Wyrok WSA z dnia 20 listopada 2025, sygn. III SA/Wa 2005/25

Zaskarżoną interpretacją z dnia 24 lutego 2025 r. DKIS uznał przedstawione przez Muzeum stanowisko za nieprawidłowe. W uzasadnieniu Dyrektor wskazał, że w przedstawionych przez Stronę okolicznościach kwotę podatku naliczonego oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej. Jak wynika z art. 86 ust. 2a ustawy – sposób określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć. Z uwagi na różnorodność i bogactwo życia gospodarczego wybór sposobu, według którego dokonuje się tego proporcjonalnego przypisania, należy do podatnika. Przepisy ustawowe wymagają jedynie, aby odpowiadał on najbardziej specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć. Będzie to spełnione, jeśli sposób ten:

- zapewni dokonanie odliczenia podatku naliczonego wyłącznie w części przypadającej na działalność gospodarczą (co do zasady dotyczącej czynności opodatkowanych VAT) oraz

- obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadających na działalność gospodarczą oraz na cele inne (z wyjątkiem celów prywatnych) – gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe.

DKIS wskazał, że sposób określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć. Oznacza to, że istnieje obowiązek wyodrębnienia takiej części podatku naliczonego, którą można przypisać prowadzonej działalności gospodarczej. Dyrektor podniósł, że zastosowane metody (sposoby), na podstawie których dokonuje się wydzielenia odpowiedniej kwoty podatku naliczonego, muszą odpowiadać wartościom faktycznym i rzeczywistym. Ciężar rzetelnego ustalenia, jaka część podatku naliczonego związana jest z prowadzoną działalnością gospodarczą, a jaka część wykorzystywana jest dla potrzeb innych, niż prowadzona działalność gospodarcza, spoczywa zawsze na podatniku. Ustawodawca zaproponował w art. 86 ust. 2c ustawy kilka metod, które podatnik może wykorzystać celem proporcjonalnego odliczenia podatku naliczonego, jednakże katalog ten nie ma charakteru zamkniętego. DKIS wskazał, że Ustawodawca, na mocy art. 86 ust. 2h ustawy, daje podatnikom możliwość zastosowania innego sposobu określenia proporcji, niż wskazują przepisy, ale tylko w sytuacji, gdy wybrany sposób jest bardziej reprezentatywny. Strona może zastosować inną metodę tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy wybrana metoda jest bardziej reprezentatywna i tym samym najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej działalności.

DKIS wskazał, że dochody publiczne (budżetowe) to należne lub faktyczne wpływy środków pieniężnych do budżetów publicznych, pobierane przez organy finansowe lub przez jednostki budżetowe, które zrealizowane dochody przekazują do organów finansowych, ze względu na powiązanie z budżetem systemem brutto (art. 5 ust. 2 ustawy o finansach publicznych). Obok dochodów występują także wpływy o charakterze zwrotnym, będące przychodami, które służą finansowaniu deficytu budżetowego, oraz przychody jednostek organizacyjnych (np. zakładów budżetowych, gospodarstw pomocniczych, funduszy celowych) i osób prawnych (np. szkół wyższych, instytucji kulturalnych), zaliczanych do sektora finansów publicznych, pochodzące z prowadzonej przez nie odpłatnej działalności oraz z innych źródeł.

DKIS podniósł, że z uwagi na fakt, że w przypadku państwowej instytucji kultury niemożliwym jest wyliczenie "obrotu" uzyskanego z tytułu czynności pozostających poza systemem VAT, przyjęto zasadę – dla celów zastosowania sposobu obliczenia proporcji – że całkowity "obrót" z tytułu działalności gospodarczej oraz działalności pozostającej poza sferą VAT odpowiada wysokości zrealizowanych przychodów, z uwzględnieniem otrzymanych dotacji (z wyjątkiem zwróconych dotacji, odsetek od środków na rachunkach bankowych zaliczanych do przychodów z mienia tej instytucji, odszkodowań innych, niż stanowiące zapłatę, oraz dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez państwową instytucję kultury do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane do środków trwałych państwowej instytucji kultury, używanych na potrzeby prowadzonej przez tę instytucję działalności.

