Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z brzmieniem art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. (w przeciwieństwie do przypadków określonych wart. 119 pkt 2 p.p.s.a.) jest niezależne od woli stron (zob. wyroki NSA: z 16 lutego 2021 r., sygn. akt III FSK 2430/21; z 8 grudnia 2020 r., sygn. akt I FSK 1110/20, sygn. akt I FSK 1121/20, sygn. akt I FSK 1122/20, z 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1867/17; wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a ). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten pozwala więc na uwzględnienie skargi także wtedy, gdy skarżący nie podnosi w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego.
Biorąc pod uwagę przywołane kryterium kontroli sądowoadministracyjnej, skarżonego postanowienia nie można było utrzymać w obrocie prawnym.
Przedmiotem skargi jest postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych utrzymujące w mocy postanowienie o oddaleniu zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Przypomnienia wymaga, że w niniejszej sprawie organem egzekucyjnym - stosownie do art. 19 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 479 ze zm. dalej jako u.p.e.a.) - jest Dyrektor oddziału ZUS, a wierzycielem - ZUS, którego kompetencje wykonuje w tym zakresie Dyrektor oddziału ZUS. Zasadniczo nadzór nad egzekucją administracyjną sprawują organy wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji wskazanych w art. 19 u.p.e.a. (art. 23 § 1 u.p.e.a ), a w przypadku ich braku - nadzór taki sprawuje dyrektor izby administracji skarbowej (§ 2) albo samorządowe kolegium odwoławcze (§ 3). Organy nadzoru są jednocześnie m.in. organami odwoławczymi od postanowień wydanych przez nadzorowane organy egzekucyjne (§ 4 pkt 1). Ze względu jednak na lex specialis, wynikające z art. 83c ust. 1a i 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (obecnie t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 350 ze zm., dalej jako u.s.u.s.), do postanowień, od których przysługuje zażalenie, wydanych przez ZUS jako wierzyciela na podstawie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przepis art. 83 ust. 4 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia zażalenia wynosi 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Od wydanych w trakcie postępowania egzekucyjnego postanowień ZUS w sprawie stanowiska wierzyciela zażalenie nie przysługuje. Zgodnie z art. 83 ust. 4 u.s.u.s. od decyzji przyznającej świadczenie w drodze wyjątku oraz od decyzji odmawiającej przyznania takiego świadczenia, od decyzji w sprawach o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, a także od decyzji w sprawie wykreślenia zastawu skarbowego z rejestru, odwołanie, o którym mowa w ust. 2, nie przysługuje. Stronie przysługuje prawo do wniesienia wniosku do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy, na zasadach dotyczących decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego.
Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są podstawowym środkiem ochrony zobowiązanego przed nieuzasadnionym bądź niezgodnym z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji. Zarzuty te można składać tylko z przyczyn ściśle wskazanych w ww. art. 33 u.p.e.a. Według art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej należności pieniężnych może być:
1) nieistnienie obowiązku;
2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,
c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
3) błąd co do zobowiązanego;
4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
Przesłanką wniesionego przez zobowiązanego zarzutu na podstawie art. 33 § 2 pkt 6) lit. c) u.p.e.a. jest sytuacja, w której obowiązek nie jest wymagalny. Przez wymagalność w rozumieniu tego przepisu należy rozumieć taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku i w razie odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego. Stwierdzenie, że obowiązek nie jest wymagalny, oznacza, że obowiązek istnieje i jego egzekucja będzie dopuszczalna w przyszłości, ale nie może on być egzekwowany w danym momencie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2023 r., sygn. akt III FSK 565/22, LEX nr 3586797). Przyjmuje się również, że obowiązek wynikający z decyzji staje się wymagalny w dwóch sytuacjach: jeżeli decyzja, którą został nałożony, stała się ostateczna i nie doszło do wstrzymania jej wykonania (przy założeniu, że decyzja nie określa terminu wykonania obowiązku) albo jeżeli decyzja, którą został nałożony, wprawdzie nie jest ostateczna, ale nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności lub jest natychmiast wykonalna z mocy prawa (por. P. M. Przybysz [w:] Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, LEX/el. 2023, art. 33).
Z kolei podstawa zarzutu określona w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. występuje wówczas, gdy w dacie wszczęcia postępowania obowiązek nie istniał. Należy przez to rozumieć sytuację, w której wbrew tytułowi wykonawczemu, brak było spoczywającego na zobowiązanym obowiązku o określonej w tytule wykonawczym treści.
