Uzasadnienie
Przedmiotem skargi D. spółki z o.o. z siedzibą w W. stała decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z [...] grudnia 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza P. z [...] maja 2023 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2015-2020.
Spór wywiązał się na tle uwzględnienia w podstawie opodatkowania przez spółkę, w ramach kategorii budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, stacji redukcyjno-pomiarowych, a ponadto parownic, jako urządzeń budowlanych podlegających opodatkowaniu. Spółka domagała się zmodyfikowania rozliczenia podatkowego w oparciu o twierdzenia, że stacja redukcyjno-pomiarowa nie stanowi budowli (a ewentualnie budynek), jak też że urządzenia techniczne takie jak parownice nie stanowią budowli podlegających opodatkowaniu. Zatem w odniesieniu do stacji redukcyjno-pomiarowych powinna zostać zastosowana inna, bardziej korzystna dla strony stawka podatku, zaś parownice w istocie nie podlegają opodatkowaniu, jako urządzenia li tylko techniczne (por. w szczególności s. 14 i n., 23 i n. decyzji).
Odnosząc się do ww. twierdzeń organ wywiódł co do istoty, że stacja redukcyjno-pomiarowa stanowi budowlę, tj. stację paliw, obiekt budowlany kategorii XX, wymieniony w załączniku do ustawy Prawo budowlane; obiekt ten spełnia funkcję redukcji, uzdatnienia, pomiarów lub rozdziału gazu, co stanowi cechę definicyjną stacji paliw. Nie można przyjąć, że możliwe jest wyodrębnienie do opodatkowania jako budowli jedynie kontenera (obudowy), ten stanowi bowiem część składową funkcjonujących wespół elementów składających się na jeden obiekt budowlany, tzn. stację redukcyjno-pomiarową. Kontener, innymi słowy, stanowi konstrukcję ramową, do której przyspawano bądź przykręcono konstrukcje wsporcze instalacji i urządzeń stacji paliw. Istotne są zatem, w perspektywie wskazania przedmiotu opodatkowania, wszystkie elementy stacji, które gwarantują proces redukcji gazu celem zaopatrzenia zakładu produkcyjnego. Tym samym wskazana całość użytkowa (stacja paliw) podlega opodatkowaniu według stawki pierwotnie zadeklarowanej przez spółkę (s. 26-29 decyzji). Z kolei parownice należy uznać za urządzenia budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, a w konsekwencji za budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm., dalej: "upol"). Zdaniem Kolegium parownice są funkcjonalnie połączone ze zbiornikiem magazynowym LNG (dwie parownice odbudowy ciśnienia) oraz ze stacją redukcyjno-pomiarową (dwie parownice procesowe) i nie mogą działać samodzielnie, podobnie jak stacja paliw nie może funkcjonować bez tychże parownic. W konsekwencji parownice stanowią urządzenia budowlane, tj. urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym w postaci stacji paliw, zapewniając możliwość użytkowania tej budowli zgodnie z jej przeznaczeniem. Jako takie podlegają opodatkowaniu (s. 29-32 decyzji).