Organ podał, że zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia, w przypadku państwowych instytucji kultury w mianowniku ujmuje się przychody wykonane państwowej instytucji kultury. Zgodnie natomiast z powołanym wyżej § 2 pkt 13 rozporządzenia, przychodami wykonanymi państwowej instytucji kultury są przychody państwowej instytucji kultury w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, w tym przekazane tej instytucji dotacje, pomniejszone o kwoty zwróconych dotacji, o odsetki od środków na rachunkach bankowych zaliczonych do przychodów z mienia tej instytucji oraz o odszkodowania należne tej instytucji inne, niż odszkodowania stanowiące zapłatę, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy, wynikające ze sprawozdania rocznego z wykonania planu finansowego, z których instytucja ta pokrywała koszty swojej działalności wykonując przypisane jej zadania.

DKIS podniósł, że propozycja ujęcia wszystkich przychodów instytucji kultury (z pewnymi wyjątkami opisanymi powyżej), w tym w szczególności dotacji celowych lub podmiotowych niezwiązanych bezpośrednio z ceną (ujętych w planie finansów), znajduje umocowanie w przepisach unijnych. Zgodnie bowiem z art. 174 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 112, państwa członkowskie mogą uwzględnić w mianowniku wysokość subwencji innych, niż subwencje bezpośrednio związane z ceną dostaw towarów lub świadczenia usług, o których mowa w art. 73. Przepis ten dotyczy wyłącznie przypadku podatników tzw. mieszanych (vide wyrok TSUE w sprawie C-204/03, pkt 25) i został wprowadzony do dyrektywy w celu uniknięcia sytuacji, w której podmiot otrzymujący subwencje, niedokonujący czynności podlegających opodatkowaniu VAT poprzez dokonywanie symbolicznych – w stosunku do całości wykonywanych działań – czynności podlegających opodatkowaniu VAT, mógłby uzyskać niewspółmiernie wysoki zwrot podatku VAT (vide opinia Rzecznika Generalnego do sprawy C-204/03, pkt 15).

DKIS wskazał, że w przypadku państwowych instytucji kultury, których działanie ma w przeważającej części charakter statutowy i oparte jest w większej części na dotacjach niezwiązanych bezpośrednio z ceną, pominięcie części dotacji w ustalaniu proporcji mogłoby doprowadzić do uzyskania nieadekwatnego odliczenia podatku naliczonego. Zdaniem Dyrektora przedstawiony przez Stronę sposób określenia proporcji nie może zostać uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez Muzeum działalności, bowiem założenia przyjęte przy obliczaniu wysokości współczynnika budzą wątpliwości. Skarżący podał, że w mianowniku będą wykazane dotacje niezwiązane z działalnością gospodarczą. W rozporządzeniu Minister Finansów, korzystając z delegacji ustawowej, wskazał m.in. państwowej instytucji kultury, czyli takiej, jaką jest Wnioskodawca, najbardziej odpowiadającą specyfice metodę określania proporcji, uwzględniając charakter prowadzonej działalności gospodarczej oraz działalności statutowej takiej instytucji. Strona może zastosować inną metodę tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy wybrana przez nią metoda jest bardziej reprezentatywna i tym samym najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej działalności. Dokonując wyboru sposobu określenia proporcji należy w szczególności mieć na uwadze charakter działalności (w tym zwłaszcza statutowej) prowadzonej przez państwową instytucję kultury, a także sposób finansowania tej instytucji. Zgodnie z przywołanymi w zaskarżonej interpretacji przepisami ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, państwowa instytucja kultury finansowana lub dofinansowana jest przez organizatora przez m.in. dotacje, w zakresie tworzenia i prowadzenia działalności kulturalnej oraz do utrzymania obiektu, w którym jest ona prowadzona. Zaproponowana przez Muzeum metoda nie uwzględnia tego, że instytucje kultury otrzymują dotacje nie tylko do działalności innej, niż gospodarcza, ale także inne dotacje, w tym na ogólne funkcjonowanie (również w ramach działalności gospodarczej). Są to dotacje, których nie otrzymują inni przedsiębiorcy prowadzący komercyjną działalność gospodarczą. Przyjęta przez Wnioskodawcę metoda nie uwzględnia zatem specyfiki działalności prowadzonej przez jednostki sektora finansów publicznych oraz tych elementów prowadzonej działalności kulturalnej (muzeum), które mają wpływ na jej prowadzenie i funkcjonowanie. Metoda ta nie oddaje zatem specyfiki prowadzonej działalności, o której mowa w art. 86 ust. 2b ustawy, oraz nie zapewnia obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności opodatkowane. Zastosowanie proponowanej metody mogłoby prowadzić do nieadekwatnego odliczenia podatku naliczonego, niezgodnego z rzeczywistością.

