Odnosząc się do zeznań świadka K. S., DIAS wskazał na sprzeczności pomiędzy zeznaniami z 2 marca 2021 r. z zeznaniami z 21 października 2023 r. oraz na brak potwierdzenia stanu faktycznego, z tym co zeznała świadek, a mianowicie, że nie miała pieniędzy na wygrane dla graczy, podczas gdy w dniu kontroli wydała dobrowolnie pieniądze polskie w kwocie 2.965 zł, oświadczając, że są to pieniądze dla graczy na wygrane. W zgromadzonym materiale dowodowym, znajduje się pokwitowanie przyjęcia od K. S. ww. kwoty, przez nią podpisane (k. 27 akt sprawy). Mając to na uwadze DIAS nie dał wiary zeznaniom świadka, co do tego, że w ogóle nie pracowała w lokalu oraz co do tego, co zeznała 21 października 2023 r.
W dalszej części uzasadnienia organ II instancji wskazał, że z materiału dowodowego wynika, że w momencie przystąpienia do czynności kontrolnych urządzenia były podłączone do sieci elektrycznej i gotowe do prowadzenia na nich gry. Przeprowadzony eksperyment procesowy wykazał, że ujawnione urządzenia są automatami do gier, gdyż eksploatowane są w celach komercyjnych, ich uruchomienie wymagało zakredytowania kwotą pieniędzy poprzez akceptor banknotów lub monet. Gry zawierały element losowości, ponieważ grający naciskając klawisz z napisem START nie miał wpływu na ułożenie się symboli, które były zależne tylko od urządzenia. W grach padały wygrane, które pozwalały na wygrane rzeczowe w postaci punktów kredytowych, które umożliwiały grającemu przedłużenie gry bez konieczności wpłaty stawki za grę. Była również możliwość wypłaty wygranych w postaci pieniężnej. Ponadto, urządzenia wyposażone były w funkcję AUTOSTART, która umożliwia prowadzenie gry w trybie automatycznym. Kontrolowane urządzenia nie posiadały rejestracji przez właściwego naczelnika urzędu celno-skarbowego. Eksperyment procesowy wykazał, że gracz nie ma wpływu na przebieg rozgrywanych gier, w szczególności na zatrzymanie wirujących bębnów w konfiguracjach realizujących ustawienie znaków dających punkty premiowe, bonusy, zgodnie z wolą gracza, co oznacza, że w odniesieniu do tego rodzaju gier - spełnione zostały wskazane w art. 2 ust. 3 u.g.h. przesłanki - gry zawierały element losowości oraz były grami o wygrane pieniężne lub rzeczowe, o których mowa w art. 2 ust. 4 u.g.h. DIAS wskazał, że eksperyment procesowy przeprowadzony został na podstawie art. 211 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. z 2025 r., poz. 46 ze zm. , dalej: k.p.k.) i dopuszczony jako dowód w sprawie, natomiast funkcjonariusze celno-skarbowi byli upoważnieni do jego przeprowadzania na podstawie art. 64 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. 2016 r. poz. 1947 ze zm.).
Potwierdzeniem ustaleń dokonanych przez funkcjonariuszy, jest opinia biegłego sądowego z informatyki, telekomunikacji i automatów do gier [...] R. R. z 1 sierpnia 2021 r. We wnioskach końcowych, biegły wskazał, że badane automaty służą do celów komercyjnych - warunkiem uruchomienia automatów jest zakredytowanie ich przez grającego gotówką w wysokości zależnej od ilości punktów przeznaczonych na rozgrywanie udostępnionych gier losowych. Na badanych automatach rozgrywane były gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości (art. 2 ust. 3 u.g.h.). Biegły stwierdził, że gry rozgrywane na poddanych ekspertyzie automatach spełniają kryteria gier na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych.
DIAS podkreślił, że podejmowanie przez organy podatkowe kroków zmierzających do ustalenia podmiotu urządzającego gry hazardowe w skontrolowanym lokalu na urządzeniach do gier, należy uznać za postępowanie wypełniające przesłanki zawarte w art. 122 o.p. W ocenie organu II instancji, zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na poczynienie miarodajnych ustaleń faktycznych, stąd też zarzut niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności jest niezasadny. Ustaleniom dokonanym przez organ I instancji nie można zarzucić dowolności czy sprzeczności, gdyż zostały one oparte o wyczerpująco zgromadzony i należycie oceniony materiał dowodowy. Ocena stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie jest logiczna i zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Strona nie przedstawiła żadnych wiarygodnych dowodów przeciwnych ani też nie podważyła ustaleń organów celnych.
