W odpowiedzi na skargę Prezes NFZ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Ponadto Organ wniósł o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.
Strony zawiadomione o wniosku Prezesa NFZ o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, nie wnioskowały o przeprowadzenie rozprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje,
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm., dalej: "P.p.s.a.").
Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 P.p.s.a.).
W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji, pod kątem jej zgodności z prawem, Sąd nie stwierdził podnoszonego w skardze naruszenia prawa procesowego, jak również naruszenia prawa materialnego, które mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Prezesa NFZ z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...]stwierdzająca istnienie obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego Y. H. z tytułu wykonywania umowy o świadczenie usług w okresie od dnia od [...] lutego 2022 r. do dnia [...] listopada 2022 r.
Z kolei materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach.
Powyższy przepis ten stanowi, że obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które są osobami wykonującymi pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące zlecenia lub osobami z nimi współpracującymi. Ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych stwierdza wprost w art. 6 ust. 1 pkt 4 rozdziału 2, regulującego "Zasady podlegania ubezpieczeniom społecznym", że obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są m.in. osobami wykonującymi pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia. Brzmienie tego przepisu jednoznacznie wskazuje, że chodzi tu o tę samą kategorię osób, podlegających ubezpieczeniu społecznemu, a tym samym kwalifikujących się do objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym.
Zastosowanie art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach wymaga uprzedniego: 1) ustalenia, że określona osoba wykonywała pracę na podstawie umowy, którą można zakwalifikować jako jedną z umów wskazanych w tym przepisie, 2) wskazania w decyzji okresu, w jakim dana osoba podlegała obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Ustaleń w tym zakresie organy administracji powinny dokonać na podstawie oceny całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, uprzednio został w sposób wyczerpujący zebrany i rozpatrzony. Obowiązki organu w tym zakresie wynikają z art. 7 k.p.a. ("W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli."), art. 8 § 1 k.p.a. ("Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania."), art. 77 § 1 k.p.a. ("Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.") i art. 80 k.p.a. ("Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona."). Rezultat realizacji tychże obowiązków powinien zostać odzwierciedlony w uzasadnieniu decyzji, co wynika z art. 107 § 3 k.p.a. ("Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.").
W ocenie Sądu, Prezes NFZ wywiązał się ze wskazanych obowiązków w zakresie ustalenia, że Uczestnik postępowania podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu wskazanej w decyzji umowy o świadczenie usług zawartej ze Skarżącą Spółką. W sprawie został bowiem zebrany, rozpatrzony i oceniony materiał dowodowy, który był wystarczający do dokonania ustaleń istotnych z punktu widzenia art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach. Zauważyć należy, że z wnioskiem o wydanie decyzji dotyczącej kwestii podlegania Uczestnika postępowania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego wystąpił ZUS, który – stosownie do art. 109 ust. 3a ustawy o świadczeniach – miał obowiązek dołączenia do wniosku kopii posiadanych dokumentów i informacji uzasadniających treść żądania. W świetle tego przepisu ZUS musi przekazać Narodowemu Funduszowi Zdrowia wszelkie posiadane dokumenty i informacje, które mogą uzasadniać żądanie ustalenia, że określona osoba podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, niezależnie od źródła pozyskania tychże dokumentów i informacji. W wykonaniu obowiązku z art. 109 ust. 3a ustawy o świadczeniach, ZUS przedłożył dokumenty w postaci: protokołu kontroli z dnia [...] lutego 2024 r.; umowy Skarżącej Spółki w formie wypisu aktu notarialnego rep. A nr [...]; protokołu nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników w formie wypisu aktu notarialnego rep. A nr [...]wraz z Uchwałą nr [...]nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników Skarżącej Spółki z dnia [...] lutego 2022 r. w sprawie zmiany umowy spółki, i Uchwałą nr [...]nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników Skarżącej Spółki w sprawie przyjęcia tekstu jednolitego Umowy Spółki; uchwały nr [...]Nadzwyczajnego Zgromadzenia wspólników Skarżącej Spółki z dnia [...] października 2022 r.; umowy z dnia [...] listopada 2022 r. zawartej pomiędzy Skarżącą Spółką a Uczestnikiem postępowania; zastrzeżeń do protokołu kontroli z dnia [...] lutego 2022 r.; informacji o sposobie rozpatrzenia zastrzeżeń z dnia [...] marca 2024 r. W ocenie Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania administracyjnego w tej sprawie był wystarczający do rozstrzygnięcia, że Uczestnik postępowania podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu wykonania spornej umowy. W sprawie nie pozostały przy tym wątpliwości co do stanu faktycznego, których nie dałoby się usunąć.
