4) art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich koniecznych czynności, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nieprzeprowadzenia oceny postępowania dowodowego odpowiadającego wymogom art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., w sytuacji gdy z akt sprawy nie wynika, aby Skarżąca w okresie objętym wnioskiem podejmowała jakiekolwiek czynności świadczące o wykonywaniu działalności gospodarczej, zaś Organ I i II instancji nie wykazał innych dokumentów uzasadniających wydanie zaskarżonej decyzji,
5) art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oparcie wydanej decyzji o błędnie ustalony stan faktycznym polegający na przyjęciu, że Skarżąca faktycznie prowadziła działalność, podczas gdy ze stanu faktycznego wynikało, że jedynym źródłem dochodu skarżonej w okresie od [...] maja 2015 r. do [...] września 2015 r. była umowa o pracę (wykonywana w okresie od sierpnia 2010 r. do czerwca 2016 r. - zeznanie podatkowe za 2015 r.), co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego zastosowania normy prawa materialnego, tj. art. 102 ust. 5 pkt 24 w związku z art. 109 ust. 5 i 6 oraz art. 66 ust. 1 pkt. 1 lit c ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych,
6) art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oparcie wydanej decyzji o błędnie ustalony stan faktyczny polegający na przyjęciu, iż Skarżąca nie dokonała zawieszenia działalności gospodarczej w okresie od [...] maja 2015 r. do [...] stycznia 2022 r., podczas gdy Skarżąca już we wniosku z dnia [...] marca 2017 r. (strona 1 punkt 3) wskazywała, iż zawieszenie działalności gospodarczej miało miejsce od września 2015 r. do czerwca 2016 r. (wydruk CEIDG stan na 25 listopada 2024 r.), a informacja o powyższym w sposób prawidłowym i terminowy została zgłoszona przez Skarżącą do rejestrów i jest w nich ujawniona, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego zastosowania normy prawa materialnego, tj. art. 102 ust. 5 pkt 24 w związku z art. 109 ust. 5 i 6 oraz art. 66 ust. 1 pkt. 1 lit c ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych,
7) art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oparcie wydanej decyzji o błędnie ustalonym stan faktyczny polegający na przyjęciu, że Skarżąca nie przedstawiła dokumentów potwierdzających brak wykonywania działalności gospodarczej, podczas gdy właśnie ze względu brak podejmowania jakiekolwiek współpracy i osiągania jakichkolwiek przychodów z działalności gospodarczej niemożliwym było przedłożenie dowodu na "bezczynność", a co istotne pominięcie faktu, iż Skarżąca od sierpnia 2010 r. do czerwca 2016 r. pracowała na umowę o pracę i w całym tym okresie, a w szczególności od [...] maja 2015 r. do [...] września 2015 r. stanowiło to jej jedyne źródło dochodu, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego zastosowania normy prawa materialnego, tj. art. 102 ust. 5 pkt 24 w związku z art. 109 ust. 5 i 6 oraz art. 66 ust. 1 pkt. 1 lit c ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych,
8) art. 8 k.p.a., tj. zasadę pogłębienia zaufania obywateli do organów państwa poprzez to, że Organ nie wyjaśnił, dlaczego odwołanie zostało rozpoznane po ponad 7 latach od jego złożenia, podczas gdy w świetle złożonych dokumentów działanie Organu uznać należy za działanie opresyjne wobec Skarżącej, a wynikające z faktu, iż od kwietnia br. (2024 r.) korzysta z zasiłku macierzyńskiego i rodzicielskiego, co w konsekwencji prowadzi do powstania u Skarżącej poczucia ukarania za skorzystanie z przysługującego jej zasiłku,
9) art. 140 k.p.a. w zw. z art. 107, art. 7, art. 77 i 80 k.p.a. poprzez dokonanie przez Organ II instancji jedynie kontroli legalności wydanej w sprawie decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r. i orzeczenie na podstawie ustalonego przez Organ I instancji stanu faktycznego bez dokonania analizy wszystkich okoliczności zaistniałych w sprawie, w tym pominięcie danych wynikających z CEIDG (informacji o zawieszeniu działalności gospodarczej), Urzędu Skarbowego (zeznań podatkowych za 2015 r.). Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i NFZ (zgłoszenie z tytułu umowy o pracę), podczas gdy Organ II instancji me jest organem kontrolnym lecz przede wszystkim organem ponownie rozpatrującym sprawę,
10) art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., których naruszenie doprowadziło do zastosowania przez Organ I i II instancji w sposób błędny przepisu art. 109 ustawy o świadczeniach i rozpatrzenia indywidualnej sprawy z zakresu ubezpieczenia społecznego, w konsekwencji nie dokonania indywidualnej analizy stanu faktycznego i wydania decyzji opartej wyłącznie o domniemanie wynikające z wpisu do CEIDG, zamiast decyzji opartej o indywidualną analizę stanu faktycznego, do jakiej przeprowadzenia Organ I i II instancji był zobowiązany wobec złożenia przez Skarżącą wniosku z dnia [...] marca 2017 r., co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 66 ust. 1 pkt. 1 lit c ustawy o świadczeniach.
