2) 3 października 2017 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego wszczął wobec Skarżącej postępowanie o przestępstwo skarbowe określone w art. 56 § 2 kks w zw. z art. 9 § 3 kks oraz w art. 56 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks w zw. z art. 9 § 3 kks. NUS pismem z 13 października 2017 r., na podstawie art. 70c O.p. zawiadomił Skarżącą o zawieszeniu od [...] października 2017 r. biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wynikającego m. in. z deklaracji VAT-7 za styczeń 2012 r. Zawiadomienie doręczono Skarżącej 26 października 2017 r. Zatem zgodnie z art. 70 § 6 pkt. 2 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego uległ zawieszeniu z dniem [...] października 2017 r., tj. z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony. Z pisma Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. z 15 czerwca 2021 r. wynika, że ww. postępowanie nie zostało dotychczas prawomocnie zakończone.
Zdaniem DIAS zaległość w podatku od towarów i usług za styczeń 2012 r., jest nadal wymagalna, bowiem w niniejszej sprawie wystąpiły okoliczności zawieszające bieg terminu przedawnienia ww. obowiązku za styczeń 2012 r.
Z kolei, w odpowiedzi na stwierdzenie Skarżącej, że tytuł wykonawczy numer [...] obejmuje miesiące kwiecień jak i domniemywa Skarżąca miesiąc maj za 2022 r., który według Skarżącej został dwukrotnie wystawiony Dyrektor wyjaśnił, że powołany tytuł wykonawczy z [...] września 2022 r. obejmuje zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za kwiecień 2022 r. w kwocie należności głównej 4 936 zł plus odsetki za zwłokę, oraz zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2022 r. w kwocie należności głównej 4 936 zł plus odsetki za zwłokę. W zaskarżonym postanowieniu NUS powołał ww. tytuł wykonawczy, z tym, że w sentencji oraz uzasadnieniu postanowienia nie wskazał, iż obejmuje on również zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2022 r. w kwocie należności głównej 4 936 zł plus odsetki za zwłokę. Zawiadomienia o zajęciu z 7 września 2022 r. o numerach [...], [...] wraz z odpisem tytułu wykonawczego z [...] września 2022 r. numer [...], doręczono Skarżącej 23 września 2022 r. Odebrane przez Skarżącą zajęcia zawierały dokładny opis, z wskazaniem kwoty, okresu, oraz tytułu który obejmowały (zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za kwiecień 2022 r. w kwocie należności głównej 4 936 zł plus odsetki za zwłokę, oraz zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2022 r. w kwocie należności głównej 4 936 zł plus odsetki za zwłokę). Poza ww. nieprawidłowością
ww. tytuł wykonawczy nie został dwukrotnie wystawiony.
Odnosząc się natomiast do wniosku o wstrzymanie czynności egzekucyjnych w trybie art. 35 § 1 u.p.e.a. DIAS wyjaśnił, że przepis ten, w brzmieniu obowiązującym od dnia 30 lipca 2020 r. ma zastosowanie jedynie w przypadku, gdy zobowiązany wniesie zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej, nie później niż w terminie 7 dnia od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Z akt niniejszej sprawy wynika, że zarzuty wszczynające postępowanie objęte tytułami wykonawczymi: z [...] grudnia 2020 r. nr [...], z [...] stycznia 2021 r. nr [...], z [...] stycznia 2021 r. nr [...], z [...] lutego 2021 r. nr [...], z [...] marca 2021 r. nr [...], z [...] kwietnia 2021 r. nr [...], zostały wniesione przez Skarżącą po terminie wskazanym w art. 35 § 1 u.p.e.a. Wobec powyższego ww. tytuły wykonawcze nie zostały objęte postępowaniem w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z [...] sierpnia 2021 r. NUS oddalił zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie ww. tytułów wykonawczych. Z kolei, zarzuty wszczynające postępowanie objęte tytułami wykonawczymi, tj. z [...] października 2021 r. nr [...], z [...] grudnia 2021 r. nr [...], z [...] stycznia 2022 r. nr [...], z [...] lutego 2022 r. nr [...], z [...] kwietnia 2022 r. nr [...], z [...] maja 2022 r. nr [...], z [...] maja 2022 r. nr [...], z [...] maja 2022 r. nr [...], z [...] września 2022 r. nr [...], zostały wniesione w terminie wskazanym w art. 35 § 1 u.p.e.a., co skutkowało zawieszeniem przez NUS postanowieniami z: [...] listopada 2021 r. postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z [...] października 2021 r. nr [...], z [...] stycznia 2022 r. nr [...] postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z [...] grudnia 2021 r. nr [...], z [...] marca 2022 r. nr [...] postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z [...] stycznia 2022 r. nr [...], z [...] marca 2022 r. nr [...] postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z [...] lutego 2022 r. nr [...], z [...] maja 2022 r. nr [...] postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z [...] kwietnia 2022 r. nr [...], z [...] czerwca 2022 r. nr [...] postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z [...] maja 2022 r. nr [...], z [...] czerwca 2022 r. nr [...] postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z [...] maja 2022 r. nr [...], z [...] lipca 2022 r. nr [...] postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z [...] maja 2022 r. nr [...], z [...] października 2022 r. nr [...] postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z [...] września 2022 r. numer [...].
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzuciła naruszenie:
1) art. 70 § 6 pkt 1 O.p. przez błędne przyjęcie, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania w podatku VAT za 2012 r. uległ zawieszeniu w związku z wszczęciem dniu 3 października 2017 r. postępowania karno-skarbowego, a co za tym idzie
2) art. 62 § 1 O.p. przez błędne zaksięgowanie bieżących wpłat Spółki na poczet zaległości podatkowej która, zgodnie z art.59 § 1 pkt 9 O.p., wygasła z dniem 21 grudnia 2018 r., a co za tym idzie
3) art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. przez nieumorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących należności bieżąco uiszczane przez Skarżącą i błędnie księgowane na poczet zaległości, które wygasły.
W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.
WSA w Warszawie wyrokiem z 13 lutego 2024 r., III SA/Wa 2037/23, uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2023 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego (pkt 1 sentencji wyroku) oraz zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego na rzecz Skarżącej (pkt 2 sentencji wyroku).
Skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji wniósł Dyrektor, zaskarżając go w całości i wniósł o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie w całości skarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi DIAS zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej "P.p.s.a.") naruszenie:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 133 § 1, art. 134 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a., przez sporządzenie uzasadnienia wyroku niezgodnie z ustawowymi wymogami, co przejawia się w braku zawarcia w uzasadnieniu skarżonego wyroku wszystkich elementów, o których mowa w art. 141 § 4 P.p.s.a., tj. podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia oraz brak skonkretyzowania, które konkretnie przepisy prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zostały w ocenie WSA w niniejszej sprawie naruszone,
zaś z ostrożności wskazano na naruszenie:
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. art. 77 § 1, art. 80 i art. 124 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej "k.p.a.") w zw. z art. 59 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r., poz. 479 ze zm., dalej: "u.p.e.a.") w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 i § 7 pkt 1 i art. 70c O.p., przez uchylenie postanowienia DIAS z dnia 6 lipca 2023 r. na skutek niezasadnego uznania przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie należy wyjaśnić, czy nie doszło do przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń 2012 r., zdaniem WSA należy wyjaśnić i ocenić czy wszczęcie postępowania karnoskarbowego miało charakter instrumentalny oraz czy nie jest formalnie, sztucznie utrzymywane w toku, podczas gdy ww. kwestie nie podlegają badaniu w postępowaniu w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Skarżąca wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od Dyrektora zwrotu na rzecz Spółki kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 9 września 2025 r., II FSK 744/24, uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
NSA wskazał, że za usprawiedliwiony uznał zarzut naruszenia przez WSA przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 133 § 1, art. 134 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a., przez sporządzenie uzasadnienia wyroku niezgodnie z ustawowymi wymogami, co przejawia się w braku zawarcia w uzasadnieniu skarżonego wyroku wszystkich elementów, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., tj. podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia oraz brak skonkretyzowania, które konkretnie przepisy prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zostały w ocenie WSA w niniejszej sprawie naruszone.
