W celu sfinansowania wypłacanych na rzecz Dystrybutorów rekompensat, wytwórcy energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii (dalej: "Producenci"), w tym Spółka, zostali obciążeni obowiązkiem dokonywania odpisu na Fundusz. Sposób kalkulowania wysokości tego odpisu określają przepisy ustawy o odpisie na Fundusz.
Zdaniem Spółki wynagrodzenie, które rzeczywiście otrzymała w zamian za sprzedaż energii, uległo uszczupleniu w efekcie dokonywania odpisów na Fundusz. Nie była bowiem uprawniona do swobodnego dysponowania całością ceny zapłaconej Jej przez Dystrybutora, ponieważ część otrzymanego wynagrodzenia podlegała odprowadzeniu do Zarządcy Rozliczeń jako odpis na Fundusz. Następnie przekazane przez Spółkę kwoty odpisu na Fundusz trafiały do Dystrybutorów w formie rekompensaty za konieczność stosowania cen maksymalnych, zatem kwoty te umożliwiały obniżenie ceny na dalszym etapie obrotu. W opinii Spółki, odprowadzając do Zarządcy Rozliczeń cześć uzyskanego od Dystrybutora wynagrodzenia, udzieliła Ona przekazywanego za pośrednictwem tego Zarządcy Rozliczeń tzw. rabatu pośredniego, który skutkował zastosowaniem ceny niższej niż rynkowa w dalszej sprzedaży energii (tj. ceny maksymalnej wprowadzonej ustawą o odpisie na Fundusz). Po sprzedaży energii Spółka jako jej producent za pośrednictwem Zarządcy Rozliczeń zwracała cześć ceny podmiotom handlującym energią, co Jej zdaniem należy traktować jako dyskonto po- transakcyjne, stanowiące podstawę obniżenia podstawy opodatkowania VAT i podatku należnego.
Spółka wskazała na przepisy Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28.11.206 r. oraz ustawy o podatku od towarów i usług, z których wynika, że podstawę opodatkowania stanowi świadczenie wzajemne rzeczywiście otrzymane, co powoduje, że organy podatkowe nie mogą pobrać z tytułu VAT kwoty wyższej od tej, którą podatnik otrzymał. Spółka wyjaśniła, że z ekonomicznego punktu widzenia, poprzez zapłatę odpisu na Fundusz, była w rzeczywistości zmuszona zrzec się części wynagrodzenia otrzymanego od Dystrybutora. Nie otrzymała zatem części wynagrodzenia, która przypada na odpis na Fundusz odnoszący się do wolumenu sprzedaży energii w poszczególnych transakcjach. W rezultacie w opinii Spółki, jest Ona uprawniona do obniżenia podstawy opodatkowania sprzedaży energii elektrycznej oraz należnego podatku VAT o kwoty uiszczonych odpisów na Fundusz dokonanych w związku ze sprzedażą energii w danym okresie. Spółka wskazała, że rzeczywistą otrzymaną przez Nią zapłatą za energię nie jest kwota wynikająca z faktury sprzedaży energii elektrycznej w danym miesiącu, lecz kwota z tej faktury pomniejszona o odpis na Fundusz naliczony w związku ze sprzedażą tej energii. Spółka wskazała również, że zasadniczo ciężar ekonomiczny podatku VAT powinien spoczywać na końcowym konsumencie, a zatem powinien być neutralny w odniesieniu do podatników zaangażowanych w procesie produkcji i dystrybucji przed etapem ostatecznego opodatkowania, co potwierdza orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "TSUE"). Odpis na Fundusz nie stanowi wartości dodanej dla Niej oraz odpis ten jest przekazywany za pośrednictwem Funduszu na rzecz Dystrybutorów, zatem zgodnie z zasadą neutralności podatku VAT, część wynagrodzenia otrzymywanego przez Spółkę, która następnie jest przekazywana Zarządcy Rozliczeń jako odpis na Fundusz, nie powinna być uwzględniana w podstawie opodatkowania podatkiem VAT.
