Organ wyjaśnił, że zgodnie z wykładnią językową przywołanego przepisu, wszystkie wymienione okoliczności, tj.: zakończenie prowadzenia działalności gospodarczej, brak majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie; w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa muszą wystąpić łącznie - wystąpienie którejkolwiek z ww. okoliczności wyklucza stwierdzenie zajścia przedmiotowej przesłanki;
Organ stwierdził, także, iż przesłanka określona w art. 28 ust. 3 pkt 4a u.s.u.s. nie zachodzi, ponieważ wysokość należności z tytułu składek, przekracza kwotę kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym - zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 5 stycznia 2021 r. w sprawie wysokości kosztów upomnienia doręczanego zobowiązanemu przed wszczęciem egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2021 r., poz. 67) wysokość kosztów upomnienia wynosi 16,00 zł.
Organ podkreślił, że postanowieniem z 29 czerwca 2022 r. nr 1421-SEE.711.3156.2022.IL Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku skarżącej na podstawie tytułów wykonawczych, gdyż nie ustalono żadnych składników majątkowych z których mogłaby być prowadzona egzekucja; przesłanki określonej w art. 28 ust. 3 pkt 5 u.s.u.s. nie można identyfikować jedynie z samym faktem umorzenia postępowania egzekucyjnego; przesłanka całkowitej nieściągalności z art. 28 ust. 3 pkt 5 u.s.u.s. zachodzi wówczas, gdy Naczelnik Urzędu Skarbowego lub Komornik Sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję, jednak do wypełnienia hipotezy powyższej normy dochodzi jedynie wtedy, gdy podjęta przez organ egzekucyjny czynność (wydane orzeczenie) stwierdza brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję; w przypadku czynności w postaci postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wydane w tym przedmiocie orzeczenie musi być orzeczeniem, które oprócz formalnego zakończenia postępowania egzekucyjnego stwierdza równocześnie brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję; istotne znaczenie ma to, że ZUS jako wierzyciel zobowiązany jest na bieżąco badać, czy sytuacja finansowa dłużnika uległa zmianie i jeśli pojawiłyby się składniki majątku, bądź też źródło dochodu mogące stanowić przedmiot egzekucji, zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wierzyciel ma nie tylko prawo, ale obowiązek zastosowania środków egzekucyjnych; Strona jest współwłaścicielką nieruchomości, na której ZUS dokonał zabezpieczenia hipotecznego; jednocześnie w przypadku Strony nie zaistniała przesłanka braku następców prawnych (mąż oraz córka); zatem przesłanka z art. 28 ust. 3 pkt 5 u.s.u.s nie zachodzi.
Nie została również spełniona przesłanka z art. 28 ust. 3 pkt 6 u.s.u.s. - nie jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne, wobec zadłużenia na koncie skarżącej jest prowadzone postępowanie egzekucyjne przez Dyrektora ZUS III Oddziału w Warszawie za okres od 6/2012 do 1/2014; jednocześnie zadłużenie figurujące na koncie skarżącej zostało zabezpieczone wpisem do hipoteki na posiadanej nieruchomości, która może stanowić przedmiot obrotu cywilno-prawnego i źródło spłaty zadłużenia.
Organ dokonał również analizy wniosku pod kątem spełnienia przesłanek wynikających z art. 28 ust. 3a u.s.u.s. w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. z 2003r. Nr 141, poz. 1365).
W ocenie organu przesłanka wskazana w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia nie ma w przypadku Strony zastosowania, ponieważ działalność gospodarcza nie jest już prowadzona.
Odnośnie przesłanki, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia dotyczącej stanu zdrowia organ wyjaśnił, że jej wystąpienie uwarunkowane jest nie tylko istnieniem przewlekłej choroby zobowiązanego lub członka jego rodziny, ale także skutkiem choroby w postaci pozbawienia takiej osoby możliwości uzyskania dochodu.