Jak już wcześniej wspomniano, zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które są osobami wykonującymi pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące zlecenia lub osobami z nimi współpracującymi.
W dalszej kolejności należy wskazać, że obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego osób, o których mowa powyżej, stosownie do art. 69 ust. 1 ustawy o świadczeniach, powstaje i wygasa w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniach społecznych.
W myśl art. 85 ust. 4 ustawy o oświadczeniach, za osobę wykonującą pracę na podstawie umowy zlecenia, umowy agencyjnej lub innej umowy o świadczenie usług oraz za osobę z nią współpracującą składkę jako płatnik oblicza, pobiera z dochodu ubezpieczonego i odprowadza zamawiający. W przypadku gdy ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie (art. 82 ust. 1 ustawy o świadczeniach).
Rozstrzygając niniejszą sprawę, w ocenie Sądu w pierwszej kolejności należy powołać się na treść art. 2 k.s.h., który stanowi, iż w sprawach określonych w art. 1 § 1 k.s.h. nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1071, ze zm., dalej: "k.c."), jeżeli wymaga tego właściwość (natura) stosunku prawnego spółki handlowej, przepisy k.c. stosuje się odpowiednio. Na zasadzie art. 3 k.s.h., przez umowę spółki handlowej wspólnicy albo akcjonariusze zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu przez wniesienie wkładów oraz, jeżeli umowa albo statut spółki tak stanowi, przez współdziałanie w inny określony sposób. W świetle art. 151 § 3 k.s.h., wspólnicy są zobowiązani jedynie do świadczeń określonych w umowie spółki.
Z art. 159 k.s.h., wynika natomiast, że jeżeli wspólnikowi mają być przyznane szczególne korzyści lub jeżeli na wspólników mają być nałożone, oprócz wniesienia wkładów na pokrycie udziałów, inne obowiązki wobec spółki, należy to pod rygorem bezskuteczności wobec spółki dokładnie określić w umowie spółki.
Przepis art. 176 § 1 k.s.h. stanowi z kolei, że jeżeli wspólnik ma być zobowiązany do powtarzających się świadczeń niepieniężnych, w umowie spółki należy oznaczyć rodzaj i zakres takich świadczeń. Stosownie do utrwalonych poglądów doktryny, w celu skutecznego ustanowienia instytucji opisanej w art. 176 § 1 k.s.h.
Na gruncie niniejszej sprawy w skardze Skarżąca Spółka zajęła stanowisko, zgodnie z którym wypłata wspólnikowi wynagrodzenia z tytułu powtarzających się świadczeń niepieniężnych, o których mowa w art. 176 k.s.h., nie stanowi podstawy do podlegania przez niego obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu. Według Skarżącej Spółki bowiem ustawodawca w art. 66 ust. 1 ustawy o świadczeniach wprowadził zamknięty katalog podmiotów, objętych obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym, a do katalogu tego nie należy wspólnik w spółce z o.o. otrzymujący wynagrodzenie z tytułu wykonywania powtarzających się świadczeń niepieniężnych określonych w art. 176 k.s.h.
Z kolei Organ w zaskarżonej decyzji, uznał, że jego zdaniem, natura zleconych wspólnikowi czynności, wskazanych we umowie spółki jest sprzeczna z art. 176 k.s.h.