Zdaniem DKIS metoda wskazana w rozporządzeniu najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej działalności i dokonywanych nabyć oraz, z uwagi na sposób wyliczenia wskaźnika, obiektywnie odzwierciedla tę część wydatków, która przypada na działalność gospodarczą oraz na cele inne, niż działalność gospodarcza. Metoda obliczania proporcji dla państwowej instytucji kultury uwzględnia bowiem całe spektrum działalności państwowej instytucji kultury. Metoda wskazana przez Skarżącego nie jest natomiast metodą właściwą dla wyliczenia sposobu określania proporcji. Zatem w opisanym przypadku właściwym sposobem określenia proporcji jest ten wskazany w § 5 ust. 1 rozporządzenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji. Zaskarżonej interpretacji indywidualnej Wnioskodawca zarzucił naruszenie przepisów postępowania, błąd wykładni oraz niewłaściwa ocenę co do zastosowania prawa materialnego, tj.:

1) art. 14c § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111, dalej też "O.p."), przez pominięcie oceny stanowiska Skarżącego wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny oraz pominięcie wskazania prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym pomimo negatywnej oceny stanowiska Skarżącego;

2) art. 86 ust. 2a, ust. 2b oraz ust. 2c ustawy o VAT, przez błędne wskazanie jako reprezentatywnego sposobu określenia proporcji, o którym mowa w art. 86 ust. 2a, proporcji liczonej zgodnie ze wzorem zawartym w rozporządzeniu;

3) art. 86 ust. 2a i 2b, w związku z art. 86 ust. 2h ustawy o VAT, przez uznanie, że sposób określenia proporcji we wniosku o interpretację jest nieprawidłowy, bowiem mogłoby to prowadzić do nieadekwatnego obliczenia podatku naliczonego, niezgodnego z rzeczywistością, a także że nie odzwierciedla specyfiki działalności prowadzonej przez Stronę i nie zapewnia obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego proporcjonalnie przypadającej w ramach działalności gospodarczej na czynności opodatkowane;

4) art. 86 ust. 2h ustawy o VAT, poprzez jego niezastosowanie w wyniku uznania, że Stronie nie przysługuje prawo do zastosowania sposobu określenia proporcji, uznanego przez nią za bardziej reprezentatywny;

5) art. 124 O.p., przez zaniechanie dokładnej wykładni przepisów stanowiących istotę sporu tj. art. 86 ust. 2c pkt 3 ustawy o VAT i w rezultacie brak jest pełnego zgodnego z przepisami uzasadnienia prawnego interpretacji.

Muzeum szczegółowo uzasadniło swoje stanowisko.

W odpowiedzi na skargę DKIS podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi.

Swoje stanowisko Muzeum ponowiło w piśmie z 20 listopada 2025 r., w którym m.in. powołało dalsze orzeczenia sądowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 punkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. Nr 718 ze zm., dalej też "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednakże, stosownie do art. 57a tej ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego, wydaną w indywidualnej sprawie, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi na taką interpretację oraz powołaną podstawą prawną skargi.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd zauważa, że jednym z dopuszczonych przez ustawę, a następnie zaaprobowanych i powtórzonych przez rozporządzenie kryteriów, na podstawie których można określać współczynnik wyrażający sposób określania tzw. proporcji, jest kryterium udziału rocznego obrotu z działalności gospodarczej w rocznym obrocie z działalności gospodarczej, powiększonym o otrzymane przychody z innej działalności, w tym dotacje (subwencje, dopłaty) przeznaczone na sfinansowanie działalności innej, niż gospodarcza. Ustawa dała temu wyraz w art. 86 ust. 2c pkt 3, gdzie jako dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które należy umieścić w mianowniku współczynnika proporcji podatku do odliczenia względem podatku niepodlegającego odliczeniu, wyraźnie wskazano tylko te dotacje (subwencje, dopłaty), które podatnik otrzymał na sfinansowanie działalności innej, niż gospodarcza, a więc na sfinansowanie działalności nieopodatkowanej VAT. W art. 86 ust. 2a oraz 2b ustawy zastrzeżono, że sposób określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć. Wspomniane kryterium z art. 86 ust. 2c pkt 3 ustawy, które można nazwać przychodowym, może więc, z założenia Ustawodawcy, odpowiadać specyfice działalności konkretnego podatnika. Kryterium to jest zatem nie tylko dopuszczalne, ale też preferowane przez samego Ustawodawcę.

Strony niniejszego sporu interpretacyjnego są zgodne co do tego, że zastosowane kryterium przychodowe jest adekwatne dla działalności Muzeum. Sąd także jest tego zdania. Różnica pomiędzy Stronami dotyczy natomiast tego, czy do mianownika współczynnika proporcji zaliczać wszelkie dotacje, jak chciałby Organ, czy też tylko te, które zostały udzielone na nieopodatkowaną działalność nie-gospodarczą, jak chciałby Skarżący. Dyrektor powołał się na literalne brzmienie art. 86 ust. 2c pkt 3 w zw. z § 5 ust. 1 w zw. z § 2 pkt 13 rozporządzenia Ministra Finansów z 17 grudnia 2015 r. W tym ostatnio przywołanym przepisie rozporządzenia zdefiniowano pojęcie "przychody wykonane państwowej instytucji kultury", jakie z kolei zastosowano we wzorze współczynnika proporcji z § 5 ust. 1 rozporządzenia. Otóż w tej definicji Prawodawca (Minister Finansów) wspomniał ogólnie o dotacjach (subwencjach, dopłatach), czyli bez rozróżnienia na dotacje na sfinansowanie działalności opodatkowanej (gospodarczej) oraz nieopodatkowanej. Według rozporządzenia (§ 5 ust. 1 w zw. z § 2 pkt 13) do mianownika wzoru proporcji wchodzą więc wszelkie dotacje, podczas gdy według ustawy (art. 86 ust. 2c pkt 3) wchodzą do niego tylko dotacje na działalność inną, niż gospodarcza.

