stwierdził, że analiza zgromadzonego materiału dowodowego wykazała, że faktury te nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.
Zdaniem DIAS, NUS prawidłowo uznał, że ewidencjonując wartości wynikające z ww. faktur VAT wystawionych przez B., I., P. sp. z o.o. Skarżący naruszył art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) U.p.t.u. i zawyżył wartość netto zakupów pozostałych i podatek naliczony.
W dalszej części decyzji DIAS wskazał, że z ewidencji zakupów VAT wynikało, że Skarżący zaewidencjonował podatek naliczony w wysokości 100% z faktur VAT dokumentujących zakupy związane z eksploatacją pojazdów (szczegółowe zestawienie zostało przedstawione w tabeli na stronach 90-91 decyzji organu I instancji).
W ocenie DIAS wydruk danych technicznych samochodów pobrany ze stron internetowych nie jest wystarczającym dokumentem stwierdzającym prawo do dokonania odliczeń zgodnie z wyżej wymienionymi przepisami a zatem Stronie nie przysługuje prawo pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT dotyczących zakupu części samochodowych do ww. pojazdów w wysokości 100% .
W opinii DIAS, NUS prawidłowo uznał, że Stronie przysługuje prawo do rozliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT dokumentujących zakup części samochodowych oraz naprawę dotyczących samochodów osobowych o nr rejestracyjnych [...] i [...] w wysokości 60% kwoty wynikającej z faktury.
W konkluzji DIAS uznał, że organ I instancji, uwzględniając nieprawidłowości opisane w decyzji dokonał prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2013 r.
Na powyższą decyzję DIAS, Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji NUS, a także o zasądzenie kosztów postępowania.
Skarżący zarzucił naruszenie:
1) art. 120 O.p. poprzez nieznajomość przepisów prawa m.in. upadłościowego. Skoro strona współpracowała z zarządcą masy upadłości i wystawiała faktury na rzecz zarządcy masy upadłości P., osoby kontrolujące powinny posiadać wiedzę z zakresu prawa upadłościowego i wiedzieć, że syndyk , zarządcą nie reprezentuje upadłego, lecz samego siebie i działa w imieniu i na rzecz upadłego i w związku z powyższym moim klientem był zarządca T.S. i nie reprezentowałem jako pełnomocnik P., byłem zaś pełnomocnikiem zarządcy T.S.. Nieznajomość przepisów prawa w tym prawa upadłościowego w konsekwencji spowodowała naruszenie całego szeregu innych przepisów określonych w kodeksie postępowania administracyjnego i w ordynacji podatkowej, bowiem organ wydający decyzję w przedmiotowej sprawie posługiwał się błędnymi przesłankami przy wydawaniu decyzji, gdyż jako główny dowód uznania wystawianych przeze mnie faktur jako nie rzetelnych przyjął wyjaśnienia zarządcy T.S. składane przez niego w toczącym się postępowaniu karnym, gdzie był on głównym podejrzanym i uznaniu tych wyjaśnień za wiarygodny dowód nie porównując tych wyjaśnień z przepisami i tak np. Prokurator prowadzący postępowanie nieposiadający wiedzy prawnej tak samo jak organ skarbowy sformułował odnośnie mojej osoby zarzut że będąc pełnomocnikiem procesowym zarządcy miałem przekazane przez niego Jeden do jednego" - jak to określił Sadowski - uprawnienia do zarządzania majątkiem masy upadłości. Jest poza sporem, że przepisy prawa upadłościowego stanowią, że Sąd Upadłościowy podczas posiedzenia w składzie trzy osobowym wyznacza do zarządu nad majątkiem upadłego osobę z listy restrukturyzatorów prowadzonej przez Ministerstwo Sprawiedliwości a osoby, które się na tej liście znajdują muszą zdać egzaminy. Z dalszych przepisów prawa upadłościowego wynika, że jedynie taka osoba wyznaczona przez Sąd może zarządzać majątkiem upadłego, który do czasu zakończenia postępowania upadłościowego jest nadal właścicielem majątku. Natomiast syndyk, zarządca są jedynymi osobami które zarząd nad majątkiem mogą wykonywać, mogą ustanawiać pełnomocników, jednakże z uwagi na fakt, iż to syndyk, zarządca ponosi odpowiedzialność za zarząd nad majątkiem pełnomocnicy nie ponoszą odpowiedzialności (art 160 i art 161 §2 Ustawy Prawo Upadłościowe). Pomijając zapisy tej ustawy zarówno prokurator jak i organ skarbowy uznają, że istnieje możliwość uzyskania uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi nie na podstawie egzaminu na prawo jazdy i decyzji administracyjnej przyznającej te uprawnienia, lecz na podstawie pełnomocnictwa kierowcy, który uprawnienia te posiada udzielającego pełnomocnictwa osobie trzeciej, która nie umie kierować pojazdami,