W ocenie DIAS zgodnie z art. 29a ust. 10 ustawy o VAT, podstawę opodatkowania obniża się m.in. o kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen. Odpisy na Fundusz Wypłaty Różnicy Ceny nie obniżają podstawy opodatkowania VAT dla wytwórców energii elektrycznej, ponieważ nie są one elementem transakcji sprzedaży energii, od której pobierany jest podatek VAT. Wprowadzenie energii do sieci stanowi sprzedaż opodatkowaną VAT, a odpis ten jest osobnym obowiązkiem prawnym mającym na celu ochronę odbiorców. Dostarczenie energii do sieci i dokonanie odpisu na fundusz to dwa odrębne zdarzenia prawne i ekonomiczne, które nie wpływają wzajemnie na podstawę opodatkowania VAT.
Podsumowując, odpis na fundusz jest zobowiązaniem o charakterze pozabiznesowym, niebędącym elementem wyceny dostawy towarów w rozumieniu ustawy o VAT. Wpłaty dokonywane przez Spółkę na Fundusz nie powodowały obniżenia ceny energii na żadnym etapie transakcji, zatem nie stanowiły rabatu bezpośredniego, ani też pro-transakcyjnego. Stanowiły one odrębne rozliczenie pomiędzy Spółką oraz Funduszem, jak również wynikały z przepisów ustawy o odpisie na Fundusz. Spółka dokonywała sprzedaży energii elektrycznej na rzecz Dystrybutorów, zwanych w ustawie o odpisie na Fundusz "podmiotami uprawnionymi". W związku z dokonywaną na rzecz Dystrybutorów sprzedażą energii elektrycznej, Spółka dokonywała wpłat na Fundusz w wysokości uzależnionej od wysokości tego obrotu.
Ponadto DIAS zauważył, że zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy o odpisie na Fundusz (w brzmieniu obwiązującym do 1.07.2024 r.), kwoty rekompensat nie stanowią dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, o których mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT. Na podstawie powyższego przepisu, Dystrybutor nie miał obowiązku zaliczania do podstawy opodatkowania rekompensat, które otrzymał z tytułu stosowania cen maksymalnych, kwota ta zatem nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
DIAS podkreślił także, że obniżenie przez Spółkę podstawy opodatkowania oraz podatku należnego z tytułu sprzedaży energii elektrycznej na rzecz Dystrybutorów o wartość dokonanych odpisów na Fundusz, doprowadziłoby do sytuacji, w której Spółka wykazałaby podstawę opodatkowania tych transakcji w wysokości niższej (pomniejszonej o odpis), podczas gdy rzeczywista kwota wynagrodzenia podlegającego opodatkowaniu wynikająca z wystawionych faktur byłaby wyższa (rekompensaty nie pomniejszały tego wynagrodzenia, dodatkowo nie były opodatkowane podatkiem VAT, zatem były neutralne podatkowo). Przyznanie Spółce prawa do obniżenia podstawy opodatkowania oraz podatku należnego w związku z odpisem na Fundusz, skutkowałby więc naruszeniem zasady neutralności oraz proporcjonalności podatku VAT.
Zdaniem DIAS, należy stwierdzić, że wpłaty dokonywane przez Spółkę na Fundusz nie powodowały obniżenia ceny energii na żadnym etapie transakcji, zatem nie stanowiły rabatu bezpośredniego, ani też po- transakcyjnego. Wpłaty te stanowiły odrębne rozliczenia pomiędzy Spółką a Funduszem, zostały przekazane do Funduszu Przeciwdziałania COVID-19, dysponował nimi Zarządca Rozliczeń oraz wynikały z przepisów ustawy o odpisie na Fundusz. Spółce zatem nie przysługiwało prawo do obniżenia podstawy opodatkowania oraz podatku należnego z tytułu sprzedaży energii elektrycznej na rzecz Dystrybutorów o kwoty dokonanych odpisów na Fundusz, ponieważ odpisy te nie stanowią obniżenia ceny (rabatu) w świetle art. 29 ust. 10 ustawy o VAT.
DIAS ocenił więc, że uwzględniając powyższe okoliczności faktyczne i prawne należy stwierdzić, iż organ I instancji w sposób prawidłowy dokonał rozliczenia podatku od towarów i usług za okresy od stycznia 2023 r. do stycznia 2024 r.
Ponadto, w związku z zawyżeniem kwoty różnicy podatku do obniżenia kwoty podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe za lipiec 2023 r. wynikającym z ujęcia w rozliczeniu podatku noty księgowej [...] z 28.01.2025 r. wystawionej w związku z dokonanym przez Spółkę odpisem na Fundusz na podstawie art. 112b ust. 1 pkt 1 lit c) ustawy o VAT, zasadnie ustalono Stronie dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za lipiec 2023 r.
Spółka nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem wniosła skargę w której zarzuciła naruszenie:
przepisów prawa materialnego, tj.:
1. przepisów prawa materialnego, tj.:
• art. 29a ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 73 i 90 Dyrektywy 2006/112/WE (dalej: "Dyrektywa VAT") oraz zasady neutralności podatku VAT - poprzez błędną wykładnię opierającą się na przyjęciu, że podstawą opodatkowania może być kwota przewyższająca wysokość kwoty faktycznie otrzymanej, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do wniosku, że jedynie kwoty faktycznie otrzymane (tj. nieprzekazane do Z. S.A. w formie odpisu na fundusz) powinny stanowić podstawę opodatkowania.
• art. 29a ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 10 ust. 2a ustawy z dnia 27 października 2022 r. o środkach nadzwyczajnych mających na celu ograniczenie wysokości cen energii elektrycznej oraz wsparciu niektórych odbiorców w latach 2023-2025 (Dz. U. z 2024 r. poz. 190 t.j. ze zm., dalej: "ustawa o Odpisie") - poprzez błędną wykładnię i uznanie, iż dotacja otrzymywana przez Dystrybutorów nie jest wliczona do podstawy opodatkowania sprzedaży dokonywanej przez Dystrybutorów, co zdaniem Organu przesądza o braku możliwości obniżenia podstawy opodatkowania przez Spółkę, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku, że kwoty wpłaconego przez Spółkę Odpisu na Fundusz w dalszej kolejności są opodatkowane przy wypłacie Rekompensat przez Zarządcę Rozliczeń na rzecz Dystrybutorów, co przemawia za prawidłowością obniżenia podstawy opodatkowania po stronie Spółki;
2. przepisów prawa postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj.:
• art. 120 oraz art. 121 § 1 Ordynacji Podatkowej - poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na braku prawidłowego uzasadnienia odmowy stwierdzenia nadpłaty w kontekście, w tym braku rzetelnego i wyczerpującego odniesienia się Organu do argumentacji przedstawionej przez Spółkę w zakresie w jakim podstawa opodatkowania nie została obniżona po dokonaniu dostawy towarów, podczas gdy część wynagrodzenia otrzymanego w wyniku dostawy towarów przez Spółkę nie została przez nią pobrana.
Mając na uwadze powyższe naruszenia przepisów prawa wskazane w zarzutach, wniosła o: a. uchylenie Decyzji oraz Decyzji NUS dotyczących odmowy stwierdzenia nadpłaty kwoty 1 986 725,00 zł w całości na podstawie art. 145 §1 ust. 1 lit. a i c PPSA,, b, zobowiązanie NUS do załatwienia sprawy poprzez stwierdzenie i zwrot nadpłaty wnioskowanej kwoty podatku na rzecz Spółki na podstawie art. 145a §1 PPSA, c. przeprowadzenie rozprawy, d, zasądzenie na rzecz Spółki od Organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm prawem przepisanych na podstawie art. 200 i nast. PPSA.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena, czy dokonywane przez Skarżącą – będącą wytwórcą energii elektrycznej – odpisy na Fundusz Wypłaty Różnicy Ceny (dalej: Fundusz), o których mowa w ustawie z dnia 27 października 2022 r. o środkach nadzwyczajnych mających na celu ograniczenie wysokości cen energii elektrycznej oraz wsparciu niektórych odbiorców w latach 2023-2025 (Dz. U. z 2024 r. poz. 190 t.j. ze zm., dalej: "ustawa o środkach nadzwyczajnych"), prowadzą do obniżenia podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług z tytułu sprzedaży energii elektrycznej.
