Wyrok WSA z dnia 29 października 2025, sygn. III SA/Wa 841/25

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie (s. 6 i n. odpowiedzi na skargę).

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Spór w sprawie sprowadza się do tego, czy skarżąca była reprezentowana w (całym) postępowaniu podatkowym przez profesjonalnego pełnomocnika. Od tego zależy ocena, czy prawidłowo doręczono postanowienie o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia skarżącej (z pominięciem doradcy podatkowego, którego jak twierdzi, ustanowiła w sprawie), a tym samym od kiedy należało liczyć bieg terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie. Zdaniem Sądu organ prawidłowo zweryfikował okoliczności leżące u podstaw wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia. DIAS uznał, że 25 października 2024 r. doszło do skutecznego doręczenia postanowienia samej skarżącej. Termin do wniesienia zażalenia upływał zatem 4 listopada 2024 r., który to dzień był dniem roboczym (poniedziałek), gdyż 1, 2 i 3 listopada 2024 r. były dniami wolnymi od pracy. Tym samym zażalenie wniesione w dniu 14 listopada 2024 r. zostało wniesione z uchybieniem 7-dniowego terminu, o którym mowa w art. 236 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Na tym tle organ prawidłowo stwierdził, że nadesłane do sprawy pełnomocnictwa nie upoważniały dor. pod. L.P. (obecnie S.) do reprezentowania skarżącej w postępowaniu przed organami.

Pierwsze pełnomocnictwo obejmowało "złożenie zgłoszenia SD-3 z tytułu darowizny z dnia 07.09.2023 R." (k. 8 i 24 akt adm.). O tym, że umocowanie sformułowane w taki sposób nie pozwala domniemywać upoważnienia do występowania w imieniu i na rzecz skarżącej w postępowaniu podatkowym, tut. Sąd wypowiedział się już w innej sprawie skarżącej (wyrok o sygn. III SA/Wa 72/25). Skład orzekający podziela to zapatrywanie w niniejszej sprawie; nie ma powodów, by domniemywać intencji mocodawcy, która została jednoznacznie wyartykułowana (w ww. sposób) w treści pełnomocnictwa. Przy czym nawet gdyby przyjąć za skarżącą (s. 4 skargi), że pełnomocnictwo to miało szerszy zakres i zostało uznane niejako via fait accompli z uwagi na doręczenie pełnomocnikowi decyzji pierwszo-instancyjnej (k.42 akt adm.), to zostało ono skonsumowane w postępowaniu przed tym organem.

Organ drugiej instancji (prawidłowo) nie uznał bowiem ww. pełnomocnictwa do upoważniającego do występowania w imieniu skarżącej w postępowaniu odwoławczym i wezwał pełnomocnika do wykazania umocowania (pismo z 11 września 2024 r., k. 54 akt adm.). W związku z tym złożono drugie z pełnomocnictw, które jednak ograniczono do "wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lipca 2024 r., [...]" (k. 59 akt adm.). Wypada zatem odnotować, że skarżąca nie wskazała zakresu umocowania np. poprzez podanie przedmiotu sprawy, lecz poprzez podanie znaku sprawy, a ten jest nadawany odrębnie przez organ pierwszej instancji i organ drugiej instancji do każdej sprawy. Ten eksponowany w zaskarżonym postanowieniu błąd w oznaczeniu decyzji w ramach pełnomocnictwa (s. 2), pozwalał organowi na przyjęcie, że nie złożono go do przedmiotowej sprawy. Tylko bowiem gdy z treści pełnomocnictwa nie wynika wprost zawężenie jego zakresu przyjąć można szeroki zakres umocowania, w tym że złożone w postępowaniu jurysdykcyjnym pełnomocnictwo jest skuteczne w tym postępowaniu przed organami wszystkich instancji (por. uchwałę NSA o sygn. II FPS 1/22, CBOSA). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w tej sprawie. Owa "oczywista omyłka", jak wskazano w skardze (s. 4), spowodowała że pełnomocnictwo można było traktować jako dotyczące bliźniaczej sprawy (w zakresie darowizny otrzymanej od matki; podczas gdy niniejsza dotyczyła darowizny otrzymanej od ojca – sprawa "382"). Co więcej, i w tym przypadku treść pełnomocnictwa zawężono do konkretnej czynności (wniesienia odwołania).

Z akt sprawy nie wynika w konsekwencji, by organ odwoławczy miał obowiązek doręczać korespondencję pełnomocnikowi. Skoro dor. pod. L.S. upoważniona była do reprezentowania skarżącej jedynie w odniesieniu do ww., dwóch konkretnych czynności, to nie mogła reprezentować skarżącej w (całym) postępowaniu podatkowym. W rezultacie wbrew prezentowanemu w skardze stanowisku w okolicznościach niniejszej sprawy nie było podstaw prawnych, aby postanowienie z 25 października 2024 r. doręczyć innej osobie, niż skarżąca (k. 57 akt adm.). Art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej nakazuje bowiem doręczać pisma pełnomocnikowi wówczas, gdy pełnomocnik został ustanowiony. Skarżąca nie ustanowiła skutecznie pełnomocnika do reprezentowania jej w postępowaniu podatkowym (w szczególności w odwoławczym). Zatem rację miał DIAS, że to od momentu doręczenia skarżącej postanowienia z [...] października 2024 r. należało liczyć bieg terminu do wniesienia zażalenia. Stąd uznać należy, że wniesienie zażalenia 14 listopada 2024 r. (k. 81 akt adm.) nastąpiło po terminie wynikającym z ww. art. 236 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji wyroku, nie dostrzegając (również z urzędu) podstaw do wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego, a to na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.