SKO uznało, że wymiar podatku od nieruchomości za dany rok został ustalony prawidłowo. Stan faktyczny co do przedmiotu opodatkowania ustalono słusznie i zastosowano właściwe przepisy (w tym stawkę podatku).
Pismem z dnia 18 lipca 2025 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że dotyczy ona wymiaru podatku działki przy ulicy [...]. Skarżący wskazał, że został naliczony podatek, za "Pozostałe budynki" a pozostałe budynki jest to drewniana szopa, która nie jest związana z gruntem. W 2025 r. był płacony podatek od nieruchomości za rok 2025 rok. Szopa ma ponad trzydzieści lat i była przeznaczona tylko do składowania drewna i węgla. Podatek za szopę nie był wcześniej naliczany, ponieważ jest to konstrukcja ruchoma. W 2023 r był płacony zaległy podatek od nieruchomości za lata 2021 r, 2022r, 2023 r. 2024 r.
Skarżący wskazał również, że w 2023 r miała odbyć kontrola z Urzędu Miasta K. w celu weryfikacji tej szopy, ale taka się nie odbyła. Na sąsiedniej działce znajduje się podobna konstrukcja, która nie jest obciążona tym samym podatkiem.
Starostwo Powiatowe [...] nanosi wszystkie budynki i szopy na mapy, a po kontroli w latach 90-ych z Urzędu Miasta K., stwierdzono, że nie nalicza się płatności za "szopę".
Skarżący dodał, że A.J. w latach poprzednich nie płaciła naliczonego podatku, co jest potwierdzone dołączonym zaświadczeniem. Skarżący zaznaczył, że zasiaduje tę nieruchomości i płaci podatki.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga okazała się zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako: "ppsa") kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) ppsa) lub że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w momencie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1665/06).
Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ppsa, sąd co do zasady rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.
W tak zakreślonym zakresie kognicji sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.
Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest zasadność opodatkowania jednego z zabudowań znajdujących się na nieruchomości (określonych w decyzji i skardze jako "szopa") podatkiem od nieruchomości według stawki przewidzianej dla budynków pozostałych. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji SKO stwierdziło – odwołując się do treści art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne – że sporny budynek jest ujawniony w ewidencji gruntów i stanowi to podstawę do jego opodatkowania jako budynek.
Zdaniem skarżącego (co podniósł on zarówno w odwołaniu, jak i skardze), sporna szopa nie powinna podlegać opodatkowaniu wobec tego, że nie jest związana z gruntem.
W sprawie niniejszej poza sporem pozostaje, że skarżący jest podatnikiem przedmiotowej nieruchomości, jako jej posiadacz samoistny, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 2 upol. Potwierdzają to również znajdujące się w aktach sprawy dokumenty: złożony przez skarżącego wniosek o stwierdzenie zasiedzenia przedmiotowej nieruchomości (k. 4 akt administracyjnych), czy oświadczenie, w którym skarżący – jako posiadacz samoistny działki nr 123/2 zobowiązał się do opłacania za nią podatków (oświadczenie k. 6 akt administracyjnych). W sprawie nie ma również sporu w zakresie dotyczącym opodatkowania gruntu i budynku mieszkalnego.
Jak prawidłowo wyjaśniło SKO, zgodnie z art. 2 ust. 1 upol, przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:
grunty,
budynki lub ich części oraz
budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W kontekście podnoszonych przez skarżącego zarzutów należy też przytoczyć definicję budynku zawartą w treści art. 1a ust. 1 pkt 1 upol, w brzemieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 roku). Stanowi on, że budynkiem (w rozumieniu ww. ustawy) jest obiekt wzniesiony w wyniku robót budowlanych, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz który posiada fundamenty i dach, z wyłączeniem obiektu, w którym są lub mogą być gromadzone materiały sypkie, materiały występujące w kawałkach albo materiały w postaci ciekłej lub gazowej, którego podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym jego przeznaczenie jest pojemność.
Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne statuuje zasadę, że podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Przepis ten stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.
SKO w uzasadnieniu decyzji stwierdziło, że decyzja organu I instancji dotyczy nieruchomości o pow. 0,0427 ha i znajdujących się na niej budynków: mieszkalnego o powierzchni zabudowy 86 m2 "oraz dwóch pozostałych budynków o łącznej pow. Zabudowy 37,00m2".
Natomiast w wydanej w sprawie decyzji organu I instancji (utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją SKO) przyjęto do opodatkowania poza gruntem o powierzchni 427 m2, budynek mieszkalny o powierzchni 50,88 m2 oraz budynek niemieszkalny o powierzchni 20 m2. Zatem decyzja organu I instancji dotyczy jednego budynku niemieszkalnego, a nie – jak twierdzi SKO - dwóch budynków niemieszkalnych.
W aktach sprawy znajduje się dokument - informacja o działce (k.13 akt administracyjnych). Wynika z niego, że na spornej działce znajdują się dwa budynki niemieszkalne – o powierzchni 15 m2 i 22 m2.
Prawidłowe rozpoznanie sprawy przez SKO, w kontekście postawionych w odwołaniu zarzutów, wymagało najpierw prawidłowego ustalenia jakie budynki niemieszkalne i o jakiej powierzchni zostały opodatkowane. A następnie ocenić prawidłowość ich opodatkowania, w kontekście danych ujawnionych w ewidencji oraz złożonej przez skarżącego informacji o nieruchomościach i obiektach budowalnych (informacja k. 7 akt administracyjnych). Organ odwoławczy winien tez wyjaśnić, który z obiektów znajdujących się na działce (ujawnionych bądź nie w ewidencji) jest "drewnianą szopą", o której mowa w odwołaniu i skardze. Brak prawidłowego wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozpoznania niniejszej sprawy stanowi o naruszeniu przez organ odwoławczy przepisów art. 122 § 1 i 187 §1 ordynacji podatkowej. Tym samym w sprawie faktycznie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 127 ordynacji podatkowej oraz wynikającej z art. 121 § 1 ordynacji podatkowej zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.
Wskazać należy, że wyjaśnienie powyższych okoliczności i odniesienie się do zarzutów skarżącego podniesionych w odwołaniu jest rolą SKO. Z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynika bowiem obowiązek rozpoznania sprawy w pełnym jej zakresie w dwóch instancjach, a wojewódzki sąd administracyjny nie może zastępować organów administracji. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy w zasadzie w ogóle nie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Należy zauważyć, że chociaż organ odwoławczy nie jest związany treścią zarzutów zgłoszonych przez stronę, to jednak do zarzutów tych powinien ustosunkować się w pierwszej kolejności. Ocena tych zarzutów i wskazanie argumentów, które przesądziły o ich uwzględnieniu lub braku ich zasadności winny stanowić niezbędny element uzasadnienia decyzji organu odwoławczego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 maja 2025 roku w sprawie sygn. akt III FSK 1649/23 i powołane w nim orzeczenia).
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni zgadza się powyższą argumentacją. W jej świetle konieczne było uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, o czym orzeczono w sentencji wyroku.
Pomimo uwzględnienia skargi, sąd nie zasądził na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postepowania sądowego, bowiem do zamknięcia rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia skarżący nie zgłosił wniosku o przyznanie należnych kosztów (wniosek tan nie został złożony w skardze, ani na rozprawie, na której skarżący był nieobecny).
Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.