W okolicznościach niniejszej sprawy wobec skarżącego została wszczęta egzekucja na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w dniu 6 października 2022 r. o nr od [...] – [...]. Podstawą prawną obowiązku wskazaną w ww. tytułach było orzeczenie z dnia 12 sierpnia 2022 r. nr 43017DZPDZ22/000265.
W tytułach wskazano, że brak obowiązku doręczenia upomnienia wynikał z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (Dz. U. z 2017 r. poz. 131, dalej jako rozporządzenie). W aktach sprawy znajduje się decyzja z dnia 12 sierpnia 2022 r. nr 43017DZPDZ22/000265 w sprawie określenia skarżącemu wysokość zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za okres od marca 2017 r. do grudnia 2020 r. oraz składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres od marca 2017 r. do grudnia 2012 r. oraz składek na Fundusz Prawy i Fundusz Solidarnościowy za okres od marca 2017 r. do grudnia 2020 r. Z akt wynika, że decyzja ta została uznana za doręczoną w dniu 1 września 2022 r. Z akt sprawy wynika również, że w dniu 3 marca 2022 r. ZUS wydał decyzję stwierdzającą, że skarżący jak osoba prowadząca działalność gospodarczą rolniczą podlega obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym od 1 czerwca 2012 r. do 30 grudnia 2020 r. oraz ustalił z tego tytułu podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne i na Fundusz Pracy za okres od czerwca 2012 d. do grudnia 2020 r. oraz Fundusz Solidarnościowy za okres od stycznia 2019 r. do grudnia 2012 r. Decyzja została wysłana na adres "os. [...]", [...]-[...] D. Pismo nie zostało odebrane, powróciło z adnotacją "awizowano, powtórnie awizowano, zwrot – nie podjęto w terminie", zatem zostało uznane za doręczone na podstawie art. 44 k.p.a. w dniu 22 marca 2022 r. W dniu 7 listopada 2022 r. skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia przebiegu ubezpieczeń oraz podstaw wymiaru składek na ubezpieczenia z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Decyzją z dnia 25 listopada 2022 r. nr 430100/71/2022-UBS 2-23-MR nr 464/D/2022 ZUS odmówił wznowienia postępowania w sprawie ustalenia przebiegu ubezpieczeń oraz podstaw wymiaru składek na ubezpieczenia skarżącego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Decyzją z dnia 9 stycznia 2023 r. nr 1/2023 organ odmówił wznowienia postępowania w sprawie wydanej w dniu 12 sierpnia 2022 r. decyzji nr 430171DZPDZ22/000265 określającej wysokość zadłużenia z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, FP i FS za okres od marca 2017 r. do grudnia 2020 r.
Analizując akta sprawy należy stwierdzić, że - wobec twierdzeń skarżącego, który konsekwentnie podnosi, że nie mieszkał pod ustalonym przez organy adresem - ponownego wyjaśnienia wymaga kwestia prawidłowości doręczenia decyzji określającej zaległość skarżącego w opłacaniu składek i decyzji orzekającej o podleganiu obowiązkowemu ubezpieczeniu. Kwesta doręczenia ww. decyzji ma kluczowe znaczenie dla sprawy.
Jak wynika z akt organy przyjęły skuteczność doręczenia decyzji z dnia 3 marca 2022 r. i 12 sierpnia 2022 r. z uwagi na ich wysłanie na - zdaniem organów - prawidłowy adres tj. "Os. [...]" w D. Organy wskazały ponadto, że taki adres ten był również podawany przez skarżącego w późniejszych pismach tj. we wniosku o wznowienie postepowania.
W tym zakresie należy wskazać, że materiał dowodowy nie wskazuje na możliwości postawienia tak jednoznacznego stanowiska o zasadności ustalenia adresu skarżącego jako "Os. [...]" w D.
W tym zakresie należy zauważyć, że w aktach administracyjnych – "spis dokumentów stanowiących akta sprawy przekazanych do WOP" brak jakichkolwiek dokumentów wskazujących na prawidłowość przyjęcia przez organy ww. adresu, a co finalnie może mieć przełożenie na ocenę prawidłowości dokonanych doręczeń. Z akt wynika, że decyzja z dnia 12 sierpnia 2022 r. (będąca podstawą wystawienia tytułów wykonawczych) została awizowana. W aktach sprawy brak innych dowodów wskazujących na prawidłowe przyjęcie, że ustalony adres był adresem właściwym do korespondencji ze skarżącym.
W aktach sprawy brak w szczególności decyzji z dnia 3 marca 2022 r. i dowodu jej doręczenia - jak ustalił organ - w dniu 22 marca 2022 r.
