Spółka wskazała we wniosku m.in. że:
(...) Spółka poniosła ponadto wydatki, które nie zostały wskazane wprost w Dokumentacji PSI, związane z zakupem oraz montażem instalacji fotowoltaicznej (...)
(...) W celu poprawy efektywności energetycznej dla realizacji zwiększonych wolumenów produkcyjnych w związku z realizacją Projektu, Spółka rozważa rozszerzenie zakresu Inwestycji o nabycie oraz montaż dodatkowych Instalacji o łącznej mocy zainstalowanej wynoszącej około 2 MW.
(...) Wszelkie nakłady inwestycyjne związane z zakupem i montażem Instalacji zostaną ujawnione w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez Spółkę i będą utrzymywane przez okres nie krótszy niż pięć lat od dnia ich ujęcia w tejże ewidencji.
W ocenie Dyrektora KIS z powyższych wyjaśnień nie wynika, że inwestycja w instalację fotowoltaiczną prowadzi do zwiększenia zdolności produkcyjnych przedsiębiorstwa.
We wniosku nie wskazano, że decyzja o wsparciu, o której mowa w opisie sprawy obejmuje swym zakresem produkcję i obrót energią. Zatem, Spółka poniosła wydatki na przedsięwzięcie niezwiązane z nową inwestycją realizowaną w ramach decyzji o wsparciu.
Inwestycja, którą Spółka poniosła nie spełnia definicji nowej inwestycji zawartej w art. 2 ust. 1 ustawy o WNI, gdyż nie stanowi inwestycji w rzeczowe aktywa trwałe lub wartości niematerialne i prawne związane z założeniem nowego zakładu, zwiększeniem zdolności produkcyjnej istniejącego zakładu, dywersyfikacją produkcji zakładu przez wprowadzenie produktów uprzednio nieprodukowanych w zakładzie lub zasadniczą zmianą dotyczącą procesu produkcyjnego istniejącego zakładu.
Wobec powyższego, Spółka poniosła wydatki w postaci nakładów inwestycyjnych związane z zakupem i montażem Instalacji fotowoltaicznej przeznaczonej do produkcji energii, która to produkcja nie będzie związana z nową inwestycją realizowaną w ramach decyzji o wsparciu, o której mowa w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego.
Dyrektor KIS podkreślił, że nie może stanowić kosztów kwalifikowanych nowej inwestycji wydatek na inwestycję, która nie jest związana z uzyskaną decyzją o wsparciu. Z wniosku nie wynika, że produkcja i obrót energią będzie przedmiotem uzyskanej decyzji o wsparciu.
Dyrektor KIS podkreślił, że aby wydatek mógł zostać uznany za koszt kwalifikowany, powinien mieć ścisły związek z realizacją inwestycji, z której dochód podlega zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p.
Dodatkowo Dyrektor KIS wskazał, że w objaśnieniach podatkowych MF z 6 marca 2020 r., odnosząc się do tego rodzaju nowej inwestycji wskazano, że jej efektem musi być zwiększenie mocy produkcyjnej, a tym samym wolumenu produkcji lub świadczonych usług, w porównaniu do tego, jaki możliwy jest do osiągnięcia przy wykorzystaniu zasobów technicznych istniejących w przedsiębiorstwie przed realizacją nowej inwestycji.
Tym samym, stanowisko Skarżącej zgodnie z którym nakłady inwestycyjne związane z zakupem i montażem Instalacji, mimo że nie zostały enumeratywnie wskazane w Dokumentacji PSI, mogą zostać uznane za koszty kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną, o których mowa w § 8 ust. 1 Rozporządzenia WNI, a tym samym będą stanowić podstawę do kalkulacji dostępnego limitu pomocy publicznej w formie zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. jest nieprawidłowe.