Skarżąca na podstawie art. 106 § 3 i 4 p.p.s.a. wniosła o przyjęcie i dopuszczenie dowodu z następujących dokumentów:
a) wydruków z CEIDG oraz wniosków złożonych do ww. ewidencji w 2016 r. o podjęcie działalności gospodarczej - na fakt, iż: (i) Skarżąca zawiesiła działalność gospodarczą od [...] września 2015 r. do czerwca 2016 r. (podjęcie od [...] lipca 2016 r.), (ii) zgodnie ze zgłoszeniem Skarżąca została ponownie objęta obowiązkiem opłacania składek do ZUS z dniem [...] lipca 2016 r.,
b) wydruk CEIDG oraz wniosków złożonych z widokiem na dzień [...] czerwca 2015 r. - na fakt, że zgodnie z wpisem ujawnionym w rejestrze działalność Skarżącej była wykonywana wyłącznie spółki cywilnej, która od dnia [...] września 2015 r. była zawieszona, zaś podjęcie działalności już w formie indywidualnej nastąpiło z dniem [...]lipca 2016 r.,
c) deklaracji podatkowych VAT - 7 oraz PIT 36 za 2015 r, na fakt, iż Skarżąca uzyskiwała dochód jedynie ze stosunku pracy i nie uzyskiwała żadnego dochodu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej,
d) zgłoszenie o zaprzestaniu wykonywaniu czynności podlegających opodatkowaniu od towarów i usług do Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] września 2015 r. – na fakt, iż Skarżąca uzyskiwała dochód jedynie ze stosunku pracy i nie uzyskiwała żadnego dochodu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej.
Formułując powyższe zarzuty i wnioski Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto w petitum skargi Skarżąca zawarła wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 P.p.s.a.).
W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na to, że zaskarżona decyzja narusza art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Sądu powyższe przepisy determinują przebieg postępowania administracyjnego, statuując zasadę prawdy obiektywnej, zasadę oficjalności, zasadę ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału. Treścią zasady prawdy obiektywnej jest powinność organu procesowego dokonania ustaleń co do faktów zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Dowody zebrane przez organ stosujący prawo powinny wywołać subiektywne, całkowite i bezwzględne przekonanie co do stanu faktycznego. Dopóki istnieją jakiekolwiek wątpliwości w tym zakresie, dopóty organ nie może uznać za prawdziwą określonej wersji stanu faktycznego (zob. T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Warszawa 2010, s. 54–55).
Ustanowiona w kodeksie zasada oficjalności obciąża organ administracji publicznej obowiązkiem zebrania, a następnie rozważenia całego materiału dowodowego z urzędu (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2018, s. 73). Koresponduje z nią przyjęta w postępowaniu administracyjnym koncepcja spoczywającego na organach administracji ciężaru dowodu. Jej znaczenie w postępowaniach, których przedmiotem jest nałożenie na stronę obowiązku, jest kluczowe. Obowiązkiem organu jest bowiem w takim przypadku samodzielne wykazanie faktów opisanych w hipotezie stosowanej normy prawnej.
