Mając powyższe na uwadze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją Burmistrza Miasta Z. oraz o zasądzenie od organu II instancji na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu.
Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r., poz. 143) - dalej "P.p.s.a." - stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sprawowana jest na podstawie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) P.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Kontrola zaskarżonej decyzji SKO przeprowadzona w zakreślonych wyżej granicach prowadzi do wniosku, że decyzja ta – wbrew stanowisku Skarżącej - odpowiada prawu.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest prawidłowość ustalenia Skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego na 2021 r. od nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...], z obrębu [...]. Skarżąca podniosła m.in. zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 21 ust. 1 p.g.k. poprzez oparcie decyzji na danych uwidocznionych w ewidencji gruntów i budynków, mimo trwającego sporu Spółki ze Starostą W. w zakresie przywłaszczenia części nieruchomości na poczet drogi.
Zarzut ten jest chybiony bowiem podstawowym dokumentem urzędowym, na podstawie którego organ określa powierzchnię i rodzaj przedmiotu opodatkowania jest ewidencja gruntów i budynków prowadzona przez starostę powiatowego. Jak stanowi art. 21 ust. 1 p.g.k., dane zwarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m.in. podstawę wymiaru podatków i świadczeń. Ewidencja ta obejmuje informacje dotyczące m.in. gruntów – ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty oraz budynków – ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych (art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 p.g.k.). Użyte w art. 21 ust. 1 p.g.k. wyrażenie "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu zobowiązania podatkowego winny zostać uwzględnione elementy przedmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych, co do zasady, nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Pogląd ten znajduje oparcie w bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Powołać przy tym należy m.in. uchwałę NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09, z której wynika, że organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków.
Dane ewidencyjne, jako pochodzące z rejestru publicznego prowadzonego na podstawie ustawy, korzystają z domniemania prawdziwości i mają moc dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. Domniemanie to może zostać obalone jedynie w trybie przewidzianym w art. 194 § 3 O.p., a więc poprzez przeprowadzenie skutecznego dowodu przeciwko dokumentowi urzędowemu. Jak już wskazano powyżej, organy podatkowe są co do zasady związane danymi ewidencji gruntów i budynków, a możliwość ich pominięcia w postępowaniu podatkowym ma charakter wyjątkowy i ograniczony do szczególnych, jasno określonych sytuacji. Przeprowadzenie przeciwdowodu (zgodnie z art. 194 § 3 O.p.) dotyczyć może tylko takich sytuacji, gdy (1) wpis w ewidencji gruntów i budynków jest niezgodny z treścią dokumentów, na podstawie których wpisu się dokonuje, (2) zachodzi sprzeczność z zapisami w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, (3) gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (por. wyrok NSA z 16 maja 2023 r., sygn. akt III FSK 530/22). Żadna z tych okoliczności w niniejszej sprawie nie wystąpiła.
Podkreślić należy, że decyzja Starosty W. nr [...] z [...] marca 2020 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, stanowiąca podstawę zmian w ewidencji jest ostateczna. Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji Starosty W. z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] wydanej w przedmiocie ustalenia odszkodowania, jednak kwestia rozpatrywania odwołania Spółki w przedmiocie ustalenia odszkodowania jest irrelewantna dla niniejszej sprawy.
Zatem w ocenie Sądu dopóki w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w W. oraz z księgi wieczystej nieruchomości [...] zawarty jest wpis, że Skarżąca jest właścicielem działki numer [...] o powierzchni 1.748 m2, to opodatkowanie tego gruntu musi obejmować ww. powierzchnię. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków nie mogą bowiem stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądu administracyjnego w sprawie podatkowej. Chcąc zakwestionować prawidłowość powierzchni posiadanego gruntu, która została ujawniona w ewidencji gruntów, współwłaścicielom nieruchomości przysługują inne instrumenty prawne, przy pomocy których mogą doprowadzić do zgodności stanu wynikającego z ewidencji ze stanem faktycznym. Dopiero ewentualne przeprowadzenie stosownego postępowania i zmiana zapisu w ewidencji co do powierzchni działki, skutkować będzie przyjęciem do opodatkowania innej, zmienionej (w tym przypadku zwiększonej) powierzchni.
Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa procesowego, skład orzekający zauważa, że zostały one sformułowane w sposób wadliwy. Pełnomocnik Skarżącej wskazał bowiem na nieprawidłowości dotyczące art. 7 i art. 77 § 1 art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Przepisy te jednak nie były i nie mogły być zastosowane w niniejszej sprawie, gdyż postępowanie prowadzone było na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej. Zgodnie bowiem z art. 2 § 1 pkt 1 O.p., przepisy ustawy stosuje się do podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe, zaś w myśl art. 3 § 1 pkt 2 k.p.a., przepisów k.p.a. nie stosuje się do spraw uregulowanych w O.p., z wyjątkiem przepisów działów IV, V i VIII. Mimo tego zaznaczyć trzeba, że w myśl art. 134 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Wobec powyższego skład orzekający dokonał kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia także pod kątem ewentualnego naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej regulujących postępowanie podatkowe i nie dopatrzył się żadnych naruszeń w tym względzie. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na pełne i niebudzące wątpliwości ustalenie stanu faktycznego. Uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiadają wzorcowi z art. 210 § 4 O.p., a przedstawiona argumentacja wskazuje przesłanki dokonanej przez organy prawnopodatkowej kwalifikacji spornej powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania podatkowego i na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.