b. sporządzenie uzasadnienia postanowienia w sposób nader ogólnikowy i z użyciem zwrotów generalnych, wręcz blankietowych, które nie mają charakteru indywidualnego, są nieweryfikowalne i mogły pasować do większości spraw przedłużeń terminu zwrotu, ale nie pasują do sprawy Spółki. Organ podatkowy sporządził uzasadnienie postanowienia w sposób pozbawiony korelacji zarówno ze stanem faktycznym sprawy bez przedstawienia konkretnych i aktualnych wątpliwości organu podatkowego, które uzasadniałyby kolejne i odległe przedłużenie zwrotu podatku VAT. Postanowienie nie ujawnia jakie aktualnie występują wątpliwości blokujące zwrot Spółce nadwyżki podatku;
c. utrzymanie w mocy postanowienia I instancji, a tym samym akceptację kolejnego, jedenastego przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT za wrzesień 2020 r., podczas gdy organ I instancji nie wskazuje i nie uzasadnia, jakie rzeczywiste czynności związane z weryfikacją zasadności zwrotu podatku VAT zamierza Organ I instancji jeszcze przeprowadzić w związku z wyjaśnianiem tego co stanowi jego wątpliwość w odniesieniu do samego zwrotu, a zatem nie wyjaśnia jakiegokolwiek związku między okresem przedłużenia a podejmowanymi przez NUS czynnościami, co czyni zarówno postanowienie, jak i postanowienie I instancji nieuzasadnionymi w sposób wymagany przepisami;
co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ podstawowym obowiązkiem DIAS jest weryfikacja spełnienia kryteriów przedłużenia zwrotu VAT na rzecz podatnika w treści postanowienia I instancji, bowiem jest to wyjątek od zasady niezwłocznego zwrotu VAT na rzecz podatnika, a gdy weryfikacja nie jest to możliwa merytorycznie lub formalnie (bo nie zawiera wymaganego uzasadnienia) - to DlAS powinien uchylić postanowienie I instancji;
3. art. 210 § 4 w zw. z art. 217 § 2 Op oraz naruszenie podstawowych zasad procedury podatkowej wyrażonych w art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 187 i art. 191 w zw. z art. 274b § 1 Op w zw. z art. 87 ust. 2 Uptu poprzez:
a. brak odniesienia się do zarzutów Spółki poprzez lakoniczne i ogólnikowe zaadresowanie zarzutów Spółki wobec postanowienia I instancji oraz faktyczne pominięcie argumentacji Spółki podniesionej w zażaleniu;
b. lakoniczne i ogólnikowe przedstawienie samej kwestii "sporu podatkowego" co nijak ma się do "wątpliwości" oraz brak przedstawienia racjonalnej, bazującej na okolicznościach i aktach niniejszej sprawy argumentacji oraz jawnego toku myślenia, które mogłyby stanowić o konkretnych, aktualnych, uzasadnionych oraz opartych na przepisach prawa materialnego, orzecznictwie TSUE oraz okolicznościach sprawy wątpliwościach dotyczących transakcji Spółki we wrześniu 2020 r.;
c. ograniczenie uzasadnienia do relacji wydarzeń, które miały miejsce w toku postępowania na przestrzeni ostatnich lat, bez wskazania jaki wpływ te wydarzenia (np. postanowienie z [...] marca 2025 roku o włączeniu do akt postępowania kolejnych materiałów) mają na konieczność przedłużenia postępowania do 30 września 2025 roku;
d. niewskazanie, w jaki sposób termin na wypowiedzenie się przez Skarżącą w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego upływający 27 maja 2025 roku uzasadnia przedłużenie terminu zwrotu do 30 września 2025 roku, skoro poprzedni termin upływał 30 maja 2025 roku, tak więc po terminie, w którym Skarżąca mogła wypowiedzieć się w sprawie,
co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ organy podatkowe mają obowiązek wykazać i uzasadnić w treści postanowień przedłużających rzeczywiste, konkretne i aktualne powody przedłużenia zwrotu VAT na rzecz podatnika, a gdy nie jest to możliwe merytorycznie lub formalnie - organ II instancji powinien był uchylić postanowienie I instancji, zamiast zastępować uzasadnienie opisem (i) swoich kompetencji, (ii) okoliczności sprzed kilku lat;
