W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując co do istoty ocenę wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu (por. s. 5 i n.); wskazano w szczególności na sprzeczność planowanej czynności z celem przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz negatywne stanowisko wyrażone w opinii Szefa KAS dotyczącej pytania małżonki skarżącego (tamże, s. 17 i n.).
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Sąd zwraca przede wszystkim uwagę, że w miejsce zawartej w skardze polemiki z oceną zdarzenia przyszłego, jako spełniającego warunek "uzasadnionego przypuszczenia" co do objęcia ogólną klauzulą antyabuzywną, strona powinna skoncentrować się na wskazaniu różnic między okolicznościami przedstawionymi we wniosku, a elementami zdarzenia przyszłego analizowanego w sprawie małżonki (współwłaściciela znaku towarowego), a to w szczególności w oparciu o zarzut naruszenia art. 14b § 5c Ordynacji podatkowej (którego nie powołano).
Ze skargi nie wynika, aby skarżący kwestionował ustalenia organu w ww. płaszczyźnie, w szczególności to, że zdarzenie przyszłe, o które pyta, jest analogiczne do przedstawionego w sprawie interpretacyjnej małżonki, gdzie uzyskano opinię Szefa KAS. W opinii tej potwierdzono istnienie uzasadnionego przypuszczenia co do możliwości zastosowania klauzuli przeciw unikaniu opodatkowania, tzn. wykluczono możliwość wydania interpretacji indywidualnej (s. 9 i n. spornego postanowienia).
W związku z powyższym ziściła się hipoteza art. 14b § 5c zdanie pierwsze Ordynacji podatkowej, tj. że "stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu, które było przedmiotem uzyskanej uprzednio opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej". Brak podjęcia przez stronę dyskusji odnośnie do zastosowania ww. przepisu, tj. co do różnic zdarzenia przyszłego względem ocenionego w opinii Szefa KAS dotyczącej wniosku małżonki skarżącego, których notabene nie dostrzega też skład orzekający, powoduje że zarzuty skargi nie mogą zostać uznane za zasadne.
Sąd jest bowiem zdania, że systemowe odczytanie art. 14b § 5b-5c Ordynacji podatkowej, tj. m.in. w kontekście przepisów działu IIIA tejże ustawy, wskazuje na to, że wolą prawodawcy było zasadniczo przeniesienie ustaleń dotyczących unikania opodatkowania (nadużycia prawa podatkowego) na poziom jego stosowania, tj. wiążącego określania sytuacji prawnej podatnika. Co do zasady organ interpretacyjny nie jest powołany do samodzielnej oceny działania wnioskodawcy w optyce możliwości zastosowania klauzuli antyabuzywnej. Jego rola ogranicza się w tym zakresie do wstępnej predykcji, tj. powzięcia "uzasadnionego przypuszczenia", co obligatoryjnie przenosi ocenę w ww. zakresie na Szefa KAS. To z kolei wskazuje na wiążący dla organu interpretacyjnego charakter opinii Szefa KAS wydanej na skutek zwrócenia się o takową w konkretnym postępowaniu interpretacyjnym. Innymi słowy, odpowiedź twierdząca Szefa KAS w omawianym zakresie oznacza tyle, że przesłanka wynikająca z art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej została spełniona.
Problem związania opinią Szefa KAS w ww. zakresie nie jest nowy w orzecznictwie, toteż wobec braku sformułowania w granicach skargi zarzutu naruszenia art. 14b § 5c Ordynacji podatkowej Sąd jedynie do niego odsyła (spośród licznych por. np. wyrok tut. Sądu o sygn. III SA/Wa 2254/24, CBOSA). To, co na tym tle jest istotne, to że brak różnic w stanie faktycznym (lub zdarzeniu przyszłym) w stosunku do już ocenionego przez Szefa KAS uzasadnia związanie opinią pozyskaną w analogicznej sprawie; innymi słowy, organ interpretacyjny nie musi ponownie zwracać się o jej przedstawienie w danym przypadku (tu skarżącego).
W przedmiotowej sprawie skutki wspomnianego związania, jak zauważono, mają kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sporu, bowiem przesądzają o ziszczeniu się przesłanki odmowy wydania interpretacji indywidualnej, wynikającej z przywołanego art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej.
Nie można skutecznie podważyć przesłanki "uzasadnionego przypuszczenia" co do unikania opodatkowania w sposób, w jaki czyni to strona, tj. poprzez próbę wykazania, że przedstawione zdarzenie przyszłe nie wypełnia znamion "klauzulowych", a zatem przez polemikę z oceną co do meritum (stanowiska o sztucznym charakterze przedstawionego zespołu czynności). Tę krytykę podatnik mógłby podjąć dopiero w ewentualnym postępowaniu klauzulowym; innymi słowy, w ramach kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd poprzestał na potwierdzeniu wiążącego dla organu interpretacyjnego charakteru opinii Szefa KAS co do przesłanki uzasadnionego przypuszczenia, że wskazane we wniosku okoliczności mogą stanowić unikanie opodatkowania. Nawiasem mówiąc zaś, przedstawiony przez stronę schemat dotyczący wykorzystania znaku towarowego w ramach umowy dzierżawy z podmiotem powiązanym jest tut. Sądowi znany (zob. np. wyrok o sygn. III SA/Wa 587/25).
Wobec tego zarzuty zmierzające do wykazania błędnego zastosowania ww. przepisu, pomijające treść § 5c ww. artykułu, jak i krytykę zaskarżonego postanowienia związaną z ustaleniami poczynionymi przez organ w tym kontekście, nie mogą zostać uznane za zasadne.
Z tych powodów orzeczono jak w sentencji, orzekając w granicach skargi (art. 57a), zgodnie z art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.