Na powyższą interpretację skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł skarżący, który zarzucił jej:
1) błędną wykładnię § 1 ust. 1 pkt. 1 w zw. § 1 ust. 1 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe w zw. z art. 22 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja Podatkowa (Dz.U. z 2025 r., poz. 111 ze zm., dalej jako "o.p."), poprzez stwierdzenie, że wskazane w opisie zdarzenia przyszłego "refinansowanie" nie może być przedmiotem zaniechania poboru podatku, podczas gdy powinno mu podlegać jako element inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w § 1 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia MF;
2) błędną wykładnię § 2 ust. 2 pkt. 3 rozporządzenia MF poprzez przyjęcie, że wskazana we wniosku prowizja od ubezpieczenia nie podlega wyłączeniu, podczas gdy stosując prawidłową wykładnie należy uznać, że jest to opłata której poniesienie było niezbędne do zawarcia kredytu, tak więc powinno podlegać zaniechaniu poboru podatku.
W oparciu o powyższe, skarżący wniósł o uwzględnienie skargi oraz uchylenie interpretacji indywidualnej, a także o zasądzenie kosztów postępowania od organu według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji w zaskarżonej części, należało uznać, że skarga częściowo zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi oraz podaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Skutkuje to tym, że kontrola sądu administracyjnego w sprawach skarg na interpretacje indywidualne polega na ocenie tego, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej został przyjęty stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawiony przez podatnika we wniosku o interpretację, a jeśli tak, to czy organ – w zakresie objętym zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną – przestrzegał przepisów postępowania oraz prawidłowo zinterpretował przepisy prawa materialnego i ocenił ich zastosowanie. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (zob. Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX).
Stosownie do treści art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Stosując odpowiednio art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uchyla interpretację w całości albo w części jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku niestwierdzenia podstaw do uwzględnienia skargi na interpretację, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Podstawę merytorycznego rozpoznania przedmiotowej skargi stanowi art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., wedle którego kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających.
Przedmiotem skargi i oceny sądu w niniejszej sprawie jest interpretacja indywidualna z 27 maja 2025 r., znak 0112-KDIL2-1.4011.333.2025.2.MKA, wydana w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Skutkuje to tym, że w granicach wyznaczonych zarzutami skargi sąd winien jest ocenić zasadność stanowiska organu, który stwierdził, że stanowisko zaprezentowane przez skarżącego we wniosku z marca 2025 r. jest nieprawidłowe. Na uwadze należy mieć, że cechą charakterystyczną postępowania w zakresie wydania interpretacji indywidualnej jest to, że organ interpretacyjny rozpoznaje sprawę tylko w ramach zagadnienia prawnego wynikającego z opisu stanu faktycznego (lub zdarzenia przyszłego) oraz zadanego w związku z tym pytania (pytaniami) prawnego.
Przedmiotowe rozstrzygnięcie organu zapadło w związku z opisem zdarzenia przyszłego przedstawionym w we wniosku o wydanie interpretacji, a który w zasadzie sprowadza się do okoliczności, że celem zaciągniętego przez skarżących kredytu, który miałby zostać umorzony wskutek planowanego podpisania ugody z bankiem, było finansowanie zakupu działki gruntu nr [...] zabudowanej domem jednorodzinnym, położonej w [...], refinansowanie poniesionych nakładów na zakup przedmiotowej nieruchomości, finansowanie prac remontowych w przedmiotowym domu jednorodzinnym oraz pokrycie opłat okołokredytowych, tj. prowizji w wysokości 0,50% kwoty kredytu (8.268,50 zł) i prowizji tytułem ubezpieczenia kredytu w T. S.A. i G. S.A. w wysokości 0,20% kwoty kredytu (3.307,40 zł).
Wbrew formułowanym we wniosku o wydanie interpretacji obawom skarżących, którzy wskazywali, że budynek niezmiennie służy celom mieszkaniowym, lecz jego niewielka część była wynajmowana spółkom, Dyrektor KIS nie zakwestionował tego, że kredyt ów był związany z realizacją własnych potrzeb mieszkaniowych skarżących. Jednocześnie jednak organ ten zakwestionował możliwość skorzystania z zaniechania poboru podatku w związku z częścią kredytu zaciągniętą na refinansowanie poniesionych nakładów na zakup przedmiotowej nieruchomości oraz na pokrycie opłaty okołokredytowej, jaką była prowizja tytułem ubezpieczenia kredytu.
W związku z powyższym, a także w związku z zarzutami zawartymi w skardze, przedmiot sporu sprowadza się w zasadzie do oceny, czy organ zasadnie uznał, że w niniejszej sprawie podatek dochodowy od osób fizycznych od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, wynikających z ugody, którą oferuje małżeństwu bank, nie będzie w całości objęty zaniechaniem jego poboru.
Przedmiotowe zdarzenie przyszłe swoimi ramami sięga po przepisy materialnego prawa podatkowego. W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. źródłami przychodów są m.in. inne źródła, które z kolei wskazano w art. 20 u.p.d.o.f. Organ prawidłowo zauważył, że w ust. 1, użyto sformułowania "w szczególności", który wskazuje, że definicja "przychodów z innych źródeł" ma charakter otwarty i można do nich zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. Nie można w tym miejscu wskazać nawet przybliżonego katalogu świadczeń, o których mowa, bowiem praktyka dnia codziennego dostarcza liczne przykłady nieodpłatnych świadczeń otrzymywanych przez podatników. W tym zakresie należy opierać się na orzecznictwie oraz piśmiennictwie, w celu dokonania oceny powstania przychodu w skutek nieodpłatnego świadczenia, np. w skutek umorzenia odsetek od kredytów bankowych (zob. wyrok WSA w Warszawie z 3 marca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 1677/08).
Rozporządzenie w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe stanowi przejaw realizacji wynikającego z art. 75 ust. 1 Konstytucji RP obowiązku władz publicznych prowadzenia polityki sprzyjającej zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych obywateli, co ma przejawiać się m.in. popieraniem przez władze publiczne działań obywateli zmierzających do uzyskania własnego mieszkania. To ze względu na cel, jakim była pomoc osobom, które zaciągnęły kredyty denominowane w walutach obcych bądź indeksowane do nich, a także ze względu na znaczną ilość wyroków sądowych, które stwierdzały prawną wadliwość tego typu kredytów, państwo uznało, że konieczna jest jego ingerencja.
Sąd zauważa, że przepisy tego rodzaju stanowią wyjątki od zasady powszechności opodatkowania, a także przyznają uprawnienia, więc w analizowanym przypadku mamy do czynienia z normami celu społecznego, a rozporządzenie MF określające zwolnienie podatkowe, które chciałby zastosować skarżący, wydano na podstawie art. 22 § 1 pkt 1 o.p. Znamienne jest, że przepisy dotyczące zaniechania poboru podatku, podobnie jak przepisy dotyczące zwolnień podatkowych, jako określające wyjątek od zasady powszechności opodatkowania, muszą być interpretowane ściśle, ale nie oznacza to, że należy je interpretować zawężająco (por. wyroki NSA: z 2 lutego 2021 r., sygn. akt II FSK 2383/18; z 6 października 2020 r., sygn. akt II FSK 998/18; z 13 maja 2020 r., sygn. akt II FSK 2644/19; z 19 lutego 2019 r., sygn. akt II FSK 622/17; z 24 września 2003 r., sygn. akt III SA 2667/01; z 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FSK 2147/08; z 26 listopada 2013 r., sygn. akt II FSK 2967/11; z 17 października 2018 r., sygn. akt II FSK 2902/16). Dodatkowo w doktrynie i orzecznictwie ugruntował się pogląd, wedle którego w procesie wykładni prawa należy przejść kolejno etap wykładni językowej, zaś jeśli ta okaże się niewystarczająca, należy zastosować wykładnię systemową i funkcjonalną w celu wzmocnienia uzyskanego wyniku interpretacyjnego lub skorygowania rozumienia, jakie wynika z literalnego brzmienia przepisu (por. np. M. Zieliński. Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki. Wydanie 5 uzup., Warszawa 2010). O poprawności interpretacji najlepiej świadczy okoliczność, że wykładnia językowa, systemowa i celowościowa dają zgodny wynik.
Przechodząc do przepisów prawa materialnego, których dotyczy przedmiotowa interpretacja, wskazać należy, że § 1 ust. 1 rozporządzenia MF stanowi, że zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot: 1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy: a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej. Ust. 2 (w § 1) wskazuje, że kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują: 1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału); 2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje; 3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń. Zgodnie z § 1 ust. 3 rozporządzenia MF, w przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm. 2 ), zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego. Natomiast § 1 ust. 4 rozporządzenia MF stanowi, że w przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego. Z kolei wedle § 1 ust. 5 rozporządzenia MF, przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych: 1) jednego gospodarstwa domowego albo 2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2021 r. poz. 1043). Definicję "jednego gospodarstwa domowego" zawarto w § 1 ust. 6 i wskazano w tym przepisie, że jest to gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b (§ 1 ust. 7 rozporządzenia MF).
Definicję kredytu mieszkaniowego zawiera § 3 ust. 1 rozporządzenia MF, zgodnie z którym Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został: 1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz 2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz 3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Takie brzmienie zapisów rozporządzenia MF, rozpatrywanych w kontekście przedmiotowego zdarzenia przyszłego, wskazuje, że istotne znaczenie ma, czy kredyt został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 u.p.d.o.f., czy również na wydatki inne niż określone w tym przepisie.
Zgodnie z art. 21 ust. 25 pkt 1 u.p.d.o.f. za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131 [na własne cele mieszkaniowe], uważa się:
1) wydatki poniesione na:
a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego
- położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej;
Podkreślić należy, że katalog wydatków na cele mieszkaniowe, zawarty w wyżej powołanym przepisie, jest katalogiem zamkniętym. Obejmuje ona wydatki poniesione na konkretnie w nim wskazane cele mieszkaniowe, a nie obejmuje wydatków na "refinansowanie poniesionych nakładów na zakup przedmiotowej nieruchomości". Kluczowe jest przy tym użycie w ww. przepisie sformułowania "wydatki poniesione na". Słowo "poniesione", w odróżnieniu od np. słowa "przeznaczone", wskazuje, że związek ten ma być ścisły. Wobec tego, w przekonaniu Sądu, aby kredyt mógł zostać uznany za udzielony na cele mieszkaniowe, musi być zaciągnięty bezpośrednio na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 u.p.d.o.f. Natomiast otrzymanie kredytu przeznaczonego [w części] na refinansowanie poniesionych wcześniej nakładów na zakup nieruchomości nie spełnia tego warunku. W przypadku uzyskania kredytu na refinansowanie poniesionych nakładów kredytobiorca uzyskuje środki pieniężne, jakby "odzyskując’, to co wcześniej wydał. Brak przy tym wskazania w umowie kredytowej, na co takie środki maja zostać przeznaczone.
Brzmienie przepisu art. 21 ust. 25 pkt 1 u.p.d.o.f. przesądza zatem, że kredyt zaciągnięty częściowo na refinansowanie poniesionych wydatków na zakup nieruchomości nie może, w przypadku jego umorzenia, w całości korzystać z dobrodziejstwa, jakim jest zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia MF. W takim przypadku zastosowanie znajdzie § 3 rozporządzenia MF, wskazujący według jakiej proporcji wylicza się kwotę zaniechania.
Stąd też pierwszy z podniesionych w skardze zarzutów jest niezasadny.
Zasadny natomiast okazał się zarzut drugi, to jest zarzut naruszenia § 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia MF (przez skarżącego błędnie oznaczonego w zarzutach jako § 2 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia MF, lecz na stronie 4 skargi już prawidłowo powołanego).
Jak wskazano w uzupełnieniu wniosku o wydanie interpretacji, opłatą okołokredytową była m.in. prowizja tytułem ubezpieczenia kredytu w dwóch towarzystwach ubezpieczeniowych, której wysokości wynosi 0,20 % kwoty kredytu. Co istotne, doprecyzowując zdarzenie przyszłe strona wskazała, że poniesienie tej prowizji przez skarżących było niezbędne. Przy wydawaniu interpretacji Dyrektor KIS nie jest uprawniony do kwestionowała okoliczności podawanych przez wnioskodawcę w opinie stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego. Tym samym należy przyjąć, że opłaty te są opłatami, o jakich mowa w § 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia MF, to jest opłatami, których poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego. Pozostaje natomiast do rozważenia, czy ma do nich zastosowanie wyłączenie zawarte w § 1 ust. 2 pkt 3 po słowach "z wyjątkiem".
Zawarte w § 1 ust. 2 pkt 3 in fine rozporządzenia MF wyłączenie z kwot objętych ulgą w postaci zaniechania poboru podatku dotyczy kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń. Jest wiedzą notoryjną, ze banki, udzielając kredytów mieszkaniowych, wymagały zwykle – w zależności od sytuacji finansowej kredytobiorcy oraz kwoty kredytu i waluty, w której kredyt był udzielany – pewnych zabezpieczeń. Najczęściej były to właśnie ubezpieczenia: ubezpieczenie finansowanej kredytem nieruchomości, ubezpieczenie kredytobiorcy na życie, ubezpieczenie pomostowe (od momentu wypłaty środków do czasu uprawomocnienia się wpisu hipoteki do księgi wieczyste, będące de facto dodatkowym kosztem kredytu hipotecznego, który należy ponieść przed uzyskaniem wpisu do księgi wieczystej). Umowy ubezpieczenia zawierane są z zakładami ubezpieczeń, lecz środki na zawarcie wymaganej przez bank umowy ubezpieczenia mogą pochodzić z kredytu. Celem regulacji zawartej w § 1 ust. 2 pkt 3 in fine jest , aby części kredytu udzielone nie na cele mieszkaniowe, lecz na takie koszty dodatkowe, nie korzystały z zaniechania poboru podatku. Jednakże, co umknęło organowi wydającemu zaskarżoną interpretację, wniosek o wydanie interpretacji dotyczył m.in. nie kosztów usług ubezpieczeniowych, a prowizji tytułem ubezpieczenia kredytu. Nie jest to więc ubezpieczenie, wprost wyłączone z możliwości objęcia przewidzianym w rozporządzeniu MF zaniechaniem. Aby ustalić, czy jest to koszt usług dodatkowych należało zatem ustalić komu i za co jest należna taka prowizja. W ocenie Sądu, jeżeli przypada ona wymienionym przez stronę zakładom ubezpieczeniowym, to jest to koszt usług dodatkowych, a zaniechanie poboru podatku nie znajduje zastosowania do kwoty umorzonej wierzytelności w części dotyczącej prowizji z tytułem umowy ubezpieczenia kredytu. Jeżeli jednak okaże się, że prowizja ta przypada bankowi, a bank nie zawierał ubezpieczenia w związku z kredytem udzielonym skarżącym, ani też nie pośredniczył przy zawieraniu umowy ubezpieczenia przez skarżących, to należy przyjąć, że jest to prowizja bankowa, która powiększa kwotę wierzytelności, w przypadku umorzenia której podatnicy korzystają z zaniechania poboru podatku dochodowe.
Ze względu na całokształt okoliczności sprawy, sąd uchylił zaskarżoną interpretację na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt 1) sentencji wyroku.
Ponownie rozpatrując sprawę Dyrektor KIS przyjmie ocenę prawną Sądu zaprezentowaną powyżej w odniesieniu do prowizji tytułem ubezpieczeń. W pozostałym zakresie wyda interpretację analogiczną jak zaskarżona interpretacja.
O kosztach postępowania orzeczono jak w punkcie 2) sentencji, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 w zw. z § 4 oraz art. 209 p.p.s.a. Na kwotę kosztów składa się uiszczony przez skarżącego wpis sądowy w wysokości 200 zł oraz koszty zastępstwa prawnego (§ 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego, Dz.U. z 2018 r., poz. 1687).
Przytoczone w niniejszym uzasadnieniu wyroki oraz uchwały sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: https://orzeczenia.nsa.gov.pl.