Konsekwencją obowiązywania w postępowaniu administracyjnym zasady prawdy materialnej (obiektywnej) jest przyjęcie wobec czynności zmierzających do jej ustalenia zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.).
Istota zagadnienia prawnego w sprawie sprowadza się do rozważenia, czy dla objęcia Zainteresowanej obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności jako wspólnik spółki cywilnej istotne jest faktyczne nieprowadzenie tej działalności. Na tą bowiem właśnie okoliczność powołuje się Skarżąca, kwestionując prawidłowość rozstrzygnięcia przyjętego w zaskarżonej decyzji. Decyzją tą Organ stwierdził bowiem, że Skarżąca podlega temu ubezpieczeniu z ww. tytułu w okresie od [...] maja 2015 r. do dnia [...] września 2015 r.
Przed merytorycznym odniesieniem się do przedmiotu sprawy i oceny wniesionej skargi, Sąd wskazuje, że w spornym okresie Zainteresowana faktycznie, co potwierdza materiał dowodowy, miała aktywny wpis do CEIDG. Jak bowiem wynika ze znajdujących się w aktach administracyjnych wydruków z CEIDG – wydruki z 18 kwietnia 2017 r., rozpoczęcie działalności zgodnie ze wpisem nastąpiło w dniu 4 maja 2015 r., oraz że działalność prowadzona wyłącznie w formie spółki cywilnej. Z kolei zawieszenie działalności spółki cywilnej nastąpiło na okres od [...] września 2015 r. do [...] września 2017 r. Tym samym, w ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, w okresie objętym w zaskarżonej decyzji działalność gospodarcza Skarżącej, w tym w zakresie spółki cywilnej, była potwierdzona aktywnym wpisem do rejestru działalności gospodarczej. Jej zawieszenie nastąpiło od dnia [...] września 2015 r.
Przechodząc do merytorycznej oceny wniesionej skargi Sad wskazuje, że w sprawie niniejszej zakres koniecznych do ustalenia faktów wytyczały art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o świadczeniach, art. 6 ust. 1 pkt 5, art. 8 ust. 6 pkt 1 oraz art. 13 pkt 4 ustawy sus, statuujące obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą od dnia rozpoczęcia wykonywania tej działalności do dnia jej zaprzestania.
Podstawowe dla rozstrzygnięcia pojęcie wykonywania działalności gospodarczej było wielokrotnie interpretowane w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz Sądu Najwyższego uznając, że wykonywanie działalności gospodarczej łączyć należy z faktycznym podejmowaniem czynności w tym zakresie (zob. wyrok NSA z 24 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2411/13; wyrok SN z 11 lutego 2010 r., sygn. akt I UK 221/09, publ. Lex nr 5857; wyrok WSA w Warszawie z 8 listopada 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 958/17).
Jakkolwiek wpis do ewidencji działalności gospodarczej może być traktowany jako okoliczność o istotnym znaczeniu, to jednak nie może być okolicznością decydującą o prowadzeniu tejże działalności przez daną osobę; samo istnienie wpisu do ewidencji nie przesądza o faktycznym wykonywaniu przez podmiot zgłaszanej do ewidencji działalności gospodarczej. Nie jest zatem przesądzające ujawnienie określonych danych w stosownych rejestrach (por. wyrok NSA z 10 lipca 2023 r., sygn. akt II GSK 1306/19; wyrok NSA z 17 grudnia 2019 r., sygn. akt II GSK 956/19; wyrok WSA w Warszawie z 24 marca 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 2804/21).
