Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z [...] stycznia 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] listopada 2024 r., wydane wobec T. M. (skarżący), w przedmiocie odmowy uchylenia zabezpieczenia (w zakresie odblokowania rachunków bankowych).
Z motywów postanowienia wynika, że zajęcie rachunków bankowych skarżącego miało miejsce w związku z wydaniem wobec niego decyzji zabezpieczającej przybliżoną kwotę zobowiązań w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości ponad 5 mln zł. Banki poinformowały o przeszkodzie w realizacji zajęcia związanej z brakiem środków na rachunku, bądź ze zbiegiem egzekucji.
Odmawiając uchylenia zabezpieczenia na podstawie art. 157a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ pierwszej instancji akcentował nieskuteczność dotychczas podjętych czynności zabezpieczających (zajęć rachunków), jak też brak wskazania innych składników majątku, które mogłyby służyć zabezpieczeniu przewidywanych należności podatkowych w zestawieniu ze znaczną wysokością dochodzonych zobowiązań. Zapatrywanie to podzielił dyrektor izby administracji skarbowej, wskazując dodatkowo na dyskrecjonalny charakter postanowienia o uchyleniu lub zmianie sposobu lub zakresu zabezpieczenia wierzytelności (s. 2, 4 i n. spornego postanowienia).
W skardze do tut. Sądu strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzucając naruszenie art. 121 § 1-2, art. 122, art. 124, art. 125 Ordynacji podatkowej, art. 8 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 33 § 1-2 i § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a ponadto art. 63 i art. 66 dyrektywy Rady 2010/45/UE (opis zarzutów na s. 3 i n. skargi).