Wyrok WSA z dnia 08 stycznia 2026, sygn. III SA/Wa 1450/25

Zgodnie z art. 70 § 4 O.p, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Dyrektor IAS wyjaśnił dalej, że ustawowy termin przedawnienia należności z tytułu podatku VAT za 1/2019 r. -11/2019 r. przypadał na 31 grudnia 2024 r., natomiast należności z tytułu podatku VAT za 12/2019 r. przypadał na 31 grudnia 2025 r. Dnia 23 grudnia 2024 r., tj. po wszczęciu egzekucji administracyjnej, Bank M. S.A. przekazał na konto organu egzekucyjnego kwotę w łącznej wysokości 545.073,19 zł, która pokryła dochodzą na podstawie tytułów wykonawczych z 20 grudnia 2024 r. należność wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnym. Zobowiązanie z tytułu podatku VAT za 2019 r. wygasło na skutek zapłaty, co oznacza, że w dacie wyegzekwowania dochodzonego zobowiązania podatkowego, należność z tytułu podatku VAT za 2019 r. nie była przedawniona.

Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego błędnego wystawienia ww. tytułów wykonawczych poprzez brak zamieszczenia klauzuli organu egzekucyjnego o skierowaniu ich do egzekucji administracyjnej, organ odwoławczy wyjaśnił, że powyższa kwestia nie podlega rozpatrzeniu w postępowaniu wszczętym w trybie art. 33 § 2 u.p.e.a. Może być natomiast przedmiotem rozpatrzenia w postępowaniu wszczętym na podstawie art. 59 § 1 pkt. 3 u.p.e.a.

Podobnie sytuacja wygląda w przypadku podnoszonej przez Spółkę kwestii dotyczącej wadliwości zastosowanych środków egzekucyjnych, poprzez czterokrotne zajęcie tych samych kwot. Powyższe podlega bowiem rozpatrzeniu w trybie skargi na czynności egzekucyjne, składanej na podstawie art. 54 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

Dyrektor IAS, korzystając z uprawnień wynikających z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji z [...] lutego 2025 r., uzupełniając jednocześnie jego podstawę prawną, poprzez dodanie do art. 33 u.p.e.a, § 2 pkt 1, 2 lit. a i c, 4 oraz 5, oraz wskazując, że zmiana podstawy prawnej decyzji (postanowienia) przez organ odwoławczy jest możliwa, w celu jej uściślenia lub poprawienia, jednak w ramach postępowania w przedmiocie prowadzonym przez organ I instancji. Nie może natomiast zmiana ta prowadzić do przekwalifikowania przedmiotu sprawy, a tym samym wydania rozstrzygnięcia odwoławczego w sprawie innej, aniżeli prowadzonej przez organ I instancji, tj. w sprawie nowej

Na postanowienie organu odwoławczego z [...] kwietnia 2025 r. Skarżąca, pismem z 20 maja 2025 r., złożyła skargę do tutejszego Sądu, zarzucając mu naruszenie:

- art. 33 § 2 pkt 1-6 u.p.e.a., polegające na wadliwym nieuznaniu podniesionych zarzutów;

- art. 34 § 2 u.p.e.a., polegające na wadliwym oddaleniu zarzutów zamiast ich uznaniu;

- art. 33 § 2 pkt 1; pkt 2 lit a-c, pkt 3, pkt 4; pkt 5 i pkt 6 lit a-c u.p.e.a., poprzez błędne nieuznanie podnoszonych zarzutów;

- art. 29 § 1-2a u.p.e.a., poprzez pominięcie istoty tego przepisu oraz brak jego zastosowania przez organy egzekucyjne w obu instancjach;

- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, z późn. zm.), poprzez wadliwe utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji.

Mając na uwadze powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora IAS oraz - stosownie do art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, z późn. zm.) - o uchylenie postanowienia organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W wyniku takiej kontroli decyzja/postanowienie może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 o.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy.

Jednakże, zgodnie art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Złożona w niniejszej sprawie skarga, pomimo wniosku strony o rozpoznanie sprawy na rozprawie, została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Skierowanie sprawy na rozprawę nie jest automatycznym efektem złożenia wniosku w tym przedmiocie. Dlatego też, pomimo że skarżąca wniosła o rozpoznanie skargi na rozprawie, to uwzględniając treść art. 122 p.p.s.a., powyższy wniosek nie wiązał sądu orzekającego w sprawie, co oznacza, iż możliwe było skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne (tak też B. Dauter w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z komentarzem pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2015 r. str. 527; także np. wyrok WSA w Krakowie z 9 maja 2016 r., sygn. akt II SAB/Kr 59/16). W niniejszej sprawie obie strony sporu w sposób kompleksowy uargumentowały swoje stanowisko w pismach procesowych w toku postępowania administracyjnego i sądowego, dlatego też Sąd uznał, że nie było podstaw do skierowania sprawy do rozpoznania na posiedzeniu jawnym.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Podkreślić należy, że podstawy zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym zostały precyzyjnie określone w ustawie. Nie jest zatem tak, że zarzuty mogą być wykorzystywane jako sposób kwestionowania przez zobowiązanego wszelkich aspektów prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Dla porządku wskazać należy zatem, że katalog zarzutów do postępowania egzekucyjnego stanowi enumeratywny zbiór zawarty w art. 33 § 2 pkt 1-6 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem, podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej może być:

1) nieistnienie obowiązku;

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3) błąd co do zobowiązanego;

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Stosownie do art. 34 § 2 u.p.e.a. wierzyciel wydaje postanowienie, w którym:

1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej;

2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej

a) w całości,

b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut;

3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli:

a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym,

b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.

Biorąc pod uwagę treść pisma strony z 8 stycznia 2025 r., organ prawidłowo zidentyfikował zakres sformułowanych przez stronę zarzutów i uznał, że należy rozpatrzyć zarzuty wniesione na podstawie art. 33 § 2 pkt 1, 2 lit a i c, 4 oraz 5 u.p.e.a.

Choć skarżąca zarzuca "wygaśnięcie, nieistnienie, a także przedawnienie" obowiązku, to jednak nie wskazuje, z jakimi okolicznościami faktycznymi wiąże spełnienie tych przesłanek.

Zasadnie zatem organ wyjaśnił skarżącej, że nieistnienie obowiązku, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał (np. z mocy prawa) albo nie wydano/nie wysłano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana/wysłana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł z powodu wykonania lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa. Podstawą wystawienia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. tytułów wykonawczych z 20.12.2024 r., była natomiast wydana przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. decyzja z [...] 12.2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w B. z .[...] 06.2024 r. Decyzja ta stała się ostateczna, a zobowiązania w niej określone wymagalne.

Z uwagi na brak uregulowania podatku określonego w ww. decyzji wymiarowej, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. [...] 12.2024 r. wystawił wskazane w postanowieniu tytuły wykonawcze, a następnie wszczął egzekucję. Postępowanie egzekucyjne wszczęte zostało zatem prawidłowo, gdyż dotyczyło istniejącej, wymagalnej i nieuregulowanej, na dzień wystawienia tytułów wykonawczych, kwoty zobowiązania podatkowego.

W tytułach wykonawczych z 20.12.2024 r., w części D Wierzyciel wskazał akty normatywne oraz przepisy prawa, z których wynika egzekwowany obowiązek - "Ordynacja podatkowa (...), Art. 99 ust. 12 w zw. z art. 103 ust. 1 i art. 99 ust. 1 ustawy (...) o podatku od towarów i usług." Jako rodzaj należności pieniężnej wskazał: "Podatek VAT z okresów miesięcznych". Podał również orzeczenie będące podstawą prawną obowiązku tj. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z [...]12.2024 r. nr [...] oraz stawkę odsetek na dzień wystawienia tytułów wykonawczych -14,5 % Dodatkowo wskazane w części D1 – D11 tytułu wykonawczego nr [..] oraz części D1 tytułu wykonawczego nr [...] wysokości dochodzonych należności pieniężnych oraz okresy za które są one dochodzone, odpowiadają tym ustalonym w ww. decyzji wymiarowej, jako dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku VAT w wysokości 100 % kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego wynikającego z obniżenia kwoty podatku za 1/2019 r. - 12/2019 r., co organ szczegółowo opisał w zaskarżonym postanowieniu.

W konsekwencji w powyższym zakresie zarzuty spółki nie mogły zostać uznane za uzasadnione.

Nie jest także zrozumiałe, dlaczego spółka uważa, że doszło do wygaśnięcia obowiązku w jakikolwiek sposób, w tym na skutek przedawnienia. Jak wyjaśniono w skarżonym postanowieniu, zgodnie z art. 70 § 1 O.p., termin przedawnienia zobowiązań wynosi 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zgodnie z art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

Podstawowy termin przedawnienia należności z tytułu podatku VAT za 1/2019 r. - 11/2019 r. przypadał na 31.12.2024 r., natomiast należności z tytułu podatku VAT za 12/2019 r. przypadał na 31.12.2025 r.; jednak 23.12.2024 r., tj. po wszczęciu egzekucji administracyjnej, Bank M. S.A. przekazał na konto organu egzekucyjnego kwotę w łącznej wysokości 545.073,19 zł, która pokryła dochodzą na podstawie tytułów wykonawczych z 20.12.2024 r. należność wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnym. Zobowiązanie z tytułu podatku VAT za 2019 r. wygasło na skutek zapłaty. Rację ma zatem organ, że w dacie wyegzekwowania dochodzonego zobowiązania podatkowego, należność z tytułu podatku VAT za 2019 r. nie była przedawniona.

Przechodząc do dalszych zarzutów wskazać należy, że formułując zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia i przepisu prawa skarżąca spółka abstrahuje od istoty tego zarzutu (w postępowaniu egzekucyjnym) i aktualnej treści art. 33 u.p.e.a.

Przypomnieć wiec należy, że istotą owego zarzutu jest określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu.

Zarzut ten dotyczy zatem po pierwsze rozbieżności między treścią obowiązku podaną w tytule wykonawczym a treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia (decyzji) stanowiącego podstawę wystawienia tego tytułu. Źródłami obowiązków podlegających egzekucji administracyjnej są, m.in. decyzje, postanowienia i inne orzeczenia właściwych organów. Aby powołać się na ten zarzut, należy wykazać rozbieżność między obowiązkiem wynikającym z decyzji a obowiązkiem egzekwowanym. Organy w tej sprawie wykazały, że obowiązki te pokrywają się. Nie jest natomiast zupełnie zrozumiałe, co miał na myśli autor zarzutów twierdząc, że miało miejsce "określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego ze wskazanych w TW podstaw przepisów prawa za egzekwowany okres, co oznacza naruszenie zasadności i podstaw do wydania tytułu wykonawczego w kontekście do aktu prawnego, który jest podstawą odniesienia się do wysokości zobowiązania podanego w TW za egzekwowany okres jak i narusza to przepisy prawa dotyczące powstania obowiązku oraz zobowiązania za ten okres".

Należy zatem wyjaśnić, że niezależnie od podstawy konkretnej egzekucji, a więc niezależnie od tego, czy jest to akt indywidualny, akt generalny czy określony przepisami prawa dokument, w przypadku przesłanki wskazanej w art. 33 § 2 pkt 2 u.p.e.a. mowa jest o błędzie co do przedmiotu postępowania egzekucyjnego, polegającego na przymusowym wykonaniu obowiązku innej treści, niż obowiązek określony w akcie (bądź przepisie prawa) stanowiącym podstawę egzekucji administracyjnej.

Organ zasadnie wyjaśnił skarżącej, że za nieuzasadniony należy uznać zarzut z art. 33 § 2 pkt 2 lit c) u.p.e.a., tj. określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, gdyż jak wyżej wyjaśniono, dochodzony przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. obowiązek podatkowy wnika z decyzji wymiarowej, a nie przepisu prawa. Tym samym powyższa norma prawna nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

W ocenie Sądu, w ramach zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym nie istnieje możliwość wytykania błędów w tytule wykonawczym. Okoliczności te mogły stanowić podstawę zarzutu w poprzednim stanie prawnym w oparciu o art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., jednakże przepis ten w sposób zasadniczy zmieniono z dniem 30 lipca 2020 r. Jednocześnie dokonano zmiany art. 59 u.p.e.a., zgodnie z którym między innymi postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części w przypadku niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 (§ 1 pkt 3).

Wskazywane przez stronę niedokładności tytułu, czy inne występujące w jej przekonaniu jego wady formalne, nie mogą być podstawą zarzutu opartego na podstawie art. 33 u.p.e.a. Z pewnością okoliczności podnoszone przez stronę nie świadczą o określeniu obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, czy z przepisu prawa. W obecnym stanie prawnym niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów, o których mowa w art. 27 u.p.e.a., jest podstawą umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 u.p.e.a. i może stanowić podstawę wniosku w tym zakresie.

W ocenie Sądu, na podstawie obecnie obowiązującego art. 33 u.p.e.a. nie może być podstawą zarzutu wszczęcie egzekucji na podstawie wadliwie sporządzonego tytułu wykonawczego. Tymczasem autor skargi w zasadzie nie odnosi się w skardze do tych kwestii merytorycznych, które mogą być przedmiotem zarzutów w świetle jednoznacznej treści analizowanego przepisu, posługując się jedynie ogólnikami niepopartymi jakąkolwiek analizą czy faktami ("przedawnienie, wygaśnięcie oraz nieistnienie obowiązku", "określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego ze wskazanych w TW podstaw przepisów prawa za egzekwowany okres, co oznacza naruszenie zasadności i podstaw do wydania tytułu wykonawczego w kontekście do aktu prawnego, który jest podstawą odniesienia się do wysokości zobowiązania podanego w TW za egzekwowany okres jak i narusza to przepisy prawa dotyczące powstania obowiązku oraz zobowiązania za ten okres"), a koncentruje się na kwestiach wykraczających poza postępowanie prowadzone w ramach zarzutów, tj. na klauzuli o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji, podpisie na tytule wykonawczym czy dacie, "procedurach w organie egzekucyjnym" w zakresie "czynności wystawienia zajęcia egzekucyjnego".

Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem prawnym służącym do zarzucania organowi konkretnych nieprawidłowości szczegółowo wskazanych w art. 33 u.p.e.a. Tymczasem autor skargi abstrahuje od treści tego przepisu i wyraża swoje niezadowolenie odnoszące się do wszelkich możliwych aspektów postępowania egzekucyjnego, począwszy od wad tytułu wykonawczego po nieprawidłowe dokonywanie czynności egzekucyjnych. Pomimo prawidłowego wyjaśnienia przez organ egzekucyjny, jakie środki ochrony prawnej przysługują stronie w związku z poszczególnymi uchybieniami, skarżąca nadal nie podając podstawy prawnej swoich oczekiwań, kwestionuje poprawność wydanego w sprawie postanowienia.

Odnosząc do kwestii błędnego wystawienia ww. tytułów wykonawczych, poprzez brak zamieszczenia klauzuli organu egzekucyjnego o skierowaniu ich do egzekucji administracyjnej oraz wadliwości zastosowanych środków egzekucyjnych poprzez czterokrotne zajęcie tych samych kwot, organ prawidłowo wyjaśnił, że nie podlegają one rozpatrzeniu w trybie zarzutów składanych na podstawie art. 33 § 2 u.p.e.a. Mogą być natomiast przedmiotem rozpatrzenia w postępowania wszczętym odpowiednio: na podstawie art. 59 § 1 pkt. 3 u.p.e.a. (umorzenie postępowania egzekucyjnego) oraz na podstawie art. 54 § 1 pkt 1 u.p.e.a. (skarga na czynności egzekucyjne). W ramach postępowania egzekucyjnego zobowiązany posiada ochronę prawną na każdym jego etapie. Postępowanie zrzutowe nie może być traktowane jako uniwersalny środek zaskarżenia w ramach którego można podnosić kwestie podlegające rozpoznaniu w odrębnych trybach postępowania.

Organ odwoławczy prawidłowo w tej sprawie wyjaśnił również, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułów wykonawczych, stosownie do § 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia, nie miał obowiązku doręczania zobowiązanej Spółce upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. Egzekwowane należności pieniężne z tytułu podatku VAT za 2019 r. zostały bowiem określone w ostatecznym orzeczeniu, tj. decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z [...] 12.2024 r. nr [...], a obowiązek uiszczenia dochodzonej należności wynika z mocy prawa.

Pełnomocnik reprezentujący spółkę nie wskazał na żadnym etapie postępowania, w czym upatruje przedawnienia, nieistnienia i wygaśnięcia zobowiązania, określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego ze wskazanych w tytułach wykonawczych podstaw przepisów prawa za egzekwowany okres, a także błędnego naliczenia odsetek co do okresu i wysokości/stawek ich naliczania.

Organ wyjaśnił i wskazał, że egzekwowany obowiązek określono zgodnie z decyzją, zaś odsetki naliczono zgodnie z właściwymi stawkami odsetek, natomiast w tytułach wykonawczych wierzyciel podał aktualną na dzień ich wystawienia, stawkę odsetek, zaś obliczając ich wysokość uwzględnia stawki obowiązujące w każdym roku podatkowym.

Końcowo odnosząc się do zarzutu naruszenia w sprawie art. 29 u.p.e.a. należy wskazać, że okoliczność, czy tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 u.p.e.a. kontroluje organ egzekucyjny i w razie stwierdzenia, że został wystawiony z naruszeniem powyższego przepisu, nie przystępuje do egzekucji, zawiadamiając o tym wierzyciela (art. 29 § 2 pkt 3 u.p.e.a.). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Dla rozstrzygnięcia zasadności omawianego zarzutu istotnym jest natomiast fakt, że przepisy u.p.e.a. nie przewidują zarzutu opartego na niespełnieniu w tytule wykonawczym wymogów przewidzianych w art. 27 tej ustawy. W sytuacji zaś prowadzenia egzekucji w oparciu o tytuł wykonawczy niespełniający wymogów określonych w art. 27, organ egzekucyjny może umorzyć postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a.

Mając na uwadze powyższe, nie stwierdziwszy naruszeń prawa zarzucanych w skardze ani żadnych innych z urzędu, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.