Zdaniem Sądu istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się więc do oceny, czy enumeratywnie przypisane w umowie spółki jej wspólnikowi skonkretyzowane świadczenia, wypełniają kryteria pozwalające na zakwalifikowanie ich do kategorii statuowanych w przepisie art. 176 k.s.h., powtarzających się świadczeń niepieniężnych, co z kolei determinuje zaistnienie, bądź nie, w stosunku do wspólnika nimi obciążonego, obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego z tego tytułu.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 maja 2025 r., sygn. akt II GSK 1893/24 wskazał, że "korporacyjno-umowne zobowiązania wspólnika względem spółki z o.o. (art. 176 k.s.h.), których przedmiot i treść odpowiada danemu typowi nazwanemu umowy prawa cywilnego (np. umowy zlecenia, umowy dostawy, umowy o świadczenie usług), powinny być kwalifikowane w świetle odpowiednich regulacji cywilnoprawnych, a więc odpłatne świadczenia niepieniężne wspólnika realizowane na warunkach charakterystycznych dla umowy o świadczenie usług należy uznawać za wykonywanie zobowiązania wynikającego z tego typu umowy. Powyższa konkluzja pociąga za sobą dalsze, istotne następstwa prawne w świetle regulacji administracyjnoprawnych, które uznają określone typy umów za źródło obowiązków w zakresie świadczeń publicznoprawnych, w tym z zakresu ubezpieczeń społecznych lub ubezpieczenia zdrowotnego. Do regulacji tych należy m.in. art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e u.ś.o.z., który przewiduje, że obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które są osobami wykonującymi pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące zlecenia lub osobami z nimi współpracującymi. Jeżeli zatem wspólnik realizuje odpłatnie na rzecz spółki z o.o. świadczenia niepieniężne, o których mowa w art. 176 k.s.h., w warunkach odpowiadających wzorcowi umowy cywilnoprawnej, o której mowa w art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e u.ś.o.z. (np. umowy o świadczenie usług), to niewątpliwie spełnia on warunki do objęcia go obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego.".
Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że przepis artykułu 176 k.s.h. w istocie nie obejmuje swoją hipotezą skonkretyzowanych praw i obowiązków stron, zasad świadczenia wzajemnych zobowiązań, zagadnienia odpowiedzialności za niewykonanie i nienależyte wykonanie zobowiązań, kwestii przedawnień wzajemnych roszczeń i tym podobnych obszarów. W konsekwencji, w przypadku nałożenia na wspólnika obowiązku, o jakim mowa w art. 176 k.s.h. w pierwszej kolejności należy rozważyć, które przepisy będą miały zastosowanie do wykonywania tego stosunku prawnego, w zależności od przedmiotu świadczeń a o ich kwalifikacji prawnej decydowały będą essentialia negotii konkretnego zobowiązania.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, zauważyć należy, że w opisie stanu faktycznego Skarżąca Spółka wskazała, iż zgodnie z art. 176 k.s.h., wspólnik tj. Uczestnik postępowania będzie nie rzadziej niż raz miesiącu zobowiązany do następujących świadczeń: (i) dokonywania tłumaczeń (z języka ukraińskiego, rosyjskiego i białoruskiego na język polski oraz z języka polskiego na język ukraiński, rosyjski, białoruski) dokumentów niezbędnych przy zatrudnianiu cudzoziemców, w tym świadczenie usług tłumaczenia konsekutywnego; (ii) prowadzenia usług z zakresu rekrutacji pracowników poprzez przeprowadzenie rozmów rekrutacyjnych oraz utrzymywanie sieci współpracy rekrutacji w Polsce, Ukrainie i w Białorusi; (iii) zapewniania pracownikom odzieży roboczej zgodnej z obowiązującymi przepisami prawa; (iv) koordynacji i wdrożenia pracowników do egzystencji w obszarze zatrudnienia, w tym zapewnienia wsparcia akomodacyjnego; (v) zapewniania wsparcia organizacyjnego dla rodzin łączonych (organizacja szkoły, żłobka, przedszkola, zakup rejestracja auta, rejestracja w urzędach itp.); (vi) planowania i kosztorysowania prac podwykonawczych; (vii) poszukiwania kontrahentów poprzez działania marketingowe i ofertowanie.
Analizując zaistniały w sprawie spór, w pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że w myśl art. 3 k.s.h., przez umowę spółki handlowej wspólnicy albo akcjonariusze zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu przez wniesienie wkładów oraz, jeżeli umowa albo statut spółki tak stanowi, przez współdziałanie w inny określony sposób. Jednocześnie w świetle dyspozycji art. 2 k.s.h., w sprawach określonych w art. 1 § 1 k.s.h., nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy k.c.
Z kolei w myśl art. 151 § 3 k.s.h., wspólnicy są zobowiązani jedynie do świadczeń określonych w umowie spółki. Na podstawie art. 159 k.s.h., jeżeli wspólnikowi mają być przyznane szczególne korzyści lub jeżeli na wspólników mają być nałożone, oprócz wniesienia wkładów na pokrycie udziałów, inne obowiązki wobec spółki, należy to pod rygorem bezskuteczności wobec spółki dokładnie określić w umowie spółki. Przepis art. 176 § 1 k.s.h. stanowi natomiast, że jeżeli wspólnik ma być zobowiązany do powtarzających się świadczeń niepieniężnych, w umowie spółki należy oznaczyć rodzaj i zakres takich świadczeń.
