argumentacją z tych właśnie wyroków.
4.3. Zgodnie z art. 107 ust. 1 u.p.a. podmiot, który nabył prawo rozporządzania jak właściciel samochodem osobowym niezarejestrowanym wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, dokonujący dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego, ma prawo do zwrotu akcyzy na wniosek złożony właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego.
Jak stanowi art. 74 ust. 1 u.p.r.d. czasowej rejestracji pojazdu dokonuje, w przypadkach określonych w ust. 2, starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania (siedzibę) właściciela pojazdu, wydając pozwolenie czasowe i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne.
Stosownie do art. 74 ust. 2 u.p.r.d. czasowej rejestracji dokonuje się:
1) z urzędu – po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu;
2) na wniosek właściciela pojazdu – w celu umożliwienia:
a) wywozu pojazdu za granicę,
b) przejazdu pojazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
c) przejazdu pojazdu związanego z koniecznością dokonania jego badania technicznego lub naprawy.
4.4. Punktem wyjścia dla dalszych rozważań jest stwierdzenie Skarżącej (s. 6-7 skargi), że "z uwagi na fakt, że cechą definiującą podatek akcyzowy jest konsumpcyjność, zasadność zwrotu akcyzy powinna być oceniana z perspektywy dokonania (lub nie) konsumpcji towaru, a nie z perspektywy samego faktu rejestracji samochodu, która jest jedynie zabiegiem technicznym. (...) Konsumpcja to stan obiektywny – jest to zużywanie/użytkowanie czegoś. Zresztą w jasny sposób wskazuje na to sama Ustawa o podatku akcyzowym, zakładając, że akcyza jest należna w momencie dopuszczenia do konsumpcji (czyli płacona jest "z góry"), ale możliwy jest jej zwrot gdy do takiej konsumpcji nie dojdzie".
W ocenie Sądu, powyższe stanowisko Skarżącej jest błędne bowiem podatek akcyzowy – będący jednym z podatków konsumpcyjnych – to nie jest podatek związany z konsumpcją rozumianą wyłącznie jako obiektywne (faktyczne) zużycie/użytkowanie towaru. Do cech podatku konsumpcyjnego (podatku od wydatków) należy zaliczyć to, że pobierany jest w toku wydatkowania dochodu, zawarty jest w cenie nabywanych towarów i usług, ciężar ekonomiczny ww. podatku ponosi ostateczny konsument w cenie danego dobra.
Skarżąca wywodzi następnie (s. 7 skargi), że "Skoro samochód osobowy w ogóle nie był użytkowany przez Skarżącą (ani nikogo innego) na terytorium kraju (a zatem nie wystąpiła cecha determinująca akcyzę), co potwierdza chociażby przebieg pojazdu, to Skarżąca powinna mieć prawo do skutecznego domagania się zwrotu akcyzy, mimo że uprzednio dokonano jego rejestracji. Sama rejestracja samochodu osobowego nie powinna stanowić przeciwwskazania do zwrotu akcyzy".
Podkreślić należy, że obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym zasadniczo nie jest związany z faktycznym zużyciem (konsumpcją) nabytego towaru (wyrobu akcyzowego). Również zwrot zapłaconej akcyzy, wynikający z art. 107 ust. 1 u.p.a., związany jest przede wszystkim z przemieszczeniem samochodu osobowego w następstwie dokonania WDT lub eksportu i brakiem ostatecznego konsumenta w kraju, a nie okolicznością faktyczną – nieużywania samochodu osobowego. Zauważyć należy bowiem, że ww. przepisie ustawodawca nie wskazuje jako warunku zwrotu akcyzy, że samochody osobowe mają być nieużywane (brak faktycznej konsumpcji) w RP. Trafnie więc w przywołanym wyroku WSA w Warszawie z 10 września 2024 r., III SA/Wa 1138/24 zwrócono również uwagę na fakt, że podatkiem konsumpcyjnym jest również podatek od towarów i usług (VAT), gdzie przedmiotem opodatkowania jest zasadniczo odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług, a nie czynność zużycia lub użytkowania towarów lub usług.
Skoro cechą podatku konsumpcyjnego, w tym akcyzowego nie jest faktyczna/właściwa konsumpcja danego towaru lub usługi, to ustawodawca może (nie popadając w sprzeczność z cechami konstrukcyjnymi podatku konsumpcyjnego) wskazać inne okoliczności (sytuacje faktyczne lub prawne) nie będące konsumpcją faktyczną, które stanowić będą konsumpcję w rozumieniu danego aktu prawnego, a co za tym idzie określać konsumenta towaru. Powyższe "inne" określenie konsumpcji może stanowić element konstrukcyjny podatku konsumpcyjnego lub zwrotu tego podatku.
W tym miejscu przywołać należy wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej też jako "Trybunał", "TSUE", "TS") z 17 maja 2023 r. w sprawie C-105/22, P.M., ECLI:EU:C:2023:414, gdzie w tezie 42 stwierdzono, że "podatek akcyzowy od samochodów osobowych, o którym mowa w ustawie o podatku akcyzowym, nie ma charakteru podatku związanego z okresem użytkowania tych samochodów, lecz charakter podatku związanego z ich konsumpcją, która materializuje się poprzez rejestrację danego samochodu osobowego na terytorium kraju".
Zatem również TS nie utożsamia "konsumpcji samochodu osobowego" z faktycznym użytkowaniem samochodu osobowego. TS dopuszcza sytuację, w której konsumpcja (materializuje się) jest tożsama z czynnością rejestracji samochodu osobowego.
Słusznie więc zauważył WSA w Warszawie w przywołanym wyroku z 10 września 2024 r., III SA/Wa 1138/24, że "Rejestracja stała samochodu osobowego nie w s k a z u j e na konsumpcję (nie jest jej oznaką, zapowiedzią czy niedoskonałym substytutem), lecz jest – w świetle u.p.a. – r ó w n o w a ż n a konsumpcji (czy też z nią tożsama): przez rejestrację stałą dochodzi do konsumpcji".
W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie tego rodzaju rozwiązanie prawne nie stoi w sprzeczności z cechami podatku konsumpcyjnego.
Zgodnie zatem z art. 107 ust. 1 u.p.a. o zwrot podatku akcyzowego może ubiegać się, po spełnieniu pozostałych warunków, podmiot, który nabył prawo rozporządzania jak właściciel samochodem osobowym niezarejestrowanym wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Rejestracja stała samochodu osobowego jest zatem tożsama z konsumpcją w rozumieniu ww. przepisu u.p.a., a podmiot dokonujący stałej rejestracji konsumentem. Okoliczność nieużywania/nieużytkowania samochodu osobowego nie ma znaczenia, zgodnie z art. 107 ust. 1 u.p.a. Rejestracja stała nie ma więc wyłącznie charakteru technicznego, jak wskazuje Skarżąca, a stanowi konsumpcję w rozumieniu u.p.a i jest elementem konstrukcyjnym zwrotu akcyzy.
4.5. W tym miejscu zauważyć należy, że w stanie faktycznym rozpoznanej sprawy pojazd został rejestrowany czasowo z urzędu na podstawie art. 74 ust. 2 pkt 1 u.p.r.d. Podkreślić należy, że tego rodzaju rejestracja nie jest tożsama z czasową rejestracją samochodu na wniosek właściciela, o której mowa w art. 74 ust. 2 pkt 2 u.p.r.d. Rejestracja na podstawie art. 74 ust. 2 pkt 1 u.p.r.d. (rejestracja czasowa z urzędu) jest bowiem częścią procesu rejestracji pojazdu, którego celem jest trwałe dopuszczenie do ruchu samochodu na terytorium kraju.
Potwierdzenie tej wykładni można znaleźć w powoływanym już wyroku TS w sprawie C-105/22.
W wyroku tym Trybunał wskazał, że rejestrację czasową pojazdu z urzędu należy odróżnić w szczególności od rejestracji czasowej dokonanej w celu umożliwienia wywozu tego pojazdu za granicę (pkt 43).
Czasowa rejestracja samochodu na wniosek właściciela, czy to w celu jego przemieszczenia poza granicę kraju (wywóz pojazdu poza granicę), o której mowa w art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. a) u.p.r.d, czy to w celu przejazdu pojazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o której mowa w art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. b) tej ustawy, nie stanowi przeszkody do uzyskania zwrotu podatku akcyzowego od samochodów osobowych, o którym mowa w art. 107 u.p.a.
Tego rodzaju rejestracji nie można w świetle istoty podatku akcyzowego (jego zasad konstrukcyjnych) traktować jako zarejestrowania pojazdu uniemożliwiającego zwrot akcyzy na podstawie art. 107 u.p.a.
Przepis ten należy interpretować, jak wskazał TS, zgodnie z zasadą konsumpcyjności podatku akcyzowego – skoro celem podatku akcyzowego, co do zasady, jest opodatkowanie konsumpcji określonego rodzaju towarów na terenie kraju (ciężar tego podatku powinien ponieść ostateczny nabywca danego dobra, czyli konsument).
W sytuacji zatem, gdy dany pojazd samochodowy rejestrowany jest (na wniosek) jedynie czasowo, wskazuje to, że nie był on i nie jest przeznaczony do konsumpcji na terenie Polski. W konsekwencji nie ma podstaw do obciążenia takiego pojazdu akcyzą w Polsce, która nie jest i nie będzie miejscem jego konsumpcji.
W rozpoznawanej sprawie nie jest natomiast sporne, że odnośnie do pojazdu objętego wnioskiem o zwrot, dokonano czasowej rejestracji z urzędu (art. 74 ust. 2 pkt 1 u.p.r.d.), po złożeniu przez właściciela wniosku o rejestrację stałą.
Tego rodzaju rejestrację należy traktować jako równoznaczną z konsumpcją pojazdu na terytorium kraju.
Z powoływanego wyroku TS wynika bowiem, że czasowa rejestracja z urzędu pojazdu (art. 74 ust. 2 pkt 1 u.p.r.d.) stanowi zasadniczo "część zwykłego procesu rejestracji, którego celem jest definitywne dopuszczenie pojazdu do ruchu na terytorium danego kraju" i w tym sensie różni się od rejestracji czasowej dokonanej w celu umożliwienia wywozu tego pojazdu za granicę, uregulowanej w art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. a) u.p.r.d. Przy tym decyzja o dokonaniu stałej rejestracji pojazdu na terytorium kraju jest w ocenie Trybunału brzemienna w skutki, bowiem "ewentualne intencje importera dotyczące późniejszego użytkowania owego pojazdu są pozbawione znaczenia dla oceny, w świetle art. 110 Traktatu o Funkcjonowaniu UE i zasady proporcjonalności, opodatkowania tego pojazdu danym podatkiem akcyzowym oraz, w przypadku powrotnego wywozu tego pojazdu, odmowy zwrotu zapłaconego podatku. W takich okolicznościach nie można uznać za sprzeczną z zasadą proporcjonalności okoliczności, że podatnikowi podatku akcyzowego, który dokonuje wywozu danego pojazdu osobowego zarejestrowanego na terytorium tego kraju, odmawia się zwrotu zapłaconego podatku" (pkt 44-45). Podobnie więc okoliczność dokonania wywozu odnośnego pojazdu jest pozbawiona znaczenia prawnego w tej perspektywie (pkt 46).
Tym samym Trybunał dostarczył w istocie czytelnego kryterium oceny konsumpcji samochodu osobowego na terytorium kraju, z którego wynika, że okoliczność tę determinuje wybór rodzaju rejestracji, tzn. jeżeli podatnik uzyska rejestrację czasową na wniosek, w celu umożliwienia wywozu pojazdu za granicę (art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. a u.p.r.d.), uznaje się, że jego celem nie była konsumpcja pojazdu w kraju. Natomiast złożenie wniosku o stałą rejestrację pojazdu (na skutek którego organ dokonuje rejestracji czasowej z urzędu, na podstawie art. 74 ust. 2 pkt 1 P.r.d.), materializuje konsumpcję na terytorium kraju (tak m.in. w wyroku WSA w Warszawie z 25 kwietnia 2025 r. III SA/Wa 68/25).
4.6. Powyższe prowadzi do konkluzji, że przepis art. 107 ust. 1 u.p.a. należy interpretować w ten sposób, że rejestracja czasowa samochodu osobowego z urzędu, o której mowa w art. 74 ust. 2 pkt 1 u.p.r.d., uniemożliwia zwrot podatku akcyzowego na podstawie tego przepisu.
W związku z powyższym rozstrzygnięcie organów jest prawidłowe. Sąd nie dostrzega zatem wskazanych w skardze naruszeń prawa.
4.7. Ponadto Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w przywołanych wyrokach WSA w Warszawie z 10 września 2024 r., III SA/Wa 1138/24 oraz z 9 października 2024 r. III SA/Wa 1609/24 i także nie uznaje za prawidłowe stanowiska zaprezentowanego w załączonej do skargi opinii prof. Rity de la Feria, że "utożsamienie rejestracji stałej z konsumpcją ("domniemanie niewzruszalne") to szczególny środek ustanowiony w celu zwalczania oszustw podatkowych i nadużyć. Nie jest to taki szczególny środek – lecz element konstrukcji normatywnej opodatkowania akcyzą samochodów osobowych".
Odnosząc się z kolei do kwestii związanych z konkurencyjnością tzw. reeksporterów należy zauważyć, że Skarżąca w istocie nie zgadza się z poglądem, że konsumpcją jest rejestracja samochodu, a w związku z tym brak jest możliwości zwrotu akcyzy zgodnie z art. 107 ust. 1 u.p.a. W ocenie Skarżącej, konsumpcja to faktyczne używanie/użytkowanie samochodu osobowego. Nie jest to zatem problem interpretacji art. 107 ust. 1 u.p.a., którego treść jest dostatecznie jasna - wskazuje bowiem na "niezarejestrowany wcześniej na terytorium kraju samochód osobowy". Czy powyższy warunek zwrotu podatku konsumpcyjnego jest dopuszczalny? Nie jest to kwestia braku jednoznaczności przepisu, a zakresu swobody ustawodawcy w kształtowaniu norm prawa podatkowego. Sąd w niniejszym postępowaniu nie ocenia również kwestii konkurencyjności reeksporterów na warunkach zewnętrznych. Zauważyć bowiem należy, że co do zasady zwrot podatku akcyzowego jest możliwy po spełnieniu określonych warunków. Jednocześnie – w ocenie Sądu – warunek braku stałej rejestracji samochodu osobowego nie jest warunkiem nadmiernie uniemożliwiającym otrzymanie ww. zwrotu.
Należy również wskazać, że samochody osobowe nie mieszczą się w katalogu wyrobów akcyzowych podlegających opodatkowaniu akcyzą na terenie całej Unii Europejskiej (tzw. zharmonizowane wyroby akcyzowe) – tak więc już z tego względu porównanie sytuacji tzw. reeksporterów w różnych państwach członkowskich nie ma charakteru obiektywnego – musi bowiem uwzględniać przysługujący państwom członkowskich zakres swobody przy określaniu warunków oraz zakresu przedmiotowego opodatkowania podatkiem akcyzowym, co w oczywisty sposób może powodować zróżnicowanie sytuacji prawnej reeksporterów samochodów osobowych mających siedziby w różnych państwach członkowskich. Przy czym polskie przepisy u.p.a. nie wprowadzają zróżnicowania zasad opodatkowania akcyzą takich niezharmonizowanych wyrobów akcyzowych w sposób naruszający zakaz niedyskryminacji podatkowej określony w art. 110 TFUE – ewentualnie mogą stanowić przejaw dopuszczanej przez prawo UE tzw. dyskryminacji odwrotnej polskich reeksporterów (tj. "pogorszenia" sytuacji prawnej – tu: prawnopodatkowej - własnych obywateli w stosunku do podmiotów z innych państw członkowskich).
Ogólnie rzecz ujmując Skarżąca nie zgadza się z obecnym kształtem normatywnym u.p.a. Wg Spółki lepiej dla funkcjonowania rynku w ramach Unii Europejskiej byłoby, gdyby podatki wewnętrzne były zharmonizowane i gdyby akcyza była nakładana jednokrotnie (w jednym tylko państwie członkowskim), lepiej także dla branży reeksportu byłoby, gdyby od rejestracji stałej podatek należny nie był (gdyby można było otrzymać jego zwrot). Postulaty te mają jednak jawnie charakter de lege ferenda. Niezgoda podatnika na obecny kształt normatywny ustawy nie implikuje, że ustawa jest sprzeczna z normami wyższego rzędu (normami prawa Unii lub polskiej Konstytucji). Także swoiście rozumiana kolizja między komercyjną potrzebą (w tym przypadku – potrzebą rejestracji stałej) a ustawą podatkową nie może i nie powinna być rozwiązywana przez przyznanie prymatu komercyjnej potrzebie – przez uznanie, że podatek jest nienależny. Obowiązek zapłaty podatku nie jest sam w sobie szkodą; ciężar podatku zostaje wkalkulowany w rachunek ekonomiczny prowadzonej działalności gospodarczej.
4.8. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy Skarżąca nie spełniła również kolejnej spośród wymienionych w art. 107 ust. 1 u.p.a. przesłanek otrzymania zwrotu, a mianowicie wniosek o zwrot podatku akcyzowego złożyła już po upływie terminu jednego roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej. W ocenie Sądu, zgodzić się należy z DIAS, że roczny termin na złożenie wniosku o zwrot akcyzy określony w art. 107 ust. 1 u.p.a. ma charakter materialny, co oznacza, że jest nieprzywracalny, a jego przekroczenie wiąże się z utratą prawa uzyskania zwrotu akcyzy.
Przypomnieć należy, że terminem prawa materialnego jest okres, w którym może nastąpić ukształtowanie praw lub obowiązków podmiotu w formie autorytatywnej konkretyzacji normy prawa materialnego lub bezpośrednio z mocy prawa. Terminem procesowym jest zaś okres do dokonania czynności procesowej przez podmioty postępowania. Przywrócone mogą być terminy proceduralne zarówno te mające charakter terminów ustawowych, jak i terminów wyznaczonych. Terminy materialnoprawne mogą być przywrócone przepisem ustawy, a przez organ administracji jedynie wówczas, gdy możliwość taką przewidują przepisy szczególne. Uchybienie terminu materialnego wywołuje skutek w postaci wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym lub wywołuje skutek prawny materialnej trwałości ukształtowanych praw przez wyłączenie dopuszczalności uchylenia decyzji (postanowienia).
W świetle powyższego wskazać trzeba, że złożenie wniosku wraz z wymaganymi dokumentami w terminie określonym w przepisie art. 107 ust. 1 u.p.a. było jednym z warunków realizacji uprawnienia Skarżącej do uzyskania zwrotu podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego. Tym samym, w ocenie Sądu, termin wskazany w art. 107 ust. 1 u.p.a. ma charakter terminu prawa materialnego. Wskazuje bowiem czas, w jakim podmiot obowiązany jest dokonać czynność (złożyć wniosek), której dokonanie w tym czasie, przy spełnieniu innych warunków, spowoduje uzyskanie zwrotu akcyzy, zaś niedokonanie tej czynności spowoduje odmowę zwrotu.
Podkreślić więc należy, że już samo złożenie przez Skarżącą wniosku w dniu 18 stycznia 2024 r., w sytuacji dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu w dniu 10 stycznia 2023 r., było wystarczającym powodem wydania decyzji odmownej w sprawie.
Odnosząc się do argumentacji skargi należy mieć na uwadze, że Spółka w zakreślonym przez normę wynikającą z art. 107 ust. 1 u.p.a. terminie, pomimo braku przeszkód prawnych i faktycznych, nie występowała z wnioskiem o zwrot podatku akcyzowego. Skarżąca wskazywała, że kierowała się wiedzą co do praktyki orzeczniczej organów podatkowych i sądów administracyjnych, które w okresie, kiedy Spółka była uprawniona do złożenia wniosku na podstawie art. 107 ust. 1 u.p.a. odmawiały zwrotu akcyzy i była to powszechna praktyka.
W ocenie Sądu, wbrew argumentacji skargi, ani treść art. 107 ust. 1 u.p.a., ani praktyka organów podatkowych i sądów administracyjnych w omawianym zakresie nie uzależniła możliwości występowania przez podatników o zwrot akcyzy od braku rejestracji samochodów osobowych. Co najwyżej można przyjąć, że brak spełnienia przesłanki niezarejestrowania pojazdu na terytorium kraju mógł stać się powodem wydania decyzji odmownej organów podatkowych i w konsekwencji wydania wyroku sądu administracyjnego oddalającego skargę. W praktyce więc tak decyzje organów podatkowych, jak też wyroki sądów administracyjnych, nie tyle mogły pozbawiać podatników prawa do złożenia wniosku przed upływem terminu od dnia dokonania WDT oraz eksportu, lecz do uzyskania uprawnienia zwrotu akcyzy. Sąd raz jeszcze pragnie podkreślić, że żaden z przepisów polskiego porządku prawnego, w szczególności art. 107 ust. 1 u.p.a., nie ograniczył Skarżącej w złożeniu wniosku o zwrot akcyzy w rozpatrywanej sprawie z zachowaniem rocznego terminu.
Uchybienie to leżało zatem wyłącznie po stronie Spółki.
Podkreślenia też wymaga, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem TS ograniczenie możliwości skorzystania przez podatnika z przewidzianych w prawie krajowym środków prawnych poprzez wprowadzenie rozsądnych terminów pod rygorem prekluzji w interesie pewności prawa jest zgodne z prawem Unii (tak wyrok z dnia 21 grudnia 2016 r., w sprawach połączonych C-154/15, C-307/15 i C-308/15, Gutiérrez Naranjo i in.). Ocena, czy krajowy środek prawny spełnia ww. zasady prawa unijnego należy do sądu krajowego w świetle okoliczności rozpatrywanej sprawy (tak wyrok TSUE z dnia 12 lutego 2015 r. w sprawie C-662/13, Sugicare).
Sąd orzekający w sprawie stoi na stanowisku, że określony w art. 107 ust. 1 u.p.a. roczny termin na złożenie wniosku o zwrot akcyzy od samochodu osobowego, liczony od dnia dokonania WDT albo eksportu tego samochodu osobowego, jest terminem rozsądnym i wystarczającym na skompletowanie dokumentacji niezbędnej do złożenia wniosku zgodnie z art. 107 ust. 3 i 4 u.p.a., tj. potwierdzającej dokonanie WDT albo eksportu (w szczególności: dokumenty przewozowe, celne, faktura i specyfikacja dostawy oraz inne dokumenty handlowe związane z WDT albo eksportem, a także dowód zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub faktura z wykazaną kwotą akcyzy oraz dokumenty potwierdzające dokonanie WDT albo eksport).
Niezłożenie przez Spółkę wniosku o zwrot akcyzy w zakreślonym w art. 107 ust. 1 u.p.a. terminie, Sąd postrzega jako wybór Spółki związany z ryzykiem nieodzyskania podatku, nie może być to jednak utożsamiane z faktyczną niemożnością skorzystania z uprawnienia.