Prowadzenie działalności gospodarczej jest bowiem kategorią obiektywną, niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z tą działalnością związanych, czy też nie (por. wyroki Sądu Apelacyjnego: w Lublinie z 16 grudnia 2020 r., sygn. akt III AUa 17/20, publ. Lex nr 3108172; w Warszawie z 19 stycznia 2021 r., sygn. akt III AUa 1196/20, publ. Lex nr 3160240 i powołane w nich orzecznictwo). Oznacza to, że obowiązkowi ubezpieczeń społecznych (i w konsekwencji ubezpieczeń zdrowotnych) podlega osoba, która faktycznie prowadzi działalność gospodarczą (wykonująca działalność gospodarczą), a nie osoba jedynie figurująca w ewidencji działalności gospodarczej na podstawie uzyskanego wpisu, która tej działalności nie prowadzi (nie wykonuje).
Pogląd ten Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela.
Ocena, czy działalność gospodarcza rzeczywiście jest wykonywana, a więc między innymi także, czy zaistniała przerwa w jej prowadzeniu, należy do sfery ustaleń faktycznych. Rzeczą organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie ustalenia obowiązkowego podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu jest jednoznaczne ustalenie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w jakim rzeczywiście okresie podmiot, co do którego ustala się istnienie bądź nieistnienie tego obowiązku, wykonywał zgłaszaną działalność gospodarczą. Organ winien był zatem ustalić, czy i w jakim okresie Skarżąca prowadziła przedmiotową działalność gospodarczą. Wpis do CEIDG stanowi niewątpliwie ułatwienie dowodowe w postaci wspomnianego wcześniej domniemania faktycznego, które jednakże może podlegać obaleniu, jeżeli zgromadzony materiał dowodowy dostarczy wniosków sprzecznych z treścią tego wpisu.
Sąd wskazuje, że przedmiotowe postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem Skarżącej z dnia [...] marca 2017 r., a zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] października 2024 r. Pomimo tego, że postępowanie w obu instancjach trwało ponad 7 lat, to w istocie organy obu instancji, poza wnioskiem Skarżącej, wnioskiem ZUS oraz wydrukami z CEIDG oraz REFON nie zgromadziły żadnego materiału dowodowego. Co więcej w aktach sprawy znajduje się pismo NFZ [...] Oddział Wojewódzki w W. z dnia [...] maja 2017 r. w sprawie wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy (na dzień [...] lipca 2017 r.), z uwagi na oczekiwanie na dokumenty niezbędne do wydania decyzji. Kolejnym dokumentem jest już decyzja Organu I instancji z dnia [...] lipca 2017 r. Następnie Prezes NFZ, po otrzymaniu dowołania Zainteresowanej z dnia [...] lipca 2017 r., pismem z dnia [...] maja 2024 r. informuje Skarżącą o uprawnieniach z art. 10 § 1 k.p.a. i art. 41 k.p.a., po czym w dniu [...] października 2024 r. wydaje zaskarżoną decyzję.
W ocenie Sądu prowadzone przez organy obu instancji postępowanie administracyjne przez tak długi okres, mimo wszystko nie przyczyniło się do zebrania materiału dowodowego innego niż wniosek ZUS oraz wydruki ze stosownych rejestrów. Sąd dostrzega, że Skarżąca nie przedłożyła dokumentów dotyczących faktycznego prowadzenia (lub nie) działalności gospodarczej w spornym okresie. Faktem jest jednak, że organy NFZ także zaniechały jakiejkolwiek inicjatywy dowodowej. Zdaniem Sądu art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o świadczeniach nie znosi generalnej normy z art. 7 k.p.a. ustanawiającej zasadę prawdy obiektywnej, w myśl której organy "podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy" co najogólniej ujmując oznacza, że organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 10 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Wr 245/19; wyrok WSA w Gliwicach z 15 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 281/22; wyrok WSA w Łodzi z 11 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 640/22). Oczywiście obowiązywanie w postępowaniu administracyjnym zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, w świetle której to na organie administracji prowadzącym postępowanie spoczywa, co do zasady, obowiązek wszechstronnego oraz rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy (art. 7 i nast. k.p.a.), nie oznacza, że organ ma obowiązek poszukiwania dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności, których wykazanie leży w interesie strony, w sytuacji jej pasywnej postawy w tym zakresie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2025 r., sygn. akt I OSK 812/2). Niemniej jednak w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organy obu instancji nie sprostały w wystarczającym stopniu nałożonej nań zasady (obowiązku) z art. 7 k.p.a. W szczególności nie zbadano, czy Skarżąca (o co zresztą wnosiła) w analizowanym okresie rozliczała się podatkowo, w tym czy składała zeznania podatkowe w podatku dochodowym, nie sprawdzono także tego, czy generowała jakikolwiek obrót w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej, w szczególności czy wystawiała faktury bądź paragony, czy rozliczała podatek od towarów i usług oraz podatek dochodowy.
