Wyrok WSA z dnia 18 lutego 2026, sygn. III SA/Wa 2292/25

W odpowiedzi na skargę organ nie znalazł podstaw do zmiany dotychczasowego stanowiska (vide s. 1 i n.).

Na rozprawie przed tut. Sądem nikt się nie stawił.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sąd zwraca uwagę, że zarzuty skargi, jak i towarzysząca im argumentacja opierają się na nieaktualnym stanowisku judykatury (zob. zwłaszcza s. 6 skargi). W bieżącym orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że tzw. "metoda wodna", o której mowa w art. 6j ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, może być stosowana w odniesieniu do wszystkich nieruchomości zamieszkałych, tj. także w odniesieniu do nieruchomości, które nie są wyposażone w wodomierz, jak i w odniesieniu do nieruchomości, dla których brak jest odpowiednich danych dotyczących ilości zużytej wody. Ustawodawca wprowadzając w art. 6j ust. 3e wspomnianej ustawy kompetencję do określenia zasad ustalania ilości zużytej wody na potrzeby ustalania wysokości opłaty w uchwale, o której mowa w art. 6k ust. 1 ww. ustawy, poprzestał na ogólnym jej sformułowaniu, nie precyzując sposobu jej realizacji, tzn. pozostawiając ów sposób realizacji radzie gminy. Jak bowiem stanowi ww. art. 6j ust. 3e in fine, rada gminy w uchwale "określa sposób ustalania ilości zużytej wody na potrzeby ustalania wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w szczególności sposób ustalania ilości zużytej wody w przypadku braku wodomierza lub w przypadku nieruchomości, dla których brak jest odpowiednich danych dotyczących ilości zużytej wody, lub odliczania wody zużytej na określone cele." Lokalnemu prawodawcy pozostawiono swobodę wyboru jednej z wskazanych alternatywnie przez ustawę możliwości ustalania wysokości opłaty, zaś każde z przewidzianych ustawą rozwiązań mieści się w granicach prawa, tzn. opowiedzenie się za jednym z nich jest przejawem realizacji zasady samodzielności gminy. Podkreśla się w związku z tym, że prawidłowe jest m.in. przyjęcie w prawie miejscowym, że ilość zużytej wody jest ustalana co do zasady w oparciu o wskazanie wodomierza głównego przypisanego do danej nieruchomości – tak jak to miało miejsce w przedmiotowym przypadku; podobnie prawidłowe jest przyjęcie, że wyłączenie z powyższej kwantyfikacji ilości zużytej wody zużytej bezpowrotnie może nastąpić tylko na podstawie danych z odrębnego wodomierza (por. wyroki o sygn. III FSK 763/23 oraz III FSK 959/23, CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzega w tego typu rozwiązaniach uchybienia normom konstytucyjnym, w tym zwłaszcza (przywołanym również w skardze) art. 84 oraz art. 217 Konstytucji RP (zob. wyrok o sygn. III FSK 721/24, CBOSA).

Wymaga podkreślenia, że dwa pierwsze spośród ww. orzeczeń NSA zapadły na skutek kontroli sądowej prawa miejscowego będącego podstawą decyzji wymiarowych wydanych również w sprawie skarżącego (chodzi o uchwały zmieniające regulacje miejscowe w zakresie metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi o nr XXXVIII/1199/2020 oraz XL/1254/2020). Skarżący kontestuje zatem podstawę prawną rozstrzygnięć wydanych wobec niego, której zgodność z prawem (w tym w optyce standardów konstytucyjnych) została już prawomocnie oceniona. Myli się tym samym twierdząc, że owe akty prawa miejscowego godzą w zasady konstytucyjne, a zwłaszcza pierwszy z nich wprowadzając regułę, że "przy obliczaniu średniomiesięcznego zużycia wody nie uwzględnia się ilości wody bezpowrotnie zużytej w okresie przyjętym do obliczenia, ustalonej na podstawie dodatkowego wodomierza zainstalowanego na danej nieruchomości". Tym bardziej nietrafne jest twierdzenie, że oparto się na przepisach prawa miejscowego, które okazały się nieważne; jak wspomniano, wiedza strony jest w tym zakresie nieaktualna, bowiem przywołany w skardze wyrok tut. Sądu stwierdzający nieważność niektórych przepisów uchwały o ww. nr XXXVIII/1199/2020 został uchylony przez Sąd kasacyjny (zob. wyrok o sygn. III FSK 5010/21, CBOSA). Dalej idący komentarz jawi się w związku w powyższym jako zbędny, ponieważ strona nie podjęła polemiki z argumentami jurydycznymi wywiedzionymi we wspomnianym orzecznictwie, ograniczając się do blankietowych twierdzeń o wadliwej (niekonstytucyjnej) konstrukcji uchwały dotyczącej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zakresie przyjętej w niej "metody wodnej".

Końcowo podkreślić należy, że nie ma znaczenia dla oceny stanowiska wyrażonego w spornej decyzji wskazana w skardze przyczyna braku dodatkowego wodomierza na posesji skarżącego (co uniemożliwiało ustalenie ilości wody bezpowrotnie zużytej), jako niezwiązana z hipotezą ani regulacji ustawowej, ani prawa miejscowego. Tego samego nie można natomiast powiedzieć (w świetle art. 6o ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach) o niedopełnieniu przez skarżącego obowiązku złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (szerzej por. trafnie na s. 5 i n. zaskarżonej decyzji).

Z tych powodów orzeczono jak w sentencji wyroku. Sąd nie dostrzegł bowiem, również z urzędu, uchybień powodujących konieczność wyeliminowania spornej decyzji z obrotu prawnego. Podstawę prawną orzeczenia stanowił art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.