4. art. 87 ust. 2 Uptu, art. 274b § 1 Op w zw. z art. 52 Karty Praw Podstawowych poprzez ograniczenie swobody i możliwości prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę, w wyniku nieracjonalnego i nieuzasadnionego pozbawienia Spółki płynności finansowej wynikającego z długotrwałego (obecnie już ponad czteroippół-letniego) pozbawienia Spółki prawa do korzystania z własnych środków, co jest działaniem dyskryminującym wobec Spółki, a praktyka Organów podatkowych stanowi nadużycie uprawnień służących ochronie interesu budżetu Skarbu Państwa, który w niniejszej sprawie bezprawnie wzbogacił się kosztem Spółki, podczas gdy Skarb państwa nie ma prawa zarabiać na podatku VAT od usług świadczonych między podatnikami (zasada neutralności podatku VAT);
5. art. 87 ust. 2 Uptu i art. 274b § 1 Op w zw. z art 125 § 1 i 2, art 139 § 1 Op oraz w związku z wyrokiem TSUE z dnia 18 października 2012 r. w sprawie Mednis SIA, C-525/11 (ECLI:EU:C:2012:3839) poprzez akceptację ponadnormatywnej zwłoki w załatwieniu sprawy związanej z terminem zwrotu podatku VAT, w sytuacji w której załatwienie tej sprawy rodzi rzeczywiste, dotkliwe konsekwencje dla Spółki, powodując paraliż prowadzonej działalności gospodarczej, w tym poprzez przedkładanie prawa organu podatkowego do przedłużania terminu zwrotu i rzekomego interesu fiskalnego ponad inne przepisy, których realizacja sprzeciwia się działaniu organów obu instancji będących uzasadnieniem dla postanowienia, co jest wprost sprzeczne ze stanowiskiem TSUE, iż przedłużenie terminu zwrotu VAT z jakichkolwiek właściwie przyczyn, narusza zasadę neutralności, nie jest to bowiem rozsądny termin;
6. art. 87 ust. 2 Uptu i art. 274b § 1 Op w zw. z art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz.U.2004.90.864/30) w zw. z art. 12 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U.2024.236) poprzez wstrzymanie całości podatku naliczonego Spółki od wszystkich uregulowanych przez Spółkę transakcji w sytuacji, w której Naczelnik US powinien był dokonać już co najmniej zwrotu podatku VAT w części dotyczącej tych transakcji, które zostały przez NUS przez ponad cztery lata prowadzonej weryfikacji zbadane i potwierdzone jako prawidłowe, a zatem zwrot przynajmniej tej części podatku VAT, której kwota wynika z transakcji już zweryfikowanych, a jeśli wątpliwości przez 4 lata nadal pozostają "wątpliwościami" to znaczy są to wątpliwości niedające się usunąć a zatem winny zostać rozstrzygnięte na korzyść podatnika;
7. art. 87 ust. 2 Uptu i art. 274b § 1 Op w zw. z art. 17 Karty Praw Podstawowych w zw. z art. 1 Dyrektywą 2006/112/WE18 poprzez ograniczenie Spółce możliwości dostępu do własnego majątku i rozporządzania nim, wbrew interesowi ogólnemu, interesowi publicznemu i w rażący sposób naruszając interes Spółki poprzez nieracjonalnie długotrwałe, bez uzasadnionych wątpliwości przetrzymywanie zwrotu VAT naliczonego od transakcji zakupu, którego ciężar ekonomiczny Spółka poniosła, podczas gdy po 4 latach przedłużania terminu zwrotu VAT, Spółka winna otrzymać zwrot co najmniej tej części zapłaconego podatku VAT, która to część została już zweryfikowana - niezależnie od ewentualnej toczącej się dalszej procedury weryfikacyjnej w pozostałym zakresie.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie podtrzymując zasadność swojego stanowiska zawartego w zaskarżonym postanowieniu.
Spółka złożyła pismo procesowe z dnia 26 stycznia 2026 r., w którym przedstawiła uzupełnienie argumentacji reprezentowanej w skardze, podtrzymując w całości wcześniej reprezentowaną argumentację, jak również twierdzenia i wnioski zawarte w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
W punkcie wyjścia Sąd odnotowuje z urzędu – bo nie jest to zasadniczo sporne między stronami – że nie nasuwa zastrzeżeń "ciągłość" kolejnych przedłużeń zwrotu różnicy podatku, opisanych w spornym postanowieniu, tj. zgodność działania organu z formułą przedłużeń wynikającą z uchwały NSA o sygn. I FPS 2/16 (CBOSA).
Istotą sporu w sprawie jest to, czy organy zasadnie przedłużyły Spółce termin do dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym wykazanej w deklaracji VAT-7 za wrzesień 2020 r. w wysokości 35 325,00 zł.