Sądowi znany jest wyrok tut. Sądu z dnia 1.04. 2026 r. sygn. akt III SA/Wa 2504/25.
W ocenie jednak Sądu, co należy wyraźnie podkreślić, organ naruszył art. 29a ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 73 i 90 Dyrektywy 2006/112/WE poprzez uznanie, że podstawą opodatkowania mogą stanowić kwoty zapłaty faktycznie nieotrzymane przez Skarżącą w skutek zastosowania normy prawa – odpisu na Fundusz - przewidzianej w ustawie ośrodkach nadzwyczajnych.
Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Przepis ten implementuje art. 73 dyrektywy 2006/112/WE.
W utrwalonym orzecznictwie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmuje się, że podstawą opodatkowania VAT jest rzeczywiste wynagrodzenie otrzymane przez podatnika z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług. Zasada ta została wyrażona m.in. w wyrokach C-317/94 Elida, C-38/93 Glawe Spiel, C-249/12 i C-250/12 Tulică i Plavoșin v Direcția Generală a Finanțelor Publice Timiș oraz C-462/16 Boehringer Ingelheim.)
Reasumując, nie budzi wątpliwości fakt, że podstawa opodatkowania nie powinna przewyższać wynagrodzenia należnego dostawcy lub usługodawcy z tytułu danej transakcji, w przeciwnym przypadku uszczerbku doznawałaby bowiem zasada neutralności podatku od wartości dodanej. Powyższego stanowiska nie kontestują również w niniejszej sprawie organy podatkowe.
Zasadniczym argumentem organów, wskazującym na niemożność obniżenia podstawy opodatkowania przez Skarżącą, jest ocena, że dostarczenie energii do sieci i dokonanie odpisu na fundusz to dwa odrębne zdarzenia prawne i ekonomiczne, które nie wpływają wzajemnie na podstawę opodatkowania VAT. Jak ocenia organ odwoławczy odpis na fundusz jest zobowiązaniem o charakterze pozabiznesowym, niebędącym elementem wyceny dostawy towarów w rozumieniu ustawy o VAT. Wpłaty dokonywane przez Spółkę na Fundusz nie powodowały obniżenia ceny energii na żadnym etapie transakcji, zatem nie stanowiły rabatu bezpośredniego, ani też pro-transakcyjnego. Stanowiły one odrębne rozliczenie pomiędzy Spółką oraz Funduszem, jak również wynikały z przepisów ustawy o odpisie na Fundusz.
Poza sporem jest, że Skarżąca jest wytwórcą energii elektrycznej zobowiązanym - zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o środkach nadzwyczajnych do przekazywania odpis na Fundusz, na zasadach określonych w art. 23 ww. ustawy.
Zgodnie z art. 2 pkt 10 ustawy o środkach nadzwyczajnych odpis na Fundusz - kwotę środków finansowych podlegającą przekazaniu przez wytwórcę energii elektrycznej oraz przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące działalność gospodarczą w zakresie obrotu energią elektryczną na rachunek Funduszu Wypłaty Różnicy Ceny, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2538, z późn. zm.), zwany dalej "Funduszem", kalkulowaną w odniesieniu do umów sprzedaży energii elektrycznej oraz w ramach sprzedaży energii elektrycznej na rynku bilansującym energii elektrycznej, na podstawie których dostawa energii elektrycznej została zrealizowana w danym dniu w przypadku wytwórców energii elektrycznej albo dla okresu wskazanego w art. 23 ust. 2a w przypadku przedsiębiorstw energetycznych wykonujących działalność w zakresie obrotu energią elektryczną;
Zgodnie z art. 23 ustawy o środkach nadzwyczajnych obliczanie wysokości odpisu na Fundusz ustalane było według określonego wzoru. Wysokość odpisu kształtował m.in. wolumen sprzedaży energii elektrycznej w danym dniu, ale nie tylko m.in. również wartości nie związane bezpośrednio ze sprzedażą energii jak m.in. przychody ze sprzedaży gwarancji pochodzenia w rozumieniu ustawy o odnawialnych źródłach energii.