Zdaniem NSA, Sąd I instancji nie sprecyzował, które konkretnie przepisy prawa procesowego zostały jego zdaniem naruszone w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie wyroku powinno również zawierać podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W uzasadnieniu zabrakło obu tych elementów [(nie jest wystarczające podanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.)]. Sąd I instancji nie wskazał ani jednego przepisu, który - jego zdaniem - został naruszony. Nie wyjaśnił też, co w tej sytuacji oczywiste, na czym polegało naruszenie konkretnych przepisów. Sąd I instancji nie podał nawet, przez pryzmat których przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, oraz według jej brzmienia z jakiej daty, rozpatrywał sprawę. Uniemożliwiło to Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku pod względem merytorycznym. W ocenie NSA prowadziło to do wniosku, że kontrola sądowa zaskarżonego postanowienia dokonana przez WSA nie była prawidłowa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Przedmiotem kontroli Sądu z punktu widzenia zgodności z prawem jest postanowienie w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o następujących numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Dokonanie wskazanej oceny należy poprzedzić uwagami o charakterze ogólnym dotyczącymi charakteru (jako takich) instytucji umorzenia postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 u.p.e.a. oraz zarzutów w trybie art. 33 u.p.e.a. w brzmieniu wynikającym z nowelizacji u.p.e.a., która weszła w życie z dniem 30 lipca 2020 r.,
W tym względzie należy zauważyć, że jak zasadnie wskazał w prawomocnym wyroku WSA w Gliwicach w wyroku z 17 listopada 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 1138/23 (które to stanowisko Sąd w niniejszym składzie podziela i przyjmuje jako własne) nowelizacja u.p.e.a., która weszła w życie z dniem 30 lipca 2020 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070), całkowicie przeobraziła zarówno podstawy zarzutu, jak i przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego. Było to konsekwencją przede wszystkim zmiany charakteru tego pierwszego środka zaskarżenia. W sposób celowy rozdzielono te instytucje po to, aby środki obrony nie mogły się dublować (A. Cudak, Zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej, C.H. Beck 2022, s. 132). Nie istnieje aktualnie możliwość powoływania tych samych okoliczności w ramach zarzutu oraz żądania umorzenia postępowania (A. Cudak, op. cit., str. 145).
Zgodnie z art. 59 u.p.e.a.:
§ 1. Postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części w przypadku:
1) niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, w tym ze względu na zobowiązanego;
2) niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym;
3) niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27;
4) śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek:
a) jest ściśle związany ze zobowiązanym,
b) nie jest ściśle związany ze zobowiązanym, a egzekucja jest prowadzona wyłącznie z prawa majątkowego, które wygasło wskutek śmierci zobowiązanego;
5) gdy postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;
6) gdy z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego wystąpi wierzyciel;
7) gdy odrębne ustawy tak stanowią.
§ 2. Postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku, gdy dalsza egzekucja administracyjna będzie bezskuteczna z powodu braku majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne.
§ 2a. W zakresie należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i h oraz pkt 9, postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części w przypadku:
1) określonym w § 1 pkt 1, 4, 6 i 7 oraz § 2;
2) niespełnienia w zagranicznym tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy;
3) gdy zachodzi błąd co do zobowiązanego.
Z kolei art. 33 u.p.e.a. stanowi:
§ 1. Zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.
§ 2. Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:
1) nieistnienie obowiązku;
2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,
c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
3) błąd co do zobowiązanego;
4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
Jeśli zatem chodzi o obronę merytoryczną, realizowana jest ona w trybie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Natomiast w zakresie obrony formalnej, realizowana jest ona, w zależności od podnoszonych podstaw, albo w ramach skargi na czynność egzekucyjną, albo w trybie żądania zobowiązanego umorzenia postępowania egzekucyjnego (A. Cudak, op. cit., str. 147). Przez pojęcie niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, w znaczeniu użytym w art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a., należy rozumieć wyłącznie przeszkody procesowe, formalne, uniemożliwiające w sposób trwały prowadzenie egzekucji administracyjnej. Natomiast w tym pojęciu nie mieszczą się przeszkody materialnoprawne (A. Cudak, op. cit., str. 139). W praktyce mogą zdarzać się przypadki wszczęcia postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy obowiązek został już wykonany albo wygasł po wystawieniu tytułu wykonawczego, a przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Zobowiązany, podnosząc taką okoliczność, wnosi zarzut na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., nie występuje natomiast o umorzenie postępowania w trybie art. 59 (zob. P. M. Przybysz w: Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, LEX/el. 2023, komentarz do art. 59). Przeciwko tezie, że niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, w znaczeniu przyjętym w art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a., obejmuje także przeszkody materialnoprawne, przemawia wiele argumentów. Po pierwsze, w wyniku zmian, które nastąpiły z dniem 30 lipca 2020 r., doszło do rozdzielenia środków obrony. W trybie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej można obecnie podnosić zarzuty oparte na przeszkodach o charakterze materialnoprawnym. Natomiast przyczynami umorzenia postępowania egzekucyjnego mogą być obecnie wyłącznie przeszkody procesowe. Po drugie, w poprzednim stanie prawnym przepis art. 59 § 1 u.p.e.a., obok niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, określał szereg innych przesłanek umorzenia, zarówno materialnoprawnych, jak i procesowych. Dotychczasowe przesłanki merytoryczne, zostały w wyniku nowelizacji ustawy umieszczone w podstawach ustawowych zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Przepis art. 59 § 1 u.p.e.a. ich nie wymienia. Nie sposób uznać, że aktualnie zostały one "wchłonięte" przez przesłankę niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. W ten sposób ta podstawa stałaby się swoistą przesłanką generalną, która zawierałaby w sobie wszystkie niewymienione w przepisie przeszkody w prowadzeniu egzekucji administracyjnej. Aktualnie zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej może być zatem podniesiony jedynie w ramach żądania umorzenia postępowania egzekucyjnego. Nie może być już podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Wprawdzie w stanie prawnym obowiązującym obecnie można oprzeć zarzut na okoliczności nieistnienia obowiązku, jednakże przyczyna ta stanowi przesłankę niedopuszczalności postępowania egzekucyjnego a nie egzekucji administracyjnej. Istotne jest bowiem rozróżnienie między niedopuszczalnością postępowania egzekucyjnego a niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej w rozumieniu użytym w art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. (A. Cudak, op. cit., str. 140).
Stanowisko to potwierdza także uzasadnienie projektu nowelizacji u.p.e.a., która weszła w życie z dniem 30 lipca 2020 r. (Druk nr 3753), w zakresie art. 33 § 2, w którym wskazano, że "przepis określa katalog przypadków będących podstawą zgłoszenia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Projekt zakłada rozdzielenie środków zaskarżenia wnoszonych w toku postępowania egzekucyjnego na takie, które dotyczą bezpośrednio należności pieniężnej, i takie, które dotyczą bezpośrednio postępowania egzekucyjnego i czynności egzekucyjnych. W związku z tym katalog podstaw zarzutów został ograniczony jedynie do zarzutów kwestionujących samą należność, za rozstrzygnięcie których odpowiada wierzyciel. Są to podstawy zarzutów, w przypadku których w obowiązującym stanie prawnym organ egzekucyjny jest związany stanowiskiem wierzyciela. Są nimi: - nieistnienie obowiązku, - określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4, deklaracji, o której mowa art. 3a § 1, bądź przepisu prawa, - błąd co do osoby zobowiązanego, - brak uprzedniego doręczenia upomnienia, - wygaśnięcie obowiązku (w pojęciu mieszczą się m.in. wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie), - brak wymagalności obowiązku w związku z odroczeniem terminu wykonania obowiązku, jego rozłożeniem na raty albo z innego powodu (np. wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd)".
