Mając na względzie wskazaną bezczynność Skarżąca wniosła o:
1) stwierdzenie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa w postaci niewywiązania się z ustawowego obowiązku;
2) zasądzenie od NUS na rzecz Skarżącej sumy pieniężnej w wysokości połowy określonej w art. 154 § 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: ppsa), zgodnie z art. 149 § 2 ppsa, w związku z powyższą bezczynnością;
3) stwierdzenie, że powyższa bezczynność NUS, postawa wyjątkowego lekceważenia Skarżącej, z rażącym naruszeniem prawa narusza godność Skarżącej, a w ten sposób zasady konstytucyjne (wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. III SAB/Wr 662/20 z dnia 2 września 2020 r.);
4) zasądzenie od NUS na rzecz Skarżącej sumy pieniężnej w wysokości połowy określonej w art. 154 § 7 ppsa, zgodnie z art. 149 § 2 ppsa, w związku z powyższym naruszeniem godności Skarżącej i zasad konstytucyjnych;
5) zobowiązanie NUS do realizacji art. 38 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm., dalej: kpa) oraz art. 142 Op dotyczących odpowiedzialności porządkowej lub dyscyplinarnej albo innej odpowiedzialności przewidzianej przepisami prawa pracowników organu podatkowego oraz do przekazania Skarżącej informacji publicznej w tej sprawie;
6) zasądzenie od NUS na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania.
Strona wniosła dwa pisma uzupełniające skargę z dnia 27 marca 2025 r.
2.2. W odpowiedzi na skargę NUS wniósł o oddalenie skargi i zaprezentował swoje stanowisko w sprawie zarzutów podniesionych przez Skarżącą.
2.3. Pismem procesowym z dnia 6 maja 2025 r. Skarżąca wyjaśniła, że sprawa dotyczy zwrotu VAT i ponaglenie dotyczące niezrealizowanego zwrotu VAT było ponagleniem na nieterminowe załatwienie sprawy.
3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
3.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
3.2. Na wstępie należy wskazać, że złożona skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 4) ppsa. Zgodnie z przywołanym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
3.3. Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest to, czy miała miejsce bezczynność organu w zakresie braku dokonania zwrotu VAT wykazanego w korekcie deklaracji VAT-7 za październik 2020 r. złożonej w dniu 25 czerwca 2024 r. i brak podjęcia czynności weryfikacyjnych stwierdzających jego zasadność. Zauważyć należy, że co prawda Skarżąca podnosi, że skarga dotyczy braku podjęcia czynności weryfikacyjnych, to jednak jej główna argumentacja zarówno w skardze jak i pismach procesowych odnosi się w głównej mierze do kwestii braku dokonania zwrotu VAT.
3.4. Odnosząc się do tej kwestii bezczynności NUS w zakresie braku dokonania zwrotu VAT wykazanego w korekcie deklaracji VAT-7 za październik 2020 r. wskazać należy na zasadę wynikającą z art. 170 ppsa i tak w prawomocnym wyroku z dnia 7 marca 2025 r., sygn. III SAB/Wa 57/24 WSA w Warszawie oddalił skargę Skarżącej w przedmiocie bezczynności w zakresie zwrotu VAT za październik 2020 r. i zgodnie z ww. przepisem ocena prawna zawarta w tym wyroku wiąże w sprawie nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Tym samym kwestia ta została zdaniem Sądu prawomocnie przesądzona. Skład orzekający zgadza się również w całości z argumentacją wskazaną w tym wyroku stąd przywoła najważniejsze jego ustalenia.
W tym miejscu wskazać należy, że Sąd uznał, że pomiędzy sprawą o sygn. akt III SAB/Wa 57/24 a rozpatrywaną sprawą zachodzi tożsamość podmiotowa, lecz nie zachodzi tożsamość przedmiotowa sprawy. Tożsamość podmiotowa, to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Stąd badając, czy wskazana zasada została naruszona, sąd administracyjny analizuje: co jest przedmiotem sprawy i jakie występują strony. W ocenie Sądu stronami są te same podmioty, lecz przedmiot wniosku nie jest tożsamy. Zdaniem Sądu pomimo tego, że Skarżąca ponownie skarży bezczynność NUS w zakresie zwrotu VAT, to jednocześnie skarży bezczynność organu w zakresie czynności weryfikacyjnych.