Odnosząc się do stanowiska Organu w odpowiedzi na skargę, że zgodnie z art. 299 ustawy z dnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, Narodowy Fundusz Zdrowia nie został wymieniony w enumeratywnym katalogu instytucji, którym organy podatkowe udostępniają informacje zawarte w aktach spraw podatkowych, Sąd wskazuje, iż faktycznie tak jest. Niemniej jednak, z akt administracyjnych nie wynika, aby Organ I instancji lub Prezes NFZ zwrócił się do ZUS czy ten posiada informacje podatkowe Skarżącej lub czy w ogóle o takowe informację się zwracał. Wszak, co wprost wynika z decyzji Organu I instancji, dyspozycja art. 299 § 3 pkt 5 Ordynacji podatkowej wymienia, jako podmioty uprawnione do uzyskania informacji zawartych w aktach podatkowych jednostki organizacyjne Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Tym samym pozyskanie informacji z akt podatkowych było możliwe przez ZUS.
Na marginesie należy wskazać, że taka praktyka znana jest Sądowi z innych spraw rozpoznawanych przez WSA w Warszawie, w których informacje podatkowe były pozyskiwane przez ZUS z własnej inicjatywy i dołączane do wniosku skierowanego do NFZ lub NFZ zwracał się do ZUS o przesłanie dodatkowych informacji w tym zakresie. W niniejszej sprawie takiego działania zabrakło.
W konsekwencji Sąd uznał, że w tej sprawie Organ dokonał niepełnych i nierzetelnych ustaleń faktycznych, które nie mogły być podstawą do wydania decyzji w sprawie o podleganiu skarżącej obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresie, którego dotyczy zaskarżona decyzja. Wydając decyzję, Prezes NFZ dopuścił się przede wszystkim mogącej mieć wpływ na ostateczny wynik sprawy obrazy ww. przepisów postępowania administracyjnego, polegającej na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy. Do zaistnienia wskazanych powyżej uchybień procesowych doszło w warunkach de facto błędnego przyjęcia przez Organ, że obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu podlega każdy wpisany do CEIDG, jako prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą bez względu na to, czy ją faktycznie prowadzi. W ocenie Sądu brak było podstaw do takiego wnioskowania organu w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o świadczeniach.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy zadaniem Organu będzie dokonanie ustaleń we wskazanym wyżej zakresie, tym razem z uwzględnieniem stanowiska Sądu wyrażonego w niniejszym uzasadnieniu wyroku. Ewentualnie, w razie potrzeby Organ podejmie inne konieczne czynności do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. Dokonane ustalenia oraz ich ocenę da wyraz w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.
Odnosząc się do zgłoszonego przez Skarżącą wniosku o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów wymienionych w skardze, Sąd wskazuje, że przedmiotowego wniosku nie uwzględnił. Wydruki z CEIDG, w zakresie spornego okresu, znajdują się w aktach sprawy. Odnośnie natomiast dowodów z punktu II. lit c i d, wskazać po pierwsze należy, że takie dowody nie zostały dołączone do skargi. A nawet, gdyby Skarżąca je dołączył, to w pierwszej kolejności winny zostać ocenione przez Organ. Rolą sądu administracyjnego nie jest bowiem zastępowanie organów administracji publicznej w ustalaniu stanu faktycznego sprawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. w związku z art. 14 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 poz. 1935 z późn. zm.).
Należy również wskazać, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a., z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek. Stosownie do art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa może być rozpatrzona w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Sprawa w takim przypadku rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – art. 120 P.p.s.a.
Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .