W motywach skargi wywiedziono, że:
- organy nie odniosły się do kwestii nadania decyzji pierwszo-instancyjnej rygoru natychmiastowej wykonalności; tymczasem pobrano od skarżącej kwotę dwukrotnie wyższą, aniżeli wynikająca ze spornej decyzji,
- w spornej decyzji nie odniesiono się, zgodnie z art. 49 ust. 2 ustawy o rehabilitacji, do indywidualnych kwot wygenerowanych z tytułu zatrudnienia pracowników w poszczególnych okresach rozliczeniowych; tymczasem miesięczna kwota wpłaty (na ZFRON) stanowi sumę wspomnianych kwot jednostkowych; w rezultacie nie ma możliwości weryfikacji poprawności określenia zaległości,
- sankcja (30%) została zapłacona niezwłocznie po ujawnieniu błędu (16 lutego 2024 r.), zatem w dacie wydania zaskarżonej decyzji zobowiązanie z ww. tytułu nie istniało i nie było podstaw do jego egzekwowania; dniem, w którym należność ta stała się wymagalna, było sporządzenie wspomnianego wyżej audytu w zakresie prawidłowości gromadzenia i wydatkowania przez pracodawcę środków ZFRON, tj. 22 stycznia 2024 r., tzn. obowiązek zapłaty sankcji powstaje z chwilą ujawnienia faktu niedotrzymania terminu wpłat,
- art. 33 ust. 4a ustawy o rehabilitacji nie pozwala na wymierzenie wspomnianej sankcji w sytuacji nieterminowego przekazania środków na rachunek ZFRON; przepis ten powinien znajdować zastosowania przede wszystkim w przypadku nieprawidłowego (niezgodnego z przeznaczeniem) wydatkowania środków, a nie do spóźnionych wpłat z ww. tytułu (s. 2-4 skargi).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zapatrywanie wyrażone w decyzji (s. 2 i n.).
Na rozprawie przed tut. Sądem nikt się nie stawił.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W pierwszym rzędzie wskazać należy na oczywisty brak relewantności twierdzeń skargi związanych z wykonaniem (egzekucją) spornej należności, a to na skutek nadania decyzji pierwszo-instancyjnej rygoru natychmiastowej wykonalności (vide k. 15 akt adm). Kwestia ta wykracza poza granice przedmiotowego sporu w rozumieniu art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ten bowiem dotyczy decyzji wymiarowej, tzn. podstaw określenia spółce zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON za poszczególne okresy 2019 r. Natomiast ostateczne (po wyczerpaniu środków zaskarżenia) postanowienie w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, podobnie jak i akty wydawane w toku postępowania egzekucyjnego, podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. art. 3 § 2 pkt 2-3 ww. ustawy). Trafnie zwrócono na tę odrębność uwagę w odpowiedzi na skargę (s. 3), wskazując przy tym na okoliczność wydania ostatecznego postanowienia dotyczącego rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji.
Zaskakujący jest również wątek argumentacji strony sugerujący niekompletność, czy ściślej brak transparentności materiału dowodowego, w oparciu o który określono wysokość środków przekazanych z opóźnieniem na rachunek ZFRON. Zauważyć bowiem należy, że źródłem ustaleń w ww. zakresie było ww. sprawozdanie z audytu, które oparto na dokumentach źródłowych dostarczonych przez samą spółkę (vide s. 8 i n. decyzji pierwszo-instancyjnej). Co więcej, ani w toku postępowania, ani w istocie w skardze strona nie podważa kwot zaległości określonych przez organ. Jako retoryczne jawi się zatem na tym tle pytanie o wpływ ewentualnych braków na wynik sprawy (w optyce w szczególności art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji).
Z kolei jak chodzi o elementy wywodu strony wymienionej wyżej w ostatniej kolejności (por. s. 3 in fine i n. skargi), to – poza tym że są chybione – cechuje je brak konsekwencji. Z jednej strony bowiem skarżąca sugeruje brak możliwości zastosowania art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji do sytuacji spóźnionych wpłat na ZFRON, które to twierdzenie jest notabene bezpośrednio niezgodne z językowym brzmieniem tego przepisu (gdzie jest mowa o sankcji również w przypadku "niedotrzymania terminu, o którym mowa w ust. 3 pkt 3"). Z drugiej strony forsowana jest (niespójnie z powyższą) teza, że wprawdzie obowiązek zapłaty sankcji powstaje, jednak dopiero z chwilą ujawnienia faktu niedotrzymania terminu wpłat. Pominąć już można wobec tego szerszy komentarz nawiązujący do ugruntowanej linii orzeczniczej w ww. zakresie, którą dostrzega zarówno skarżąca (s. 3 skargi), jak i organy (por. m.in. s. 3 odpowiedzi na skargi). Wynika z tejże, że zobowiązanie (sankcja), o którym mowa w art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji, powstaje z mocy prawa (zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie takiego zobowiązania), a decyzja organu administracji o ww. przedmiocie ma charakter deklaratoryjny. Jest to pogląd zbieżny z wyrażonym w spornej decyzji (s. 10), a jego podstawę stanowi ustawowy charakter (7-dniowego) terminu przekazania środków na rachunek ZFRON, tzn. że obowiązek w tym zakresie powstaje z mocy prawa (art. 33 ust. 3 pkt 3 ww. ustawy). Konsekwentnie z mocy prawa powstaje też obowiązek uregulowania sankcji w terminie do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło niedotrzymanie ww. terminu. Wskazać ponadto należy (ad absurdum) na trudną do zaakceptowania konsekwencję, do której prowadziłoby zaaprobowanie poglądu skarżącej. Skoro bowiem wymagalność wpłat związanych z opóźnieniem w przekazywaniu środków na ZFRON należałoby wiązać z chwilą ujawnienia tego opóźnienia, to oznaczałoby że bez owego ujawnienia (o deklaratoryjnej naturze) o wymagalności nie mogłoby być mowy, czemu przeczy treść ww. przepisów. Toteż zarówno systemowo, jak i funkcjonalnie nie do utrzymania jest zapatrywanie sugerujące konstytutywny charakter rozstrzygnięcia w zakresie sankcji z tytułu nieterminowych wpłat na ZFRON. "Ujawnienie", o którym mowa w art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji, a do czego referuje skarga, może dotyczyć tylko "niezgodnego z ustawą przeznaczenia środków funduszu rehabilitacji" (por. trafnie na s. 12 decyzji pierwszo-instancyjnej).
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji, nie dostrzegając (również z urzędu) podstaw do wyeliminowania spornej decyzji z obrotu prawego. W szczególności nie budzi wątpliwości stanowisko organu, że dokonana przez skarżącą wpłata na PFRON nie obejmowała odsetek za zwłokę od nieterminowo przekazanych środków, wobec czego (biorąc w szczególności pod uwagę zasady zaliczania wpłat na poczet zaległości oraz odsetek za zwłokę) jej zobowiązanie nadal istniało / należało je określić w decyzji (s. 10 zaskarżonej decyzji).