W ocenie Sądu Muzeum zupełnie trafnie wskazało w skardze, że we wniosku akcentowało fakt, iż dominująca jego aktywność polega na odpłatnej działalności wystawienniczej, handlowej, muzealnej - Muzeum głównie sprzedaje usługi odpłatnego wstępu na wystawy stałe i czasowe oraz dokonuje odpłatnych dostaw towarów. Organ nie odnotował znaczenia dla sprawy tej właśnie okoliczności, przez co nie zauważył, że wliczając do mianownika współczynnika proporcji wszelkie dotacje, a nie tylko te, które nie służą gospodarczej działalności opodatkowanej, doprowadził do zafałszowania realnej, właściwej proporcji tej części podatku naliczonego, jaka wiązała się z działalnością opodatkowaną, względem tej części, jaka wiązała się z działalnością nieopodatkowaną – ze szkodą dla tej pierwszej, a z korzyścią dla tej drugiej. Inaczej mówiąc – skoro obrót związany z działalnością opodatkowaną wlicza się do licznika wzoru proporcji, i skoro wliczanie jakiejś wartości do mianownika ma zmierzać do zmniejszenia i zapewnić zmniejszenie uprawnienia podatnika do odliczenia podatku naliczonego, to do tegoż mianownika należy wliczać tylko te wartości, które nie wiążą się z działalnością opodatkowaną, aby w ten sposób skonstruować wzór na adekwatny współczynnik odliczania podatku naliczonego. Zasadą w podatku VAT jest bowiem pełne prawo do odliczenia, a więc zakres tego prawa wyrażony ułamkiem 1/1. Dotacja udzielona na sfinansowanie działalności opodatkowanej nie powinna być zatem wliczana do mianownika, gdyż w ten sposób niesłusznie zmniejsza uprawnienie do odliczenia podatku naliczonego, choć ten podatek pozostaje związany z czynnościami opodatkowanymi, tyle, że sfinansowanymi dotacjami. Jak tymczasem słusznie wskazywano w skardze, prawo do odliczenia nie zależy od sposobu finansowania wydatku na nabycie towarów i usług, nie zależy od źródła finansowania działalności opodatkowanej, lecz jedynie od związku nabywanych towarów i usług (braku związku) z czynnościami opodatkowanymi. Jeśli taki związek istnieje, prawo do odliczenia powinno być respektowane, choćby nawet podatnik finansował swoje wydatki na towary i usługi z otrzymanej od organu założycielskiego (lub z innego źródła) dotacji. Należy też dodać, że na prawo do odliczenia nie wpływa charakter dotacji – czy jest to dotacja ogólna podmiotowa, nie wliczana do podstawy opodatkowania konkretnych czynności, czy też przedmiotowa, tj. do ceny towaru lub usługi, wliczana do podstawy opodatkowania konkretnej dostawy lub usługi podatnika. Obydwie te kategorie dotacji dotyczą działalności opodatkowanej, i jako takie powinny być ujmowane tylko w liczniku współczynnika proporcji.

W skardze słusznie też odnotowano różnicę pomiędzy stanem faktycznym niniejszej sprawy interpretacyjnej, a stanem faktycznym sprawy, na tle której wydano wyrok TSUE, jaki Organ przywołał w interpretacji (C-204/03). Otóż wyrok ten nie przystaje do niniejszej sprawy już z tego powodu, że dotyczy on sytuacji, gdy przepisy krajowe (Królestwa Hiszpanii) pozbawiały podatnika prawa do odliczenia jakiejś części podatku naliczonego, choć podatnik ten wykonywał wyłącznie czynności opodatkowane, a nie mieszane ("Ustanawiając mechanizm częściowego odliczenia podatku od wartości dodanej poniesionego przez podatników wykonujących wyłącznie czynności opodatkowane i ustanawiając przepis szczególny ograniczający możliwość odliczenia podatku VAT naliczonego od zakupu towarów lub usług finansowanych z pomocą subwencji, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy prawa wspólnotowego..." – cytat z sentencji tego wyroku). W niniejszej natomiast sprawie Muzeum wykonuje czynności opodatkowane, jak i nieopodatkowane. Po drugie - wspomniany wyrok TSUE, dotyczący zresztą przepisów Szóstej dyrektywy, a nie art. 174 dyrektywy 112, w istocie potwierdza pośrednio poważny argument Muzeum, iż okoliczność finansowania działalności opodatkowanej z dotacji nie powinna zmniejszać zakresu prawa do odliczenia. Po trzecie – art. 174 dyrektywy 112 jedynie pozwala państwom członkowskim na uwzględnianie w mianowniku określonych subwencji, ale nie zobowiązuje ich do tego. Tymczasem w art. 86 ust. 2h ustawy polski Prawodawca wyraźnie dopuszcza odstąpienie przez podatnika (np. państwową jednostkę kultury) od wzoru współczynnika proporcji zasugerowanego przez Ministra Finansów w rozporządzeniu, o ile tylko podatnik ten wykaże, że proponowany przez niego wzór określa proporcję w "bardziej reprezentatywny sposób". Sposób zaproponowany przez Muzeum w niniejszej sprawie prowadzi do określenia bardziej adekwatnego i sprawiedliwego wzoru współczynnika, gdyż w większym stopniu respektuje fakt zadeklarowany we wniosku, że dotacje, jakie Skarżący otrzymuje, są wykorzystywane zarówno na cele działalności opodatkowanej, jak i nieopodatkowanej, zaś ta pierwsza zdecydowanie dominuje. Tymczasem wzór zaproponowany podatnikom w rozporządzeniu byłby adekwatny dla tych podatników, którzy otrzymane dotacje wykorzystują głównie do działalności nieopodatkowanej.