W końcowej części uzasadnienia organ rozważył możliwość odstąpienia od wymierzenia kary i wskazał, że zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., aby organ administracji publicznej, mógł w drodze decyzji, odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu, waga naruszenia prawa musi być znikoma, a strona musiałaby zaprzestać naruszania prawa, a obie te przesłanki muszą zostać spełnione łącznie. W sprawie przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary nie zostały spełnione.
Reasumując, z uwagi na fakt, iż strona prowadziła gry na pięciu automatach, o których mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h. bez koncesji, to – zdaniem DIAS – zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. należało wymierzyć jej karę w wysokości 500.000 zł.
W skardze do Sądu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, po wcześniejszym: 1) przeprowadzeniu konfrontacji świadków: K. S. z K. P. i skarżącym R. T. zgodnie z wnioskiem złożonym w postępowaniu administracyjnym, a także na okoliczność, że urządzenia służące do organizowania gier hazardowych nie stanowiły własności skarżącego ani nigdy nie były w jego posiadaniu; 2) uwzględnieniu faktu, że Sąd Rejonowy w Bolesławcu w sprawie R. T. oskarżonego o czyn z art 107 § 1 k.k.s. (II KI93/ 25) wyznaczył termin rozprawy na dzień 11 lipca 2025 r. a ewentualne uniewinnienie skarżącego lub umorzenie postępowania karnego stanowić może okoliczność mającą istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący zarzucił naruszenie:
1. art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., poprzez błędne przyjęcie, że skarżący urządzał gry hazardowe w lokalu [...], mimo że lokal był wynajęty osobie trzeciej, a skarżący nie miał wpływu na sposób jego wykorzystywania a znajdujące się tam urządzenia nie stanowiły jego własności ani nigdy nie były w jego posiadaniu;
2. art. 7 i art. 77 § 1 k p a. przez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i oddalenie wniosku dowodowego o konfrontację świadków;
3. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez bezzasadną odmowę zawieszenia postępowania administracyjnego pomimo toczącego się postępowania karnego o czyn z art. 107 k.k.s.;
4. art. 189f § 1 pkt 2 o.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezpodstawnym wymierzeniu kary pieniężnej w kwocie 500.000 zł bez przypisania winy i pominięciu przesłanek umożliwiających odstąpienie od wymierzenia kary;
5. zasady swobodnej oceny dowodów przez ocenę wszystkich materiałów dowodowych wyłącznie na niekorzyść skarżącego oraz oparcie rozstrzygnięcia na domniemaniach, a nie na rzeczywistych dowodach;
6. prawa do obrony poprzez ograniczenie możliwości przedstawienia stanowiska, inicjatywy dowodowej i brak reakcji organu na kluczowe twierdzenia strony.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i potrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podkreślił, że przed Sądem w B. toczy się postępowanie karne i zeznania świadków w tamtym postępowaniu mają istotne znaczenie dla ustalenia faktów w sprawie administracyjnej.
Sąd oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków, jako wykraczający poza zakres postępowania przed sądem administracyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Sąd, poddając kontroli zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, stwierdził, że skarga nie zasługiwał na uwzględnienie.
Spór w sprawie dotyczył zasadności stwierdzenia przez organy, że strona urządzała gry na automatach, o których mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h. Strona bowiem kwestionuje m.in. twierdzenie organów, zgodnie z którym była podmiotem urządzającym gry hazardowe bez koncesji.
Normy prawa materialnego, które Sąd bierze pod uwagę dokonując kontroli zaskarżonej decyzji zostały ustanowione w cytowanej ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Dla przypisania podmiotowi odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. i nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a) u.g.h. konieczne jest ustalenie, czy gry prowadzone na urządzeniu (automacie) spełniały przesłanki określone w przepisach art. 2 ust. 3, 4 i 5 u.g.h., czy były urządzane bez koncesji, zezwolenia lub dokonania wymaganego zgłoszenia, a także czy podmiot był "urządzającym gry", czyli aktywnie przyczynił się do ich prowadzenia. Innymi słowy podstawą wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w ww. przepisach jest łączne ustalenie: podmiotu urządzającego gry na automatach; charakteru urządzanych gier, tj. muszą to być gry na automatach w rozumieniu u.g.h.; urządzania gier na automatach bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia.
Zgodnie z art. 2 ust. 3 u.g.h., grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Zgodnie z art. 2 ust. 5 u.g.h., grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć internet organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze (art. 2 ust. 4 u.g.h.).
Natomiast "urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatów w stanie sprawności oraz w stałej aktywności, umożliwiającym ich funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2024 r., sygn. akt II GSK 99/22). Przedstawione rozumienie "urządzania" potwierdza również definicja zawarta w Słowniku Języka Polskiego PWN, zgodnie z którą "urządzić-urządzać" oznacza: "wyposażyć coś w odpowiednie sprzęty", "zorganizować (jakąś imprezę), jakieś przedsięwzięcie itp.", "zapewnić komuś dobre warunki". Możliwa jest przy tym odpowiedzialność za dany delikt więcej niż jednej osoby, co ma zazwyczaj miejsce w przypadku istniejącego podziału obowiązków w ramach przedsięwzięcia dotyczącego urządzania gier na automatach (wyraźnego lub dorozumianego). Każda z tych osób ponosi własną odpowiedzialność, zaś przewidziana kara nie podlega podziałowi lub stosunkowemu rozdzieleniu. Jest to bowiem kara administracyjna, określona w sposób sztywny i nakładana za stwierdzone obiektywnie naruszenie, niezależnie od winy.
Sąd jako nieuzasadnione ocenił zarzuty skargi dotyczące wadliwego ustalenia podmiotu urządzającego gry na automatach. Z akt sprawy wynika, że skarżący będący właścicielem lokalu w okresie od 15 maja 2020 r. do 12 marca 2021 r., zawarł w dniu 1 czerwca 2020 r. umowę dzierżawy gruntu z Gminą Miejską Bolesławiec dotyczącą części nieruchomości zabudowanej o powierzchni [...]m2. Protokołem zdawczo - odbiorczym z tego samego dnia przekazano mu nieruchomość gruntową położoną przy [...] w B. Dodatkowo na druku IN-1 (Informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych) dotyczącym działki nr [...] położonej w B. przy ul. [...], skarżący (jako podatnik) oświadczył, że użytkował część działki - grunt nr [...] w okresie od 31 grudnia 2020 r. do 12 marca 2021 r. (zatem również w dniu kontroli) oraz że [...] na działce [...] jest stale związany z gruntem (murowany). Z akt administracyjnych sprawy wynika ponadto, że skarżący opłacał faktury za dostawę energii elektrycznej do lokalu w okresie co najmniej do marca 2021 r. (faktury: z 29 marca 2021 r. z załącznikiem, z 23 kwietnia 2021 r. z załącznikiem, z 28 stycznia 2021 r. z załącznikiem i zestawienie płatności). W tym czasie ponosił również opłaty związane ze zużyciem wody na terenie obiektu (umowa zawarta 16 maja 2020 r. z P. w B. Sp. z o.o. i faktury: z 4 lutego 2021 r., z 4 marca 2021 r. wraz z dowodami wpłaty od skarżącego). Na K. P. faktura za energię elektryczną wystawiona została w dniu 28 maja 2021 r. za okres od 20 kwietnia 2021 do 12 maja 2021 r. Natomiast P. w B. sp. z o.o., w piśmie z 21 września 2023 r., poinformowało, że do dnia sporządzenia pisma umowa zawarta 16 maja 2020 r. z R. T. nie została rozwiązana. Ponadto decyzja Prezydenta Miasta Bolesławiec z 18 stycznia 2021 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2021 została skierowana do skarżącego.
Fakt urządzania gier na automatach przez skarżącego potwierdziły również zeznania świadka K. S., która została przesłuchana w dniu kontroli (2 marca 2021 r.). Zeznała ona, że w lokalu z automatami pracuje 3 tygodnie, zatrudnił ją R., który przyjeżdża i uzupełnia pieniądze w maszynach oraz zostawia jej pieniądze na wygrane dla graczy. Podała, że największy ruch w lokalu jest po wypłatach i w godzinach nocnych, przychodzą ciągle ci sami gracze. Ponadto z protokołu eksperymentu procesowego wynika, że K. S. w dniu kontroli pilnowała automatów. Wydała ona funkcjonariuszom przeprowadzającym kontrolę dobrowolnie pieniądze polskie w kwocie 2.965 zł, ujawnione przez funkcjonariuszy w biurku w pomieszczeniu obsługi, oświadczając, że są to pieniądze dla graczy na wygrane. Sąd uznał te zeznania za wiarygodne, nie dając przy tym wiary zeznaniom tego samego świadka z dnia 21 października 2023 r. Podczas przesłuchania w dniu 21 października 2023 r. świadek podała, że nie miała pieniędzy na wygrane dla graczy, podczas gdy w dniu kontroli wydała dobrowolnie pieniądze polskie w kwocie 2.965 zł, oświadczając, że są to pieniądze dla graczy na wygrane, co znajduje dodatkowo potwierdzenie w znajdującym się w aktach sprawy pokwitowaniu odbioru gotówki w tej kwocie, podpisanym przez skarżącą. W konsekwencji zeznania z dnia 21 października 2023 r., zgodnie z którymi K. S. miała nie pracować w kontrolowanym lokalu i nie dysponowała pieniędzmi na wygrane, należy ocenić jako niewiarygodne.
W kontekście powyższych ustaleń Sąd uznał, że zawarta w dniu 30 grudnia 2020 r. przez skarżącego z K. P. przedwstępna umowa sprzedaży spornego lokalu, z której wynikało, że skarżący wydał lokal nabywcy w dniu jej zawarcia, nie mogła stanowić dowodu na to, że skarżący nie był urządzającym gry i nie miał żadnej kontroli nad lokalem. Zebrany w sprawie materiał dowodowy, w ocenie Sądu, świadczy o tym, że strona pozyskała lokal, zawarła umowę na dostarczanie energii elektrycznej do lokalu oraz umowę o zaopatrzenie nieruchomości w wodę, jak również z wykorzystaniem zatrudnionego pracownika, umożliwiła dostęp do lokalu oraz znajdujących się w nim automatów, klientom (graczom). Ponadto podejmowała czynności związane z obsługą automatów - zostawiała gotówkę na wygrane dla graczy. Fakt stworzenia technicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie urządzeń i używanie ich do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych, jest wystarczający dla przypisania stronie odpowiedzialności z art. 89 ust. 1 u.g.h.
Jako uzasadnione Sąd ocenił również stanowisko organów odnośnie stwierdzonego charakteru urządzeń do gier, co zresztą w sprawie nie było kwestionowane. Stanowisko to znajduje oparcie w poczynionych ustaleniach, bazujących na zgromadzonych dowodach. Przeprowadzony eksperyment procesowy wykazał, że ujawnione urządzenia są automatami do gier, gdyż eksploatowane są w celach komercyjnych, ich uruchomienie wymagało zakredytowania kwotą pieniędzy poprzez akceptor banknotów lub monet. Gry zawierały element losowości, ponieważ grający naciskając klawisz z napisem START nie miał wpływu na ułożenie się symboli, które były zależne tylko od urządzenia. W grach padały wygrane, które pozwalały na wygrane rzeczowe w postaci punktów kredytowych, które umożliwiały grającemu przedłużenie gry bez konieczności wpłaty stawki za grę. Jak również była możliwość wypłaty wygranych w postaci pieniężnej. Ponadto, urządzenia wyposażone były w funkcję AUTOSTART, która umożliwia prowadzenie gry w trybie automatycznym. Kontrolowane urządzenia nie posiadały rejestracji przez właściwego naczelnika urzędu celno- skarbowego. Nagroda (np. w postaci punktów) w każdej poszczególnej grze nie była uzależniona od prawidłowego zapamiętania wyniku gry, ale była związana z konkretnym układem wygrywającym, wygenerowanym przez algorytm i ustalonym z góry dla każdej gry, na którą gracz nie miał żadnego wpływu.
Zdaniem Sądu, podejmowanie przez organy czynności zmierzających do ustalenia okoliczności związanych z prowadzeniem gry wbrew warunkom z u.g.h. należy uznać za postępowanie wypełniające przesłanki zawarte w art. 122 o.p. Należy mieć na względzie, że ww. przepis stanowi o działaniach niezbędnych, a wynikający z art. 122 i art. 187 § 1 o.p. obowiązek organów do gromadzenia materiału dowodowego, nie jest niczym nieograniczony i bezwzględny. Wskazany obowiązek obciąża organy do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy. W ocenie Sądu, zgromadzony w kontrolowanej sprawie materiał dowodowy pozwalał na poczynienie istotnych ustaleń faktycznych, stąd też zarzuty skarżącego zmierzające do wykazania niekompletnego charakteru materiału dowodowego nie mogą zostać uwzględnione. Jednocześnie podkreślić należy, że przeprowadzony przez DIAS wywód w przedmiocie oceny zebranych dowodów jest logiczny i nie nosi cech dowolności. Sąd podziela w tym zakresie argumentację organu, która w świetle wszechstronnej oceny materiału dowodowego jest uzasadniona i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów (art. 191 o.p.).
Odnosząc się z kolei do zarzutów skarżącego dotyczących nieprzeprowadzenia wnioskowanych przez niego dowodów, Sąd nie stwierdził w tym zakresie naruszenia przepisów postępowania. Zważyć należy, że oceny żądań dowodowych strony (art. 188 o.p.) organ powinien dokonywać z uwzględnieniem znaczenia przeprowadzonych w postępowaniu dowodów, co w rozpatrywanym przypadku uczynił. W ocenie Sądu, brak przeprowadzenia przez organ wnioskowanych przez stronę dowodów nie może być oceniany negatywnie w kontekście pozostałych zgromadzonych w sprawie dowodów, które jednoznacznie wskazują na to, że urządzającym gry był skarżący. Organ swobodnie, na podstawie całego zgromadzonego materiału dowodowego ocenia, czy materiał ten wymaga jeszcze uzupełnienia, czy też nie i w rozpatrywanej sprawie zasadnie stwierdził, że materiał dowodowy jest wystarczający do podjęcia decyzji, bez konieczności przedłużania postępowania. Wskazać należy, że zasada wynikająca z art. 122 i art. 187 § 1 o.p. nie ma charakteru bezwzględnego, a jeżeli organ na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2005 r., I FSK 391/05, z 13 września 2012 r., II FSK 305/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych zwanej dalej "CBOSA").
Należy również podkreślić, że nie stanowi zagadnienia wstępnego w toczącym się postępowaniu o wymierzenie kary pieniężnej na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych, wynik postępowania karnoskarbowego o czyn z art. 107 § 1 k.k.s., tj. ustalenie, czy został popełniony czyn zabroniony (przestępstwo, wykroczenie) polegający na urządzaniu lub prowadzeniu gry hazardowej wbrew przepisom ustawy lub warunkom koncesji lub zezwolenia i kto jest jego sprawcą. W przypadku postępowania karnoskarbowego oraz postępowania o wymierzenie kary administracyjnej ustalenia jednego z nich pozostają bez wpływu na drugie, jako że inne są podstawy prawne obu postępowań i ich cele. Postępowanie karne prowadzone na podstawie przepisów k.k.s. zmierza do ustalenia faktu popełnienia przestępstwa i winy sprawcy, podczas gdy kara, o której mowa w art. 89 u.g.h. wymierzana jest za delikt administracyjny w oparciu o sam fakt jego popełnienia i oderwana jest od elementu zawinienia (por. min. wyroki NSA z 8 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1539/10, z 4 czerwca 2013 r., sygn. akt II GSK 995/11, z 20 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 797/11). Art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. samodzielnie określa działanie mające postać deliktu administracyjnego podlegającego ustalonej w nim odpowiedzialności administracyjnej. Odpowiedzialność ta nie jest uzależniona od winy i ma charakter obiektywny, a dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie naruszenia, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Wynik postępowania karnoskarbowego i ewentualne uniewinnienie skarżącego mogłyby być podstawą do żądania wznowienia postępowania administracyjnego. Wymierzona kara w postępowaniu karnoskarbowym mogłaby natomiast stanowić podstawę do rozważenia przez organ odstąpienia od wymierzenia kary administracyjnej (art. 189f § 1 k.p.a.).
Jak wynika z akt sprawy postępowanie karnoskarbowe na dzień wydania decyzji w II instancji nie zostało zakończone. DIAS rozważył możliwość odstąpienia od wymierzenia kary i doszedł do słusznego przekonania, że nie można mówić w sprawie o znikomej wadze naruszenia prawa.
Z tych wszystkich względów - stosownie do dyspozycji art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) skargę należało oddalić w całości.
Sąd oddalił na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniosek dowodowy o przesłuchanie świadków, jako wykraczający poza zakres postępowania przed sądem administracyjnym.