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że wprawdzie strony za oś sporu uczyniły "czy zaległość w podatku od towarów i usług za styczeń 2012 rok jest nadal wymagalna, a w konsekwencji, czy Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. mógł dokonywać zaliczenia wpłat na tą zaległość", jednakże umknęło uwadze organom, że wskazana kwestia (podnoszona w kontekście nieistnienia/wygaśnięcia obowiązku) sprowadzająca się do kwestionowania samych należności, na które zostały wystawione tytuły wykonawcze, nie może być rozważana w ramach postępowania w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego (ze względów wyżej wskazanych), a jedynie w ramach zarzutów. W konsekwencji podnoszone przez Skarżącą kwestie nie mogą skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 u.p.e.a. Tym samym mimo że organ zaskarżone rozstrzygnięcie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego oparł błędnie na merytorycznej przesłance istnienia należności (jako konsekwencji wymagalności zaległości w podatku od towarów i usług za styczeń 2012 r.), zamiast oparcia jej na tym, że ta kwestia nie może być badana w trybie art. 59 u.p.e.a. rozstrzygnięcie (jako takie) odpowiada prawu. Prawidłowo bowiem organ odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego, co powoduje, że nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Na marginesie powyższych rozważań należy zauważyć, że postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie poszczególnych tytułów wykonawczych były przedmiotem zarzutów w trybie art. 33 u.p.e.a., tj. tytułu wykonawczego:
1. z [...] grudnia 2020 roku numer [...] – patrz wyrok tut. Sądu z 8 listopada 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 2995/21,
2. z [...] stycznia 2021 roku numer [...] - patrz wyrok tut. Sądu z 8 listopada 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 2995/21,
3. z [...] lutego 2021 roku numer [...] – patrz wyrok tut. Sądu z 8 listopada 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 2995/21,
4. z [...] marca 2021 roku numer [...]– patrz wyrok tut. Sądu z 8 listopada 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 2995/21,
5. z [...] kwietnia 2021 roku numer [...]– patrz wyrok tut. Sądu z 8 listopada 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 2995/21,
6. z [...] października 2021 roku numer [...] – patrz wyrok tut. Sądu z 31 stycznia 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 1002/22,
7. z [...] grudnia 2021 roku numer [...] - patrz pismo Referatu Spraw Wierzycielskich z 5 stycznia 2023 r. (segregator, k. 412v. akt egzekucyjnych),
8. z [...] stycznia 2022 roku numer [...] – patrz wyrok tut. Sądu z 23 marca 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 1753/22,
9. z [...] lutego 2022 roku numer [...] – patrz wyrok tut. Sądu z 23 marca 2023 r. sygn. akt III SA/Wa 1754.22,
10. z [...] kwietnia 2022 roku numer [...] – patrz wyrok tut. Sądu z 7 lipca 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 2307/22,
11. z [...] maja 2022 roku numer [...] – patrz pismo Referatu Spraw Wierzycielskich z 5 stycznia 2023 r. (segregator, k. 411. akt egzekucyjnych),
12. z [...] maja 2022 roku numer [...] – patrz pismo Referatu Spraw Wierzycielskich z 5 stycznia 2023 r. (segregator, k. 411. akt egzekucyjnych),
13. z [...] maja 2022 roku numer [...] – patrz postanowienie Dyrektora z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] będące przedmiotem skargi w sprawie rozpoznanej wyrokiem tut. Sądu 24 października 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 1296/23,
14. z [...] września 2022 roku numer [...] – patrz wyrok tut. Sądu z 12 czerwca 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 531/25.
Mając na uwadze powyższe, uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.
Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.