Wyrok WSA z dnia 26 lutego 2026, sygn. III SAB/Wa 63/25

12. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. w dniu [...] listopada 2025 r. wydał postanowienie, w którym uznał ponaglenie za bezprzedmiotowe.

13. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła: "skargę w sprawie NIE umorzenia z urzędu postępowania wszczętego na podstawie zarzutu złożonego do zarządzeń zabezpieczenia nr od [...] do [...] (...) Wnoszę o orzeczenie bezczynności Naczelnika US z rażącym naruszeniem prawa, naruszenie Konstytucji RP (II SAB/Wr 662/20), wskazanie i ukaranie winnych bezczynności, zasądzenie na podstawie art. 149, par. 2, od organu na rzecz skarżącej sumę pieniężną w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154, par. 6 u.p.p.s.a. i nakazanie wystawienia postanowienia o umorzeniu postępowania zabezpieczającego po [...].12.2020 r., i uchylenie z urzędu postanowień z [...].02.2021 r. nr [...] z [...].03.2021 r. nr [...] z [...].04.2025 r. nr [...] z [...].04.2025 r. nr [...] z [...].05.2025 r. nr [...] z [...].11.2025 r. nr [...] ".

14. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi.

15. Pismem z dnia 23 stycznia 2026 r. Skarżąca poinformowała, że: "jak zwykle mamy do czynienia z manipulacją faktami". Zdaniem Skarżącej postanowienie o umorzeniu z dnia [...] kwietnia 2025 r. winno jasno wskazywać o umorzeniu w dniu [...] grudnia 2020 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

16. Zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Stosownie do przepisu art. 149 § 1a P.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast zgodnie z art. 149 § 1b P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. W przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości, sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

17. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy miała miejsce bezczynność Organu w rozpatrywaniu wniosku Skarżącej o umorzenie postępowania zabezpieczającego o numerach zarządzeń zabezpieczenia [...] do [...].

18. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 2010, s. 70). Przedmiotem sądowej kontroli w sprawie ze skargi na bezczynność nie jest zatem określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. (por. m.in. wyrok NSA z dnia 7 marca 2019 r. I OSK 891/18).

19. Analizując kalendarium podejmowanych w wyrokowanej sprawie czynności oraz ich merytoryczną treść uznać należy, że Organ nie dopuścił się bezczynności w rozpatrywaniu wniosku Skarżącej o umorzenie postępowania zabezpieczającego o numerach zarządzeń zabezpieczenia [...] do [...] Z akt sprawy wynika bowiem, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2025 r., działając na podstawie art. 34 § 4 pkt 3 lit. a) w zw. z art. 17 § 1 u.p.e.a. umorzył postępowanie zabezpieczające prowadzone na podstawie zarządzeń zabezpieczenia z [...] września 2020 roku nr od [...] do [...]. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącej w tym samym dniu. W dniu 12 kwietnia 2025 r. pełnomocnik Skarżącej wniósł zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2025 r., zarzucając mu: "brak informacji o podstawie umorzenia w postaci wygaśnięcia podstawy do prowadzenia postępowania zabezpieczającego w dniu [...] grudnia 2020 roku, brak daty umorzenia [...] grudnia 2020 roku oraz brak informacji o uchyleniu czynności egzekucyjnych, w rozumieniu czynności organu egzekucyjnego." Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] maja 2025 roku stwierdził niedopuszczalność zażalenia z dnia 12 kwietnia 2025 r. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2025 r. w sprawie umorzenia postępowania zabezpieczającego. Pismem z 17 września 2025 roku pełnomocnik Skarżącej wniósł pismo zatytułowane "Ponaglenie w sprawie umorzenia postępowania zabezpieczającego", na które pismem z dnia 17 października 2025 r. została udzielona mu odpowiedź. W dniu 18 października 2025 r. pełnomocnik Skarżącej wniósł ponaglenie w sprawie nieumorzenia z urzędu postępowania wszczętego na podstawie zarzutów złożonych do zarządzeń zabezpieczenia nr [...] do [...]. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. w dniu [...] listopada 2025 roku wydał postanowienie, w którym uznał ponaglenie za bezprzedmiotowe.

20. Powyższa chronologia zdarzeń powoduje, że nie można Organowi przypisać bezczynności w prowadzeniu postępowania w rozpatrywaniu wniosku Skarżącej o umorzenie postępowania zabezpieczającego o numerach zarządzeń zabezpieczenia [...] do [...]. Jest wręcz przeciwnie, każdy złożony przez Skarżącą wniosek spotkał się z adekwatną reakcją Organu. Udzielone na te wnioski odpowiedzi były merytorycznie poprawne. Natomiast wniosek Skarżącej będący przedmiotem niniejszego postępowania, a także ponaglenia w tej sprawie nie mogły zostać uwzględnione przez Organ, bowiem postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2025 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2025 r., działając na podstawie art. 34 § 4 pkt 3 lit. a) w zw. z art. 17 § 1 u.p.e.a. umorzył postępowanie zabezpieczające prowadzone na podstawie zarządzeń zabezpieczenia z [...] września 2020 roku nr od [...] do [...].. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącej w tym samym dniu tj. [...] kwietnia 2025 r.

21. Za niezasadny zatem należało uznać zarzut Skarżącej dotyczący nieumorzenia postępowania zabezpieczającego o numerach zarządzeń zabezpieczenia [...] do [...] i nierozpatrzenia wniosku Skarżącej w tym zakresie.

22. W konsekwencji dokonanych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na bezczynność w całości na podstawie art. 151 P.p.s.a.