2) art. 121 i 122 O.p. poprzez prowadzenie kontroli w sposób nierzetelny i niebudzący zaufania podatnika do organów skarbowych, bowiem swoje ustalenia odnośnie wystawionych przez podatnika faktur sprzedażowych oparły w pierwszej kolejności o materiały dostarczone przez prokuratora prowadzącego postępowanie karne przeciwko T.S. - zarządcy P. Spółka z o.o. na rzecz, którego wykonywałem wyłącznie obsługę prawną, traktując zeznania podejrzanego jako w pełni wiarygodne i prawdziwe, oraz zeznania T.S. przesłuchanego w charakterze świadka w postępowaniu kontrolnym, pomimo, że w tych zeznaniach T.S. manipulował faktami i zasłaniał się tajemnicą postępowania karnego. W moim piśmie do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] września 2023 r. w sposób szczegółowy opisałem w oparciu o dokumenty, z jakimi miałem okazję zapoznać się dopiero wiosną 2023 roku po dołączeniu na wniosek Prokuratury Krajowej we W. sprawy przeciwko T.S., który po 6 latach śledztwa przyznał się do wyprowadzania z prowadzonych przez niego upadłości środków finansowych na kwotę około 100 min zł, zaś głównym beneficjentem tych środków okazał się jego ojciec M.S.. W związku z powyższym kolejny raz przytaczanie fragmentów wypowiedzi T.S. z przesłuchań przed organami skarbowymi w charakterze świadka w dotyczącej mnie kontroli podatkowej, w sytuacji, gdy mój pełnomocnik w piśmie z dnia 30 stycznia 2019 roku wnioskował do NUS o wszczęcie postępowania karnego wobec T.S. w związku z podejrzeniem składania przez niego fałszywych zeznań, ingerencji prokuratora T.K. w postępowanie karne w tej sprawie prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową W., który stwierdza, że przytoczone fakty świadczące o mówieniu w trakcie przesłuchania nieprawdy przez T.S. to, cytuję: "linia obrony G.", opisywanie przeze mnie zaistniałej sytuacji w kolejnych moich pismach kierowanych do organu podatkowego (vide pisma z dnia: [...] września 2023 r, 10 maja 2024 r- znajdujące się w aktach sprawy) stwierdzić, należy, że osoby Kontrolujące albo nie zapoznały się z treścią tych pism, albo treść tych pism nie pasowała do przyjętej przez Organ koncepcji. Przecież postępowanie kontrolne w stosunku do mojej osoby zostało wszczęte na skutek interwencji prokuratora K., który nie mając żadnych dowodów przeciwko mojej osobie postanowił wykorzystać organ skarbowy do ich zdobycia i dlatego przesłał do Urzędu Skarbowego wybrane fragmenty z wyjaśnień podejrzanego T.S., który to przyjął taką linię obrony, że o kradzież środków finansowych z prowadzonych przez siebie upadłości postanowił pomawiać innych, w tym mnie, bowiem chciał skierować śledztwo na inne osoby a nie na własnego ojca. Miał, więc ewidentny motyw. Poza tym niebagatelną rolę w tym postępowaniu odegrał również [...] T.K. [...] we W. (w całych ponad 500 tomowych aktach sprawy nie ma śladu dokumentu dotyczącego faktu na czyje polecenie sprawa prowadzona przeciwko T.S. przez Prokuraturę Okręgową W. przez zespół prokuratorów została przeniesiona w lipcu 2017 roku do Prokuratury Krajowej we W. i powierzona prokuratorowi z 3 letnim stażem prokuratorskim). Ponadto T.S. w kilku przesłuchaniach w Prokuraturze opowiadał o swoich kontaktach z ministrem Z.B. Tym samym naruszony został art. 122 O.p. (zasada prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym),
3) art. 123 O.p. poprzez kilkukrotną odmowę przesłuchania mnie w charakterze strony. W trakcie 6 lat prowadzenia kontroli podatkowej a następnie postępowania podatkowego zostałem przesłuchany jeden raz , w dniu 29 lutego 2019 roku, podczas pobytu w areszcie śledczym, miałem zeznawać pod odpowiedzialnością kamą, ponad 5 lat po zdarzeniach związanych z wykonywaniem przeze mnie obsługi prawnej P., bez dokumentów źródłowych. Wkrótce po opuszczeniu aresztu śledczego udałem się do Urzędu Skarbowego, gdzie kontrolujące na moją prośbę o przesłuchanie mnie w charakterze strony, posiadając 6 segregatorów korespondencji mailowej (ponad 2.500 kart) odmówiły mi tego prawa twierdząc, że skoro mam pełnomocnika to nie ma takiej potrzeby a ponadto w postępowaniu podatkowym wszystkie czynności zostaną powtórzone. Przez cały czas trwania postępowania podatkowego tj. od 15 listopada 2019 r do 29 sierpnia 2024 r pomimo kilkakrotnego składania na piśmie wniosku o przesłuchania mnie w charakterze strony mój wniosek nie został uwzględniony,
4) naruszenie zasady działania organów na podstawie przepisów prawa, poprzez nałożenie obowiązków na stronę, wskutek zaniedbań organu podatkowego w gromadzeniu materiału dowodowego, wykazującego, poprzez nie wystąpienie do Prokuratury Krajowej we W. o udostępnienie ponad 3000 kart dokumentów potwierdzających fakt wykonania zleceń na rzecz P., które zostały zabrane z siedziby Kancelarii przez CBA w kwietniu 2016 roku, pomimo wiedzy Kontrolujących o tym fakcie i posiadaniu w aktach sprawy protokołu z zatrzymania tych dokumentów jak również podkreślania, że Kancelaria nie przedłożyła żadnych materialnych dowodów wykonania prac na rzecz P., bowiem trudno coś przedłożyć skoro najpierw jedne organy Państwa zabierają z firmy dokumenty a następnie inny organ, w tym przypadku organ skarbowy (współpracujący z prokuraturą) domaga się przedłożenia tych dokumentów mając pełną świadomość, że firma ich nie posiada. Organ nie uwzględnił również kilkakrotnie składanych wniosków o wystąpienie do Sądu Okręgowego W. [...] Wydział Kamy o udostępnienie dokumentów źródłowych zabranych z Kancelarii a przekazanych przez Prokuraturę do Sądu jako załącznik do Aktu oskarżenia. Tym samym organ podatkowy naruszył art. 187 § 1 O.p.. Przepis ten zakłada na organ podatkowy obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia materiału dowodowego,