Organ zwrócił uwagę, że w składanych wnioskach o umorzenie i ponowne rozpatrzenie sprawy Strona wielokrotnie powoływała się na problemy związane ze stanem swojego zdrowia, wskazując, że z uwagi na sytuację życiową w jakiej się znalazła, popadła w depresję, pozostaje pod opieką lekarza psychologa i psychiatry, leczy się, także w związku ze schorzeniami ortopedycznymi, ginekologicznymi, dermatologicznymi, urologicznymi, reumatologicznymi (ŁZS postać osiowa i obwodowa). Na potwierdzenie chorób, z którymi zmaga się przedłożona została stosowna dokumentacja medyczna, m.in. wyniki badań, zaświadczenia lekarskie, historia zdrowia i choroby, karty informacyjne oraz skierowania do poradni.
Posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności i z tego względu wymaga odpowiedniego zatrudnienia, tj. pracy na stanowisku przystosowanym do niepełnosprawności co oznacza, że nie stwierdzono definitywnego wykluczenia z rynku pracy z powodów zdrowotnych, odpowiednim zatrudnieniem jest praca na stanowisku przystosowanym do niepełnosprawności. Organ podniósł, że Strona nie opiekuje się chorym członkiem rodziny.
Organ wskazał, że decyzją z 23 grudnia 2021 r. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odmówił przyznania Stronie renty z tytułu niezdolności do pracy w drodze wyjątku.
Odnosząc się do przesłanki z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia organ stwierdził, że ograniczone możliwości płatnicze Strony, podnoszone jako jeden z głównych argumentów, nie mogą być uznane za przesłankę wystarczającą do umorzenia zaległości we wnioskowanym zakresie.
ZUS podniósł, że Strona pozostaje w związku małżeńskim, chociaż obecnie jest w prawnej separacji oraz ma przyznane od męża alimenty w wysokości 2.500,00 zł, których nie otrzymuje. Podkreślił, że jeśli małżonek posiada wobec niej obowiązek alimentacyjny i nie wywiązuje się z niego, to istnieje możliwość wystąpienia o jego przymusowe dochodzenie. Wskazał również, że skarżąca ma dorosłą córkę, która może ją wspierać.
ZUS ustalił również na podstawie złożonych oświadczeń, że Strona prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Stałe wydatki związane z utrzymaniem oszacowała na kwotę 1.100 zł, a koszty związane z leczeniem na kwotę 300 zł. Organ stwierdził, że wskazane wydatki nie są nadzwyczajnymi kosztami jakie musi ponosić Strona.
Jednakże zdaniem organu zadeklarowany przez Stronę stan majątkowy jest niejednoznaczny. Strona nie wykazała i nie udowodniła, skąd czerpie środki finansowe na podstawowe potrzeby związane z utrzymaniem i pokryciem kosztów związanych z leczeniem w łącznej kwocie 1.400 zł. Nie wykazała również, że korzysta z jakiejkolwiek formy pomocy skierowanej do osób wymagających wsparcia ze strony wyznaczonych do tego podmiotów.
ZUS podniósł, że przeanalizował konto Strony na portalu społecznościowym Facebook, gdzie znajdują się posty z września 2023 r. wskazujące na jej pobyt z córką P. S. na wakacjach w A. Powyższy fakt zdaniem organu świadczy o tym, że skarżąca uzyskuje inne dochody. Zdaniem organu trudno zaakceptować fakt, że Strona prosi o umorzenie uzasadniając swoją prośbę brakiem środków do życia, a jednocześnie podróżuje, czego nie można zaliczyć do katalogu niezbędnych potrzeb życiowych.
Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że brak podstaw do umorzenia należności Strony wobec ZUS.
Jednocześnie Zakład Ubezpieczeń Społecznych po przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego zauważył, że w sentencji decyzji z 3 sierpnia 2023 r. organ I instancji błędnie wskazał okresy i kwoty zadłużenia na ubezpieczenia społeczne.
W skardze na powyższą decyzję Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie:
1. przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 k.p.a., art. 9 k.p.a., 7 k.p.a. oraz 80 k.p.a. poprzez dokonanie przez organ dowolnej oceny dowodów, a dodatkowo dokonanie interpretacji dowodów uzyskanych przez organ na niekorzyść skarżącej, skutkujące uznaniem, że w okolicznościach niniejszej sprawy, nie zachodzą przesłanki do umorzenia należności z tytułu składek objętych wnioskiem;
2. art. 89 § 2 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ rozprawy i niewyjaśnienie okoliczności sprawy, przy jednoczesnym sformułowaniu przez organ niekorzystnych dla skarżącej wniosków, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego, w tym w szczególności co do możliwości zarobkowych skarżącej, jej sytuacji majątkowej, braku podstaw do umorzenia należności z tytułu składek;
3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na uznaniu, że:
a) w okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca nie wykazała, aby ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną spłata należności wiązała się z brakiem możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych w sytuacji, gdy skarżąca wykazała, że utrzymuje się jedynie ze świadczenia z pomocy społecznej w wysokości 1 229 zł, cierpi na liczne choroby i schorzenia, posiada orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, korzysta z pomocy córki, co wedle zasad logiki i doświadczenia życiowego pozwala uznać, że nie jest możliwe dokonywanie spłat zadłużenia z tytułu składek przy dochodach w wysokości 1 229 zł miesięcznie;
b) w okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca nie wykazała, że powstanie zadłużenia było wynikiem jakiegoś szczególnego zdarzenia, w sytuacji gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że skarżącą opuścił mąż pozostawiając jej długi (wpisy hipotek na nieruchomości) i wyjechał za granicę, po czym stan zdrowia skarżącej znacznie się pogorszył, popadła w depresję, zaś dodatkowo organ poza decyzją z 2016 r. nigdy prawidłowo nie doręczył skarżącej decyzji o zadłużeniu, oddając korespondencję prawdopodobnie osobie nieuprawnionej do jej odbioru, co doprowadziło, że w dacie powzięcia informacji o zadłużeniu stan majątkowy, osobisty i zdrowotny nie pozwolił skarżącej na spełnienie zobowiązania;
c) w okolicznościach niniejszej sprawy nie wystąpiła w sposób bezsporny żadna z przesłanek, pozwalających na uznanie należności za całkowicie nieściągalne, w sytuacji, gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że jedynym majątkiem skarżącej jest udział we współwłasności nieruchomości położonej w Osowcu, gdzie zamieszkuje i gdzie wartość obciążeń hipotecznych przekracza znacznie — bez zobowiązania wobec ZUS — wartość nieruchomości;
d) w okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca nie wykazała, aby długotrwała choroba uniemożliwiła jej uzyskiwanie dochodu i opłacenie zaległości z tytułu składek, w sytuacji, gdy z urzędu organ dysponuje wiedzą, że skarżąca pobiera zasiłek w wysokości 1 229 zł, który jest przyznawany dopiero po spełnieniu określonych przesłanek, które de facto skarżąca musiała spełnić, skoro zasiłek pobiera, a w związku z tym nie ma możliwości zarobkowych, pozwalających jej na uzyskanie wynagrodzenia i spłatę zaległości z tytułu składek;
e) skarżąca, poza świadczeniami z pomocy społecznej w wysokości 1 229 zł, posiada dochód w wysokości 2500 zł z tytułu alimentów albowiem te nie są regulowane i wobec braku majątku P. S., a nadto wielości jego długów, czego dowodem są wpisy w księdze wieczystej nieruchomości, obecnie są nieściągalne;
- co doprowadziło do naruszenia prawa materialnego, art. 28 u.s.u.s. przez nieumorzenie zaległych składek i nieuznanie, że skarżąca nie dysponuje majątkiem, z którego może być egzekwowana należność oraz przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia przez nieumorzenie należności z tytułu składek mimo ustalenia, że stan majątkowy i sytuacja rodzinna nie pozwalają skarżącej na opłacenie należności wymaganych przez ZUS, co powoduje ciężkie skutki dla zobowiązanej i jej rodziny, przez pozbawienie skarżącej i jej rodziny możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych i nie uwzględnienie ciężkiego stanu zdrowia skarżącej;
4. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia sprowadzający się do ustalenia, że skarżąca posiada inne źródła dochodu, w sytuacji gdy organ nie przeprowadził dowodu na tę okoliczność a tym samym nie dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie jej sytuacji finansowej, nie odniósł się do jej rzeczywistych potrzeb i wydatków, zaś dowody, jakimi organ dysponował świadczą o tym, że skarżąca jest osobą utrzymującą się jedynie ze świadczeń z pomocy społecznej ze względu na jej stan zdrowia i sytuację osobistą i materialną i nie ma możliwości podjęcia pracy zarobkowej;
5. art. 9 k.p.a. poprzez obciążenie skarżącej negatywnymi skutkami zaniechania organu, polegającymi na braku prawidłowego doręczenia skarżącej tytułów egzekucyjnych, obejmujących dochodzone należności, co doprowadziło do sytuacji, że powzięła wiadomość o wysokości zadłużenia w okresie, kiedy nie miała już ani możliwości zarobkowych, ani zdrowotnych na uregulowanie zadłużenia, które łącznie z odsetkami było znaczne.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Uprawnienie wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sprowadza się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżony akt odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego aktu z obrotu prawnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Rozpatrując sprawę w ramach wskazanych wyżej kompetencji, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione.