Należy w końcu zwrócić uwagę na dowody załączone przez skarżącego do zarzutów z dnia 2 listopada 2022 r., gdzie na oświadczeniu dotyczącym całkowitego wyrejestrowania z ZUS skierowanego do tego organu został wskazany inny adres w D. Organ nie odniósł się do tej okoliczności w swoich rozstrzygnięciach a ma ona istotne znaczenie dla sprawy.
Ponadto zwrócenia uwagi wymaga okoliczność zgłoszenia przez skarżącego już w 2012 r. faktu wyrejestrowania go ze składek z uwagi na dodatkowe zatrudnienie w W., co powoduje, że właściwym ustawodawstwem dla skarżącego jest ustawodawstwo [...]. Tej istotnej okoliczności organ nie wyjaśnił w sposób prawidłowy.
W tym zakresie należy nadmienić, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że akt administracyjny, który ustala podmiotowi obowiązek podlegania właściwemu ustawodawstwu, nie jest decyzją o charakterze prawotwórczym (konstytutywnym), lecz ustala ona obowiązek podlegania ubezpieczeniom społecznym w danym państwie członkowskim. I tak Sąd Najwyższy w postanowieniach z dnia 21 października 2015 r., II UZ 24/15 (LEX nr 1854105) oraz z dnia 6 września 2023 r., I UZ 6/23 (LEX nr 3602043), uznał, że sprawa o wydanie zaświadczenia na formularzu A1, określającego ustawodawstwo właściwe, jest sprawą o podleganie ubezpieczeniu społecznemu. Z kolei w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 6 sierpnia 2013 r., II UK 116/13 (OSNP 2014 Nr 5, poz. 73), przyjęto, że użyte w art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004 oraz w art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 987/2009 sformułowanie "podlega ustawodawstwu państwa członkowskiego" oznacza podleganie przepisom tworzącym w danym państwie członkowskim system zabezpieczenia społecznego przez spełnianie kryteriów przewidzianych w tych przepisach do objęcia systemem zabezpieczenia społecznego. Również Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 6 lipca 2021 r., III AUa 1908/20 (LEX nr 3230513), przyjął, że postępowanie z odwołania od decyzji stwierdzającej podleganie polskiemu ustawodawstwu w zakresie ubezpieczeń społecznych objęte jest dyspozycją art. 24 ust. 5f ustawy systemowej, bowiem ustalenie właściwego ustawodawstwa w praktyce oznacza ustalenie obowiązku podlegania ubezpieczeniom społecznym w danym państwie członkowskim. Pomimo jednoznacznych twierdzeń skarżącego o podleganiu przez niego ustawodawstwu [...], organ nie ustalił w sposób jednoznaczny czy wobec zgłoszeń dokonanych przez skarżącego w 2012 r., było prowadzone ww. postępowanie i ewentualnie jakie zostały wydane w związku z tym rozstrzygnięcia.
Idąc dalej należy wskazać, że organ nie odniósł się do okoliczności złożenia przez skarżącego formularzy ZUS ZWUA i ZUS ZWPA, zgodnie z którymi z dniem 1 czerwca 2012 r. skarżący dokonał wyrejestrowania z ubezpieczeń. Skarżący wyraźnie podniósł, że wyrejestrował się z ubezpieczeń załączając na ten fakt dowody.
W ponownie prowadzonym postępowaniu organ winien zatem zgromadzić ww. materiał dowodowy uzupełniając go w szczególności o wskazane powyżej decyzje i ich dowody doręczenia.
Po uzupełnieniu materiału dowodowego organ winien przeprowadzić analizę tych dokumentów w kontekście zasadności przyjęcia prawidłowego adresu skarżącego.
Kwestia prawidłowości doręczenia decyzji ma również kluczowe znaczenie dla ustalenia czy w sprawie mamy do czynienia z przedawnieniem zobowiązania. Rozpatrując powyższą kwestię należy podkreślić, iż prowadzone wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne jest postępowaniem zakreślonym granicami tytułów wykonawczych obejmujących wymienione wyżej należności za okres od marca 2017 r. do grudnia 2020 r. Na gruncie prawa ubezpieczeń społecznych skutkiem upływu terminu przedawnienia jest wygaśnięcie zobowiązania.
Według art. 24 ust. 4 u.s.u.s. należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5 - 6. Natomiast w art. 24 ust. 5a–5c i 5e–6 u.s.u.s. uregulowano przypadki przerwania i zawieszenia biegu przedawnienia. Z art. 24 ust. 5b tej ustawy wynika, że bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od pierwszego dnia miesiąca, w którym nastąpiło rozpoczęcie potrąceń ze świadczeń z ubezpieczeń społecznych wypłacanych przez Zakład lub podjęcie pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do ostatniego dnia miesiąca, w którym zakończono potrącenia, lub do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego.
