Wyrok WSA z dnia 09 kwietnia 2026, sygn. III SA/Wa 2132/25

5. Skarżąca, pismem z 13 sierpnia 2025 r. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora KIS z [...] lipca 2025 r., zarzucając postanowieniu naruszenie art. 13 § 2a w zw. z art. 221 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 14h oraz w zw. z art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 "O.p., poprzez błędne utrzymanie w mocy przez organ odwoławczy postanowienia wydanego w pierwszej instancji, a polegające na nietrafnym uznaniu, że wniosek Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełnia wymogów formalnych i dlatego należało go pozostawić bez rozpatrzenia, z uwagi na brak wyczerpującego przedstawienia opisu stanu faktycznego, a to z powodu nieudzielenia odpowiedzi na pytania zawarte w punkcie II wezwania z 28 kwietnia 2025 r. i tym samym niedoprecyzowania stanu faktycznego o brakujące informacje, podczas gdy pismem z 5 maja 2025 r. oraz z 29 kwietnia 2025 r. Strona udzieliła odpowiedzi na wszystkie pytania zawarte w wezwaniu (wezwanie zawierało 13 pytań, a odpowiedź na wezwanie zawierała 13 odpowiedzi), co oznacza, że braki formalne wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej uzupełniono prawidłowo i co z kolei prowadzi do konkluzji, że opis stanu faktycznego przedstawiony we wniosku oraz w odpowiedzi na wezwanie organu jest wyczerpujący i wystarczający do wydania interpretacji indywidualnej, zatem brak było podstaw faktycznych i prawnych do wydania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia wydanego w pierwszej instancji.

Mając na uwadze powyższe, Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi w całości przez Dyrektora KIS w trybie samokontroli, uchylenie zaskarżonego postanowienia z [...] lipca 2025 r. i wydanie nowego postanowienia o uchyleniu postanowienia Dyrektora KIS z [...] maja 2025 r., a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku przez Dyrektora KIS, Strona wniosła o uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia wydanego w pierwszej instancji, jako wydanych z innym naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie Skarżąca wniosła o zasądzenie od Dyrektora KIS na rzecz Strony zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych.

6. W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

7. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej "P.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

8. Z akt sprawy wynika, że Strona złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, w który jak uznał organ wymagał uzupełnienia. Organ podniósł w sprawie, że we wniosku Skarżąca nie przedstawiła w sposób wyczerpujący opisu sytuacji faktycznej, której ma dotyczyć żądana interpretacja indywidualna. Tym samym uznano, że wniosek nie spełniał wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, okoliczności faktyczne sprawy nie zostały przedstawione wyczerpująco. W ocenie Sądu przyznać należy rację organowi, że pytania postawione przez organ w wezwaniu miały na celu doprecyzowanie okoliczności faktycznych sprawy w taki sposób, aby było pewnym jakie skonkretyzowane zdarzenia prawne były elementem stanu faktycznego przedmiotowego wniosku. W treści odpowiedzi na wezwanie z 5 maja 2025 r. (wpływ 9 maja 2025 r.) Organ stwierdził, że otrzymał od Skarżącej tylko pismo zatytułowane "Uzupełnienie braków fiskalnych wniosku" do którego zostało dołączone pełnomocnictwo oraz potwierdzenie uiszczenia opłaty od wniosku. Trudno z tym stwierdzeniem polemizować; w sytuacji braku potwierdzenia nadania treści pisma stanowiącego odpowiedź na wszystkie pytania zadane przez organ. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca odniosła się tylko do punktu I wezwania, tj. zapłaciła opłatę za wniosek. Natomiast nie udzieliła odpowiedzi na pytania zawarte w punkcie II, tj. nie doprecyzowała stanu faktycznego o brakujące informacje. Nie sposób więc zgodzić się zatem ze Skarżącą, że uzupełniła ona wniosek w całości, gdyż będące w posiadaniu organu uzupełnienie nie zawierało żadnej odpowiedzi na zadane przez Organ pytania w punkcie II wezwania. Zatem – jak słusznie wskazał organ – przedstawiony we wniosku opis nie pozwalał na pozytywne rozpatrzenie wniosku Skarżącej.