Jak ustalono w sprawie Skarżąca po złożeniu w dniu 25 listopada 2020 r. deklaracji dla podatku od towarów i usług za październik 2020 r. z wykazaną kwotą do zwrotu w wysokości 14.979,00 zł, w terminie 60 dni od dnia rozliczenia podatnika na rachunek bankowy dokonała w dniach 1 grudnia 2020 r. 29 kwietnia 2021 r. oraz 25 czerwca 2024 r. jej korekty. W korekcie z dnia 29 kwietnia 2021 r. ww. deklaracji wskazano, aby kwota 14.979,00 zł została zaliczona na poczet zobowiązania podatkowego PIT-36L za 2020 r. Skarżąca w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w 2020 r., wykazała kwotę do zapłaty w wysokości 88.061,00 zł. Jednocześnie istotne jest, że Skarżąca złożyła deklarację dla podatku od towarów i usług za luty 2021 r. z wykazaną kwotą do zwrotu w wysokości 4.253,00 zł, w terminie 25 dni, licząc od dnia złożenia zeznania. W dniu 24 marca 2021 roku zwrot podatku za luty 2021 r. w kwocie 4.253,00 zł został przekazany na poczet zajęcia zabezpieczającego z 30 września 2020 roku. W dniu 28 kwietnia 2021 roku do organu wpłynęła korekta deklaracji dla podatku od towarów i usług za luty 2021 r., w której wykazano wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie 4.347,00 zł w całości do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Postanowieniem z dnia [...] maja 2021 r. NUS dokonał zaliczenia kwoty 4.253,00 zł ze zwrotu w kwocie 14.979,00 zł w podatku od towarów i usług za październik 2020 roku na zaległość w podatku od towarów i usług za luty 2021 r. w kwocie 4.253,00 zł (w całości na należność główną). Ponadto pozostałą kwotę ww. nadpłaty wynikającej z deklaracji VAT za październik 2020 r. w wysokości 10.726 zł zaliczył na poczet zaległości w podatku dochodowym z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2020 r.
WSA w Warszawie stwierdził w prawomocnym wyroku z dnia 7 marca 2025 r., sygn. III SAB/Wa 57/24, że organ był zobowiązany, przed dokonaniem zwrotu na rachunek Strony, do weryfikacji, czy Skarżąca posiada jakiekolwiek zaległości podatkowe, a w sytuacji ich wystąpienia, do zaliczenia zwrotów, ewentualnie środków zwróconych z zajęcia zabezpieczającego na poczet tych zaległości. Zaliczenie wykazanego w deklaracji zwrotu podatku na poczet zobowiązania podatkowego lub zaległości podatkowej dokonuje się z mocy samego prawa i następuje z dniem złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku lub korekty takiej deklaracji. Sąd zauważył, że zaliczenie zwrotu podatku od towarów i usług za październik 2020 r. nastąpiło zgodnie z wnioskiem Skarżącej o zaliczenie na poczet przyszłego zobowiązania w podatku dochodowym w wysokości 19% pobieranego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2020 r., stosownie do art. 76b Op, z dniem złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku. Jednocześnie w związku z ujawnieniem zaległości w podatku od towarów i usług za luty 2021 r., kwota zwrotu za październik 2020 r. w wysokości 4.253,00 zł została zaliczona na jej poczet. Rozliczenie zwrotu, o który wnosiła Strona nastąpiło po złożeniu korekty deklaracji w dniu 29 kwietnia 2021 r. Ponadto WSA w Warszawie dostrzegł, że jak wskazał organ w odpowiedzi na skargę złożonej w dniu 25 czerwca 2024 r. korekta deklaracji w podatku od towarów i usług za październik 2020 r. nie zwiększyła kwoty zwrotu podatku VAT.
3.5. Odnosząc się do kwestii czynności weryfikacyjnych zauważyć należy, że realizacja zwrotu podatku VAT oznacza, że organ podatkowy nie kwestionował jego zasadności i tym samym należy przyznać rację organowi, że niezasadne są zarzuty Skarżącej dotyczące braku zastosowania art. 274 § 1 Op, który dotyczy instytucji tzw. korekty z urzędu, stosowanej w przypadku błędów rachunkowych lub innych oczywistych omyłek oraz braku zastosowania art. 274b § 1 Op i art. 87 ust. 2 uptu dotyczących przedłużenia terminu zwrotu przez organ, które stosowane są w przypadku stwierdzenia, że zasadność zwrotu wymaga dodatkowej weryfikacji. Zwrócić należy ponownie uwagę, że jak już wyjaśniono wyżej organ nie stwierdził, że zasadność zwrotu wymaga dodatkowej weryfikacji, tylko dokonał zgodnie z wolą Skarżącej zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług za październik 2020 r. na poczet przyszłego zobowiązania w podatku dochodowym.
Ponadto słusznie podnosi organ, że w odniesieniu do powołanego art. 75 § 4 i art. 81b § 2a Op, nie ma on zastosowania w rozpatrywanej sprawie. W deklaracji VAT-7 za październik 2020 r. Skarżąca zadeklarowała zwrot podatku. Tym samym, zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym nie stanowi nadpłaty w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej. Złożenie korekty deklaracji w dniu 25 czerwca 2024 r. nie spowodowało zmian wymagających podjęcia czynności przez organ podatkowy w zakresie zakwestionowania złożonej deklaracji i wystąpienia do Skarżącej.
Za niezasadny należy również uznać zarzut Skarżącej dotyczący braku wydania postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu. W okolicznościach sprawy brak było podstaw do wydania takiego postanowienia z uwagi na realizację zwrotu w dniu 21 maja 2021 r.
3.6. W konsekwencji dokonanych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na bezczynność w całości na podstawie art. 151 ppsa.