Skargę na omówioną wyżej decyzję oparto na zarzutach naruszenia prawa procesowego i materialnego, tj.:
- art. 122 w zw. z art. 187 w zw. z art. 191 i art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne uznanie, że kontenerowa stacja redukcyjno-pomiarowa stanowi jeden przedmiot opodatkowania, kwalifikowany jako stacja paliw, dostarczony jako kompletny zestaw wraz urządzeniami technicznymi zlokalizowanymi wewnątrz, podczas gdy (1) organy podatkowe nie powołały w sprawie biegłego w celu zasięgnięcia wiadomości specjalnych, a pomimo to wypowiadają się co do technicznych i funkcjonalnych aspektów powiązania poszczególnych elementów stacji LNG, przy czym kwalifikacja stacji LNG przez organ pierwszej instancji jest inna niż kwalifikacja dokonana przez organ odwoławczy, w szczególności organ odwoławczy wypowiada się co do koniecznego związku urządzeń technicznych parownic ze zbiornikiem kriogenicznym lub stacją redukcyjno-pomiarową, podczas gdy prawidłowe ustalenie i ocena tych relacji wymaga posiadania wiadomości specjalnych, których organ podatkowy nie posiada, (2) pod pojęciem kontenera stacji redukcyjno-pomiarowej jako dostarczonego, kompletnego zestawu, należy rozumieć wyłącznie obudowę kontenerową wraz z instalacjami, na które składają się wentylacja, ochrona odgromowa, oświetlenie, które stanowią jego części składowe jako instalacje zapewniające możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem – urządzenia techniczne wewnątrz kontenera nie stanowią jego części składowej, (3) urządzenia techniczne wewnątrz kontenera (tj. ciągi redukcyjno-pomiarowe, nawanialnia, kotłownia oraz układy automatyki i sterowania) stanowią odrębne od kontenera przedmioty; kontenery stanowią jedynie obudowę i ochronę przed uszkodzeniami, warunkami atmosferycznymi i dostępem osób nieupoważnionych dla tego ciągu technologicznego, co potwierdza sam organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji,
- art. 122 w zw. z art. 187 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez błędne uznanie, że stacja redukcyjno-pomiarowa, składająca się z kontenera i odrębnych od niego urządzeń technicznych wewnątrz stanowi jeden przedmiot opodatkowania, tj. budowlę wraz z instalacjami i urządzeniami, podczas gdy obiekt ten składa się z wielu elementów i każdy z nich powinien podlegać osobnej kwalifikacji na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz Prawa budowlanego; należy zauważyć, że organ sam potwierdza, iż są to nietrwale powiązane fundament, obudowa kontenerowa oraz urządzenia techniczne wewnątrz kontenerów, tak więc organ powinien rozważyć kwalifikację obudowy kontenerowej jako budowli (wprost wskazanej w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego) oraz wyposażenia jako urządzeń technicznych posadowionych na fundamencie (wprost wskazanych w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego), a zatem opodatkowaniu podlegałyby obudowa kontenerowa jako budowla oraz fundament jako fundament lub część budowlana urządzeń technicznych, czyli obiekty budowlane ustawowo określone jako przedmioty opodatkowania, tymczasem organ potraktował każdy element łącznie jako jeden przedmiot opodatkowania i w całości opodatkował, chociaż ciągi redukcyjno-pomiarowe, nawanialnia, kotłownia oraz układy automatyki i sterowania nie są budowlami czy też urządzeniami budowlanymi wskazanymi jako przykłady przedmiotów opodatkowania przez ustawodawcę,
- art. 122 w zw. z art. 187 w zw. żart. 191 Ordynacji podatkowej polegające na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego, ponieważ zbiornik kriogeniczny realizuje wyłącznie funkcję magazynowania ciekłego LNG, a parownice mają własne funkcje w zakresie zgazowania LNG oraz ustabilizowania jego parametrów, parownice nie mogą być kwalifikowane jako urządzenia budowlane zbiornika, bo nie warunkują użytkowania zbiornika jako magazynu ciekłego LNG, co pokazuje schemat stacji tankowania LNG, gdzie identyczne zbiorniki magazynują ciekły LNG bez połączenia z parownicami; parownice nie stanowią również urządzeń budowlanych wobec stacji redukcyjno-pomiarowej, gdyż nie zapewniają możliwości użytkowania kontenera zgodnie z jego przeznaczeniem; nie zapewniają również możliwości użytkowania zgodnie z przeznaczeniem ciągu technologicznego, tj., ciągów redukcyjno-pomiarowych, nawanialni, kotłowni oraz układu automatyki i sterowania, gdyż jest to związek urządzenia technicznego z zespołem innych urządzeń technicznych, a nie z konkretnym obiektem budowlanym,