Stosownie do utrwalonych poglądów doktryny, w celu skutecznego ustanowienia instytucji opisanej w art. 176 § 1 k.s.h. strony umowy spółki powinny oznaczyć co najmniej rodzaj i zakres świadczeń. Podkreślenia wymaga, że "rodzaj" to przedmiot świadczenia, innymi słowy wskazanie, na czym świadczenie wspólnika będzie polegać. Z kolei "zakres", to wskazanie przede wszystkim rozmiarów i okresu, w jakim świadczenie to ma być spełniane. Co istotne musi być to świadczenie "powtarzające się" a zatem periodyczne (okresowe).
Art. 176 k.s.h. umożliwia tworzenie takich relacji między wspólnikiem a spółką, które pozwolą im wzajemnie odnosić określone korzyści. Dla spółki może to być pewność otrzymania w określonym czasie pewnych świadczeń, dla wspólnika możliwość zbytu świadczeń i otrzymania wynagrodzenia. Obowiązek taki ma sens przy istnieniu więzi kooperacyjnych, produkcyjnych, handlowych między spółką a wspólnikiem. Przykładem mogą być te wszystkie świadczenia, które polegają na dostarczaniu na przykład buraków do cukrowni w spółce plantatorów buraków, chmielu do browaru przez plantatorów chmielu, skór do garbarni, zboża do młyna, węgla z kopalni (tak M. Allerhand, Kodeks..., op. cit., s. 78; A. Kidyba, Spółka z o.o. Komentarz, 2002, s. 280; J. Tomkiewicz, J. Bloch, Spółka..., op. cit., s. 46), udostępnienie maszyn, zapewnienie transportu, okresowe doradztwo prawne, dostarczenie oprogramowania komputerowego. Świadczenia muszą mieć charakter niepieniężny (nie mogą to więc być takie, które mają mieszany charakter). Cechą wskazanego w art. 176 k.s.h. obowiązku jest przy tym jego powtarzalność. Nie będą natomiast spełniały tego warunku świadczenia jednorazowe ani mające charakter ciągły czy też stały (J. Tomkiewicz, J. Bloch, Spółki..., op. cit., s. 46; inaczej J. Namitkiewicz, Kodeks..., op. cit., s. 77).
W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2024 r., sygn. akt II GSK 500/24 stwierdzono, że świadczenie ciągłe zostało wykluczone z zakresu przedmiotowego art. 176 k.s.h. Ciągłe zaś są te świadczenia, które wymagają stałego zachowywania się dłużnika w ramach stosunku zobowiązaniowego. Ciągłość nie oznacza zawsze stanu nieprzerywania, nierozdzielania czynności czy ciągłości działania. Zachodzi również wówczas gdy akty psychofizyczne zobowiązanego, choć rozdzielone w czasie, tworzą funkcjonalną całość. Nadto, ocenić też należy ilość świadczeń spełnianych w ramach jednego stosunku. Ilość również może mieć wpływ na utratę przez świadczenie cechy świadczenia powtarzającego się i sprowadzić nań cechę ciągłości. Oceniać należy miejsce i czas oraz sposób wykonywania czynności, które wykluczają art. 176 k.s.h., jako podstawę tak ukształtowanej relacji prawnej. Zespół tych cech nie może wskazywać na stałe zatrudnienie w spółce i świadczenie na jej rzecz pracy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2023 r., sygn. akt II GSK 1810/22). Konstrukcja art. 176 k.s.h. wymaga periodyczności aktywności wspólnika; "powtarzanie się" czynności oznacza, że dają się wyraźnie w czasie ulokować czynności, które dzieli zwolnienie od wszelkiej aktywności psycho-fizycznej wspólnika. Art. 176 k.s.h. przez warunek "zakresu" umowy wymaga przewidywalności co do jednostek czasu, jakich będzie wymagała czynność wspólnika.