W interpretacji Organ uznał, że zaproponowana przez Muzeum metoda nie uwzględnia tego, że instytucje kultury otrzymują dotacje nie tylko do działalności innej, niż gospodarcza, ale także inne dotacje, w tym na ogólne funkcjonowanie (również w ramach działalności gospodarczej). Sąd wskazuje zatem, iż z wyżej podanych powodów uznać trzeba, że to raczej Organ nie odnotował deklarowanej we wniosku okoliczności otrzymywania dotacji dwojakiego rodzaju, i że dotacje na cele działalności opodatkowanej są dominujące. To właśnie zignorowanie tego faktu doprowadziłoby do zniekształcenia współczynnika proporcji, jaki powinien być stosowany w działalności Muzeum. Wzór zaproponowany we wniosku w bardziej reprezentatywny (choć pewnie nie doskonały) sposób odzwierciedla specyfikę Muzeum jako podmiotu dokonującego głównie czynności opodatkowanych.

Dodać należy, że wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim, na który powołano się w skardze (I SA/Go 406/21), i który nie był jeszcze prawomocny w dacie jej wnoszenia, stał się obecnie prawomocny w wyniku oddalenia skargi kasacyjnej Dyrektora (wyrok NSA z 5 czerwca 2025 r., I FSK 691/22). Ponadto analogiczną argumentację zastosowano w wyroku NSA z 12 czerwca 2025 r. o sygn. I FSK 643/22. Sąd Wojewódzki orzekający w niniejszej sprawie uznał, że zasadniczy zrąb argumentacji tam zastosowanej (w tamtych wyrokach WSA i NSA) jest absolutnie przydatny w sprawie niniejszej (pomimo istnienia pewnych różnic w stanie faktycznym), toteż w niniejszym wyroku Sąd aprobuje i odwołuje się do argumentacji tam sformułowanej co do meritum sporu.

W skardze postawiono też zarzuty natury procesowej, a dotyczyły one dość zdawkowego, pobieżnego odniesienia się do argumentacji Muzeum oraz braku właściwego uzasadnienia stanowiska Organu. Sąd uznał, że pomimo trudności w zidentyfikowaniu tego stanowiska, wynikających z rzeczywiście nazbyt lakonicznej i pobieżnej wypowiedzi Dyrektora, z zaskarżonej interpretacji można było wywnioskować, jakie jest stanowisko Organu w kwestii zasadniczego sporu merytorycznego niniejszej sprawy. Z tego powodu Sąd spór ten rozstrzygnął - zgodnie z zarzutami skargi, gdzie trafnie wskazano na naruszenie wymienionych tam przepisów prawa materialnego.

Z powyższych względów Organ naruszył wskazane w skardze przepisy prawa materialnego.

W dalszym postępowaniu stanowisko Muzeum powinno zostać uznane za prawidłowe.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną interpretację.

W kwestii kosztów Sąd orzekł na podstawie art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. Nr 1687). Na koszty te złożył się uiszczony wpis od skargi (200 zł), wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika – doradcy podatkowego (480 zł) oraz kwota uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).