Skarżąca pismem z 1 października 2025 r. wniosła skargę na powyższą interpretację, zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie:
a) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:
1) art. 2 pkt 7 ustawy WNI w zw. z § 8 ust. 1 Rozporządzenia WNI w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na zawężeniu definicji kosztów kwalifikowanych, wpływających na wysokość zwolnienia z podatku, i uznanie, że koszty kwalifikowane, oprócz wymienienia rodzajowo w katalogu kosztów kwalifikowanych muszą dodatkowo bezpośrednio wpływać na zwiększenie mocy produkcyjnej przedsiębiorstwa, podczas gdy taki warunek nie wynika z przepisów prawa;
1) art. 2 pkt 1 i 7 ustawy o WNI w zw. z § 8 ust. 1 Rozporządzenia WNI w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że wydatki na zakup i montaż instalacji fotowoltaicznej nie stanowią wydatku na inwestycję związaną z decyzją o wsparciu, podczas gdy wydatki te są związane z rozbudową mocy produkcyjnej zakładu Spółki.
b) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
1) art. 14c § 1 i 2 oraz art. 120 i 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) – dalej "O.p.", poprzez:
i. niedochowanie zasady działania organów na podstawie przepisów prawa i obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych,
ii. pominięcie w treści rozstrzygnięcia przepisów prawa mających znaczenie dla sprawy, tj. art. 2 pkt 7 ustawy o WNI, .
iii. brak szczegółowego uzasadnienia prawnego oceny stanowiska Spółki oraz oparcie negatywnej oceny stanowiska Spółki na aktach niemających charakteru normatywnego;
2) art. 2a O.p. w zw. z art. 2 pkt 7 ustawy o WNI w zw. z § 8 ust. 1 Rozporządzenia WNI w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. poprzez jego niezastosowanie i brak rozstrzygnięcia niedających się usunąć wątpliwości co do treści powołanych przepisów prawa podatkowego na korzyść Spółki.
W związku z powyższymi naruszeniami prawa, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji i orzeczenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna.
Przedmiotem oceny z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), jest interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora z 2 września 2025 r., w której stwierdził, że stanowisko Skarżącej w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie ustalenia czy nakłady inwestycyjne związane z zakupem i montażem instalacji fotowoltaicznej, mimo że nie zostały enumeratywnie wskazane w Dokumentacji PSI, mogą zostać uznane za koszty kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną w rozumieniu § 8 ust. 1 Rozporządzenia WNI, a tym samym będą stanowić podstawę do kalkulacji dostępnego limitu pomocy publicznej w formie zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. – jest nieprawidłowe. Dyrektor uznał bowiem, że (niewskazane wprost w Dokumentacji PSI) wydatki związane z zakupem oraz montażem instalacji fotowoltaicznej (o mocy 50 kWp oraz związane z rozważanym rozszerzeniem zakresu Inwestycji o nabycie oraz montaż dodatkowych Instalacji o łącznej mocy zainstalowanej wynoszącej około 2 MW), które są (będą) zamontowane na terenie zakładu wskazanego w Decyzji (przewidującej w szczególności: budowę nowego obiektu produkcyjnego, zakup nowych maszyn i urządzeń produkcyjnych oraz modernizację dotychczasowego parku maszynowego) nie mogą zostać uznane za koszty kwalifikujące się do objęcia pomocą, a tym samym nie będą stanowić do kalkulacji dostępnego limitu pomocy publicznej w formie zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. Zdaniem Dyrektora bowiem z wniosku nie wynika, że inwestycja w instalację fotowoltaiczną prowadzi do zwiększenia zdolności produkcyjnych przedsiębiorstwa. We wniosku nie wskazano bowiem, że decyzja o wsparciu, o której mowa w opisie sprawy obejmuje swym zakresem produkcję i obrót energią. Zatem wydatki na przedsięwzięcie są niezwiązane z nową inwestycją realizowaną w ramach decyzji o wsparciu. Aby wydatek mógł zostać uznany za koszt kwalifikowany, powinien mieć ścisły związek z realizacją inwestycji, z której dochód podlega zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. Nie można zgodzić się z tym stanowiskiem.
Stosowne rozważania w tym zakresie należy poprzedzić przywołaniem zasadniczych regulacji prawnych znajdujących zastosowanie w sprawie.
Otóż zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. wolne od podatku są dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, z działalności gospodarczej osiągnięte z realizacji nowej inwestycji określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (Dz. U. z 2024 r. poz. 459 oraz z 2025 r. poz. 39), i uzyskane na terenie określonym w tej decyzji o wsparciu, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.
Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o WNI nowa inwestycja oznacza:
a) inwestycję w rzeczowe aktywa trwałe lub wartości niematerialne i prawne związane z założeniem nowego zakładu, zwiększeniem zdolności produkcyjnej istniejącego zakładu, dywersyfikacją produkcji zakładu przez wprowadzenie produktów uprzednio nieprodukowanych w zakładzie lub zasadniczą zmianą dotyczącą procesu produkcyjnego istniejącego zakładu lub
b) nabycie aktywów należących do zakładu, który został zamknięty lub zostałby zamknięty, gdyby zakup nie nastąpił, przy czym aktywa nabywane są przez przedsiębiorcę niezwiązanego ze sprzedawcą i wyklucza się samo nabycie akcji lub udziałów przedsiębiorstwa.
Zgodnie z art. 2 pkt 7 ustawy o WNI koszty kwalifikowane nowej inwestycji - poniesione w okresie ważności decyzji o wsparciu oznaczają
a) koszty inwestycji kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną z tytułu nowej inwestycji, z wyłączeniem kosztów poniesionych na samochody osobowe, środki transportu lotniczego, tabor pływający oraz inne składniki majątku służące głównie celom osobistym przedsiębiorcy, a w przypadku przedsiębiorcy będącego spółką handlową - głównie celom osobistym jej wspólnika albo akcjonariusza, pomniejszone o naliczony podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy, jeżeli możliwość ich odliczeń wynika z odrębnych przepisów, lub
b) dwuletnie koszty pracy poniesione przez przedsiębiorcę na tworzenie określonej liczby nowych miejsc pracy, przez określony czas, w związku z realizacją nowej inwestycji, jakie mogą być uwzględnione przy określaniu maksymalnej pomocy publicznej.
Zgodnie z §8 ust. 1 rozporządzenia o WNI do kosztów kwalifikujących się do objęcia wsparciem na nowe inwestycje zalicza się koszty będące:
1) kosztem związanym z nabyciem gruntów lub prawa ich użytkowania wieczystego,
2) ceną nabycia albo kosztem wytworzenia we własnym zakresie środków trwałych, pod warunkiem zaliczenia ich, zgodnie z odrębnymi przepisami, do składników majątku podatnika i zaliczenia ich do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
3) kosztem rozbudowy lub modernizacji istniejących środków trwałych,
4) ceną nabycia wartości niematerialnych i prawnych związanych z transferem technologii przez nabycie praw patentowych, licencji, know-how i nieopatentowanej wiedzy technicznej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3,
5) kosztem związanym z najmem lub dzierżawą gruntów, budynków i budowli - pod warunkiem że okres najmu lub dzierżawy trwa co najmniej 5 lat, a w przypadku mikroprzedsiębiorców, małych przedsiębiorców i średnich przedsiębiorców - co najmniej 3 lata, licząc od przewidywanego terminu zakończenia nowej inwestycji,
6) ceną nabycia aktywów innych niż grunty, budynki i budowle objęte najmem lub dzierżawą, w przypadku gdy najem lub dzierżawa ma postać leasingu finansowego oraz obejmuje zobowiązanie do nabycia aktywów z dniem upływu okresu najmu lub dzierżawy
- pomniejszone o naliczony podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy, jeżeli możliwość ich odliczeń wynika z odrębnych przepisów, poniesione w okresie realizacji inwestycji, a w przypadku kosztów określonych w pkt 5 - poniesione wyłącznie w okresie 5 lat w przypadku dużych przedsiębiorców, albo 3 lat w przypadku mikroprzedsiębiorców, małych przedsiębiorców i średnich przedsiębiorców, liczonych od dnia zakończenia nowej inwestycji.