Przedmiotem skargi jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 25 kwietnia 2025 r. uchylająca w całości decyzję organu z 3 sierpnia 2023 r. i orzekająca o odmowie umorzenia należności Skarżącej z tytułu składek za osobę prowadzącą działalność gospodarczą w łącznej kwocie 81 125, 14 zł.
Sprawa umorzenia przedmiotowych składek Skarżącej była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Wyrokiem z dnia 5 września 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 2742/23, tut. Sąd uchylił decyzję ZUS z dnia 5 października 2023 r. nr UP-755/2023 utrzymującą w mocy własną decyzję z 3 sierpnia 2023 r. nr 1575/2023, wskazując w uzasadnieniu, iż: "Organ ponownie rozstrzygając sprawę, powinien (...) przede wszystkim wyjaśnić i wykazać w decyzji to, czy i w jakim zakresie zaległe należności uległy przedawnieniu, czyniąc to na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Winny się w nim znaleźć konkretne dowody, w tym dokumenty, które pozwolą zweryfikować prawidłowość ustaleń organu, co do każdej z okoliczności, mających wpływ na bieg terminu przedawnienia konkretnych zaległości. Sąd zwraca przy tym uwagę na powtarzany w orzecznictwie pogląd, że organ winien wskazać, w stosunku do każdej z zaległych należności odrębnie, kiedy nastąpił termin wymagalności składki jako początek biegu terminu przedawnienia oraz w jakim okresie miało miejsce zawieszenie biegu przedawnienia. Zbiorcze przedstawienie ram czasowych w odniesieniu do wszystkich zaległości nie jest wystarczające, skoro każda z należności ma odrębny termin wymagalności a zatem i odrębny początek biegu terminu przedawnienia (por. wyrok NSA z 3 grudnia 2020 r., I GSK 1046/20). Następnie organ rozważy wszechstronnie zebrany materiał dowodowy i dokona oceny możliwości płatniczych skarżącej w kontekście przesłanek umorzenia, przedstawiając wynik w uzasadnieniu decyzji spełniającej wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.".
W niniejszej sprawie, po ponownym rozpoznaniu sprawy, organ odwoławczy decyzją z dnia 25 kwietnia 2025 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił w całości decyzję wydaną w I instancji, tj. decyzję z 3 sierpnia 2023 r. nr 1575/2023, którą ZUS odmówił Skarżącej umorzenia należności z tytułu składek za osobę prowadzącą działalność gospodarczą w łącznej kwocie 80 870,70 zł, w tym:
- ubezpieczenia społeczne - za okres 02/2009-01/2014 łącznej kwocie 45 693,63 zł, w tym z tytułu: składek - 22 236,63 zł, odsetek liczonych na 22 maja 2023 r- 23 457,00 zł,
- ubezpieczenie zdrowotne - za okres 01/2009-01/2014 w łącznej kwocie 31 351,06 zł, w tym z tytułu: składek - 14 649,06 zł, odsetek liczonych na 22 maja 2023 r-16 702,00 zł,
- Fundusz Pracy - za okres 01/2011-01/2014 w łącznej kwocie 3 826,01 zł, w tym
z tytułu: składek - 1905,01 zł, odsetek liczonych na 22 maja 2023 r. - 1 921,00 zł.