Skoro więc m.in. wolumen sprzedaży energii elektrycznej w danym dniu był jednym z elementów wpływających na wysokość odpisu, to zasadnie Skarżąca wskazuje, że część wynagrodzenia uzyskanego z tytułu sprzedaży energii elektrycznej w danym dniu podlega obowiązkowemu przekazaniu w formie odpisu na Fundusz. W konsekwencji część kwoty uzyskanej ze sprzedaży energii elektrycznej przez Skarżącą nie stanowiła dla Niej przysporzenia majątkowego.
Można zatem skonstatować, że mechanizm obliczania odpisu na Fundusz, skutkował pozbawieniem Skarżącej części zapłaty otrzymanej z tytułu sprzedaży energii elektrycznej od nabywcy z mocy prawa. Mechanizm ten nie skutkował zmianą ceny, gdyż jego działanie nie występowało w relacji Skarżąca a nabywca energii elektrycznej.
Organ nie kwestionuje samej okoliczności, iż część kwot uzyskanych od nabywcy ze sprzedaży energii elektrycznej została przekazana przez Skarżącą w ramach odpisu na rzecz Funduszu z mocy prawa. Podkreśla jednak, że "odpis jest osobnym obowiązkiem prawnym mającym na celu ochronę odbiorców. Dostarczenie energii do sieci i dokonanie odpisu na fundusz to dwa odrębne zdarzenia prawne i ekonomiczne, które nie wpływają wzajemnie na podstawę opodatkowania VAT".
W ocenie Sądu jest oczywiste, że odpis na Fundusz stanowi odrębny od obowiązku podatkowego, obowiązek prawny ukształtowany w innym niż ustawa o VAT akcie prawnym. Powyższe nie oznacza jednak, że nie wpływa na wysokość podstawy opodatkowania jest to bowiem obowiązek wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa a więc norm do przestrzegania których zobowiązana była Skarżąca. Sąd zgadza się również z organem, że dostarczenie energii do sieci i dokonanie odpisu na fundusz to dwa odrębne zdarzenia prawne, jednakże nie podziela stanowiska, że zdarzenia te nie wpływają na siebie. Przyjęcie stanowiska organu oznaczałoby, że do podstawy opodatkowania wliczane byłyby kwoty, które Skarżąca otrzymuje od nabywcy energii, ale nie może nimi dysponować, gdyż przepis prawa nakłada na Nią obowiązek przekazania ich na Fundusz. W efekcie Skarżąca uiszczałaby podatek VAT od kwot otrzymanych od nabywcy energii elektrycznej ale którymi nigdy nie mogła dysponować.
Zdaniem Sądu sytuacja w której podatnik miałby zapłacić podatek VAT od kwot otrzymanych od nabywcy towaru/usługi (energii elektrycznej) ale które nie są mu prawnie należne w związku z regulacją prawną zawartą w innej ustawie, narusza art. 29a ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE. Użyty w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT zwrot "otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej,", czy też zwrot zawarty w art. 73 Dyrektyw VAT "wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej," należy interpretować w ten sposób, że są to kwoty prawnie należne sprzedawcy (dostawcy). Jeżeli część otrzymanej kwoty zgodnie z przepisem szczególnym nie należy się sprzedawcy i ma on obowiązek przekazania jej Państwu (Funduszowi), to nie może Państwo jeszcze żądać, aby zapłacił podatek od tej kwot. Kwoty te nie stanowią bowiem część składowej świadczenia wzajemnego otrzymywanego przez Skarżącą.