5) naruszenie zasady działania organów na podstawie przepisów prawa, poprzez nieustalenie jaka norma obowiązuje dla potrzeb rozstrzygnięcia tej sprawy, a także pomijanie innych przepisów mających dla sprawy istotne znaczenie, w tym nieuwzględnienie faktu, że osobą zamawiającą usługi był syndyk bądź zarządca masy upadłości a więc funkcjonariusz publiczny zarządzający majątkiem upadłych firm na podstawie postanowienia Sądu, jedyna osoba, która może zamawiać usługi, potwierdzać ich wykonanie i dokonywać opłaty za ich wykonanie. Wszystkie wydatki dokonane przez syndyka bądź zarządcę podlegającą kontroli sądu, na podstawie składanych przez niego sprawozdań rachunkowych jak również ich zatwierdzeniu poprzez wydanie stosownych postanowień mających moc orzeczeń sądowych i w dacie przeprowadzania kontroli podatkowej były prawomocne a więc na mocy art. 365 k.c miały powagę rzeczy osądzonych,
6) naruszenie zasady działania organów na podstawie przepisów prawa, w szczególności poprzez pominięcie przepisów dotyczących wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy,
7) naruszenie zasady działania organów na podstawie przepisów prawa, poprzez wykreowania negatywnego dla strony, opisu stanu faktycznego z pominięciem całokształtu materiału dowodowego i na podstawie tej kreacji orzeczenia w sprawie,
8) naruszenie zasady działania organów na podstawie przepisów prawa, poprzez zinterpretowanie zgromadzonego materiału dowodowego w sposób rażąco niekorzystny dla strony,
9) naruszenie zasady działania organów na podstawie przepisów prawa, poprzez oparcie rozstrzygnięcia na stwierdzeniach wyrwanych z kontekstu, jawnie sprzecznych z zasadami logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego,
10) naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez ochronę interesów państwa z rażącym naruszeniem dobra jednostki, poprzez domaganie się ode mnie dokumentów, które zostały zabrane przez CBA i znajdowały się w gestii Prokuratury a następnie Sądu, zaś postawione mi przez Prokuraturę zarzuty nie są związane z wystawianiem przez mnie tzw. "pustych faktur" lecz dotyczą mojego rzekomego udziału w wyprowadzaniu środków finansowych przez T.S. z masy upadłości P. (na podstawie jego pomówienia),
11) naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez oparcie decyzji podatkowej na niekompletnym materiale dowodowym, co świadczy o braku bezstronności i obiektywizmu,
12) naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez oparcie decyzji podatkowej na wyselekcjonowanych niekorzystnie dla strony, fragmentach dowodów w postaci wybranych fragmentów przesłuchań T.S. z postępowania przygotowawczego, pomijając całkowicie fakt, że podejrzany może mówić nieprawdę, co narusza przepisy, bowiem zgodnie z orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że dowody z przesłuchania świadka mogą być dopuszczone do rozwiązania wątpliwości związanej z treścią istniejącego źródła dowodowego, nie są zaś dopuszczalne dla ustalenia istnienia podstawy dokonania wydatków (wyrok NSA we Wrocławiu z 29.05.1996, SA/Wr 1999.95, Pr. Gosp. Nr 10, str. 30, wyrok NSA w Łodzi z 17.06.2003, I SA/Łd 1653/02, M. Pod. 2004 nr 8 s. 48) przy całkowitym pominięciu korzystnych dla strony dowodów w postaci dokumentów, co stanowi naruszenie przepisów,
13) naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez oparcie decyzji podatkowej na własnych opiniach organu z pominięciem zebranych dowodów, zeznań strony, co świadczy o braku bezstronności i obiektywizmu,
14) naruszenie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości na niekorzyść podatnika, w szczególności poprzez wydanie negatywnych opinii mając pełną świadomość, że z uwagi na mój pobyt w areszcie, osoby pomówionej przez T.S. - byłego zamawiającego usługi - o popełnienie przestępstw, których z mocy prawa nie mogłem popełnić, brak możliwości przedłożenia materialnych dowodów wykonywania usług,
15) przerzucenie na stronę obowiązku zebrania materiału dowodowego niezbędnego do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności poprzez brak inicjatywy dowodowej, mającej na celu dotarcie do prawdy obiektywnej,- brak wystąpienia Kontrolujących do Prokuratora o udostępnienie materiałów Kancelarii zatrzymanych przez CBA i znajdujących się w dyspozycji Prokuratury,
16) posługiwanie się możliwie najprostszymi środkami, które w ocenie organu podatkowego miały doprowadzić do załatwienia sprawy kosztem wnikliwości jej rozpoznania np., skoro ze względu na sytuację w jakiej się znalazłem (pobyt w areszcie) moje wyjaśnienia były niepełne i dość ogólnikowe, co zostało to potraktowane jako przesłanka negatywna,
17) naruszenie zasady otwartego systemu dowodów poprzez błędne uznanie przez organ, że pewne dowody nie mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, w szczególności wykazanie czy podatnik brał lub nie brał udziału w przestępstwie podatkowym,
18) naruszenie zasady bezpośredniego zdobywania dowodów poprzez oparcie rozstrzygnięcia na dowodach z innych postępowań oraz danie wiary rzetelności tych dowodów,
19) naruszenie zasady prawdy obiektywnej, poprzez uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,
20) posługiwanie się możliwie najprostszymi środkami, które w ocenie organu podatkowego miały doprowadzić do załatwienia sprawy kosztem wnikliwości jej rozpoznania, w szczególności poprzez przejęcie dowodów z postępowania karnego w postaci przesłuchań podejrzanego T.S.,
21) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, poprzez niemożność właściwej oceny, czy dana okoliczność została udowodniona czy nie,
22) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej i w sposób oczywisty sprzecznej ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w szczególności poprzez zakwestionowanie wykonania usługi bez wskazania okoliczności zgodnych z zasadami logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, które by za powziętym rozstrzygnięciem przemawiały. Ponadto należy zwrócić uwagę na fakt, że osoba nie posiadająca ani stosownego wykształcenia, ani stosownych uprawnień nie powinna dokonywać oceny pracy radcy prawnego, świadczą o tym podnoszone w decyzji argumenty. Osoby wykonujące wolny zawód, z uwagi na fakt, że rozliczne są oraz opłacane z faktycznie wykonanej pracy pracują często po kilkanaście godzin dziennie jak również w dni ustawowo wolne od pracy. Trzeba pamiętać, że praca radcy prawnego czy adwokata nie ogranicza się do reprezentacji w sądzie czy pisaniu opinii prawnych a wartości tej pracy nie da się przeliczyć na godziny, bowiem klienci oczekują od swoich fachowych pełnomocników (tak nazywa się radców prawnych czy adwokatów) porad telefonicznych, mailowych udziału w negocjacjach często wielogodzinnych w trakcie, których ustalane są zapisy w zawieranych kontraktach. Tak było w przypadku wykonywania przeze mnie obsługi prawnej P.,
23) oparcie rozstrzygnięcia na własnych poglądach i spostrzeżeniach organu, zresztą w oczywisty sposób sprzecznych ze zgromadzonym materiałem dowodowym, co stanowi zarówno o mało wnikliwym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego jak również nie tylko o dowolnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, jak również braku fachowej wiedzy i doświadczenia zawodowego związanego z prowadzeniem działalności w tym wypadku wymagającej szczególnych uprawnień (ukończenie stosownej aplikacji, zdanie stosownych egzaminów, wpis na listę radców prawnych czy adwokatów).Dlatego też zdaniem skarżącego osoby nie posiadające stosownego wykształcenia nie powinny dokonywać oceny pracy tej grupy zawodowej,
24) brak uzasadnienia prawnego i faktycznego w szczególności poprzez brak wyjaśnienia dlaczego organ podatkowy nie uwzględnił wielu dowodów korzystnych dla strony, opartego na zasadach nauki, logiki oraz z uwzględnieniem doświadczenia życiowego,
25) art. 195 O.p. poprzez przesłuchanie w charakterze świadka M.K. - czyli osoby zobowiązanej do zachowania tajemnicy adwokackiej, bez zwolnienia go z tej tajemnicy zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami,
26) art. 199 a § 3 O.p. poprzez nie uznając zasadności faktur sprzedażowych jak i kosztowych posiadając dokumenty źródłowe w postaci umów, faktur, dokumentów poświadczających wykonanie usług w przypadku wątpliwości co do istnienia bądź nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe organ podatkowy występuje do sądu powszechnego o ustalenie istnienia bądź nieistnienia tego stosunku prawnego lub prawa a w tym konkretnym przypadku nie uczynił,
27) brak zastosowania się organu przy wydawanej decyzji do treści Uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2021 r sygn. akt I FPS 1/21 jako źródła prawa, bowiem uchwała ta wyraźnie określała, że organy podatkowe są zobowiązane dokonać analizy, czy na tle okoliczności danej sprawy podatkowej, związanych z bytem zobowiązania podatkowego, wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe nie miało pozorowanego charakteru i nie służyło jedynie wstrzymaniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Tej treści zarzut został przedstawiony w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego do dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. i wydający decyzję Dyrektor zarzutowi temu zaprzeczył pomimo, iż z treści jego wypowiedzi wyraźnie wynika, że w niniejszym postępowaniu przedstawiono mi fikcyjne zarzuty kamo skarbowe wyłącznie w celu zablokowania biegu przedawnienia. Jak wynika z akt postępowania postępowanie kamo skarbowe w stosunku do mojej osoby zostało wszczęte [...] listopada 2018 roku a więc wtedy, gdy przebywałem w areszcie bez dostępu do jakichkolwiek dokumentów i nie byłem przesłuchany w tym postępowaniu co więcej toczyło się dopiero postępowanie w postaci kontroli podatkowej i to na pierwszym etapie, bowiem w charakterze strony zostałem przesłuchany w lutym 2019 roku. Z powyższego wynika, iż nieprawdziwym jest stwierdzenie, że Urząd Skarbowy uzyskał wiedzę o rzekomo popełnionym przeze mnie przestępstwie, bowiem nie było jeszcze wszczętego postępowania podatkowego stanowiącego następstwo kontroli podatkowej a więc Urząd nie posiadał żadnej wiedzy pozwalającej na wszczęcie przeciwko mnie postępowania kamo skarbowego. Następnie, kiedy w czerwcu 2019 roku opuściłem areszt zgłosiłem się do Urzędu Skarbowego do osób prowadzących Kontrolę Podatkową chcąc złożyć wyjaśnienia w oparciu o zgromadzony materiał. Kontrolujące odmówiły mi przesłuchania wprowadzając mnie w błąd, bowiem stwierdziły, że w wyniku ich ustaleń będzie wszczęte postępowanie podatkowe, gdzie ich czynności będą powtórzone i będę mógł się wypowiedzieć. Kontrolę podatkową wszczęto w dniu [...] listopada 2019 roku a w grudniu 2019 roku zostałem wezwany telefonicznie abym stawił się następnego dnia do Urzędu Skarbowego gdzie [...] grudnia br. przedstawiono mi zarzuty, iż nie rzetelnie prowadziłem księgi rachunkowe, bowiem wystawiałem faktury za obsługę prawną a faktycznie zastępowałem zarządcę w zarządzaniu majątkiem upadłej spółki P.. Zarzut ten w świetle przepisów prawa był absurdalny, bowiem nie mogłem zastępować zarządcy, gdyż nie posiadam uprawnień syndyka i nie zostałem ustanowiony przez sąd, ponadto organ podatkowy nie tylko nie dysponował żadnymi dowodami, abym zarząd takowy wykonywał, lecz dodatkowo w wydanej pokontrolnej decyzji utrzymanej w mocy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. przyznano mi rację, iż wykonywałem pracę radcy prawnego. W konsekwencji w dniu [...] lutego 2020 roku postępowanie karno skarbowe w stosunku do mojej osoby zostało zawieszone o postanowieniu tym nie został zawiadomiony mój pełnomocnik nie byłem też nigdy wzywany w związku z tym postępowaniem do złożenia jakichkolwiek wyjaśnień a więc bezspornie wszczęcie postępowania o popełnienie przeze mnie przestępstwa skarbowego i przedstawienie mi zarzutów spowodowane było instrumentalną chęcią fikcyjnego zawieszenia biegu przedawnienia,
28) przez cały okres trwania postępowania skarbowego odnośnie mojej osoby za rozliczenia VAT za 2013 rok moim pełnomocnikiem był M.G. o czym Urząd miał wiedzę, gdyż utrzymywał z pełnomocnikiem kontakt lekceważąc go jednakże przy kolejnych wydawanych decyzjach, bowiem pomijany przy doręczeniach,
29) art. 70 O.p., tj. przedawnienia należności podatkowej.
DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Istota sporu w sprawie sprowadza się do uznania przez organy, że faktury wystawione na rzecz P. sp. z o.o. w upadłości układowej oraz faktury wystawione na rzecz J. sp. z o.o. są nierzetelne, a podatek w nich wykazany podlega zapłacie na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Druga kwestia sporna dotyczy uznania przez organy, że faktury wystawione przez podmioty: K., I., P(1). sp. z o.o. są nierzetelne i nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, w związku z powyższym Skarżącemu nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z ww. faktur na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT.
Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.
Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że w sprawie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Zgodnie z jego treścią, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania.
Zgodnie natomiast z treścią art. 70c O.p., organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia.
W sprawie nie jest sporne, że zgodnie z zasadą ogólną wyrażona w art. 70 § 1 O.p. termin przedawnienia zobowiązania podatkowego za miesiące od stycznia do listopada 2013 r. upływał 31 grudnia 2018 r., a za grudzień 2013 r. upływał 31 grudnia 2019 r.
Nie jest również kwestionowane, że postępowanie karnoskarbowe zostało wszczęte przez NUS postanowieniem z [...] listopada 2018 roku. Pismem z 27 listopada 2018 roku doręczonym pełnomocnikowi ustanowionemu do kontroli podatkowej (4.12.2018r.) oraz doręczonym Skarżącemu (29.12.2018r.) NUS poinformował o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2013r. do grudnia 2013r., na skutek wystąpienia przesłanki określonej w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej.