Wyjaśniając podstawy prawne wyroku wskazać należy, że stosownie do art. 87 ust. 1 Uptu w przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy.
Jak stanowi art. 87 ust. 2 Uptu, zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika.
Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika, dokonywanego w ramach wymienionych w przepisie procedur.
Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca podatnikowi należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.
W świetle art. 87 ust. 2 Uptu postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu VAT może zostać wydane, gdy:
1) termin do dokonania zwrotu jeszcze nie upłynął;
2) weryfikacja rozliczenia podatnika odbywa się w ramach jednego z postępowań wskazanych w przepisie (tj. w toku czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej, postępowania podatkowego); a zarazem
3) stwierdzenie przez organ, że zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, opiera się na co najmniej uprawdopodobnionych przesłankach.
Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie nie zostało należycie uzasadnione, a więc nie przekonuje co do zasadności dalszego przedłużania terminu zwrotu VAT.
Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jako powód wątpliwości co do zasadności zwrotu VAT zdaje się wskazywać dwie kwestie – po pierwsze - zaniżenie przez Spółkę podatku należnego przez niezasadne niezastosowanie stawki 23% do usług świadczonych na rzecz B. Ltd. (usługi te powinny zostać opodatkowane VAT według tej stawki, ponieważ były świadczone na rzecz miejsca stałego prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce) i po drugie - wątpliwości dotyczące odsprzedaży przez Spółkę tekstów blogowych, która wg. organów podatkowych powinna zostać opodatkowana z chwilą wykonania usługi (przekazania ich ww. kontrahentowi), a nie z chwilą rozliczenia wynagrodzenia otrzymanego z tego tytułu.
Zauważyć należy, że organ upatruje w obecnie zaskarżonym postanowieniu przyczyny przedłużenia kolejny raz terminu dokonania zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w umożliwieniu Stronie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego w myśl art. 200 § 1 Op. Zgodnie z tym przepisem przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Mając na uwadze powyższe należy zwrócić uwagę więc, że organ zebrał już cały materiał dowodowy i nie planuje podejmowania już żadnych czynności wyjaśniających w sprawie, w każdym razie o planach takich nie wskazano w postanowieniach. W ocenie Sądu zapatrywanie przedstawione przez organy podatkowe jest błędne. Zauważyć należy, że postanowienie NUS nie zawiera żadnych uzasadnionych wątpliwości ani czynności, które miałyby je wyjaśnić. W ocenie Sądu bez znaczenia jest powoływanie przez DIAS czynności, które zostały już wykonane w kontekście zaskarżonego postanowienia. Zgodzić się należy ze Skarżącą, że organ powołuje art. 200 § 1 Op, lecz termin ten wynosi 7 dni, nie 4 miesiące, które przyjęto jako uzasadnienie prolongaty. Wydanie postanowienia przewidzianego przez art. 200 § 1 Op nie stanowi o posiadaniu wątpliwości, nie nazywa ich, nie uzasadnia. Analizując chronologię wydarzeń należy wskazać, że w dacie wydawania postanowienia NUS postępowanie podatkowe organu I instancji w sprawie wymiaru zobowiązania podatkowego Strony znajdowało się w finalnej fazie. W dniu [...] maja 2025 r. postanowiono wyznaczyć Stronie termin do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym na podstawie art. 200 § 1 Op. Na dzień 30 maja 2025 r. postępowanie podatkowe nie było zatem jeszcze zakończone. Organ I instancji oczekiwał na końcową, ewentualną wypowiedź Strony i ewentualne wnioski dowodowe. Odbiór postanowienia w trybie art. 200 § 1 Op nastąpił w dniu 20 maja 2025 r. Pełnomocnik Skarżącej stawił się w Urzędzie Skarbowym w P. w dniu 23 maja 2025 r. Potwierdził zapoznanie się z aktami sprawy oraz wykonał zdjęcia dokumentów. Termin na wypowiedzenie się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego upływał w dniu 27 maja 2025 r. Organ I instancji zakładał, że korespondencja w przedmiocie ustosunkowania się do zgromadzonego materiału dowodowego może wpłynąć drogą pocztową po tej dacie. Pismo pełnomocnika Skarżącej wpłynęło do organu I instancji w dniu 6 czerwca 2025 r., czyli po wydaniu postanowienia z dnia [...] maja 2025 r. przedłużającego termin zwrotu podatku VAT. Organ jednak pomija, że poprzednim postanowieniem z dnia [...] stycznia 2025 r. NUS przedłużył termin zwrotu do dnia 30 czerwca 2025 r. W ocenie składu orzekającego nie akceptowalnym jest pogląd, że organ przedłuża termin zwrotu o kolejne 3 miesiące, z tego tylko tytułu, że spodziewa się odniesienia się przez Skarżącą do zebranego materiału dowodowego. Nie można popierać poglądu, żeby organy stosowały instytucję przedłużenia terminu na "zaś". Art. 200 Op nie zastępuje przesłanki art. 87 ust. 2 Uptu i nie może legalizować "kupowania czasu" (ani pod organizację pracy organu, ani pod hipotetyczne wnioski Spółki). Funkcją art. 200 § 1 Op jest zapewnienie stronie możliwości wypowiedzenia się w wyznaczonym terminie w celu przedstawienia nowych wniosków dowodowych na określone okoliczności, bądź też uwag czy zastrzeżeń co do zebranego materiału dowodowego. Powołany przepis uprawnia więc stronę do zajęcia stanowiska w postępowaniu dowodowym i podjęcia własnej linii obrony swoich racji w ostatniej fazie postępowania przed wydaniem decyzji przez organ. Omawiany przepis, będący uzupełnieniem normy postępowania organu podatkowego zawartej w art. 123 Op (przewidującej zasadę czynnego udziału stron), stanowi więc procesową gwarancję realizacji uprawnień strony postępowania podatkowego w zakresie jej pełnego udziału w tym postępowaniu. Oceniając stan sprawy należy stwierdzić, że w chwili wydania postanowienia w trybie art. 200 § 1 Op było wiadomo, że sprawa nie zostanie załatwiona w terminie. Organ podatkowy powinien wcześniej zwrócić się o wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Organ ten jednocześnie nie wyjaśnił w zaskarżonym postanowieniu dlaczego powyższych czynności nie podjął wcześniej, w odpowiedzi na skargę zaś kwestię tę organ zupełnie pominął.
W przypadku odsprzedaży przez Spółkę tekstów blogowych do S. K.B. , wątpliwości te zostały podane jedynie hasłowo. Ponadto, w uzasadnieniu postanowienia nie wskazano żadnego argumentu, dowodu, ustalonej w sprawie okoliczności, która wskazywałby w czym organ upatruje wątpliwości w zakresie tej usługi. Tym bardziej więc razi, że DIAS nie wyjaśnia, co w ogóle w odniesieniu do transakcji z tym kontrahentem budzi wątpliwości. Nie wyjaśnia również, jakiej informacji brak i dlaczego oczekiwanie na nią uzasadnia dalsze przedłużenie terminu zwrotu.
Przy czym Sąd zgadza się z DIAS, że postanowienie przedłużające termin zwrotu podatku nie może przerodzić się w prejudykat, projekt, zapowiedź rozstrzygnięcia merytorycznego i że tak mogłoby się stać, gdyby uzasadnienie postanowienia przedłużającego termin zwrotu podatku zamiast ograniczyć się do uzasadnienia potrzeby dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu wykroczyło poza granice sprawy wyznaczonej treścią art. 87 ust. 2 Uptu, roztrząsając merytorycznie, co i w jakim zakresie przemawia za zasadnością zwrotu, a co tę zasadność podważa. Jednocześnie nie jest nadmiernym oczekiwanie, by organy podatkowe przedłużając termin zwrotu po raz kolejny, w rozpoznawaj sprawie po raz dwunasty, oraz po prawie pięciu latach od upływu podstawowego terminu z art. 87 ust. 2 uptu, poza samymi tezami dotyczącymi możliwych nieprawidłowości w rozliczeniu podatnika wskazały też stosowne argumenty na ich poparcie. Podkreślić należy, że im bardziej termin zwrotu jest przedłużany (okres odroczenia jest w rezultacie dłuższy), tym większy powinien być ciężar gatunkowy i większe wysycenie konkretem argumentacji zawartej w kolejnym postanowieniu o przedłużeniu tego terminu. Powyższa ocena uwzględnia wykładnię sądową art. 87 ust. 2 uptu (por. w szczególności serię wyroków NSA z dnia 9 sierpnia 2024 r., sygn. akt I FSK 1829/23, I FSK 583/24, I FSK 664/24).
Należy zauważyć, że przepis art. 87 ust. 2 Uptu (zdanie drugie), zgodnie z którym, jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego - daje możliwość prolongowania zwrotu podatku, jednakże rozwiązanie takie stanowi istotną ingerencję w prawo do zwrotu nadwyżki VAT, a więc w prawo będące fundamentalnym czynnikiem gwarantującym realizację podstawowych cech konstrukcyjnych tego podatku, to jest zasady neutralności i proporcjonalności (por. wyrok ETS z dnia 25 października 2001 r., C-78/00 Komisja v. Republika Włoska; wyrok TSUE z dnia 18 października 2012 r., C-525/11 Mednis SIA). Korzystanie z możliwości przedłużenia terminu zwrotu podatku, jako odstępstwo od zasady zwrotu w terminie określonym ustawowo, powinno być zatem zastrzeżone dla sytuacji wyjątkowych, w których prawo podatnika musi ustąpić potrzebie ochrony interesów budżetowych państwa. Ten szczególny charakter analizowanej instytucji, niewątpliwie dolegliwej dla podatnika, pociąga za sobą określone obowiązki po stronie organu podatkowego. W konsekwencji odroczenie zwrotu VAT powinno być należycie i wyczerpująco uzasadnione, tak by nie było wątpliwości, że w danej sprawie rzeczywiście istnieje konieczność dokonania dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu różnicy podatku zgodnie z art. 87 ust. 2 Uptu (zdanie drugie). Dopuszczalność przedłużenia terminu zwrotu podatku nie może być odczytywana jako blankietowe, prewencyjne upoważnienie do opóźniania realizacji praw podatnika. Tym samym organy podatkowe, wykazując przesłanki zastosowania powołanego wyżej przepisu, powinny nie tylko wskazać na potrzebę zbadania określonych okoliczności (określając, jakie czynności w tym celu zostaną lub zostały podjęte), ale także powinny w szczególności wykazać, co wzbudziło ich wątpliwość (np. wskazać na istniejące rozbieżności, czy nieścisłości lub braki w materiale dowodowym) i wytłumaczyć, dlaczego uznały, że istnieje potrzeba dalszej weryfikacji (por. wyroki NSA z dnia 20 marca 2019 r., sygn. akt I FSK 97/19, z dnia 2 września 2021 r., sygn. akt I FSK 1147/21; CBOSA). Tylko takie uzasadnienie postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu VAT może sprostać wymogom procesowym przewidzianym w ustawie Ordynacja podatkowa, w tym zasadzie przekonywania (art. 124 Op) i zasadzie budowania zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 Op), a w konsekwencji uchronić organ podatkowy przed zarzutem nadużywania konstrukcji przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku (por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2024 r. sygn. akt I FSK 1669/23; CBOSA).
Pomimo długotrwałego, kilkuletniego już prowadzenia procedur weryfikacji zasadności zwrotu podatku na rzecz Spółki za poszczególne miesiące, który to zwrot wynika z analogicznych transakcji gospodarczych powtarzanych w poszczególnych okresach rozliczeniowych objętych taką weryfikacją i wiążącego się z tym wielokrotnego przedłużania terminu zwrotu za poszczególne okresy rozliczeniowe, organy podatkowe w dalszym ciągu nie są w stanie określić, jakie konkretne okoliczności na danym etapie postępowania (rozumianym jako wydanie każdego kolejnego postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu) przemawiają za potrzebą dalszego przedłużania terminu zwrotu podatku.
Ocenę o niekonsekwentnej postawie organów podatkowych w sprawie dokonywania wnioskowanych przez Spółkę zwrotów potwierdza niesporna okoliczność, że – mimo braku zmian w sposobie prowadzenia działalności gospodarczej przez Skarżącą względem weryfikowanych okresów – NUS dokonywał zwrotów, zgodnie ze składanymi deklaracjami za późniejsze okresy.
DIAS naruszył zatem art. 210 § 4, art. 217 § 2, art. 120, art. 121, art. 124 Op przez wadliwe uzasadnienie - nieprzekonujące i naruszające zaufanie podatnika, a także art. 87 ust. 2 Uptu, gdyż zastosował go pomimo niewykazania, że zaszły podstawy do jego zastosowania.
Ponownie rozpoznając sprawę DIAS dokona rzetelnej analizy okoliczności faktycznych tej konkretnej sprawy i przedstawi argumenty przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu VAT za wrzesień 2020 r., odnosząc się do konkretnych transakcji, które miały miejsce w tym okresie, uwzględniając etap postępowania oraz fakt, że termin zwrotu jest przedłużany już po raz dwunasty.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) Ppsa.
Konsekwencją uwzględnienia skargi stało się orzeczenie o kosztach postępowania sądowego zgodnie z art. 200 Ppsa w zw. z art. 205 § 2 Ppsa. Na zasądzoną kwotę 580 zł składa się kwota wpisu sądowego w wysokości 100 zł, oraz kwota wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika w wysokości 480 zł zasądzona na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1) lit c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1964).