W skardze wniesionej na postanowienie SKO z dnia 10 czerwca 2025 r. skarżący - reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika - domagał się zasądzenia kosztów, podnosząc, że nie może być tak, iż zobowiązany zapłacił dobrowolnie za zajęcia pasa drogowego, a mimo to przeprowadzono "za jego plecami" egzekucję. Autor skargi wywiódł, że jego mocodawca został pozbawiony prawa do obrony, i "wygląda na to, że Miasto dwa razy ma zapłatę za to samo".
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie odpowiadało prawu. Sąd, badając sprawę w granicach przewidzianych w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), nie dostrzegł naruszeń prawa procesowego bądź materialnego, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonego aktu bądź stwierdzenie jego nieważności.
Istota sporu zawisłego przed tut. Sądem sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy orzekające w niniejszej sprawie organy prawidłowo uznały, że zobowiązany uchybił terminowi do wniesienia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.
Na tle tak zakreślonego sporu podkreślenia wymagało, że zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej stanowią przysługujący zobowiązanemu środek prawny, który charakteryzuje określona specyfika. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - oprócz zamkniętego katalogu podstaw zarzutów zawartego w art. 33 § 2 u.p.e.a. - precyzuje również ramy czasowe skorzystania z owego środka zaskarżenia. Jakkolwiek w obowiązującym stanie prawnym zarzut nie jest środkiem obrony przysługującym wyłącznie we wstępnej fazie egzekucji administracyjnej i może być wnoszony nawet po umorzeniu postępowania egzekucyjnego (aktualnie wniesienie zarzutu w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego gwarantuje zawieszenie postępowania egzekucyjnego - art. 35 § 1 u.p.e.a., ale nie ogranicza możliwości wniesienia samego zarzutu), to jednak nie oznacza to nieograniczonej jakimkolwiek terminem dopuszczalności kierowania zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Jak podnosi się w literaturze, obecnie prawo zobowiązanego do wniesienia zarzutu staje się aktualne po wszczęciu postępowania egzekucyjnego. Ustawa nie wskazuje bowiem zdarzenia powodującego początek biegu terminu do wniesienia zarzutu, a jedynie określa zdarzenia, z wystąpieniem których wiąże się koniec biegu terminu do wniesienia zarzutu (zob. P. M. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. II, LEX/el, uwagi do art. 33 u.p.e.a.).
Ustawodawca limituje zatem możliwość skutecznego złożenia omawianego środka prawnego poprzez wyznaczenie określonych terminów (zdarzeń) końcowych zamykających drogę do efektywnego skorzystania z zarzutu.
Zgodnie z art. 33 § 5 u.p.e.a., zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej wnosi się nie później niż:
1) w terminie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;
2) do dnia wykonania w całości obowiązku o charakterze niepieniężnym lub zapłaty w całości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;
3) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w całości albo w części.
Jak wynika z art. 33 § 5 pkt 2 u.p.e.a., w przypadku należności pieniężnych, uregulowanie kwoty głównej wraz z odsetkami oraz innymi kosztami związanymi z wszczęciem i prowadzeniem postępowania egzekucyjnego (koszty upomnienia i koszty egzekucyjne) wyłącza możliwość kwestionowania prawidłowości prowadzonej egzekucji w drodze zarzutów przewidzianych w art. 33 § 2 u.p.e.a. Wbrew sugestiom autora skargi, zastosowanie ww. przepisu ograniczającego wniesienie zarzutu nie powinno być identyfikowane z pozbawieniem skarżącego możliwości obrony swoich praw. Nie sposób pominąć, że ustawodawca wiąże moment końcowy skorzystania ze środka ochrony z dobrowolną spłatą całości ciążących na zobowiązanym ciężarów (należności pieniężnej, odsetek, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych). Wniesienie zarzutu po dobrowolnym wykonaniu całości zobowiązań (art. 33 § 5 pkt 2 u.p.e.a.) nie wywołuje zatem skutków prawnych. Taki "spóźniony" środek zaskarżenia nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu (zob. S. Firkowski, Zmiany w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2020, s. 79). W przypadku niedotrzymania terminu złożenia zarzutu organ egzekucyjny stwierdza uchybienie terminu do wniesienia zarzutu stosownie do art. 17 § 1c u.p.e.a.
W świetle przedstawionych uwag nie budziła zastrzeżeń Sądu prawidłowość wydanych w rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięć. Z niekwestionowanych przez stronę ustaleń faktycznych wynikało, że zobowiązany w dniu 4 października 2023 r. zapłacił w całości zobowiązanie, w tym należność główną, odsetki, koszty upomnienia i koszty egzekucyjne. Pismo zawierające zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zostało natomiast wniesione w dniu 10 października 2023 r., a więc po dniu całkowitej, dobrowolnej spłaty, co oznaczało, że było spóźnione. Zobowiązany skorzystał ze środka zaskarżenia z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 33 § 5 pkt 2 u.p.e.a.
Jednocześnie nadmienić należało - zwłaszcza w kontekście uwag autora skargi o rzekomym braku chęci wyjaśnienia sprawy - że to skarżący (reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika) na wezwanie organu doprecyzował żądanie, wyraźnie wskazując, że korzysta z ochrony prawnej w postaci zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, mimo iż był informowany o terminie wniesienia zarzutu "najpóźniej do dnia 04.10.2023 r." i wynikających z tego tytułu konsekwencjach (zob. pismo z dnia 22 kwietnia 2025 r. s. 3/4 - k. 28 akt administracyjnych).
W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji wyroku w myśl art. 151 p.p.s.a.