Sporne jest natomiast to, czy DIAS wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2024 r. był uprawniony do uznania, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do przedawnienia spornych zobowiązań podatkowych ?
W powyższym zakresie należy odwołać się do uchwały (NSA z 24 maja 2021r. w sprawie o sygn. akt I FPS 1/21), w której Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w świetle art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.; dalej: p.u.s.a.) oraz art. 1-3 i art. 134 § 1 p.p.s.a. ocena przesłanek zastosowania przez organy podatkowe przy wydawaniu decyzji podatkowej art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c O.p. mieści się w granicach sprawy sądowej kontroli legalności tej decyzji.
W uzasadnieniu uchwały NSA z 24 maja 2021 r., I FPS 1/21 wyjaśniono, że sądy administracyjne pierwszej instancji mają obowiązek badać, czy proceduralna czynność wszczęcia postępowania karnego skarbowego w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe nie została wykorzystana tylko w celu nierozpoczęcia lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Przeprowadzenie takiego badania jest w istocie możliwe na gruncie sprawy podatkowej. Dopiero bowiem w świetle wszechstronnej analizy okoliczności konkretnej sprawy podatkowej, związanych najczęściej ze zbliżającym się upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, podejmowanymi wcześniej w postępowaniu podatkowym czynnościami dowodowymi i aktywnością prowadzącego je organu podatkowego, można ustalić, czy instytucji wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe nie wykorzystano jedynie do instrumentalnego wywołania skutku w postaci nierozpoczęcia lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.
Jak wskazał NSA w szczególności, gdy moment wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe jest bliski dacie przedawnienia zobowiązania podatkowego, wyjaśnienie tej kwestii powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji podatkowej, stosownie do art. 210 § 4 O.p. Taka informacja jest konieczna, aby z jednej strony zagwarantować podatnikowi, że postępowanie podatkowe jest prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, zgodnie z art. 121 § 1 O.p. Z drugiej zaś jej zamieszczenie umożliwi następnie dokonanie oceny prawidłowości zastosowania tej instytucji przez sąd administracyjny kontrolujący akt wydany przez organ podatkowy.
Należy również wskazać, że z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego po wydaniu ww. uchwały I FPS 1/21 wynika, iż przy ocenie, czy w konkretnej sprawie sądowoadministracyjnej mamy do czynienia z instrumentalnym wszczęciem postępowania karnego skarbowego istotne jest zbadanie aktywności organu prowadzącego postępowanie karnoskarbowe – wyczekująca postawa organu stoi bowiem w sprzeczności z założeniem przyświecającym art. 70 § 6 pkt 1 O.p. (por. np. wyroki NSA z 27 stycznia, II FSK 1095/22, wyrok NSA z 14 grudnia 2023 r., I FSK 2052/19).
W ocenie Sądu przy rozpatrywaniu zarzutu instrumentalnego wszczęcia postępowania karnego skarbowego (instrumentalnego wykorzystania art. 70 § 6 pkt 1 O.p.) należy na wstępie podkreślić, że stwierdzenie takiego charakteru wszczęcia tego postępowania należy ograniczyć do szczególnych, wyjątkowych przypadków. Nie budzi bowiem żadnych wątpliwości Sądu, że organy podatkowe są uprawnione do inicjowania postępowań karno-skarbowych. Sąd oczywiście dostrzega istotny związek pomiędzy postępowaniem podatkowym a postępowaniem karnoskarbowym. Oczywistym jest, że wynik postępowania podatkowego może mieć istotne znaczenie dla właściwej kwalifikacji czynu zabronionego w postępowaniu karnoskarbowym lub też szerzej – wpływ na końcowy wynik postępowania karnoskarbowego - a poczynione w ramach postępowania podatkowego ustalenia i zgromadzony materiał dowodowy mogą okazać się pomocne w postępowaniu karnoskarbowym. Analogicznie związek pomiędzy tymi postępowaniami wyraża się również w tym, że ustalenia poczynione w trakcie postępowania karnego skarbowego mogą mieć znaczenie także w postępowaniu podatkowym (wymiarowym). Jednakże Sąd zaznacza, że pomimo istotnych związków postepowania te charakteryzują się odmiennym celem – co oznacza, że powinny, w miarę możliwości, toczyć się równolegle. Oznacza to, że sam fakt jednoczesności prowadzenia obydwu postępowań (podatkowego oraz karnego skarbowego) nie oznacza przyzwolenia na brak podejmowania właściwych czynności procesowych – realizujących cele konkretnej procedury (postępowania podatkowego/postępowania karnego skarbowego). W tym miejscu należy przypomnieć, że w uzasadnieniu uchwały NSA z 24 maja 2021 r., I FPS 1/21 uznano, że: "O braku woli realizowania celów postepowania karnego skarbowego, a tym samym sztucznym wykorzystaniu instrumentu z tego postepowania do przedłużenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, może świadczyć́ [...] brak realnej aktywności organów postępowania przygotowawczego po wszczęciu takiego postepowania." Zbieżne z powołanym fragmentem uzasadnienia uchwały poglądy prezentuje również Naczelny Sąd Administracyjny. W szczególności w wyroku z 31 maja 2023 r., I FSK 137/23 NSA zwrócił uwagę, że: "art. 70 § 6 pkt 1 O.p., przy uwzględnieniu art. 181 O.p., został ustanowiony w celu umożliwienia wykorzystania w toku postępowania podatkowego - poprzez fakt wszczęcia postępowania karnego (karnego-skarbowego) - materiałów zgromadzonych w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Zatem wszczęte postępowanie karne skarbowe powinno służyć - poprzez pozyskane w jego ramach materiały dowodowe - celom postępowania podatkowego, stąd potrzeba "przedłużenia" czasu trwania postępowania podatkowego poprzez zawieszenie biegu terminu zobowiązania podatkowego, którego ono dotyczy, na czas trwania postępowania karnego skarbowego" (por. wyroki NSA: z 27 stycznia 2023 r., II FSK 1095/22, wyrok NSA z 14 grudnia 2023 r., I FSK 2052/19).