Natomiast zaskarżoną decyzją odmówiono Skarżącej umorzenia należności z tytułu składek za osobę prowadzącą działalność gospodarczą w łącznej kwocie 81 125, 14 zł, w tym na:
- ubezpieczenia społeczne - za okres 2/2009-5/2012 i 10/2012-1/2014 w łącznej kwocie 45.948,07 zł, w tym z tytułu: składek - 22.341,07 zł, odsetek liczonych na 22 maja 2023 r. - 23.607,00 zł,
- ubezpieczenie zdrowotne - za okres 1/2009-1/2014 w łącznej kwocie 31.351,06 zł,
w tym z tytułu: składek - 14.649,06 zł, odsetek liczonych na 22 maja 2023 r. - 16.702,00 zł,
- Fundusz Pracy - za okres 1/2011-1/2014 w łącznej kwocie 3.826,01 zł, w tym z tytułu: składek - 1.905,01 zł, odsetek liczonych na 22 maja 2023 r. - 1.921,00 zł.
Już z prostego porównania treści sentencji decyzji ZUS z dnia 3 sierpnia 2023 r. (I instancja) w części dotyczącej składek na ubezpieczenie społeczne, z treścią sentencji zaskarżonej decyzji ZUS z dnia 25 kwietnia 2025 r. (II instancja) wynika, że po rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu odwoławczym, odmówiono umorzenia zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne Skarżącej w wyższej kwocie, niż kwota objęta odmową umorzenia zawarta w decyzji organu I instancji.
Oznacza to, że decyzja organu II instancji została wydana na niekorzyść Strony odwołującej się.
Oceny tej nie zmienia, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzenie, że w sentencji decyzji z 3 sierpnia 2023 r. organ I instancji błędnie wskazał okresy i kwoty zadłużenia na ubezpieczenia społeczne. Zwraca uwagę fakt, iż organ odwoławczy nie wykazał na czym polegało błędne wyliczenie składek, a także jakich kwot i jakich okresów składkowych dotyczyło.
|Sąd wskazuje, że jedną z podstawowych gwarancji procesowych strony w zakresie prawa do obrony jest instytucja zakazu reformationis in |
|peius. Zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą jest wyznaczony zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją |
|organu I instancji, a więc musi zachodzić tożsamość podmiotowa i przedmiotowa sprawy. |
|Zgodnie z art. 139 k.p.a., organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja |
|rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. |
|Sąd podkreśla, że istotą zawartego w tym przepisie zakazu jest stworzenie stronie odwołującej się gwarancji procesowych, polegających |
|na tym, że w wyniku złożenia odwołania jej sytuacja prawna nie ulegnie pogorszeniu, ponieważ organ odwoławczy może albo utrzymać w |
|mocy decyzję dotychczasową, albo zmienić ją na decyzję bardziej korzystną dla strony wnoszącej odwołanie. Organ odwoławczy nie może |
|zatem wydać decyzji mniej korzystnej dla strony odwołującej się, niż decyzja dotychczasowa. |
|Podkreślić należy, że wspomniany przepis art. 139 k.p.a. nie wprowadza bezwzględnego zakazu reformationis in peius. Jest to związane z |
|tym, że w ramach postępowania odwoławczego organ zobowiązany jest do ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, a nie tylko do |
|rozpoznania odwołania. Uchylenie się od zarzutu naruszenia wspomnianej zasady wyznacza kryterium rażącego naruszenia prawa lub rażącego|
|naruszenia interesu społecznego przez zaskarżoną decyzję. Organ zobowiązany jest jednak zawsze do uzasadnienia, w czym upatruje |
|zaistnienie tych przesłanek. Natomiast w rozpoznawanej sprawie brak stanowiska ZUS w tym zakresie, co oznacza wadliwość |
|rozstrzygnięcia organu odwoławczego w opisanym wyżej zakresie. |
|Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy winien uwzględnić powyższe wywody i przedstawioną wykładnię prawa. |
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.