Zdaniem Sądu, w postanowieniach organów zabrakło rozważań nt. przedawnienia dochodzonych należności. Jak bowiem wynika z akt decyzja z dnia 12 sierpnia 2022 r. będąca podstawą wystawienia tytułów wykonawczych, obejmując zaległości za okres od marca 2017 r. do grudnia 2020 r., została uznana za doręczoną dopiero w dniu 1 września 2020 r.
Biorąc pod uwagę, że 5-letni termin przedawnienia składek dotyczących miesięcy marzec-lipiec 2017 r. upływałby odpowiednio w kwietniu – sierpniu 2022 r., doręczenie decyzji z dnia 12 sierpnia 2022 r. w dniu 1 września 2022 r., nie zawiesiło biegu terminu przedawnienia tych składek.
Organ powołuje się w tym miejscu na decyzję z dnia 3 marca 2022 r., jednakże brak tej decyzji w aktach sprawy oraz dowodu jej doręczenia powoduje niemożność skontrolowania, czy dochodzone w niniejszym postępowaniu należności są nieprzedawnione.
W tym miejscu Sąd przypomina, że zgodnie z art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a. Przepis art. 18 u.p.e.a. stanowi podstawę do stosowania przez organy egzekucyjne przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., zgodnie z którymi, organy te podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz oceniają na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zgodnie z art. 124 § 2 k.p.a. postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Zgodnie z art. 126 k.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 107 § 2-5. Natomiast na podstawie art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji (postanowienia) powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide - wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt: II FSK 1665/06 - dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://cbosa.nsa.gov.pl). Przypomnieć trzeba, że przez akta sprawy administracyjnej należy rozumieć w szczególności pełną dokumentację stanowiącą dowód przeprowadzonych przez organy administracyjne i strony czynności prawnomaterialnych i procesowych pozwalających na kontrolę prawidłowości ustaleń poczynionych w sprawie przez organy prowadzące postępowanie administracyjne (por. np. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2331/12).
Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem - co do zasady - materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania przed tym organem (zob. wyrok NSA z dnia 12 września 2019 r. sygn. akt I OSK 2623/17, wyrok NSA z dnia 10 lipca 2014 r. sygn. akt I GSK 463/13,). Orzekanie przez sąd administracyjny możliwe jest tylko na podstawie całości akt sprawy. Oznacza to, że orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego powinno być podjęte nie tylko w oparciu o analizę uzasadnienia zaskarżonego aktu i wyjaśnienia stron, ale na podstawie całego materiału faktycznego i dowodowego zgromadzonego przez organ administracji.
Warunkiem wydania przez Sąd rozstrzygnięcia merytorycznego jest stwierdzenie, że wszystkie okoliczności faktyczne i prawne zostały w sprawie wyjaśnione. Jest to możliwe jedynie wówczas, gdy sąd będzie dysponował kompletnymi aktami sprawy. Sąd nie może wyrokować na podstawie wybiórczej dokumentacji przedstawionej mu przez organ, którego rozstrzygnięcie jest przedmiotem skargi. Tylko pełne akta administracyjne dają sądowi możliwość wszechstronnego i dogłębnego zbadania sprawy we wszystkich jej aspektach, a następnie podjęcia obiektywnego, zgodnego z prawem rozstrzygnięcia. Niedopuszczalne jest zatem, aby sąd orzekał w sprawie nie dysponując całością akt administracyjnych, a w konsekwencji nie zapoznawszy się ze wszystkimi dokumentami sprawy. Tylko pełne akta administracyjne dają sądowi możliwość wszechstronnego i dogłębnego zbadania sprawy we wszystkich jej aspektach, a następnie podjęcia obiektywnego, zgodnego z prawem rozstrzygnięcia.
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia oraz przedłożone Sądowi akta administracyjne uniemożliwiają dokonanie oceny prawidłowości rozstrzygnięcia organu w zakresie zgłoszonych przez skarżącego zarzutów egzekucyjnych.
Z uwagi na omówione uchybienia, na obecnym etapie nie można wykluczyć, że w przypadku skarżącego zaistniały podstawy zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej zgłoszone przez skarżącego.
Wobec tego stanowisko organu co do tego, że dokonane w sprawie doręczenie decyzji będącej podstawą wydanych w sprawie tytułów wykonawczych jest skuteczne, należy uznać za co najmniej przedwczesne.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 §
1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a. orzekł jak wyroku.