Na marginesie zaznaczyć też należy, że powoływanie się na jednolitość orzecznictwa sądowego w zakresie przesłanki rejestracji jako warunkującej zwrot akcyzy w związku z WDT czy eksportem aut osobowych jest o tyle chybione, że jak wynika z ogólnodostępnej bazy orzeczeń sadów administracyjnych od sierpnia 2020 r. zapadały już wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu prezentujące odmienną interpretację art. 107 ust. 1 u.p.a.
Jednocześnie zdaniem Sądu, powoływane przez Spółkę wyroki Trybunału, które miałyby wskazywać, że wadliwa praktyka krajowa polegająca na odmiennej od oczekiwanej przez Skarżącą wykładni i stosowaniu przepisów powinna powodować pominiecie rocznego terminu z art. 107 u.p.a., zapadły w innych stanach faktycznych i prawnych. Przywołane orzeczenia TS z dnia 8 września 2011 r., C-89/10, C-96/10 czy z dnia 14 października 2020 r. C-677/19 odnosiły się bowiem do sytuacji, w których w porządkach krajowych nie dokonano prawidłowej transpozycji regulacji unijnych, co skutkowało pozbawieniem podatnika możliwości skorzystania z uprawnień przysługujących mu na gruncie prawodawstwa unijnego, a podatki pobrane zostały niezgodnie z prawem UE. Również inna sytuacja miała miejsce w szeroko powoływanym przez Spółkę wyroku TS z dnia 15 października 2020 r. w sprawie C-335/19, w którym Trybunał zakwestionował dwa warunki skorzystania z "ulgi na złe długi" przewidziane w art. 89a polskiej ustawy o podatku od towarów i usług. TS wskazał, że dwa warunki zawarte w tym przepisie wychodzą poza ramy dyrektywy unijnej, czyniąc polską regulację bardziej restrykcyjną niż pozwalają na to przepisy unijne. Powyższe faktycznie, tak jak wskazywała Spółka, skutkowało uznaniem w orzecznictwie sądów administracyjnych, że termin na skorzystanie z ulgi na złe długi powinien zostać pominięty lub rozpocząć bieg dopiero po opublikowaniu wyroku Trybunału w sprawie C-335/19. Orzecznictwo sądu krajowego zapewniało w ten sposób efektywność tego wyroku TS w polskim porządku prawnym.
Podkreślić należy, że w rozpoznawanej sprawie otoczenie prawne jest zupełnie inne. W przywoływanym w sprawie wyroku TS z dnia 17 maja 2023 r. C-105/22 Trybunał orzekł, że prawo pierwotne Unii, a w szczególności art. 110 akapit pierwszy TFUE, a także zasady jednokrotności poboru podatku akcyzowego i proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, które w przypadku wywozu samochodu osobowego zarejestrowanego w danym państwie członkowskim nie przewiduje zwrotu, w wysokości proporcjonalnej do okresu użytkowania owego samochodu na jego terytorium, podatku akcyzowego zapłaconego od tego samochodu w tym państwie członkowskim. W tezach 44 i 45 TSUE wyraźnie zaakceptował warunek braku rejestracji jako nienaruszający regulacji unijnych.
Z powyższych względów, zdaniem Sądu, powoływanie się przez Skarżącą na wskazane orzecznictwo TS w zakresie możliwości pominięcia rocznego terminu z art. 107 ust. 1 u.p.a. nie może odnieść zamierzonego przez Spółkę skutku.
4.9. Reasumując, skoro rejestracja pojazdu dokonana na podstawie art. 74 ust. 2 pkt 1 u.p.r.d. wyklucza zwrot, a dodatkowo Skarżąca uchybiła rocznemu terminowi do wniesienia wniosku o zwrot podatku, organy podatkowe zgodnie z prawem odmówiły Skarżącej zwrotu akcyzy.
4.10. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób lub w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, w tym nie narusza tak przepisów wskazanych w skardze.
4.11. Sąd oddalił skargę w całości na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935).