W ocenie Sądu wypracowany w orzecznictwie sądowym model oceny, czy postępowanie karne skarbowe nie zostało wszczęte w sposób "instrumentalny" w rozumieniu uchwały I FPS 1/21 zakłada – w uzasadnionych przypadkach – dokonanie szerszej całościowej oceny obejmującej nie tylko zbadanie okoliczności samego wszczęcia postępowania karnego skarbowego ale również – w ograniczonym zakresie – chronologii podejmowanych w jego ramach czynności procesowych. Charakter i rodzaj jak również chronologia czynności podejmowanych w toku wszczętego postępowania karnego skarbowego mogą rzutować na ocenę braku instrumentalności jego wszczęcia. To bowiem z przebiegu podejmowanych czynności można ocenić, po pierwsze, czy organ dysponował wystarczającym materiałem dowodowym uzasadniającym wszczęcie postępowania karnego skarbowego na danym etapie rozpatrywania sprawy, oraz – po drugie – czy materiał ten pozwalał na skuteczne podejmowanie kolejnych czynności istotnych z punktu widzenia realizacji celów postępowania karnego skarbowego. Dopiero łączna ocena tych okoliczności – z uwzględnieniem oczywiście stopnia skomplikowania konkretnej sprawy, rodzaju zarzucanego czynu zabronionego, etc. – pozwala na ocenę, czy nie mamy do czynienia z instrumentalnym wszczęciem postępowania karnego skarbowego w rozumieniu uchwały I FPS 1/21.
Przy rozpatrywaniu powyższych kwestii nie można również zapominać, że normy karnoskarbowe są reakcją na naruszenie norm w szczególności podatkowych, zatem sytuacje równoległego prowadzenia postępowań (karnego i podatkowego) powinny być wyjątkowe i szczególnie uzasadnione.
W rozpatrywanej sprawie postępowanie karnoskarbowe zostało wszczęte (22.11.2018r.) na nieco ponad miesiąc przed upływem terminu przedawnienia spornych zobowiązań Skarżącego (wyjątek grudzień 2013 r.) objętych zaskarżoną decyzją.
Należy stwierdzić, że materiał dowodowy zebrany do momentu wszczęcia postępowania karnoskarbowego, nie pozwalał wysnuć uzasadnionego wniosku, że organ był obowiązany do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania przygotowawczego. Odnotować przy tym należy, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego nastąpiło przed formalnym zakończeniem kontroli podatkowej.
Sąd zwraca uwagę, że postępowanie karnoskarbowe zostało wszczęte wobec Skarżącego postanowieniem z [...] listopada 2018 roku. Natomiast zakończenie kontroli podatkowej nastąpiło dopiero protokołem z dnia [...] sierpnia 2019 r. Tym samym wszczęcie postępowania karnego skarbowego wyprzedzało ustalenia dowodowe poczynione wobec Skarżącej w ramach kontroli podatkowej a następnie postępowania podatkowego.
Podkreślić także należy, że samo wszczęcie kontroli podatkowej nastąpiło na podstawie upoważnienia z [...] października 2018 r. Tak późne podjęcie czynności kontrolnych w obliczu upływu terminu przedawnienia narzuca pytanie: w jaki sposób organ chciał zakończyć kontrolę podatkową, postępowanie podatkowe wymiarowe oraz ewentualne postępowanie odwoławcze przed dniem 31 grudnia 2018r.? Czy organ dysponował wystarczającymi już dowodami umożliwiającymi szybkie zakończenie procedur podatkowych – przed upływem terminu przedawnienia? Czy postępowanie karne lub karnoskarbowe było na tyle zaawansowane, że w oparciu o uzyskane z nich dowody możliwe było zakończenie procedur podatkowych? Na tak sformułowane pytania należy odpowiedzieć negatywnie.
Wskazać bowiem należy, że na dzień wszczęcia postępowania karnoskarbowego organ nie dysponował nawet uwierzytelnionymi kserokopiami decyzji wydanymi dla P. sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej za okres styczeń-grudzień 2013 r. O powyższe decyzje wystąpiono po wszczęciu postępowania karnoskarbowego pismem z 23.11.2018 r. a otrzymano je przy piśmie z 29.11.2018 r.
Organ nie przesłuchał przed wszczęciem postępowania karnoskarbowego również kluczowych świadków (nie dysponował również innymi protokółami przesłuchań) m.in. w dniu 11.12.2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego przesłuchał w charakterze świadka (kluczowego) pana T.S., który zeznał, że w firmie P. sp. z o. o. w upadłości układowej w 2013 r. pełnił funkcję zastępcy nadzorcy sądowego, nadzorcy sadowego a następnie zarządcy oraz zasadniczo złożył wyjaśnienia dotyczące również Skarżącego. Skarżącego organ przesłuchał 27.02.2019 r. czyli po upływie zasadniczego terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych.
Należy zatem skonstatować, że w dniu [...] listopada 2018 r. wszczynając postępowanie karnoskarbowe NUS nie dysponował dowodami uzasadniającymi jego wszczęcie. W szczególności dowodami z innych postępowań podatkowych prowadzonych przez organy podatkowe również nie posiadał dowodów zebranych w ramach prowadzonej kontroli podatkowej. Zasadnicza część czynności dowodowych została przeprowadzona w 2019 r. czyli już po upływie zasadniczego terminu przedawnienia. Wydając upoważnienie do kontroli podatkowej [...].10.2018 r. NUS musiał zatem zakładać, że termin przedawnienia zobowiązań podatkowych za 2013 r. zostanie zawieszony bowiem inaczej nie było możliwości zakończenia procedur przed upływem zasadniczego terminu przedawnienia. Wszczynając postępowanie karnoskarbowe NUS nie dysponował żadnymi dowodami uzasadniającymi jego wszczęcie w tym czasie. Nawet prokurator [...] Wydziału Zamiejscowego Departamentu ds. Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej we W. T.K. dopiero pismem z 4.07.2019 r. udzielił zgody na włączenie do akt kontroli wyciągu z aktu oskarżenia z 30.05.2019 r. wniesionego przez Prokuraturę między innymi przeciwko M.G..
Zgodnie z powołaną powyżej uchwałą NSA z 24 maja 2021 r., I FPS 1/21, ocena instrumentalności nie powinna być dokonywana jedynie na moment wydania postanowienia o wszczęciu postępowania karnego skarbowego. Jak bowiem wprost wynika z uzasadnienia ww. uchwały: "O braku woli realizowania celów postępowania karnego skarbowego, a tym samym sztucznym wykorzystaniu instrumentu z tego postępowania do przedłużenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, może świadczyć również brak realnej aktywności organów postępowania przygotowawczego po wszczęciu takiego postępowania".
DIAS uznając, że nie doszło do instrumentalnego wszczęcia postępowania karnoskarbowego zaakcentował, że w dniu 13.12.2019 r. Skarżącemu przedstawiono zarzuty a także aktywność finansowanego organu postępowania przygotowawczego. Zwrócił uwagę w tym zakresie na pismo NUS z 20.12.2022 r. który uznał, że zawarte w zawiadomieniu o podejrzeniu popełnienia przestępstwa informacje dawały podstawy uzasadniające popełnienie czynu zabronionego. Sąd w związku z przedstawioną powyżej chronologią działania organów odmiennie ocenia okoliczność wszczęcia postępowania.
W toku postępowania karnoskarbowego faktycznie przesłuchano świadków oraz przedstawiono zarzuty Skarżącemu, jednakże obecnie jest ono zawieszone na moc postanowienia z [...].02.2020 r. zatwierdzonego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. [...].03.2020 r.
Według Sądu działania podjęte w toku postępowania mogą wskazywać na brak realnej aktywności organu postępowania przygotowawczego. Skoro bowiem organ ten, po tym jak wszczął postępowanie karnoskarbowe zawiesił je na okres 5 lat nie wnosząc aktu oskarżenia.
W ocenie Sądu, w świetle powoływanej uchwały NSA opisane powyżej okoliczności świadczą, że zasadniczym celem wszczęcia postępowania karnego skarbowego było wywołanie skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług. Tym samym wszczęcie postępowania karnego skarbowego stanowiło instrumentalne wykorzystanie art. 70 § 6 pkt 1 O.p.
Sąd wyraźnie podkreśla zatem, że organ naruszyła art. 70 § 6 pkt 1 O.p poprzez jego instrumentalne zastosowanie w konsekwencji doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych Skarżącego.
Końcowo Sąd zauważa, że decyzja organu I instancji została wydana 17.09.2024 r., czyli po 6 latach prowadzenia postępowania podatkowego i 4 latach od zawieszenia postępowania karnoskarbowego powyższe również świadczy, że NUS wszczynając postępowanie karnoskarbowe chciał uzyskać "komfort" związany z zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Podkreślić jednak należy, że w niniejszej sprawie zakwestionowano rozliczenia Skarżącego wynikające z kilku faktur (ok. 8), co w demokratycznym państwie prawa nie uzasadnia tak długiego czasu przeprowadzenia postępowania podatkowego oraz 6 letniego okresu utrzymywania postanowienia o przedstawieniu zarzutów. Skarżący nie powinien oczekiwać 6 lat na decyzję organu o ewentualnym wniesieniu aktu oskarżenia.
Ze względu na rozstrzygnięcie Sąd nie dokonał merytorycznej oceny decyzji.
Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie administracyjne na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), art. 145 § 3 i art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.