W motywach skargi akcentowano po pierwsze nieczytelny dla strony charakter uzasadnienia zaskarżonej interpretacji, w której potwierdzono kompleksowy charakter usługi strony, a mimo to dokonano jej podziału na usługę opieki oraz usługi towarzyszące w ramach organizacji obozów (turystyczne). Przede wszystkim jednak, zdaniem strony, spełniając wymogi organizacji usługi przewidziane w ustawie o systemie oświaty wnioskodawca zarazem spełnia warunki zwolnienia podatkowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując co do istoty ocenę wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu (por. s. 10 i n.).
Na rozprawie przed tut. Sądem w imieniu strony nikt się nie stawił; pełnomocnik organu popierał stanowisko wyrażone w spornej interpretacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Istota sporu zasadza się na błędnej, w ocenie skarżącej, a dokonanej w spornej interpretacji próbie rozróżnienia między usługami opieki, a usługą turystyczną. Nie jest ono "zerojedynkowe", bowiem w zakres "usług opieki nad dziećmi i młodzieżą" mogą wchodzić czynności i świadczenia, które składają się na usługę turystyki. Usługa opieki z definicji może obejmować świadczenia turystyczne, skoro ustawa podatkowa odsyła w tym zakresie m.in. do przepisów ustawy o systemie oświaty; w tej ostatniej jest zaś mowa m.in. o formach wypoczynku dla dzieci i młodzieży (art. 92a i n.). Wskazany charakter przypisano również świadczeniu wnioskodawcy w zaskarżonej interpretacji, podnosząc że w przypadku "organizacji obozów mamy do czynienia z czynnością złożoną, zawierającą elementy charakterystyczne dla usług turystycznych" (s. 16 in fine).
Oczywiste jest zatem, że w okolicznościach sprawy usługa strony może być kwalifikowana zarówno jako opieka nad młodzieżą, jak i usługa turystyczna; ten element ustaleń organu w istocie nie jest sporny. Wynika ponadto z powyższego, że przedmiotowe zwolnienie i regulacja dotycząca opodatkowania usług turystyki są (przynajmniej częściowo) zakresowo zbieżne.
Skoro tak, to dążąc do udzielenia odpowiedzi na zadane pytanie interpretacyjne należało przede wszystkim ustalić relację art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a oraz art. 119 ustawy o podatku od towarów i usług. Ostatni z ww. przepisów normuje co do zasady opodatkowanie usług turystyki, poprzez objęcie podstawą opodatkowania marży stanowiącej wynagrodzenie podatników świadczących usługi turystyki; dotyczy zatem opodatkowania usług turystyki niejako en bloc, niezależnie od ich rodzaju. Z kolei zwolnienie przedmiotowe odnoszące się do usług opieki nad dziećmi i młodzieżą odsyła m.in. do ustawy do systemie oświaty, w świetle której pod pojęciem tym rozumie się organizowanie form wypoczynku dla dzieci i młodzieży. Przy wskazanej redakcji, niejako ex definitione uwzględniono w ramach zwolnienia świadczenia zbliżone w swej istocie do usługi turystycznej, odnosząc się jednak zakresowo do przypadku szczególnego, tj. usługi adresowanej do dzieci i młodzieży (związanej z opieką nad nimi) i świadczonej przez organizatorów, których status reguluje zasadniczo ustawa o systemie oświaty. W tym stanie rzeczy ww. art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy jawi się jako regulacja o charakterze lex specialis względem art. 119 ustawy.
Nie ma w rezultacie powodów, by z zakresu czynności objętych zwolnieniem wyłączać te, które mieszczą się zarazem w definiensie usługi turystycznej. Przeciwne zapatrywanie organu uchybia po pierwsze wnioskowaniu kolizyjnemu (lex specialis derogat legi generali), a po drugie zakazowi wykładni per non est, skoro dokonuje wykładni ww. przepisów ustawy podatkowej w oderwaniu od art. 92a i n. ustawy o systemie oświaty, do których ta pierwsza odsyła. Innymi słowy, organ wykłada omawiane regulacje w taki sposób, jakby to art. 119 ustawy o podatku od towarów i usług stanowił przepis szczególny. Ponadto nie dostrzega, że zwolnienie obejmuje usługę wypoczynku także w zakresie, w jakim wypełnia ona znamiona usługi turystycznej, na co wskazuje tak art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy podatkowej (obejmując zwolnieniem również dostawy i świadczenia ściśle związane z opieką), jak i art. 92c ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty (do którego ustawa podatkowa odsyła) – przepis ten jako organizatora wypoczynku traktuje również przedsiębiorców wpisanych do rejestru organizatorów turystyki i przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych.
Sąd podziela w związku z powyższym pogląd wyrażony w orzecznictwie przywołanym przez skarżącego (por. wyroki o sygn. I SA/Bd 87/25, III SA/Wa 2213/23, CBOSA). Nie uznaje przy tym za celowe powielanie argumentacji zawartej w motywach ww. orzeczeń, bowiem jest ona stronom znana. Wystarczające było, zdaniem składu orzekającego, wskazanie kluczowych mankamentów rozumowania organu, które uderza tak w jedną z podstawowych dyrektyw językowego kanonu wykładni, jak i w regułę wnioskowania kolizyjnego.
Clou oceny Sądu sprowadza się na tym tle do wniosku, że wektor wypowiedzi organu powinien przebiegać w odwrotnym kierunku, aniżeli przyjęty. Zamiast sprawdzać w pierwszej kolejności, czy usługa nie kwalifikuje się do zastosowania szczególnych zasad opodatkowania przewidzianych dla usług turystyki (s. 12 interpretacji), badać należy, czy dane świadczenie noszące znamiona usługi turystycznej nie wchodzi w zakres zwolnienia, tj. czy nie jest organizacją wypoczynku w rozumieniu ustawy o systemie oświaty. W stanie faktycznym sprawy (zdarzeniu przyszłym opisanym we wniosku) nie budzi przy tym wątpliwości, że stowarzyszenie oferować będzie świadczenie kompleksowe w oparciu i na podstawie ustawy o systemie oświaty.
Ponadto uzasadnione okazały się zarzuty procesowe, bowiem stanowisko organu jest niespójne, traktując świadczenia skarżącego jako usługę kompleksową, a jednocześnie wskazując na konieczność wyodrębnienia z tejże usługi świadczeń, które powinny być opodatkowane w trybie marży, jako turystyczne. Organ nie wyjaśnia przy tym, w jaki sposób taki podział miałby zostać dokonany, zwłaszcza w kontekście wspomnianego nakazu, by zwolnieniem objęte były także "dostawa towarów i świadczenie usług ściśle ... związane" z usługą opieki (art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy). Wskazanego związku pakietu świadczeń wnioskodawcy, jak zauważono, organ nie kwestionuje. Uchybienie to ma jednak charakter wtórny wobec uznania przez skład orzekający za trafny dalej idącego zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. błędnej wykładni ww. przepisu oraz art. 119 ustawy.
Z tych powodów orzeczono jak w sentencji, orzekając w granicach skargi, stosownie do art. 146 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach postępowania rozstrzygnięto mając na uwadze treść art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i § 4 ww. ustawy.