2) następnie wyliczony podatek (C) (od łącznych dochodów) należy pomnożyć przez dochód uzyskany za granicą (B), a następnie podzielić przez łączny dochód z kraju i zagranicy, tj.:
(C x B) / (A+B) = D - limit podatku zapłaconego w państwie źródła podlegający odliczeniu.
Zdaniem organu interpretacyjnego analiza art. 20 ust. 1 ustawy o CIT, prowadzi do wniosku, że dla celów kalkulacji limitu odliczenia konieczne jest uwzględnienie dochodu uzyskanego w obcym państwie. Oznacza to, że do przychodu uzyskanego w obcym państwie powinny być przypisane odpowiadające mu koszty uzyskania, o ile koszty takie są rozliczane w rachunku podatkowym ustalanym na terytoriom Rzeczypospolitej Polskiej.
Dyrektor KIS zauważył, że zgodnie z powyższą regulacją podatek w Polsce oblicza się od sumy dochodów uzyskanych w kraju i za granicą (zgodnie z regulacjami polskiej ustawy CIT), a następnie od obliczonego w ten sposób podatku odlicza się kwotę równą podatkowi zapłaconemu w obcym państwie. Limitem odliczenia jest jednak ta część podatku obliczonego zgodnie z regulacjami polskimi, która proporcjonalnie przypada na dochód zagraniczny (uwzględniony do opodatkowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej).
Biorąc powyższe pod uwagę nie zgodził się z twierdzeniem Spółki, że może odliczyć od podatku polskiego CIT, podatek "u źródła“ zapłacony (pobrany) przy wypłacie/otrzymaniu przychodów z zagranicznych należności licencyjnych do limitu obliczonego przy zastosowaniu polskiej stawki podatku dochodowego (CIT) w stosunku do tych przychodów, bez ich pomniejszania o koszty uzyskania przychodów. Tym samym organ powtórzył, że przychód uzyskany w Rumunii, Czechach, Bułgarii oraz Chorwacji należy pomniejszyć o koszty uzyskania przychodu.
Powyższą interpretację indywidualną Spółka zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wniosła o uchylenie ww. interpretacji indywidualnej w całości. Zaskarżonej interpretacji indywidulanej zarzuciła:
1) dopuszczenie się błędu wykładni oraz niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego, tj.:
a) błąd wykładni językowej art. 20 ust. 1 ustawy o CIT poprzez uznanie, że pojęcia "dochodu uzyskanego w obcym państwie", o którym mowa w tym przepisie nie można utożsamiać z kwotą przychodu osiągniętego za granicą, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu - w okolicznościach przedstawionych we wniosku o wydanie Interpretacji - prowadzi do konkluzji, iż dla celów ustalenia limitu kredytu podatkowego uwzględnić należy wyłącznie przychody uzyskane zagranicą; błędna wykładnia przepisu prowadzi zarazem do niemożliwego do zaakceptowania z perspektywy ekonomicznej skutku w postaci rzeczywistego podwójnego opodatkowania należności otrzymywanych z zagranicy;
b) błąd wykładni systemowej art. 20 ust. 1 ustawy o CIT poprzez niedostrzeżenie zamienności pojęć dochód/przychód w kontekście art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o CIT i w konsekwencji uznanie, że pojęcie dochodu użyte w art. 20 ust. 1 ustawy o CIT należy rozumieć ściśle i nie odnosi się ono do przychodów uzyskanych zagranicą;
c) błąd wykładni celowościowej art. 20 ust. 1 ustawy o CIT polegającą na uznaniu, że limit kredyt podatkowego wskazany w tym przepisie nie jest ustalany w oparciu o przychód uzyskany zagranicą w sytuacji, gdy taka wykładnia sprzeczna jest z celem tej regulacji i prowadzi do profiskalnego skutku powodującego m.in.: ekonomiczne i prawne podwójne opodatkowanie krajowych podatników sprawiające, że należności licencyjne uzyskiwane od zagranicznych podmiotów mogą przynieść stratę krajowym podatnikom; prawidłowa wykładnia tego przepisu uwzględniająca jego cel nakazuje tymczasem eliminować ekonomiczne i prawne podwójne opodatkowanie;
2) naruszenie przepisów prawa postępowania, tj.:
a) art. 2a w zw. art. 121 § 1 w związku z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej zwana: "O.p.") polegające na wydaniu rozstrzygnięcia sprzecznego z obowiązkiem rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika, poprzez dokonanie wykładni pojęcia "dochodu uzyskanego w obcym państwie", o którym mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o CIT, w sposób pomijający cel interpretowanych regulacji i przeczący racjonalności ekonomicznej, albowiem akceptującemu ekonomiczne podwójne opodatkowanie, co nie stanowi rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika, lecz organów podatkowych;
b) art. 14c § 1 i § 2 w zw. z art. 121 § 1 w zw. art. 14h O.p. poprzez brak odniesienia się do argumentów powołanych przez Spółkę oraz de facto brak przedstawienia uzasadnienia prawnego oceny stanowiska Spółki (brak wskazania argumentacji przemawiającej za stanowiskiem Organu adekwatnej do wyniku sprawy), co stanowi naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów; skutkiem takie prowadzenia postępowania było wyrażenie w Interpretacji stanowiska nieuwzględniającego celu interpretowanych regulacji i przeczącego racjonalności ekonomicznej, albowiem akceptującemu ekonomiczne podwójne opodatkowanie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej i powtórzył przedstawioną w niej argumentację. Zarzuty skargi ocenił jako niezasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 dalej jako: ppsa), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa wydawane w indywidualnych sprawach.
Na podstawie art. 146 § 1 ppsa, uwzględniając skargę na akt lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a, sąd uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność tej czynności, a art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Art. 145 § 1 pkt 1 ppsa stanowi zaś, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ nie przeprowadza
w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku - winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i § 2 ordynacji podatkowej).
Kontrola sądu administracyjnego w swojej istocie polega na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawione przez podatnika we wniosku o interpretację, jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa.
Trzeba również wyjaśnić, że zgodnie z art. 57a ppsa skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W doktrynie podkreśla się, że w świetle przytoczonego przepisu sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (por. A. Kabat, Komentarz do art. 57 (a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI Wolters Kluwer, wyd. elektr.; zob. też S. Babiarz (red.), K. Aromiński, Postępowanie sądowoadministracyjne w praktyce, publ. Lex 2015).
Kontrola zaskarżonej interpretacji indywidualnej we wskazanych wyżej granicach prowadzi do wniosku, że interpretacja ta odpowiada prawu. Zarzuty skargi okazały się bezzasadne.
Przedmiotem sporu w sprawie niniejszej jest kwestia sposobu kalkulacji limitu odliczenia, o którym mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o CIT, w odniesieniu do podatku zapłaconego w innym państwie, w sytuacji, gdy opodatkowaniu w tym państwie podlega przychód, bez uwzględnienia kosztów jego uzyskania.
W ocenie skarżącej spółki, w celu wyeliminowania podwójnego opodatkowania, w oparciu o powołany przepis ustawy o CIT, należy wziąć pod uwagę rzeczywisty przedmiot opodatkowania w państwie zagranicznym. Skoro poza Polską był opodatkowany przychód – podnosi skarżąca - to realizacja prawa do odliczenia podatku zagranicznego może podlegać tylko takiemu ograniczeniu, że musi mieścić się w granicach równowartości polskiego podatku obliczonego od przychodu (a nie od dochodu).
Stanowisko organu interpretacyjnego jest odmienne. W jego ocenie limitem odliczenia jest ta cześć podatku obliczonego zgodnie z regulacjami polskimi, która proporcjonalnie przypada na dochód zagraniczny (uwzględniony do opodatkowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej).
W ocenie sądu, rację w tym sporze należy przyznać organowi interpretacyjnemu. Zauważyć w tym miejscu należy, że spór analogiczny do wyżej przedstawionego był już przedmiotem oceny sądów administracyjnych, co trafnie zauważyła skarżąca spółka, odwołując się w swoim stanowisku do wyroków tutejszego sądu w sprawach III SA/Wa 1049/21, a także III SA/Wa 2530/22 (w którym sąd zgodził się z argumentacją przedstawioną w pierwszym z powołanych orzeczeń). Należy jednak zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 4 marca 2025 roku w sprawie sygn. akt II FSK 755/22 uchylił ww. wyrok w sprawie sygn. akt III SA/Wa 1049/21, uznając za nieprawidłową wykładnię art. 20 ust. 1 ustawy o CIT przedstawioną w tym orzeczeniu. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę zgadza się ze stanowiskiem przedstawionym w wyroku NSA i w odpowiednim zakresie posłuży się nim dla uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie niniejszej.
Zgodnie z treścią art. 20 ust. 1 ustawy o CIT, jeżeli podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, osiągają również dochody (przychody)poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i dochody te podlegają w obcym państwie opodatkowaniu, a nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 17 ust. 1 pkt 3, w rozliczeniu za rok podatkowy dochody (przychody) te łączy się z dochodami (przychodami) osiąganymi na terytorium Rzeczypospolitej. W tym wypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę równą podatkowi zapłaconemu w obcym państwie. Kwota odliczenia nie może jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w obcym państwie.
Jak podnosi się w orzecznictwie, przepis art. 20 ust. 1 ustawy o CIT nie ma zastosowanie w każdym przypadku, gdy podatek został zapłacony przez podatnika za granicą ale ma służyć uniknięciu podwójnego opodatkowania i tylko w tym celu przewidziano możliwość zaliczenia podatku zagranicznego proporcjonalnie przypadającego na dochód osiągnięty za granicą (por. wyrok NSA w sprawie II FSK 2576/15).
Przy czym w ww. przepisie nie chodzi o odliczenie w całości podatku zapłaconego za granicą. W sytuacji bowiem gdy np. stawka podatku w obcym kraju jest znacznie wyższa niż w Polsce, odliczenie całego podatku powoduje, że zagraniczny podatek "konsumuje" podatek polski. W skrajnych sytuacjach podatek, który miałby być zapłacony w Polsce, mógłby przyjmować wartość 0. Z tych powodów wprowadzono ograniczenie - limit, o którym mowa w art. 20 ust. 1 zd. 3 ustawy o CIT (por. Komentarz do art. 20 ustawy o CIT Małecki Paweł, Mazurkiewicz Małgorzata, CIT. Komentarz. Podatki i rachunkowość, wyd. XV, Opublikowano: WKP 2024, LEX/el.).
W sprawie niniejszej nie ma sporu co do tego, że skarżąca spółka – co do zasady – jest uprawniona do odliczenia od podatku dochodowego od osób prawnych kwoty równej podatkowi zapłaconemu w krajach wskazanych we wniosku (Rumunia, Czechy, Bułgaria oraz Chorwacja), do wysokości limitu, o którym mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o CIT. Poza sporem pozostaje bowiem (zostało wskazane w treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej), że skarżąca spółka podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce, osiąga dochody (przychody) zarówno na terytorium Polski, jak i za granicą, dochody (przychody) osiągane na terytorium państw obcych podlegają opodatkowaniu w tych państwach, przy czym nie są one wolne od podatku na podstawie umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, i nie ma zastosowania w sprawie art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT, a nadto podatek od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium państw obcych został faktycznie zapłacony w tych państwach.
W odniesieniu do skarżącej spółki spełniony jest także warunek, o którym mowa w art. 22b ustawy o CIT. Zgodnie z jego treścią zwolnienia i odliczenia wynikające z przepisów art. 20 -22 stosuje się pod warunkiem istnienia podstawy prawnej wynikającej z umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której strona jest Rzeczpospolita Polska, do uzyskania przez organ podatkowy informacji podatkowych od organu podatkowego innego niż Rzeczpospolita Polska państwa, w którym podatnik ma swoją siedzibę lub w którym dochód został uzyskany. Jak tranie wskazał organ odwoławczy, w odniesieniu do skarżącej spółki ta przesłanka jest spełniona, z uwagi na umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawarte między Rzeczpospolitą Polską a państwami, w których mają siedzibę wskazani we wniosku kontrahenci Skarżącej, od których uzyskuje ona i będzie uzyskiwać przychody z należności licencyjnych tytułem udzielonych licencji na wykorzystanie utworów muzycznych.
Przechodząc do spornej w niniejszej sprawie kwestii sposobu ustalenia limitu należy wskazać, że poddając analizie treść art. 20 ust. 1 zd. 1 ustawy o CIT należy zwrócić uwagę, że dopuszcza się możliwość łączenia do opodatkowania w Polsce zarówno dochodów, jak i przychodów uzyskanych za granicą z, odpowiednio, dochodami i przychodami uzyskanym w Polsce. Taki wniosek wynika wprost z analizy językowej art. 20 ust. 1 zd. 1 ustawy o CIT. Biorąc pod uwagę brzmienie przepisu art. 20 ust. 1 zd. 1 ustawy o CIT, należy przyjąć, że ustawodawca stworzył podstawę prawną do sumowania w pierwszej kolejności dochodów, a jeśli one by nie występowały, w dalszej kolejności przychodów. W żadnym przypadku ustawodawca nie traktuje jednak obu pojęć identycznie, a tym samym nie dopuszcza łączenia dochodów z przychodami. Podkreślić zatem należy, że inaczej niż w odniesieniu do sumowania zagranicznych i krajowych dochodów (przychodów), o którym mowa w art. 20 ust. 1 zd. 1 ustawy o CIT, w przepisach regulujących możliwość dokonania odliczenia podatku (art. 20 ust. 1 zd. 2) oraz określających sposób ustalenia limitu tego odliczenia (art. 20 ust. 1 zd. 3), ustawodawca posługuje się wyłącznie pojęciem dochodu.
Zdaniem Skarżącej – co wynika z przedstawionego przez nią własnego stanowiska we wniosku o wydanie interpretacji - limit odliczenia, dla podatku zagranicznego zapłaconego w państwie obcym powinien zostać uwzględniony poprzez ustalenie proporcji kwoty przychodu zagranicznego, od którego pobrany został podatek zagraniczny, w danym roku podatkowym do sumy dochodu krajowego i przychodu zagranicznego, a następnie odniesienie tak ustalonej proporcji do kwoty obliczonego podatku. Pogląd ten należy uznać za nieprawidłowy. Oznacza on bowiem konieczność obliczenia limitu poprzez połączenie wartości z dwóch zupełnie różnych kategorii pojęciowych, tj. przychodu zagranicznego oraz dochodu krajowego. Tymczasem, jak wskazano wyżej w odniesieniu do art. 20 ust. 1 zd. 1 ustawy o CIT, ustawodawca nie traktuje dochodów i przychodów w ten sam sposób, to znaczy jako kategorii równoważnych. Mimo, że wartości dochodów i przychodów, zgodnie z art. 20 ust. 1 zd. 1 ustawy o CIT podlegają sumowaniu, stanowiąc tym samym podstawę do obliczenia limitu odliczenia proporcjonalnego dochodu, to sumowanie może nastąpić tylko odrębnie, w ramach jednorodnych grup, tj. kategorii pojęciowych, odpowiednio dochodów i przychodów. Dokonanie obliczenia limitu w inny sposób, a więc jak chce tego Skarżąca, prowadziłoby do wypaczenia ostatecznego wyniku, a tym samym wysokości limitu odliczenia podatku zapłaconego za granicą. Dodanie zagranicznego przychodu do krajowego dochodu doprowadziłoby do bezpodstawnego a zarazem nieproporcjonalnego zwiększenia limitu odliczenia podatku zapłaconego za granicą, i zmniejszenie kwoty podatku do zapłaty w kraju. Takie działanie pozostawałoby zatem w sprzeczności zarówno z dyspozycją art. 20 ust. 1 ustawy o CIT, jak i art. 20 ust. 6 ustawy o CIT, stosownie do którego łączna kwota odliczenia wskazana w ust. 1 i 2, nie może przekroczyć tej części podatku, która została obliczona przed dokonaniem odliczenia i która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany z tego źródła dochodu.
Podkreślić, przy tym należy, że zgodnie z treścią art. 20 ust. 1 zd. 3 ustawy o CIT, kwota odliczenia nie może przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w obcym państwie. Tymczasem, w okolicznościach niniejszej sprawy, Spółka w ogóle nie uzyskała w innych państwach dochodu w rozumieniu art. 7 ustawy o CIT, ani też dochodu w rozumieniu prawa rumuńskiego, czeskiego, bułgarskiego, ani chorwackiego. W treści wniosku wskazano bowiem, że opodatkowanie przychodów Spółki z należności licencyjnych w państwach obcych stanowi "podatek u źródła"; konkretna, wyrażona procentowo stawka podatku jest odnoszona do całej należności licencyjnej wypłacanej Spółce. Zatem opodatkowanie w tej formie oznacza opodatkowanie przychodu, bez brania pod uwagę kosztów jego uzyskania.
Jednocześnie należy mieć na uwadze, że polski podatnik prowadzący działalność gospodarczą, co do zasady, zgodnie z art. 15 ustawy o CIT jest uprawniony do rozliczenia kosztów uzyskania przychodu poniesionych za granicą. Rozliczenie tych kosztów z uzyskanym przychodem musi jednak odbywać się w ramach tego samego, tj. polskiego systemu podatkowego.
Zdaniem sądu, w sytuacji, gdy dochód dla celów podatkowych nie powstanie w państwie uzyskania przychodu i zarazem w państwie jego opodatkowania, tj. – w sprawie niniejszej – w Rumunii Czechach, Bułgarii i Chorwacji, podatnik będący polskim rezydentem podatkowym obowiązany jest ustalić jego wysokość stosując właściwe normy prawa polskiego. Powinien on ustalić wysokość przychodu zgodnie z art. 18 ust. 1 w związku z art. 7 ustawy o CIT, natomiast koszty wykazać zgodnie z art. 15 ustawy o CIT. Ustalona w ten sposób wartość będzie następnie służyła ustaleniu wysokości limitu proporcjonalnego odliczenia podatku zapłaconego w ww. państwach obcych od podatku obliczonego od całości dochodów podatnika w danym okresie podatkowym.
W świetle powyższego, wbrew zarzutom skargi, prawidłowe jest stanowisko organu interpretacyjnego. Wskazał on, że – zgodnie z regulacją art. 20 ust. 1 ustawy o CIT – podatek w Polsce oblicza się od sumy dochodów uzyskanych w kraju i zagranicą. Przede wszystkim zaś Dyrektor KIS wskazał na zastosowanie w tym zakresie regulacji polskiej ustawy o CIT. Prawidłowo również wskazał organ interpretacyjny, że limitem odliczenia jest ta część podatku – obliczonego zgodnie z regulacjami krajowymi – która proporcjonalnie przypada na dochód zagraniczny (uwzględniony do opodatkowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Wbrew stanowisku Skarżącej, w sprawie niniejszej nie doszło do naruszenia przepisu art. 20 ust. 1 ustawy o CIT. W ocenie sądu, stanowisko organu interpretacyjnego nie prowadzi również do skutku podwójnego opodatkowania wskazanych we wniosku należności otrzymywanych z zagranicy. Właśnie odliczenie kwoty podatku zapłaconego w obcym państwie (oczywiście z zastosowaniem omówionego limitu) zapobiega podwójnemu opodatkowaniu. Jednocześnie, ustalony w powyższy sposób limit, zapobiega również "konsumowaniu" podatku polskiego, tj. podatku od dochodów osiąganych w kraju. Raz jeszcze należy podkreślić, że sporna regulacja ma zapobiegać podwójnemu opodatkowaniu tej samej wartości, a nie "odzyskaniu" wyższego podatku zapłaconego za granicą.
W ocenie sądu w sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania. Zaskarżona interpretacja zawiera (wprawdzie niezwykle zwięzłe ) uzasadnienie stanowiska organu.
Mając na uwadze powyższe, skarga – jako bezzasadna – została oddalona na podstawie art. 151 ppsa, o czym sąd orzekł w sentencji wyroku.
Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.