Mając na uwadze powyższe regulacje, Sąd w pełni podziela stanowisko zaprezentowane w prawomocnych wyrokach tut. Sądu z 19 stycznia 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 1706/20 oraz z 16 marca 2021 r. III SA/Wa 1683/20 (wszystkie przytaczane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl), że zasadnicze cechy pojęcia "koszty kwalifikowane nowej inwestycji" wskazane zostały z jednej strony w samej treści art. 2 pkt 7 ustawy o WNI, a z drugiej strony w § 8 ust. 1 rozporządzenia WNU. W pierwszym z tych przepisów zawarto legalną definicję omawianego pojęcia, zaś w drugim sprecyzowano, jakie konkretnie wydatki stanowią koszty kwalifikujące się do objęcia wsparciem na nowe inwestycje. Już literalna wykładnia tych przepisów wskazuje, że nie istnieje żadna, wynikająca z nich zależność pomiędzy możliwością zaliczenia wydatku wskazanego w § 8 ust. 1 rozporządzenia do kosztów kwalifikowanych, a wpływem dokonanych wydatków na zwiększenie zdolności produkcyjnej istniejącego przedsiębiorstwa, dywersyfikacją produkcji albo zasadniczą zmianą dotyczącą procesu produkcyjnego. Choć wskazane zwiększenie zdolności produkcyjnej, dywersyfikacja i zasadnicza zmiana są niewątpliwie konstytutywnymi cechami nowej inwestycji w rozumieniu art. 2 pkt 1 lit. a ustawy o WNI, to występowanie tych cech w danej inwestycji przedsiębiorcy przesądzone jest przez sam fakt wydania decyzji o wsparciu (art. 13 ust. 1 u.w.n.i.), przez co nie można po raz kolejny weryfikować ich występowania na etapie nieuprawnionej selekcji wydatków wynikających z § 8 ust. 1 rozporządzenia WMI. Prawodawca uznał bowiem jednoznacznie, że każdy wydatek - lege non distinguente - określony w tymże § 8 ust. 1 rozporządzenia, jest kosztem kwalifikującym się do objęcia wsparciem na nowe inwestycje. Z treści tego przepisu nie wynikają żadne ceiowościowe ograniczenia w zaliczaniu wydatków do takich kosztów.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 kwietnia 2024, sygn. akt II FSK 954/21 norma prawna wyprowadzona z art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p., przy użyciu wyłącznie wykładni językowej, jest wystarczająca do uzyskania jednoznacznego rezultatu, sprowadzającego się do przyjęcia, że całość wydatków poniesionych na budowę nowej inwestycji, a zatem zarówno wydatki związane z budową hali produkcyjnej, jak i związane z wybudowaniem zaplecza biurowo-administracyjnego, socjalnego oraz części wspólnych stanowić będą koszty kwalifikowane inwestycji (o ile zostały określone w decyzji o wsparciu). Zastosowanie wykładni systemowej zewnętrznej, odnośnie do rozumienia pojęcia "nowa inwestycja", o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy o WNI, potwierdza wynik wykładni językowej. Gdyby zamiarem ustawodawcy było rzeczywiste ograniczenie zakresu zwolnienia podatkowego wyłącznie do części wydatków związanych z nową inwestycją w zakresie budowy tylko zakładu produkcyjnego, to takie zastrzeżenie powinno znaleźć wprost odzwierciedlenie w treści wskazanego przepisu. Stanowisko, zgodnie z którym tylko na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. zwolnione mogą być wyłącznie dochody uzyskiwane z tej części nowej inwestycji, która bezpośrednio jest związana z produkcją, stanowi bezpodstawną próbę modyfikacji treści jednoznacznego unormowania. Ponadto, odnosząc się do twierdzenia organu, że wydatek na budowę części biurowo-laboratoryjnej (z wyłączeniem laboratoryjnej) i socjalnej, wyposażenia produkcyjnego, wyposażenia biurowego, urządzeń technicznych i zagospodarowania przestrzeni, poniesionych przez spółkę na budowę nowej inwestycji nie ma bezpośredniego związku z nową inwestycją, wskazać należy, że współcześnie nie do pomyślenia jest prowadzenie jakiejkolwiek produkcji bez zaplecza administracyjnego, zaś prowadzenie działalności bez zaplecza socjalnego jest niezgodne przepisami prawa. Niezrozumiałe więc jest twierdzenie o braku związku z produkcją podłączenia mediów, gdyż bez tych obiektów skarżąca nie byłaby w stanie realizować działalności produkcyjnej oraz zwiększyć swoich zdolności produkcyjnych. Podobnie, zagospodarowanie przestrzeni związanych z budową parkingu, drogi dojazdowej, szamba, ogrodzenia, zbiorników na deszczówkę i zagospodarowania przestrzeni wokół kompleksu produkcyjnego nie służą same sobie, lecz są bezpośrednio związane z procesami produkcyjnymi.