Uwzględniając powyższe, Sąd podziela stanowisko Prezesa NFZ, że stosunek prawny wskazany przez Skarżącą Spółkę w umowie spółki zawartej z Uczestnikiem postępowania nie mieści się w hipotezie wspomnianej normy prawnej art. 176 k.s.h. Opisane w umowie spółki czynności, przy uwzględnieniu ich charakteru i czasu wykonywania, nie mają bowiem w żadnej mierze charakteru periodycznego, lecz ciągły. W konsekwencji należy zgodzić się ze stanowiskiem Prezesa NFZ, że wykonywanie wymienionych i opisanych w umowie spółki czynności, jako realnie ciągłych a nie periodycznych, nie podlega hipotezie normy zawartej w art. 176 k.s.h. W istocie bowiem, zdaniem Sądu, z treści umowy spółki wynika jednoznacznie, że Uczestnik postępowania jako wspólnik Skarżącej Spółki, miałby realizować świadczenia polegające na stałym i bieżącym wykonywaniu zadań (przez okres i w wymiarze wskazującym na stałe świadczenie na rzecz Skarżącej Spółki), immanentnie związanych z charakterem jej działalności, zarówno w sferze zewnętrznej (poszukiwanie nowych kontrahentów poprzez działania marketingowe i ofertowanie), jak i wewnętrznej (przykładowo prowadzenie usług z zakresu rekrutacji nowych pracowników, dokonywanie tłumaczeń dokumentów do zatrudniania pracowników, zapewnianie pracownikom odzieży roboczej, planowanie i kosztorysowanie prac podwykonawczych, wdrożenie pracowników do egzystencji w obszarze zatrudnienia, zapewnienie wsparcia organizacyjnego dla rodzin łączonych).
Sąd podziela stanowisko Organu, że w kontekście przytoczonych powyżej unormowań, należy przyjąć, iż wskazany przez Skarżącą Spółkę w zawartej z Uczestnikiem postępowania umowie spółki stosunek prawny nie mieści się w hipotezie normy prawnej wynikającej z art. 176 k.s.h. Z treści umowy spółki wynika jednoznacznie, że Uczestnik postępowania jako wspólnik ma realizować szereg świadczeń w określonym czasie, polegających tak naprawdę na stałym i bieżącym realizowaniu zadań na rzecz Skarżącej Spółki. Z tego względu, opisane w sposób wskazany w umowie spółki czynności nie mają charakteru periodycznego. Dlatego, w odniesieniu do powyższego świadczenia należy zgodzić się ze stanowiskiem Prezesa NFZ, że wykonywanie ciągłych czynności, wymienionych w umowie spółki, za określoną odpłatnością, nie mieści się w hipotezie normy zawartej w art. 176 k.s.h. Ciągłego charakteru tych świadczeń nie niweczy fakt, że poszczególne rodzaje czynności nie są jednorodne.
Łączna charakterystyka tych czynności wskazuje bowiem jasno, że stanowią one w istocie prowadzenie bieżących spraw Skarżącej Spółki i wykonywanie czynności administracyjnych zapewniających prawidłowe jej funkcjonowanie. A tym samym trafne jest stanowisko Prezesa NFZ, że wskazane rodzaje czynności wpisują się właśnie w zakres prowadzenia spraw spółki, do czego kompetencje przysługują zarządowi spółki na zasadzie art. 201 k.s.h., przy czym ich wykonywanie może odbywać się zarówno na podstawie umowy o pracę, jak i umowy o świadczenie usług. W świetle zarzutów skargi, kwestionujących prawidłowość przyporządkowania opisanych w umowie spółki poszczególnych czynności Uczestnika postępowania, do przypisanej zarządowi spółki, na mocy art. 201 § 1 k.s.h., kompetencji prowadzenia sprawy spółki i jej reprezentowania, podkreślenia wymaga, że stanowisko Skarżącej Spółki abstrahuje od oceny charakteru przyporządkowanych Uczestnikowi postępowania jako wspólnikowi czynności właśnie w ich całokształcie. A spojrzenie przez pryzmat całościowego ujęcia zarówno na rodzaj tychże czynności, potwierdza stanowisko Prezesa NFZ, że odpowiadają one prowadzeniu spraw spółki, jej kierowaniu i zarządzaniu. Zajmowanie się bowiem przez jednego wspólnika sprawami pracowniczymi, w tym m. in. zatrudnianiem pracowników, planowaniem i kosztorysowaniem, tłumaczeniem dokumentacji związanej z zatrudnianiem pracowników, zapewnianiem pracownikom odzieży roboczej, wdrożeniem pracowników do egzystencji w obszarze zatrudnienia oraz pozyskiwaniem nowych kontrahentów, mieści się, w ocenie Sądu, w prowadzeniu spraw Skarżącej Spółki w toku jej bieżącego funkcjonowania w sposób ciągły. Powyższe potwierdza, że czynności, w których Skarżąca Spółka upatruje świadczeń niepieniężnych o charakterze powtarzającym się, mieszczą się w zakresie sprawowania zarządu spółką. Wobec powyższego zasadnie Organ odwoławczy przyjął, że stosownie do art. 2 k.s.h. kwalifikacji prawnej tak oznaczonego zobowiązania należy dokonać z zastosowaniem przepisów k.c. Cechy oraz treść tak ukształtowanego stosunku obligacyjnego, spełniającego cechy świadczenia usług zarządzania wypełnia przesłanki tytułu do objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym o jakim mowa w art. 66 ust. 1 pkt. 1 lit. e ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, stosownie do którego obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które są: osobami wykonującymi pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy kodeksu cywilnego dotyczące zlecenia lub osobami z nimi współpracującymi.
Sąd w tym miejscu podziela zapatrywanie wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2024 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 677/23, zgodnie z którym obowiązki, o których mowa w art. 176 k.s.h. składają się na treść stosunku uczestnictwa łączącego wspólnika ze spółką i mają w związku z tym charakter korporacyjny. Od tych obowiązków należy odróżnić inne zobowiązania cywilnoprawne wspólników wobec spółki, które nie są objęte stosunkiem spółki. Trafnie więc wskazuje się w literaturze i orzecznictwie, że wszelkie obowiązki świadczeń niepieniężnych o charakterze jednorazowym (np. opracowanie znaku towarowego dla towarów spółki) lub stałym (np. stałe zatrudnienie w spółce w charakterze księgowego, radcy prawnego, stałe udostępnianie spółce powierzchni magazynowych) nie podlegają przepisom art. 176 k.s.h. (por. A. Kidyba red., Kodeks spółek handlowych. Tom II. Komentarz do art.151-300; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 listopada 2023 r. sygn. akt I SA/Gd 775/23; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 października 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 803/23). W tej sytuacji jako niezasadne należy potraktować zarzuty skargi, oparte o wskazanie naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach. Podkreślenia wymaga, że podstawą rozstrzygnięcia sprawy jest charakter świadczeń, jakie mają być spełniane przez Uczestnika postępowania jako wspólnika Skarżącej Spółki, co do których Prezes NFZ prawidłowo uznał, że nie mają one znamion świadczeń powtarzających się (okresowych). Zatem treść art. 176 k.s.h. nie ma tu zastosowania.
Mając na uwadze powyżej przedstawione poglądy prawne, Sąd w pełni podzielił wykładnię przepisów zaprezentowaną przez Organ w zaskarżonej decyzji, prawidłowo stwierdzając istnienie obowiązku podlegania Uczestnika postępowania ubezpieczeniu zdrowotnemu na podstawie art. 66 ust. 1 pkt. 1 lit. e ustawy o świadczeniach, stosownie do którego obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które są: osobami wykonującymi pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy kodeksu cywilnego dotyczące zlecenia lub osobami z nimi współpracującymi.
Tym samym za niezasadne należy uznać podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych enumeratywnie a punkcie 2 skargi
Ponadto w świetle przedstawionych uwag, w ocenie Sądu, nie można uznać, że w sprawie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów procedury administracyjnej, w tym art. 7, art. 77 § i art. 80 k.p.a. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Natomiast w uzasadnieniu przytoczono przepisy prawa i wyczerpująco wyjaśniono podstawy prawne zaskarżonej decyzji. Z kolei sam fakt, że Skarżąca Spółka nie zgadzają się ze stanowiskiem Organu, nie przesądza o tym, że w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów.
Należy również wskazać, że zmiany decyzji w zakresie objęcia Y. H. nie zmienia przytoczony w uzasadnieniu skargi fragment artykułu B. Z. w zakresie rozważań dotyczących art. 176 k.s.h. przez pryzmat praktyki ZUS i NFZ. Sąd pragnie wskazać, że przytoczone treści stanowią fragmenty rozstrzygnięć w bliżej nie znanym stanie faktycznym. Zaskarżona decyzja jest natomiast wynikiem szczegółowej analizy materiału dowodowego skorelowanego z obowiązującymi przepisami prawa. Wynikiem przeprowadzonego procesu jest stwierdzenie, że Uczestnik postępowania, wykonujący na rzecz Skarżącej Spółki opisane w umowie zadania spełnia warunki do obcięcia go obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym.
Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.
Należy również wskazać, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a., z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek. Stosownie do art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpatrzona w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Sprawa w takim przypadku rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – art. 120 P.p.s.a.
Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .