W motywach ww. zarzutów poddano krytyce swoiście zero-jedynkowe uwzględnienie przez organ tezy uchwały NSA o sygn. I FPS 2/22, która co do zasady wyklucza zastosowanie art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID do biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych. Organy pominęły, że w orzecznictwie sądów administracyjnych obu instancji utrwalił się pogląd, że uchwały tej nie należy odnosić do sytuacji złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty po upływie nominalnego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (s. 4-10 skargi).
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację (s. 4 i n.).
Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W punkcie wyjścia odnotować należy, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy ma charakter postinterpretacyjny w tym sensie, że zagadnienie będące jej przedmiotem zostało już jurydycznie opracowane, a treść racji przemawiających za przyjętą wykładnią jest stronom znana, jak wynika z pism procesowych złożonych w sprawie. W szczególności organy obu instancji dostrzegają dominujące w judykaturze stanowisko, zbieżne z prezentowanym przez spółkę, że korzystne dla podatników skutki ww. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażające się zakazem orzekania przez organy podatkowe z urzędu w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z uwagi na przedawnienie, nie uzasadniają tego, by kwestionować prawo do wnioskowania o stwierdzenie nadpłaty z powodu upływu terminu przedawnienia, poprzez pominięcie skutków wynikających z art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID. Argumentom przedstawianym w relewantnym orzecznictwie na rzecz wskazanego poglądu organy nie przeciwstawiły przy tym racji, które pozwalałyby na odstąpienie od przywołanego stanowiska; ograniczono się do ogólnej formuły braku związania wyrokami wydanymi w innych sprawach (s. 6 zaskarżonego postanowienia), czy też wskazania na nieistotną (w każdym razie Sąd nie dostrzegł takiego waloru) różnicę w stanie faktycznym, którego dotyczy (częściowo) odnośne orzecznictwo (złożenie wniosku nadpłatowego przed wydaniem ww. uchwały – s. 2 postanowienia organu pierwszej instancji). Wprawdzie trudno nie zgodzić się z ww. twierdzeniami organów; nie uchylają one jednak założenia normatywnego, osadzonego m.in. w treści przywołanych w skardze przepisów, zwłaszcza art. 2 Konstytucji, art. 120, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, by orzecznictwo sądowe oddziaływało na praktykę organów podatkowych na zasadzie imperio rationis, nie zaś tam, gdzie uznają to za dogodne. Tę ostatnią myśl odnieść należy do słusznie krytykowanego w skardze zapatrywania organów, wyrażonego w tej sprawie wbrew orzeczniczej recepcji uchwały o sygn. I FPS 2/22; jak zauważono uchwała ta miała chronić, a nie ograniczać prawa podatników.
Zastosowanie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej było w związku z powyższym przedwczesne. Ponownie rozpatrując sprawę organ oceni żądanie strony uwzględniając okresy zawieszenia biegu terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania, wynikające z ww. art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID.
Podstawę prawną wyroku, uwzględniającego wnioski skargi w całości, stanowiły art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (pkt 1 formuły sentencji), jak też art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i § 4 tej ustawy (w zakresie kosztów postępowania).