Wreszcie NSA w wyroku z 25 lutego 2025 r., sygn. akt II FSK 699/22 orzekł, że istnieje związek pomiędzy działalnością określoną w decyzji o wsparciu, a dochodami przedsiębiorcy działającego na danym terenie wynikający z decyzji o wsparciu. Brak jest bowiem obiektywnej możliwości realizacji nowej inwestycji polegającej na powstaniu nowego zakładu przy jednoczesnym braku poniesienia nakładów dotyczących aktywów takich jak część socjalna czy biurowa, ogrodzenie budynków bądź wewnętrzne ciągi komunikacyjne (drogi wewnętrzne, place manewrowe i postojowe). W konsekwencji brak podstaw do różnicowania katalogu wydatków inwestycyjnych, które jednocześnie mogą stanowić koszt kwalifikowany inwestycji. Nie jest możliwe dorozumianie ograniczeń w zakresie rodzaju, czy też wartości kosztów kwalifikowanych bez istnienia wyraźnej podstawy prawnej w tym zakresie. Natomiast upatrując wydatków kwalifikowanych tylko tam, gdzie ściśle służą one m.in. działalności produkcyjnej, należałoby zidentyfikować narzędzie prawnej, jednoznacznej selekcji kosztów, które zwiększają zdolności produkcyjne danego środka trwałego, i tych kosztów, które takiego skutku nie powodują. Zidentyfikowanie takiego narzędzia jest w praktyce gospodarczej niemożliwe. Trudno np. przesądzić, czy koszt dojazdu (drogi wewnętrznej jako budowli) do hali produkcyjnej, który jednak jest też równolegle dojazdem do np. pomieszczeń socjalnych, zaliczyć do kosztów kwalifikowanych, czy nie. Przytoczone w sprawie regulacje nie wskazują sposobu rozwiązania tego dylematu, jaki pojawiłby się, gdyby zaaprobować zalecaną przez organ interpretacyjny koncepcję promującą konieczny podział kosztów na służące bezpośrednio celom produkcji, i te, które służą celom innym, nieprodukcyjnym.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że – jak zasadnie podnosi Skarżąca – organ interpretacyjny niezasadnie wprowadził dodatkowy warunek dotyczący tego, czy konkretny wydatek (w tym przypadku nakłady inwestycyjne związane z zakupem i montażem instalacji fotowoltaicznej) prowadzą do zwiększenia zdolności produkcyjnych przedsiębiorstwa, w sytuacji gdy taki warunek dotyczy nowej inwestycji w rozumieniu art. 2 pkt 1 lit. a ustawy o WNI jako takiej i występowanie tych cech w danej inwestycji przedsiębiorcy przesądzone jest przez sam fakt wydania decyzji o wsparciu (art. 13 ust. 1 ustawy o WNI). W tym kontekście należy również zauważyć, że - jak zasadnie podnosi Skarżąca – rzeczywistość gospdarcza pokazuje, że to całość nakładów, składająca się na zintegrowany projekt inwestycyjny, prowadzi (w rezultacie) do zwiększenia zdolności produkcyjnych. W efekcie, tak jak (o czym przesądzono w orzecznictwie) nakłady dotyczące takich aktywów jak część socjalna czy biurowa, ogrodzenie budynków bądź wewnętrzne ciągi komunikacyjne (drogi wewnętrzne, place manewrowe i postojowe) stanowią koszty kwalifikowane (jako składające się na nową inwestycję), tak również nakłady związane z zakupem i montażem instalacji fotowoltaicznej również stanowią koszty kwalifikowane – nowej inwestycji, której nieodzownym elementem w XXI wieku (w kontekście chociażby celów klimatycznych) jest nowoczesna instalacja elektryczna obejmująca instalację fotowoltaiczną. W tym względzie nie ma znaczenia to, że Skarżąca nie ma koncesji na wytwarzanie energii i obrót nią (a w konsekwencji że decyzja o wsparciu nie obejmuje swym zakresem produkcji i obrotu energią). Tak jak podatnik nie musi prowadzić działalności biurowej, w zakresie wynajmu miejsc parkingowych itp.– ażeby wydatki na część biurową, plac postojowy itp. dla celów nowej inwestycji (rozumianej całościowo i funkcjonalnie) określonej w decyzji uznawać za koszty kwalifikowane, tak również podatnik nie musi prowadzić działalności w zakresie produkcji i obrotu energii, ażeby wydatki na instalacje fotowoltaiczną dla celów nowej inwestycji uznawać za wydatki kwalifikowane.
W konsekwencji za zasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 2 pkt 7 ustawy WNI w zw. z § 8 ust. 1 Rozporządzenia WNI w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na zawężeniu definicji kosztów kwalifikowanych, wpływających na wysokość zwolnienia z podatku, i uznanie, że koszty kwalifikowane, oprócz wymienienia rodzajowo w katalogu kosztów kwalifikowanych muszą dodatkowo bezpośrednio wpływać na zwiększenie mocy produkcyjnej przedsiębiorstwa, podczas gdy taki warunek nie wynika z przepisów prawa.
Zważywszy na uznanie zasadności ww. zarzutu, w sprawie nie ma znaczenia to, że doszło również do naruszenia art. 2 pkt 1 i 7 ustawy o WNI w zw. z § 8 ust. 1 Rozporządzenia WNI w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. poprzez błędną wykładnię (i zastosowanie poprzez) uznanie, że wydatki na zakup i montaż instalacji fotowoltaicznej nie są związane z rozbudową mocy produkcyjnej zakładu Spółki (skoro, jak podnosi Skarżąca, instalacja fotowoltaiczna zwiększa dostępną moc energetyczną zakładu, ponieważ umożliwia jednoczesne korzystanie z energii z sieci i z własnych źródeł. W praktyce oznacza to możliwość zasilania większej liczby maszyn lub urządzeń, a tym samym — zwiększenie fizycznej zdolności produkcyjnej zakładu; zmniejsza ryzyko przerw, zwiększa zdolność produkcyjną w sensie ekonomicznym). Z perspektywy zasadności kwalifikacji wydatków jako kosztów kwalifikowanych nie ma bowiem – jak wskazano wyżej – znaczenia, czy bezpośrednio wpływają one na zwiększenie mocy produkcyjnej (czy nie) i w tym zakresie błędne uznanie, że wydatki te nie wpływają (mimo że jest na odwrót) nie ma w sprawie znaczenia (jest prawnie irrelewantne).
Jednocześnie Sąd za niezasadne uznał pozostałe zarzuty sformułowane w skardze – organ przedstawił swoje stanowisko, uzasadnił je. Okoliczność tego, że to stanowisko okazało się błędne (wskutek dokonania nieprawidłowej wykładni przepisów), nie świadczy o naruszeniu zarzucanych przepisów postępowania. Jednocześnie nawet gdyby uznać, że do naruszenia rzeczonych przepisów doszło, to w istocie naruszenie to miałoby charakter wtórny (jako konsekwencja przyjęcia nieprawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego).
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 146 §1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną, o kosztach zaś orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 §2 i §4 p.p.s.a.
Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni stanowisko zaprezentowane w niniejszym wyroku, co w szczególności oznaczać będzie konieczność przyjęcia, że nie jest zasadnym wprowadzenie dodatkowego warunku w zakresie kosztów kwalifikowanych dotyczącego tego, czy konkretny wydatek (w tym przypadku nakłady inwestycyjne związane z zakupem i montażem instalacji fotowoltaicznej) prowadzą do zwiększenia zdolności produkcyjnych przedsiębiorstwa, w sytuacji gdy taki warunek dotyczy nowej inwestycji w rozumieniu art. 2 pkt 1 lit. a ustawy o WNI jako takiej i występowanie tych cech w danej inwestycji przedsiębiorcy przesądzone jest przez sam fakt wydania decyzji o wsparciu (art. 13 ust. 1 ustawy o WNI).