W istocie sytuacja prawna Skarżącej zbliżona jest do płatnika (O.p.) pobrała kwotę wynikającą z faktury sprzedaży od nabywcy energii elektrycznej ale część tej kwoty była zobowiązany przekazać Funduszowi.
Zwrócić należy uwagę, że przyjęte rozwiązanie w zakresie partycypacji w kosztach ceny maksymalnej energii elektrycznej dla odbiorców uprawnionych przez wytwórców energii elektrycznej miało charakter szczególny i nieznany mechanizmowi VAT. Nie wpływało na cenę pomiędzy wytwórcą energii elektrycznej a przedsiębiorstwem energetycznym (podmiotem uprawnionym), co nie oznacza, że wytwórca energii elektrycznej ma zapłacić podatek VAT od kwot jemu prawnie nienależnych.
Zwrócić należy również uwagę, na przywołane w skardze orzecznictwo TSUE w szczególności wyrok C-377/11 z dnia 19 lipca 2012 r. W wyroku tym TS stwierdził, że "1. Artykuł 11 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 98/80, należy interpretować w ten sposób, iż w przypadku sprzedaży plansz do gry w bingo, podstawa opodatkowania podatkiem od wartości dodanej nie zawiera ustalonej z góry przepisami prawa części ceny tych plansz przeznaczonej na wypłatę wygranych dla graczy. Ze względu na to, że część ceny sprzedaży plansz wypłacana graczom w postaci wygranych jest z góry ustalona i wiążąca, nie można uznać jej za część składową świadczenia wzajemnego otrzymywanego przez organizatora gry za świadczoną przez niego usługę.(por. pkt 25, 28, 33; pkt 1 sentencji). 2. Artykuł 17 ust. 5 i art. 19 ust. 1 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 98/80, należy interpretować w ten sposób, iż państwa członkowskie nie mogą określić, że do celów obliczania części podatku od wartości dodanej podlegającej odliczeniu ustalona z góry w przepisach prawa część ceny sprzedaży plansz do gry w bingo, która musi zostać przekazana graczom w postaci wygranych, stanowi część składową obrotu, który należy umieścić w mianowniku ułamka, o którym mowa w art. 19 ust. 1. W istocie po pierwsze państwo członkowskie nie może stosować do danych transakcji innej zasady ustalania podstawy opodatkowania niż ogólna zasada przewidziana w art. 11 część A ust. 1 lit. a) dyrektywy. Po drugie owa część nie może być wliczana do podstawy opodatkowania, a zatem nie może być uznana za część składową obrotu organizatora gry.(por. pkt 37-39; pkt 2 sentencji)".
Oczywiście stan faktyczny na tle którego zapadł niniejszy wyrok TS różni się od stanu faktycznego rozstrzyganej sprawy. Jednak istota problemu dotycząca zaliczania do podstawy opodatkowania podatnika kwot nienależnych podatnikowi a przez niego otrzymywanych pozostaje aktualna również w rozstrzyganej sprawie.
Reasumując zdaniem Sąd organ naruszył, co należy wyraźnie podkreślić, art. 29a ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 73 i 90 Dyrektywy 2006/112/WE poprzez uznanie, że podstawą opodatkowania mogą stanowić kwoty zapłaty faktycznie nieotrzymane przez Skarżącą w skutek zastosowania normy prawa – odpisu na Fundusz - przewidzianej w ustawie ośrodkach nadzwyczajnych.
Kierując się dyspozycją art. 141 § 4 p.p.s.a w ponownym postępowaniu organ uwzględni stanowisko Sądu. Ponadto organ ustali, czy wysokość kwoty nadpłaty wnioskowanej przez Skarżącą stanowi właściwą część kwoty odpisu na Fundusz.
Orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.