9. Zgodnie z art. 14b § 1 O.p, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Specyfika postępowania interpretacyjnego polega na tym, że interpretacja indywidualna jest wydawana wyłącznie na wniosek podmiotu zainteresowanego. Stosownie do art. 14b § 3 O.p składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z unormowań przytoczonego przepisu wynika, że to na podmiocie występującym z wnioskiem o wydanie interpretacji spoczywa obowiązek przedstawienia opisu stanu faktycznego lub też opisu zdarzenia przyszłego. Wnioskodawca przedstawiając stan faktyczny/zdarzenie przyszłe, precyzując przedmiot interpretacji (pytanie/pytania) i przedstawiając własne stanowisko w sprawie, wyznacza zakres problemowy interpretacji, o którą występuje. Wszystkie ww. elementy wniosku powinny być przedstawione w sposób wyczerpujący, spójny i niebudzący wątpliwości co do zakresu żądania wnioskodawcy. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 - 2 O.p). Istotą interpretacji indywidualnej jest zatem rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji - wydanie interpretacji indywidualnej, są możliwe wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego. Z wnioskiem może wystąpić osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), który może rodzić określone konsekwencje w sferze prawa podatkowego. Interpretacja wydawana jest w indywidualnej sprawie zainteresowanego, który składa wniosek o jej wydanie. Zainteresowanym w przedmiocie interpretacji indywidualnej jest podmiot, który zwraca się o wydanie interpretacji indywidualnej w celu prawidłowej, tj. zgodnej z obowiązującymi go przepisami, realizacji swoich praw i obowiązków w sferze prawa podatkowego, wyjaśnienia lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Do uzyskania interpretacji indywidualnej legitymowany jest podmiot, dla którego określony stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe może rodzić konsekwencje w sferze stosunków prawnopodatkowych. Przedmiotem interpretacji mogą być zatem takie sytuacje faktyczne, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy, które dotyczą sfery odpowiedzialności podatkowej tego podmiotu. Co więcej, wszczęcie postępowania w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego jest możliwe wyłącznie na podstawie takiego wniosku zainteresowanego, którego sposób sformułowania pozwała na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia realizującego omówione powyżej funkcje przypisane tej instytucji prawnej przez ustawodawcę - rozstrzygnięcia, którego charakter odpowiada istocie analizowanej instytucji. Interpretacja przepisów prawa podatkowego jest czynnością, która nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, lecz tylko o nich się wypowiada (por. uchwała NSA z 7 lipca 2014 r., sygn. II FPS 1/14, LEX nr 1478812). W drodze wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego nie dochodzi do powstania, zniesienia czy też zmodyfikowania istniejącego uprawnienia lub obowiązku. Specyfika interpretacji przepisów prawa podatkowego przejawia się w tym, że nie wywołują one bezpośrednio dla ich adresatów żadnych skutków prawnych. Interpretacja indywidualna nie stanowi indywidualnego aktu administracyjnego, będąc jedynie informacją co do określonej możliwości pojmowania materialnego prawa podatkowego oraz związanej z tym wykładni tego prawa, na gruncie przedstawionego przez wnioskodawcę opisu stanu faktycznego bądź też zdarzenia przyszłego.

10. Praktyczna doniosłość ubiegania się o wydanie interpretacji indywidualnej przejawia się w skutkach, jakie prawodawca wiąże z zastosowaniem się do wyrażonego w niej poglądu. Zgodnie z art. 14k § 1 O.p zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. Funkcja ochronna interpretacji indywidualnej realizowana jest pod warunkiem zastosowania się podmiotu, który taką interpretację pozyskał do wyrażonego w niej stanowiska. Najdalej idącym skutkiem zastosowania się do uzyskanej interpretacji jest unormowane w art. 14m § 1 O.p zwolnienie z obowiązku zapłaty podatku w zakresie wynikającym ze zdarzenia będącego przedmiotem interpretacji. Pozyskanie interpretacji indywidualnej umożliwia podmiotowi, który ją uzyskał kształtowanie swoich poczynań w zaufaniu do państwa i stanowionego przez nie prawa przy świadomości konsekwencji, jakie prawo podatkowe wiąże z opisanymi w interpretacji zdarzeniami. Podany we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), stanowiąc jedyną faktyczną podstawę udzielonej interpretacji indywidualnej, wyznacza zatem granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne.

11. Podkreślić należy, że specyfika postępowania interpretacyjnego przejawia się m.in. w tym, że organ podatkowy związany jest stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym przedstawionym przez wnioskodawcę. W postępowaniu tym nie może toczyć się spór o rzetelność relacji z zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, a tym samym nie może być prowadzone klasyczne postępowanie dowodowe [tak: wyrok NSA z 21 października 2014 r., I FSK 1543/13]. Obowiązkiem organu podatkowego jest dokonanie interpretacji przepisów prawa podatkowego na tle opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji. Jedyną możliwością ingerencji w przedstawiony przez wnioskodawcę opis stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego jest prawo organu do wezwania wnioskodawcy w oparciu o art. 14h w zw. z art. 169 O.p., do uzupełnienia jego opisu, w sytuacji gdy nie pozwala on na niebudzące wątpliwości zastosowanie przepisów materialnego prawa podatkowego. To przepis prawa, a nie stan faktyczny ma być przedmiotem interpretacji, gdyż organy podatkowe nie są uprawnione do dowodowego ustalania i weryfikowania stanu faktycznego dochodzonej przez wnioskodawcę interpretacji indywidualnej [tak: wyrok NSA z 05 maja 2015 r., II FSK 918/13]. Z postanowień art. 14b § 3 O.p. jednoznacznie wynika, że do obowiązków podmiotu występującego z wnioskiem należy wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego.

12. Analizując zatem przedmiotową sprawę na podstawie zebranych dowodów można było stwierdzić, że mimo odpowiedzi na wezwanie wniosek Skarżącej nadal nie był kompletny. Organ nie posiadał wiedzy o elementach stanu faktycznego. Tym samym brak podania tych informacji w sposób pewny w opisie stanu faktycznego pozwolił organowi podatkowemu na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji. Nie można było również zgodzić się ze Stroną, że na większość pytań zawartych w wezwaniu organ zna odpowiedź, bo z urzędu posiadał stosowne dane o podatniku. Zauważyć należy, że Dyrektor KIS jest organem podatkowym właściwym w sprawach dotyczących wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego. Zatem nie prowadzi postępowania dowodowego, nie gromadzi żadnych dokumentów podatkowych. Nie posiada wiedzy o podatnikach. Wobec tego, jeżeli wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej zawiera niewyczerpujący stan faktyczny, to organ zobligowany jest do wystosowania wezwania w celu ustalenia odpowiednich informacji.

13. Podsumowując, organ w niniejszej sprawie działał zgodnie z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W zgodzie z literą prawa wystosował wezwanie do uzupełnienia wniosku dając Skarżącej możliwość uzupełnienia wniosku niespełniającego wymogów wniosku o wydanie interpretacji, a w wyniku braku dokonania przez nią uzupełnienia tegoż wniosku zasadnie wydał postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Organ nie naruszył przy tym podnoszonych przez Skarżącą przepisów art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Zatem skarżone postanowienie jest prawidłowe. Nie ma podstaw do jego uchylenia.

14. Z tych względów, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a, należało skargę oddalić.

15. Nie zmienia to sytuacji, że Skarżąca posiada uprawnienie do złożenia kolejnego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zawierającego wszystkie niezbędne dane objęte uprzednim wezwaniem do uzupełnienia stanu faktycznego wniosku.